Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၅၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယနေ့ည၌ လွှဲပြောင်းဌာနမှ အစားအစာက ချင်ဟုန်အသင်းမှ အမဲလိုက်ခဲ့သော သန္ဓေပြောင်းဖားအမျိုးအစားကိုသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ဖန်ချိုးနန်က အင်္ကျီလက်ကို ခေါက်တင်ကာ သန်မာသော လက်ဖျံကိုဖော်ပြနေပြီး ခြံဝင်းထဲတွင် ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် ဖားကိုအရေခွံချွတ်နေသောကြောင့် သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေလေသည်။</p> <p>သူမက သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ကာ နဖူးကိုသုတ်ပြီး အဝေးမှ ချဥ်းကပ်လာသော အဖွဲ့ကိုကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထို့နောက် သူမ၏မျက်လုံးများက တောက်ပသွားကာ တက်ကြွစွာဖြင့် အော်လိုက်လေသည်။</p> <p>“အိုး.. နင်တို့ပြန်လာပြီပဲ”</p> <p>လူသစ်များမှာ မြို့တော်Zအခြေစိုက်စခန်းမှ ကျန်ရှိနေသော အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်သည့် လင်းယုန်နီအသင်းနှင့် နျို့မိသားစုမှ အဖေနှင့်သမီးတို့ဖြစ်ပြီး ကျောင်းစီဟွေ့ အမည်ရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယုန်နီအသင်းခေါင်းဆောင်၏ လျိုဝေ့ဟုန်က လက်ထဲတွင် လက်မောင်းအလျားရှိ သန္ဓေပြောင်းလယ်ကြွက် တစ်ကောင်တည်းသာ ကိုင်ထားသောကြောင့် သူတို့၏ခရီးတွင် ကံကောင်းမှုအများအပြား မရခဲ့ပုံပင်။</p> <p>ဤမျက်နှာများအားလုံးက ရှူးယန်အသင်းအတွက် ရင်းနှီးသောမျက်နှာများဖြစ်၏။</p> <p>လျိုဝေ့ဟုန်က မြေပြင်ပေါ်မှ သွေးသံရဲရဲအရှုပ်အထွေးကို ကြည့်ပြီး မပြုံးဘဲမနေနိုင်ချေ။</p> <p>“မင်းက အမြဲတမ်းလိုလို လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ရှိနေတုန်းပဲ.. ကြည့်ရတာတော့ ဒီနေ့ည ညစာကို မမလေးဖန်အပေါ် အားကိုးရတော့မယ်ထင်တယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ စကားပြောတာတော်တော့.. ကျွန်မကိုပေးလိုက်.. တခြားအကောင်တွေကိုပါ တစ်ခါတည်း အရေချွတ်လိုက်မယ်”</p> <p>ဖန်ချိုးနန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ပင့်၍ လျိုဝေ့ဟုန်၏နောက်မှ မိန်းကလေးကို အနည်းငယ် အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ မောက်မာသော မိန်းကလေးကို သူမ၏ကလေးဘဝမှ အတွေ့အကြုံများကြောင့် မကြိုက်နှစ်သက်ချေ။</p> <p>သူမက လီရင်းရင်းနှင့်လည်း သိပ်ပြီးအဆင်မပြေသော်လည်း သူတို့က အသင်းတူသောကြောင့် လေးနက်သော ဆက်ဆံရေးတစ်ခုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ဆဲဖြစ်လေ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ဤ“နတ်ဘုရားမ”က သူမကို အမှန်တကယ် ခေါင်းကိုက်စေသည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် နျိုရင်းက အဖွဲ့၏နောက်မှ လိုက်လျက် စိတ်မပါစွာ နှုတ်ခမ်းဆူထားလေ၏။</p> <p>သူတို့ မြို့တော်Z အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခဲ့သည့်အချိန်နှင့် ယှဥ်လျှင် နျိုဖေးဟောင်နှင့် နျိုရင်းနှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ်အလေးချိန်ကျသွားပြီး သူတို့၏အသားအရေကလည်း ယခင်ကဲ့သို့ ရွှန်းစိုမှုမရှိကြတော့ချေ။</p> <p>အဖေဖြစ်သူနှင့် သမီးဖြစ်သူမှာ မျက်စိဖြင့်မြင်နိုင်အောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပုံရ၏။</p> <p>သူတို့၏အသင်းမှာ ထွက်ပြေးခဲ့ရချိန်တွင် အသင်းသားများသေဆုံးမှုများကို ခံစားခဲ့ရပြီး သူတို့၏နှစ်ယောက်တည်းသော လက်အောက်ငယ်သားကလည်း နျိုရင်းကို ကယ်တင်ရန်ကြိုးစားရင်းဖြင့် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏ အပွင့်များထံမှ ခြောက်သွေ့အောင် သွေးစုပ်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သူတို့၏ အရေပြားများပင် သစ်ပင်များပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p>မြေအောက်၌ရှိနေချိန်တွင်တော့ သူတို့က ချင်ဟုန်အသင်းမှ ချမှတ်ထားသည့် စည်းမျဥ်းများကို လိုက်နာပြီး လျို့ကျန်း၏အမိန့်များကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုသို့မဟုတ်လျှင် အသင်း၏ကာကွယ်ပေးမှုကို ဆုံးရှုံးပြီး ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများ သတ်ပစ်ခြင်း ခံရနိုင်ခြေရှိ၏။</p> <p>ချင်ဟုန်အသင်း၏ အဓိကစည်းကမ်းမှာ အသင်းထဲမှလူတိုင်းက ကျားမ’မရွေး၊ အသက်အရွယ်မရွေး၊ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူဖြစ်ဖြစ် သာမာန်လူဖြစ်ဖြစ် ပံ့ပိုးပေးရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>နျိုရင်းက သူမ၏အဝတ်အစားကို ပြောင်းလဲရန် အဆတ်မပြတ်ငြင်းဆိုခဲ့ပြီး သူမ၏ဝတ်စုံလေးနှင့် ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို မပြောင်းနိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သန္ဓေပြောင်းခြင်များ အကိုက်ခံရသဖြင့် သူမ၏ခြေထောက်များ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ယောင်ကိုင်းလာချိန်တွင်တော့ ဖုန်ပေနေသော ရုပ်ဖျက်ဝတ်စုံအဟောင်းနှင့် ညစ်ပတ်နေသော သားရေဘွတ်ဖိနပ်များကို တွန့်ဆုတ်ဆုတ်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ခြံဝင်းထဲ၌ သွေးများဖြင့် ရွှဲစိုနေသော ဖန်ချိုးနန်ကို မြင်ခဲ့လေ၏။ ဖန်ချိုးနန်က အင်္ကျီလက်ကိုခေါက်လျက်ဖြင့် ကျွိချွဲချွဲဖားသားအား ထက်ရှ‌သောဓားကို အသုံးပြု၍ လှီးဖြတ်နေခဲ့၏။</p> <p>နျိုရင်းရင်း၏မျက်နှာက မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရွံရှာသော အမူအရာတို့ကို ပြသလာလေသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲမှုကို သူမ ယခင်က လုံးဝမခံစားဖူးပေ။ သူမဖခင်၏အသင်းက သုတ်သင်ခံလိုက်ရသော အချက်ကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် ဤအခြေအနေ၌ အဆုံးသတ်သွားမည်မဟုတ်ချေ။</p> <p>သူမ မြို့တော်Zသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် သူမကို ရယ်မောခဲ့သည့်လူများ အားလုံးကို မှားယွင်းကြောင်းသက်သေပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>နျိုရင်းက ဤကဲ့သို့ တွေးနေချိန်တွင် ဖန်ချိုးနန်က ကျောင်းစီဟွေ့အမည်ရသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စကားပြောနေခဲ့လေ၏။</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့က ရုတ်တရက်အလွန်အမင်းပျော်ရွှင်သွားပုံရပြီး အိမ်ထဲ ပြေးဝင်သွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>အရှေ့မှ လျိုဝေ့ဟုန်နှင့် ယဲ့ဟောင်ယွမ်အမည်ရသော အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်က “ရှူးယန်”အကြောင်း ပြောနေသည်အား နျိုရင်း ဝေဝေဝါးဝါးကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ရှူးယန်က မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူမ မသိချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူမက အလွန်ပင်ပန်းနေကြောင်းကိုသာ သူမ သိလေသည်။</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့က အိမ်ထဲ အပြေးအလွှားဝင်သွားပြီး အတူ ထိုင်နေကြသော အသင်းဖော်များကို ချက်ချင်းတွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ဟေးလန်က ယုန်နားရွက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ခြေထောက်နားတွင် ပျင်းတိပျင်းရွဲလဲနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏မျက်လုံးကက မျက်ရည်များဖြင့်ဝဲတက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူမ သူတို့ထံသို့သွားကာ “ခေါင်းဆောင်”ဟု ကြမ်းရှသောအသံဖြင့် လှမ်းခေါ်ပြီးနောက် ယင်ရိလျိုကို သူမ၏လက်မောင်းထဲ ကောက်ပွေ့လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် တစ်ပတ်လှည့်လျက် ကလေးမလေး၏ နူညံ့သောပါးပြင် ပြည့်ပြည့်ပေါ်တွင် အနမ်းကြီးကြီးတစ်ပွင့်ချလိုက်လေ၏။</p> <p>“ကျွန်မ ကျဲကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ ကျောင်းကျဲ!”