Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသားက စကားထပ်ပြောတော့မည့်အချိန်တွင် မူလက တိတ်ဆိတ်နေသော ရုပ်ရည်ချောမောသည့် အမျိုးသားမှ ရုတ်တရက် ကြားဖြတ်ပြောခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သူ၏အသံက အတော်လေးသြရှနေခဲ့ကာ မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးလာခဲ့လေ၏။</p> <p>“ခုနတုန်းက သေနတ်ပစ်ခဲ့တာဘယ်သူလဲ”</p> <p>သူ၏နှလုံးခုန်သံက တစ်ချက်လွဲသွားသည်။ သူ ခေါင်းမော့လျှင် နက်ရှိုင်းပြီး အနည်းငယ်‌ရွှေရောင်အလင်းတို့ ရှိသော မျက်လုံးအစုံနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေ၏။</p> <p>သူ၏နှလုံးသားက အညှစ်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် ရုတ်တရက်ခံစားလိုက်ရပြီး သားရိုင်းကောင်တစ်ကောင်မှ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤအမျိုးသားကို ရန်သွားမစမိစေရန် သူ၏အလိုလိုသိစိတ်မှ ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p>သူထံတွင်လည်း လီရင်းရင်းအတွက်  ကြိုက်နှစ်သက်သည့် ခံစားချက်မျိုး မရှိသောကြောင့် သူမ၏နာမည်ကို ထုတ်ပြောရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ပါချေ။</p> <p>ကျင်းယန်က မျက်နှာပေါ်တွင် ဖတ်ရခက်သော အမူအရာတစ်ခု ဖော်ပြလာခဲ့၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ထိုအမျိုးသားက အလျှင်အမြန် လက်ကိုဝှေ့ရမ်းပြလိုက်သည်။</p> <p>လီရင်းရင်းတစ်ယောက် ပြဿနာတက်ပြီဟူ၍  သူ ခံစားမိသော်ငြား ဤအတွေးက အလျှင်အမြန်ပင် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့၏။</p> <p>သူသည်က ပြုံးရွှင်နေသောမျက်နှာကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်ပြီး လူတိုင်းကို လွှဲပြောင်းဌာနဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“သွားကြစို့ အပြင်ဘက်မှာ စကားပြောရင်း ရပ်မနေကြနဲ့.. စကားမစပ် ကျွန်တော့်နာမည်က ချန်းဟိုင်ရှန်ပါ”</p> <p>“မင်းရဲ့နာမည်က ချန်းအိုက်ရှန်*ဆိုတာကို ငါသိတယ်”</p> <p>( T/n: ဒီအိုက်ရှန်က ပိုက်ဆံကိုကြိုက်တယ် ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်ပါ)</p> <p>“လစ်စမ်း!”</p> <p>ခင်မင်ရင်းနှီးသော အမျိုးသားများက ရယ်မောပြီး ကျီစယ်နောက်ပြောင်နေလျက် လူတိုင်းကို အတွင်းဘက်မှ နေရာများကို ပြသပေးနေကြ၏။</p> <p> ယင်ရိလျိုက သူမ၏ဘေးမှ ခန့်မှန်းရခက်သော အမူအရာတို့ ပြည့်နှက်နေသော အမျိုးသားကိုကြည့်ပြီး မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ၏နားအနီးတွင် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်နဲ့နော်.. အိုကေ?”</p> <p>သူမက ထင်ယောက်ထင်မှား ဖြစ်နေခြင်းမဟုတ်ပါချေ။  အနည်းငယ်လောက် အရှက်မရှိပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤရွှေပေါင်လုံးက သူမနှင့်ပက်သက်၍ အတော်လေးဂရုစိုက်သည်ဟု ခံစားရလေ၏။</p> <p>ကျင်းယန်တစ်ယောက် သူမအတွက် ရပ်တည်ပေးမိသည့်အတွက် အမျိုးသားဇာတ်လိုက်၊ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်များနှင့် ပြသနာဖြစ်ပွားလာမည်ကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းယန်က သူမ၏တလက်လက်တောက်ပနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ်လောက် ပန်းရောင်သန်းနေသော နှာခေါင်းလေးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်၏။</p> <p>“ကောင်းပြီ”</p> <p>သူ၏မျက်လုံးများက လေးနက်လွန်းသောကြောင့် သူက ဒေါသမထွက်တော့သည်လား သို့မဟုတ် တခြားအတွေးများရှိသည်လားကို မရှင်းလင်းပါချေ။</p> <p>“ကျင်းယန် ကျွန်မတို့ ထပ်တွေ့ကြပြန်ပြီ”</p> <p>လျို့ကျန်းက သူ့ကိုလာနှုတ်ဆက်ကာ သူ့ကို လေးစားသည့်အရိပ်အယောင်နှင့် ကြည့်နေခဲ့ပြီး မျက်လုံးထဲတွင်လည်း အံ့သြသည့်အရိပ်များပြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤတမူထူးကဲစွာ ချောမောသော အမျိုးသားကို သူမ နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့ချိန်က