Book List

<h2 style="text-align: center;">ကမ္ဘာပျက်ကပ်အတွင်းမှ ဒုက္ခိတဗီလိန်ကြီး၏ အိမ်မွေးယုန်လေးအဖြစ်သို့</h2> <h2 style="text-align: center;">(စာစဉ်-၁၇)</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>ယင်ရိလျို သူမ၏ ဆီများပေကြံနေသော လက်လေးကို ပြန်ဆုတ်တော့မည့်အချိန်တွင် သူမ၏အမြင်အာရုံထဲတွင် ကျင်းယန်၏ပြတ်သားသော မျက်နှာက ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာလဲ့သောကြောင့် သူမကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့၏။</p> <p>ထိုခဏတာအချိန်တွင်း သူမ၏လက်ထဲမှ ကြက်ပေါင်သည်လည်း တစ်ဝက်လောက် ကိုက်စားခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ကျင်းယန်က ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားနေပြီး သူ၏ပါးပြင်က အနည်းငယ်ဖောင်းနေခဲ့၏။ သူမ စားထားပြီးသားဆိုသောအချက်ကို သူ လုံးဝအာရုံမထားခဲ့ပါချေ။</p> <p>ကလေးမလေး၏မျက်နှာပေါ်မှ ဆွံ့အနေသော အမူအရာကိုမြင်လျှင် သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို အသာပင့်ပြီး မေးခဲ့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ”</p> <p>ယင်ရိလျို ခေါင်းကို အပြင်းအထန်ခါရမ်းလိုက်ကာ မည်သည့်အရာမှ မဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်၏။</p> <p>လူတိုင်းက သူတို့၏အသင်းအတွက် အထူးသီးသန့်ပြင်ဆင်ပေးထားသော ညစာကို စားသောက်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>သူတို့၏‌ဆာလောင်မှုကို ဖြည့်တင်းကာ ရေသောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျောင်းချီယန်က ကျေနပ်အားရသော သက်ပြင်းကိုချပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်း၍ တဖြည်းဖြည်း ငိုက်မြည်းလာခဲ့လေ၏။</p> <p>ကျင်းယန်က ယင်ရိလျိုကို ရင်ခွင်ထဲတွင်ပွေ့ထားကာ သူမ၏လက်ဖဝါးလေးများကို ဆန့်ထုတ်စေပြီး ဘေစင်အောက်တွင် ဆီရွှဲနေသောလက်များကို ဆေးပေး‌ခဲ့သည်။</p> <p>မြေအောက်ဌာနတွင် ရေရှိသော်ငြား တစ်ကိုယ်ရေသုံး ပစ္စည်းများမရှိပါချေ။</p> <p>သူက ယင်ရိလျိုကို နေရာလွတ်ထဲမှ ဆပ်ပြာတစ်ခဲ ထုတ်ခိုင်းခဲ့၏။</p> <p>သူက သူ၏လက်ဖဝါးထဲတွင် အမြှုပ်များထအောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ ကလေးမလေး၏ ဆီများပေကျံနေသော လက်များကို ဆေးကြောပေးနေခဲ့လေ၏။</p> <p>သူမ၏လက်ဖဝါးမှ အထိအတွေ့က အတော်လေးနူးညံ့ပြီး ယုန်လေး၏အသားပေါသော လက်ဖဝါးများကဲ့သို့ အိစက်နေခဲ့၏။</p> <p>ကျင်းယန်က သူမ၏လက်ဖဝါးများကို အေးစက်သော အမူအရာနှင့်အတူ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေခဲ့ကာ လက်ဖဝါး၏ အရည်အသွေးကိုလည်း ဆက်လက် တန်းဖိုးဖြတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူ လက်ဖဝါးများကို ညင်သာစွာ ဆိတ်လိုက်သည့်အချိန်တွင် ယုန်လေးက ကြို့ထိုးလာခဲ့လေ၏။ သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိပြီး မေးလာခဲ့သည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဗိုက်အောင့်နေလို့လား”</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယင်ရိလျို၏ မျက်နှာက ရှက်ရွံ့မှုတို့နှင့်အတူ အနည်းငယ် အနီရောင်သန်းနေခဲ့လေ၏။ သူမ ခေါင်းမ်းလိုက်သော်လည်း ထပ်ပြီး ကြို့ထိုးမိပြန်သည်။</p> <p>ကျင်းယန်က သူမရဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို ဆိတ်နေလို့ သူမ ရှက်နေရတဲ့အကြောင်းကို ပြောနိုင်ပါ့မလား!</p> <p>ကျင်းယန်က ကလေးမလေးကို တံခါးဆီသို့ ခေါ်သွားပြီး လမ်းလျှောက်ခိုင်းကာ အစာကြေရန် ကူညီပေးခဲ့လေ၏။</p> <p>သူမ၏ ကြို့ထိုးခြင်းက တဖြည်းဖြည်း ရပ်သွားပြီးမှသာ အနားယူရန် ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤအရာများအားလုံးကို အပေါ်ထပ်မှ နျိုရင်း တွေ့သွားခဲ့ပြီး သူမ၏နှလုံးခုန်သံက အတော်လေး ကသောင်းကနင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။</p> <p>ဤကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံသော အမျိုးသားတစ်ယောက်က အလွန်အမင်း ချစ်တတ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ချေ။</p> <p>ကလေးမလေးကို ကြည့်နေသော ကျင်းယန်၏ ကြင်နာတတ်သောအကြည့်က သူမ၏နှလုံးသားကို ခုန်ပေါက်သွားစေသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ ကြင်နာသောအကြည့်ဖြင့် သူမသာ အကြည့်ခံရမည်ဆိုလျှင် မိထွေးဖြစ်ရခြင်းကလည်း ဆိုးရွားလွန်းနေမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>နောက်နေ့မနက်ခင်းစောစော၌ ကျင်းယန်၏လက်မောင်းထဲတွင် အသိုက်ဖွဲ့နေသော ယုန်ဖြူလေးက သမ်းဝေလိုက်၏။ လက်နက်ကြီးများကို လွှဲပြောင်းဌာနမှ မြို့အစွန်သို့ ပို့ရန်ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p>ကျင်းယန်၏  လက်မောင်းပေါ်မှ အမြှောက်များကို မြေအောက်ခန်းမှ တွန်းထုတ်လာသည်ကို သူမ မြင်ခဲ့ရ၏။</p> <p>ယုန်ဖြူလေးက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သမ်းဝေလိုက်လျှင် သူမ၏  သေးငယ်သောသွားလေးများနှင့်နှင့် လျှာက ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျင်းယန်၏လက်မောင်းထဲတွင် အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>မနက်စောစောအချိန်တွင်ပင် တောအုပ်ထဲ၌ အတော်လေး မွန်းကျပ်မှုကို ခံစားနေရလေ၏။</p> <p>ကောင်းကင်ကြီးက နက်ပြာရောင်သန်းနေပြီး ယင်ရိလျိုမြင်နိုင်သမျှက နေလုံးကိုဖုံးကွယ်နေသော ဧရာမ သစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားများသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>အဝေးမှကြည့်လျှင်ပင် ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် အသက်ရှူမဝခြင်းကို ခံစားရစေ၏။</p> <p>သူမ တံတွေးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့်မြိုချပြီး