</p> <p>ယင်ရိလျို၏ မျက်လုံးနှင့် မျက်ခုံးများက အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကွေးတက်လျက် ချိုသာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျဲလည်း ထုထုကို လွမ်းတယ်”</p> <p>သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ ကျောင်းချီယန်က စနောက်လိုက်၏။</p> <p>“ထုထုမှ တကယ်ကို ပါးစပ်ချိုချိုလေးရှိတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိသွားပြီ… သူမက ‘ထုထုက လွမ်းတယ်’လို့ တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို ပြောနေတာနော်.. လူလိမ်လေး”</p> <p>လင်းကျားကသူမပါးစပ်ကိုဖုံး၍ တခစ်ခစ်ရယ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ကျင်းယန်ပင်လျှင် ကလေးမလေးကို ကြည့်နေသည့် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးရိပ်လေး ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက မကျေနပ်သော အကြည့်ဖြင့် ချက်ချင်း နှုတ်ခမ်းစူ၍ လက်ပိုက်လိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မက စိတ်ရင်းနဲ့ပြောတာပါနော်”</p> <p>အသင်းဖော်များ၏ မျက်နှာပေါ်မှ စနောက်နေသော အမူအရာကိုမြင်သည့်အခိုက်တွင် သူတို့က သူမကို ကလေးတစ်ယောက်လိုမျိုး စနောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျောင်းချီယန်ကို မျက်နှာမဲ့ပြပြီး ပြောခဲ့၏။</p> <p>“ကောကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက်အဖြစ်မခံတော့ဘူး”</p> <p>သူမ ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင်  ရယ်သံများက ပိုထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကျောင်းချီယန်က သူ၏အစ်မဖြစ်သူကို လှမ်းခေါ်ပြီး လင်းကျားက ရှူးယန်အသင်းထဲ ဝင်ခဲ့သောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမ သူတို့၏အသင်းဖော်အသစ်ဖြစ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့၏။</p> <p>ခင်မင်ရင်းနှီးသော အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။ လင်းကျားက အခက်အခဲအများအပြားကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရကြောင်းကို ကျောင်းစီဟွေ့သိနေခဲ့လေသည်။</p> <p>သူမ နူးညံ့စွာ ပြောခဲ့၏။</p> <p>“အသင်းကနေ ကြိုဆိုပါတယ်”</p> <p>သူတို့စကားပြောနေချိန်တွင် ယင်ရိလျိုက ယခုချိန်တွင် လူသားတစ်ယောက်၏ နွေးထွေးမှုတစ်စွန်းတစ  ရှိနေပြီဖြစ်သော ကျင်းယန်ကိုကြည့်ခဲ့သည်။</p> <p>သူက တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော်လည်း သူတို့ ရယ်မော၍နောက်ပြောင်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ ဤကျင်းယန်သည်က ယခင်က ကျင်းယန်နှင့် ကွားခြားကြောင်းကို သူမခံစားနိုင်သည်။</p> <p>အပူချိန်ကင်းမဲ့သည့် ရေခဲပန်းပုတစ်ခုကို သေမျိုးလောက၏လေထုက တဖြည်းဖြည်း စိမ့်ဝင်လာခဲ့သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>  နွေးထွေးမှုနှင့် စိတ်ခံစားချက်များ ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>သူငယ်ချင်းများ၊ မိသားစုများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော သူတို့၏အသင်းဖော်များက ရယ်မော၍ အချိန်ကောင်းကိုပိုင်ဆိုင်နေကြပြီး ဟေးလန်ကတော့ ဤလူသားအဖွဲ့ကို မောက်မာသည့်အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး ပြုံးနေလေ၏။</p> <p>ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်း ဤကဲ့သို့မြင်ကွင်းတစ်ခုက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေနိုင်သည်။</p> <p>=</p> <p>ရှင်ကျန်နေသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူအားလုံးက ဤလွှဲပြောင်းဌာနတွင် စုစည်းနေကြသည်။</p> <p>လျို့ကျန်းနှင့် သူမ၏အဖွဲ့ မြေအောက်မှ လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်မှ အခြေစိုက်စခန်းများ၊ ဗဟိုဌာနချုပ်ကို ဆက်သွယ်ရေးစက်များ အသုံးပြု၍ ဆက်သွယ်မှုတည်ထောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြ၏။</p> <p>ကံမကောင်းစွာဖြင့် မြို့၏သံလိုက်စက်ကွင်းက လုံးလုံးလျားလျား နှောင့်ယှက်ခံထားရသည်။</p> <p>တစ်ခုတည်းသော ကံကောင်းသည့်အရာမှာ မြို့ကိုဝိုင်းထားခဲ့သော နဂါးပျံအခြေစိုက်စခန်းက ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများနှင့် ရုန်းကန်နေရခြင်း ကြားမှ မြို့တော် W အပြင်ကို ရွှေ့သွားနိုင်ခြင်းဖြစ်၏။ မြို့တော်Mမှ ရှင်ကျန်သူများကိုလည်း အစောပိုင်းက ဘေးကင်းရာကိုပြောင်းရွှေ့ပေးပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>ယခုချိန်တွင်‌တော့ ဤမြို့နှစ်မြို့က အခွံလွတ်များသာ ကျန်ခဲ့ပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ သို့မဟုတ် သန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါ တစ်ကောင်တစ်မြီးမှ မရှိတော့ချေ။</p> <p>ညအချိန်၏အမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်းဖြင့် တောအုပ်တစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဖုံးလာပြီး အစောပိုင်းက ကြားနိုင်သည့် တိရစ္ဆာန်များ၏ အမျိုးမျိုးသော အသံများနှင့် ဟိန်းဟောက်သံများက မကြားလုနီးပါးဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p>လျို့ကျန်းက မြို့တော်Bမှ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်၍ မြို့တော်Bရှိ အသင်းနှစ်သင်းက သူမကို ချင်ဟုန်အသင်း၏ “ရှေးဖြစ်ဟောသူ”ဟု သိထားကြကာ သူမထံတွင် ကျော်ကြားသော ဂုဏ်သတင်းရှိနေခဲ့သည်။ ထို့အကြောင်းကြောင့် ကွပ်ကဲမှုက သူမ၏လက်ထဲသို့ သဘာဝအလျှောက် ကျရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p>ကျင်းယန်နှင့် တခြားသူများက ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ သူမက လက်ရှိအခြေအနေကို ပိုင်းခြားစိတ်ဖြာသည်ကို နားထောင်ခဲ့သည်။</p> <p>“ကျွန်မတို့ရဲ့ အသင်းဝင် ရှောင်ချင်းက လင်းတအမျိုးအစား သန္ဓေပြောင်းတစ်ယောက်ပဲ… ဒီနေ့ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးရဲ့ အခြေအနေကို လေ့လာဖို့ ဒီတောအုပ်ရဲ့အပေါ်စီးကနေ့ ပျံသန်းကြည့်ခဲ့တယ်..</p> <p>ပထမဆုံးအနေနဲ့ ဒီသစ်ပင်ကြီးက  သူ့ကိုယ်သူ အဆက်မပြတ် ပြန်ပြင်ဆင်နေတယ်.. အဲဒီအပင်က မြို့နှစ်မြို့ရဲ့ အာဟာရတွေ စုပ်ယူနေပြီး သူ့ကိုယ်သူပြန်လည် ဖြည့်တင်းဖို့အတွက် သန္ဓေပြောင်းသားရဲနဲ့ သ‌န္ဓေပြောင်းအပင် တချို့ကို အသုံးပြုနေတာပဲ..</p> <p>အရင်တုန်းက အဖျက်စီးခံလိုက်ရတဲ့ သစ်ပင် ပင်စည်တစ်ဝက်ကလည်း ပြန်ကြီးထွားဖို့ စတင်နေပုံရတယ်”</p> <p>လျို့ကျန်း၏အမူအရာက အလွန်လေးနက်နေ၏။</p> <p>“ဒါက ကျွန်မတို့အတွက် သတင်းကောင်းတော့မဟုတ်ဘူး”</p> <p>သူတို့၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲအသင်းတွင် အဖွဲ့ဝင်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး ဧရာမသစ်ပင်ကြီး အပြည့်အဝပြန်ကောင်းသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးနောက်မှ နောက်ထပ် အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်မည့် စစ်ဆင်ရေးကို စတင်လျှင် ပို၍ပင် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ရှန်းယင်ကျိုးသည်ကား အရှေ့ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး ရုတ်တရက် ကျင်းယန်၏အမူအရာကို အကဲခတ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save