သူ၏ခြေထောက်များက မသန်စွမ်းဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>သူသည်က ဖြူဖျော့သောအသားအရည်ဖြင့် အနက်ရောင်ဝှီးချဲပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့ပြီး သူ၏မျက်ခုံးများနှင့် မျက်လုံးများကလည်း နာမကျန်းမှုကြောင့် မှုန်သုန်သည့်လေထုကိုသာ သယ်ဆောင်နေခဲ့၏။</p> <p>ယနေ့ သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသောကျင်းယန်သည်ကညး အသက်ဝင်ပြီး ကျန်းမာနေခဲ့သည်။</p> <p>သူက ရှန်းယင်ကျိုးထက် အနည်းငယ်ပို၍ အရပ်ရှည်ပြီး စွမ်းအားကိုချုပ်ထိန်းထားသည့် ခံစားချက်တစ်မျိုးက ဖြာထွက်နေခဲ့၏။</p> <p>သူ၏တည်ရှိမှုတစ်ခုလုံးက အင်အားကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး အကြည့်တစ်ချက်နှင့်ပင် သူက သွားရှုပ်၍ရသည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း လူတိုင်း ပြောနိုင်လေသည်။</p> <p>သူမ၏အကြည့်က ကျင်းယန်၏ဖြောင့်တန်းပြီး သွယ်လျသော ခြေထောက်များထံသို့ ဖျတ်ခနဲရောက်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် ချင့်ချိန်တွေးဆနေကာ အပြုံးတစ်ခုနှင့် လက်ကိုဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ကျင်းယန်က ဒီကြားထဲမှာ ဘာတွေကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။ သူရဲ့ခြေထောက်တွေကို ဘာက ကုသပေးခဲ့တာလဲ?။</p> <p>ကျိုးနေသောခြေထောက်များကို ပြန်ကောင်းစေနိုင်သည့် တစ်စုံတစ်ရာက  အံ့သြဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုသက်သက်သာ မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။</p> <p> သူက “စွန့်စားခန်း” တစ်မျိုးမျိုးကို ကြုံတွေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ရမည်ပင်။</p> <p>သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ပြန်လည်မွေးဖွားလာမှုနှင့် လမ်းခရီးတွင် ရရှိခဲသည့်စွမ်းရည်များကြောင့် လျို့ကျန်းမှာ ဤသည်က သာမာန်လောကကြီးတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ပိုပိုပြီး ယုံကြည်လာခဲ့၏။</p> <p>သူမသာ “စွန့်စားခန်း”တစ်ခုကို ရရှိနိုင်လျှင် တခြားသူများလည်း ရနိုင်လောက်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအခြေအနေမှတဆင့် ကျင်းယန်က ဖြတ်လျှောက်တစ်ယောက်မျှသာ မဟုတ်ကြောင်းကို သေချာပေါက် ညွှန်ပြနေခဲ့၏။</p> <p>သူက အရေးကြီးသော ဇာတ်ကောင်တစ်ခုဖြစ်နိုင်သည်။ သူ့ကို အစပိုင်းကတည်းက သူတို့၏အသင်းထဲသို့ ခေါ်မသွင်းနိုင်သည့်အတွက် သူမ နောင်တရနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းယန်၏အမူအရာက အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ရှေ့သို့ ဆန့်တန်းထားသော သွယ်လျလျလက်ကိုတစ်ချက်ကြည့်၍ အေးစက်စွာပြောခဲ့၏။</p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်.. ဒါပေမယ့် ငါ လက်မအားဘူး”</p> <p>သူက သူ၏လက်နှစ်ဖက်လုံးဖြင့် ယင်ရိလျိုကို ပွေ့ထားသောကြောင့် သူ၏ကလေးကို ဂရုစိုက်နေသော အဖေတစ်ယောက်၏ ထင်မြင်ချက်မျိုးကို ပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုတစ်ယောက် မှားယွင်းခံရသည်ဟု မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ချေ။</p> <p> ကျင်းယန်က သေချာပေါက် ခုတင်ကိုတောင် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မ’နိုင်သော အမျိုးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူမကိုလည်း အများအားဖြင့် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အင်အားစိုက်ထုတ်ရန်မလိုဘဲ ချီနိုင်၏။</p> <p>သို့သော် ယခုချိန်တွင်တော့ သူမက လေးလံပြီးဝသည်ဟု ခံစားရ‌အောင် လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ကျင်းယန်၏အဖက်မလုပ်သော စိတ်သဘောထားက သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ တင်းအားကို ပြေလျော့သွားစေကြောင်း ဝန်ခံရမည်။</p> <p>ဝတ္ထုထဲတွင် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်က ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် အမျိုးသားများ၏ တမ်းတမ်းစွဲ ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ထင်ရှားသောဇာတ်ကွက်ရရှိသည့် အမျိုးသားဇာတ်ပို့ဇာတ်ကောင် မှန်သမျှက အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်၏ ပြီးပြည့်စုံခြင်းကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံရလိမ့်မည်။</p> <p> မသိစိတ်ထဲ၌ အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်၏ ရောင်ခြည်က ကျင်းယန်ကိုပါ ဆွဲထုတ်သွားမည်ကို သူမကြောက်နေခဲ့၏။</p> <p>ကျင်းယန်၏လျစ်လျူရှူသော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက် တွင် သူမ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်မှုအနည်းငယ်ကို ခံစားလိုက်ရသော်ငြား သူမ၏မူမမှန်သော ခံစားချက်များကို အလျှင်အမြန် ဖိနှိပ်လိုက်သည်။</p> <p>လျို့ကျန်း၏အမူအရာက မပြောင်းမလဲရှိနေဆဲဖြစ်ကာ သူမ၏အကြည့်ကို ကျင်းယန်၏လက်မောင်းထဲမှ ယင်ရိလျိုအပေါ်တွင် အာရုံစိုက်လိုက်၏။</p> <p>သူမထံသို့ ကျရောက်နေသော ထိုအမျိုးသမီး၏အကြည့်ကို ယင်ရိလျိုသည်လည်း ခံစားမိသောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် သူမ၏ရင်ဘတ်လေးကို ကော့ပြီး မတ်မတ်ထိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“သမီးက ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးပဲ.. သမီးက ကျင်းယန်ရဲ့ အဖိုးတန်ယုန်လေးလား?”</p> <p> လျို့ကျန်းအနေဖြင့် အစောပိုင်း ကျင်းယန်ထွက်သွားခဲ့ချိန်က ကျင်းယန်မှ ယုန်ဖြူလေးတစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားကြောင်းကို မှတ်မိနေသေးသည်။</p> <p>ယင်ရိလျို၏ခေါင်းပေါ်မှ ယုန်နားရွက်များကို မြင်လိုက်ရလျှင် သူမက ချက်ချင်းပင် ထိုသို့ ယူဆလိုက်သည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက ချိုသာ‌သောအပြုံးတစ်ခုကို ဖျတ်ခနဲပြုံးလိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် အန်တီလှလှလေး.. တွေ့ရတာဝမ်းသာပါတယ်”</p> <p>လျို့ကျန်း:...</p> <p>ဒီကလေးမလေးက သူမရဲ့အသွင်အပြင်အတိုင်း အပြစ်ကင်းစင်ပြီးချစ်စရာကောင်းတာမျိုးမဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ဘာလို့ခံစားနေရတာလဲ?</p> <p>လျို့ကျန်း သူမ၏နူးညံ့သော အပြုံးကိုဆက်ထိန်းထားပြီး မေးမြန်ခဲ့၏။</p> <p>“အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ?”</p> <p>သူမက ယင်ရိလျိုကို အတော်လေးစိတ်ဝင်စားနေသည့်နှယ် ဟန်ဆောင်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကျင်းယန်မှ ကြားဖြတ်ပြောခဲ့၏။</p> <p>“ဟိုဘက်ကို သွားကြစို့”</p> <p>လျို့ကျန်းပြုံးလိုက်ပြီး သူမ နားလည်ကြောင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကျင်းယန်က ကလေးမလေးကို ပွေ့လျက်အဝေးသို့ လျှောက်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေရင်း သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် အကြောင်းအရာများစွာကို တွေးဆနေခဲ့၏။</p> <p>လွှဲပြောင်းဌာနဝင်ပေါက်၏ ဘေးဘက်တွင်တော့ လဲ့ရူသိုက လင်းကျားကို အားရမြူးထူးစွာ ကြည့်နေခဲ့ကာ ခနဲ့လာခဲ့သည်။</p> <p>“နင်အခု ဘာပြောချင်သေးလဲ.. နင်ကမကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ဆိုတာကို ငါ့အစ်ကို မြင်ပြီးသွားပြီ”</p> <p>လင်းကျားက လဲ့ရူသိုကို အကြည့်တစ်ချက်ပေးရန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် အဖြစ်မခံချေ။</p> <p>သူမက ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သဘောထားကိုသာ ပို၍ စိတ်ပူနေခဲ့၏။</p> <p>သူမ၏ခြေထောက်ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော ဧရာမအင်းစက်ကြီးမှာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သန္ဓေသားမှ ဖြစ်တည်လာခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည်လည်း