ကြောက်စရာကောင်းသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးနှင့် ကြီးမားထင်ရှားလွန်းသောပန်းအဖူးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဤအပင်ကြီး၏ကြီးထွားမှုက အလွန်လျှင်မြန်လွန်း၏။</p> <p>ယင်ရိလျိုက ထိုအပင်ကို ရဟတ်ယာဥ်ပေါ်မှ တစ်ကြိမ်မြင်ဖူးသော်လည်း အနီးကပ်မြင်ရချိန်တွင် ပို၍ပင် အသားမကျဖြစ်စေသည်။</p> <p>သူမ ခေါင်းကိုဖြောင့်တန်းနေသည်အထိ မော့လိုက်သော်လည်း ထိုသစ်ပင်ပေါင်းမိုး၏ ထိပ်ကိုမမြင်နိုင်သေးချေ။</p> <p>သစ်ပင်၏ကိုယ်ထည် တစ်ဝက်က မီးလောင်ကျွမ်းပြီး ပျက်စီးနေကာ ဆန့်ထွက်နေသည့်သစ်ကိုင်းနှင့် အရွက်များက အဝါရောင်သန်းနေခဲ့၏။</p> <p>လေတိုက်လိုက်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် အရွက်ခြောက်တို့က အစုအပြုံလိုက်ပြီး ကြွေကျနေခဲ့လေသည်။</p> <p>ထိုအပင်ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကိုယ်ထည်တစ်ဝက်က မိုးကြိုးပစ်ချခံထားရသည်နှင့် တူနေ၏။</p> <p>သို့သော်လည်း မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အပြင်ပိုင်း၏အောက်တွင် အညိုဖျော့ဖျော့အရောင်ရှိသည့် ကော်ကဲ့သို့ကပ်စေးစေး အရာများ စိမ့်ထွက်နေကြောင်းကို မြင်နိုင်ပြီး အနက်ရောင်အခေါက်၏ အပြင်ဘက်ပိုင်းကို ထိုးထွက်နေလေသည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ခုက ဤသစ်ပင်ကြီးကို ပြန်လည်ပုံသွင်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။</p> <p>ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းခြင်း ပြီးမြောက်သွားလျှင် ထိုအပင်က ပြန်လည် အသက်ဝင်လာလိမ့်မည်။</p> <p>မီးလောင်ကျွမ်းနေသော အခေါက်၏အောက်တွင် ဖွဲ့စည်းနေသော အရာဝတ္ထုအသစ်များကို လျို့ကျန်းလည်း သတိထားမိလေ၏။</p> <p>ဤအရာများသည်က သူမ၏အတိတ်ဘဝ၌ သုတေသနဌာနမှ ရှာတွေ့ခဲ့သော ကမ္ဘာပျက်ကပ်၏အရင်းအမြစ်နှင့် ဆက်စပ်နေသည့် ဆန်းကြယ်‌သော ပစ္စည်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ ယုံကြည်သောကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>သူမ ထိုပစ္စည်းကို မြို့တော်Bသို့ ပြန်ယူနိုင်သရွေ့ လွယ်ကူသော ဘဝတွင် နေထိုင်နိုင်ပြီး သူမ၏ ကျန်ဝှိသည့် သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မည်ပင်။</p> <p>သူမက သူရဲ‌ကောင်းပုံရိပ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လာနိုင်၏။</p> <p>ဤအတွေးများက စိတ်ထဲသို့ဝင်လာပြီးနောက် သူမက ပို၍စိတ်အားထက်သန်လာပြီး သူမ၏အသံကလည်း အနည်းငယ် တုန်ရီနေခဲ့သည်။</p> <p>“အခု မြန်မြန် နေရာချကြတော့.. နေမွန်းတည့်တာနဲ့ ကျွန်မတို့ ဒုတိယအမြစ်ပြတ်သုတ်သင်မယ့် စစ်ဆင်ရေးကို စလုပ်ကြမယ်”</p> <p>=</p> <p>လျို့ကျန်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အားလုံးကို စာရင်းကောက်ထားပြီး သူတို့ကို တာဝန်အသီးသီး ခွဲဝေသတ်မှတ်ပေးထားသည်။</p> <p>သာမာန်လူများအတွက်တော့ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအတွက်သာ တာဝန်ယူကြရ၏။</p> <p>ဤအချိန်တွင် နျိုဖေးဟောင်က အခြေစိုက်စခန်းမှ ဘစ်ရှော့ကြီးမဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>သူက ဖောက်ခွဲခြင်းနှင့် သုတ်သင်မည့်စစ်ဆင်ရေးတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း ကမ္ဘာပျက်ကပ်စဖြစ်ကတည်းက ဇိမ်ခံသောဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ထင်ရှားသော လုပ်ဆောင်မှုများတွင် မတိုက်ခိုက်ရချေ။</p> <p>ထပ်ဆောင်းအနေဖြင့် သူက အသက်ကြီးလာပြီဖြစ်သောကြောင့် သူ့အတွက် အတော်လေး စိန်ခေါ်မှုများလေ၏။</p> <p>သူ၏ကိုယ်ပိုင် စိတ်ဒုက္ခများကြားတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကိုလည်း နှစ်သိမ့်ရန်သာ ကြိုးစားနေရသည်။ သူ့အနေဖြင့် သူမက နာခံစွာနေထိုင်ပြီး ဒေါသပေါက်ကွဲခြင်းတို့ မဖြစ်စေရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ပါးတို့ မြို့တော်Zပြန်ရောက်ရင် မင်းလိုချင်တာမှန်သမျှကို ရအောင်လုပ်ပေးမယ်.. အခုတော့ လိမ်လိမ်မာမာနေနော်”</p> <p>အတော်လေး ဝဖြိုးသောခန္ဓာကိုယ်တည်ဆောက်ပုံနှင့် သူ၏အသက်အရွယ်ကြောင့် မျက်အိတ်ကြီးများပင် တွဲကျနေပြီဖြစ်သော သက်လတ်ပိုင်းလူကြီးက တွန့်ဆုတ်နေပုံရသော သူ့သမီးကိုကြည့်ကာ အကူအညီမဲ့မှုကို တစ်ဖန်ခံစားရပြန်သည်။</p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ ယခုပုံစံအတိုင်းနေထိုင်ခြင်းကို သူ သဘောကျခဲ့ကာ သူ့ဘက်မှအလိုလိုက်ထားခဲ့ခြင်းသာဖြစ်လေ၏။ ဤသို့ဖြစ်လာခြင်းအတွက် အဖေတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ့တွင်လည်း တာဝန်ရှိသည်။</p> <p>ဤအခြေအနေမှစ၍ သူမ၏အပြုအမူကို အမှန်ပြင်ပေးရန် ဖြစ်နိုင်ဦးမည်လား သူ မသိတော့ချေ။</p> <p>“ဟုတ်ပြီဟုတ်ပြီ သမီးသိပါပြီ”</p> <p>နျိုရင်း စိတ်မရှည်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေ၏။ ပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်ကို အရှေ့မှလူအုပ်ထံသိာ့ ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။</p> <p>အဖွဲ့ထဲတွင် ကျောင်းချီယန်နှင့်ကျင်းယန်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခြုံငုံလေ့လာရန် စေလွှတ်ခံရသည်။</p> <p>ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတစ်သင်းက ဂေါ်ပြားများနှင့် တွင်းတူသော ကိရိယာများကို ကိုင်၍ ဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏ မီတာတစ်ရာ အကွာလောက် မြေပြင်ကို သတိထားလျက် တူးနေပြီး ခြုံငုံလေ့လာနေကြ၏။</p> <p>သူတို့၏ခါးတွင် လုံခြုံစေရန် ပတ်ထားသော ကြိုးများရှိသည်။ မြေပြင်မှထွက်လာသော နီညိုရောင်နွယ်များက သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ဖမ်းလိုက်လျှင် တခြားသူများက နွယ်ပင်များကိုဖြတ်ရန် ချက်ချင်းပင် ချွန်ထက်သော ဂေါ်ပြားများကို အသုံးပြုကြမည်ဖြစ်၏။</p> <p>အချိန်တိုအတွင်း မြေပြင်က အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးသော တွင်းပေါက်များဖြင့် ဇကာပေါက်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အပင်များ၏အမြစ်များနှင့် ပင်စည်များကိုတူးဖော်ပြီးနောက်တွင်တော့ မြေပြင်‌ပေါ်၌ အဝိုင်းပုံလှီးဖြတ်ထားသဖြင့် တီကောင်များနှင့်ပင် ဆင်တူနေခဲ့၏။</p> <p>ကျင်းယန်က လျှင်မြန်စွာဆောင်ရွက်နေခဲ့သည်။</p> <p>  နွယ်ပင်များက ကျောင်းချီယန်ကို မိသွားတိုင်း ကျင်းယန်က ဓားမြောင်ဖြင့် မြန်ဆန်စွာဖြတ်တောက်ခဲ့လေ၏။</p> <p>ကျောင်းချီယန် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ဝဝရှူပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>“ကော၊  ကောသိလား.. ဒါကလေ ဂူဖောက်သူအကြောင်း သည်းထိပ်ရင်ဖို ဝတ္ထုတွေနဲ့တူတယ်နော်.. မြေကြီးပေါ်မှာ တွင်းတွေလိုက်တူးတာလေ”</p> <p>ကျင်းယန်က မျက်ခွံပင် ပင့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ သူ၏ဂေါ်ပြားက မြေကြီးထဲ တစ်ဝက်ရောက်သွားပြီး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။</p> <p>“ငါမဖတ်ဖူးဘူး”</p> <p>စကားပြောခြင်းက ဆက်မသွားနိုင်တော့ကြောင်းကို မြင်လျှင် ကျောင်းချီယန် မျက်လုံးကိုလှန်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါနဲ့ ယုန်လေးက ဘယ်မှာလဲ၊ သူက ကျွန်တော့်အစ်မဆီမှာလား?”</p> <p>သူလှည့်ကြည့်လိုက်သော်ငြား အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်ကို မတွေ့ရချေ။ သူ့ခေါင်းကို ပြန်လှည့်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် ကျင်းယန်၏ရင်ဘက်က ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>ထို့နောက် နူးညံ့သော ယုန်နားရွက်တစ်စုံက ကျင်းယန်၏ ကုတ်အင်္ကျီကော်လံမှ ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ယင်ရိလျိုက မျက်လုံးနီနီများကို မျက်တောင်ခတ်ပြီး အပြင်သို့ထွက်နေသော သူမ၏ခေါင်းကို လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကျီ! ကျွန်မ ဒီမှာ”</p> <p>ကျောင်းချီယန် မရယ်ဘဲမနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>“ကျွန်တော်ပြောမယ် ကျင်းကော.. ဒီနေ့ ကောရဲ့ရင်ဘက်က ဘာလို့အရမ်းကြီးနေတာပါလိမ့်လို့ထင်နေတာ၊ လတ်စသတ်တော့ ကောက ယုန်တစ်ကောင်ကို ဖွက်ထားတာဖြစ်နေတာပဲ”</p> <p>သူ စနောက်လိုက်သည့်အချိန်တွင်ပင်  တောင်ပံတွင်သွေးရွှဲနေသည့် ငှက်နှင့်တူသော သန္ဓေပြောင်းလူတစ်ယောက်က သူ၏ဘေးနားမှဖြတ်၍ ဒယိမ်းဒယိုင်လျှောက်လာကြောင်းကိုတွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သွေးများက မြေပြင်အနှံ့ စီးကျနေခဲ့လေ၏။</p> <p>ယင်ရိလျို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဤလူက ချင်ဟုန်အသင်းမှ တစ်ဦးတည်းသော လင်းတနှင့်တူသည် သန္ဓေပြောင်းလူဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားရသည်။</p> <p>သူ ဘာဖြစ်လာတာလဲ?</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save