အဖေဖြစ်သူဆီမှ သွေးသားတော်စပ်မှုကို သဘာကျစွာ ခံစားရလေ၏။ ထို့ကြောင့် ခုခံရန် မစွမ်းသာဘဲ လဲ့ဟုန်ရီဆီ ဦးတည်၍ တွားသွားခဲ့မိသည်။</p> <p>နက်ပြောင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ချွန်ထက်သော ဆူးချွန်များနှင့်အတူ သူ၏ ဒူးခေါင်းနီးပါးမြင့်သော ဧရာမအင်းစက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် လဲ့ဟုန်ရီတစ်ယောက် ရွံ့ရှာစွာဖြင့် နောက်တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိလေ၏။</p> <p> သူ၏အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့် လင်းကျားသည်ကား အလွန်ပင် ကြောင်အမ်းတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ရွံ့စရာကောင်းတယ် အဝေးကိုသွားစမ်းပါ! ”</p> <p>လဲ့ရူသိုက အစ်ကိုဖြစ်သူ၏နောက်သို့ ဝင်ပုန်းလျက် အော်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ထိုသတ္တဝါက ဆူးချွန်များကို သတိထား၍ပြန်သိမ်းလိုက်၏။ လဲ့ဟုန်ရီသည်ကား ရွံ့ရှာနေခဲ့သော်လည်း ထိုခံစားချက်၏အလယ်တွင် တမူထူးခြားသော ပဲ့တင်ခြင်းတစ်ခုကို ရှင်းမပြနိုင်အောင် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> တိုတောင်းသော အခိုက်အတန့်အတွင်း ထိုသတ္တဝါဂရုစိုက်မှုကို သူနားလည်နိုင်သကဲ့သို့ပင်။ သို့သော်ငြား ဤခံစားချက်က တိုတောင်းသောကြောင့် လဲ့ဟုန်ရီ၏ ရွံ့ရှာမုန်းတီးခြင်းကသာ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အနားမှ ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူ၍ အရှေ့ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ရမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုင်ခုံ၏ ခြေထောက်က ဧရာမအင်းစက်ကြီး၏ ပေါင်းစပ်မျက်လုံးကို ပွတ်တိုက်သွားခဲ့လေ၏။ </p> <p>အင်းစက်ကြီးမှာ နာကျင်လွန်းပြီးအော်ဟစ်သံကို ထုတ်လွတ်လိုက်သော်လည်း ချွန်ထက်သောခြေထောက်များကို ဆန့်မထုတ်မိအောင် ထိန်းချုပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ချုပ်ထိန်းထားသော ကိုယ်နေဟန်ထားကိုသာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အတော်လေး ရန်လိုနေပုံရသော်လည်း နောက်သို့တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်လေ၏။</p> <p>ဆိုရလျှင် အင်းစက်ကြီးမှာ အခြေခံဖြစ်သော အသိစိတ်အနည်းငယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။  ယခုအချိန်တွင် သူနှင့်သွေးသားတော်စပ်သော အမျိုးသားထံမှ  ရွံ့ရှာမုန်းတီးစွာ  မောင်းထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အတွက် အနည်းငယ်လောက် မှားယွင်းဆက်ဆံခံရသည့်နှယ် ခံစားရလေသည်။</p> <p>လင်းကျားက တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ပြောခဲ့၏။</p> <p>“ပြန်လာခဲ့! ထပ်မသွားနဲ့တော့!”</p> <p> သူမအနေဖြင့် ရုတ်တရက် နာကျင်မှုထဲတွင် ရောနှောနေသော စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုတို့ကို ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>လဲ့ဟုန်ရီကို ရှာဖွေနေသည့် သူမ၏ မဆုတ်မနစ်ကြိုးပမ်းမှုက ဟာသတစ်ခုသာဖြစ်ပေပြီ။</p> <p>လက်တွေ့ကျကျတွေးရလျှင် လဲ့ဟုန်ရီ၏အမှားမဟုတ်ကြောင်းကို သူမနားလည်သော်လည်း၊ အင်းစက်များကို မနှစ်သက်ခြင်းက သာမာန်တုံ့ပြန်မှုဖြစ်နိုင်သော်လည်း..</p> <p> အင်းစက်တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သော ကလေးဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေသည့် သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ သံသယဖြစ်မှုနှင့် မနှစ်မြို့မှုကို မြင်ရခြင်းက သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိတ်ပျက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ဘဝသက်တမ်းတစ်ခုတည်းတွင် သူမ တောင့်တခဲ့‌သည့် တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်အရင်းအမြစ်က အမှောင်ထုထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save