Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၆၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>နွေးထွေးသည့်လက်တစ်ဖက်က  ယင်ရိလျိုကို  ညင်သာစွာ မ’ယူလိုက်လေသည်။ ကျင်းယန်က သူမ၏အမွှေးပွပွ တင်ပါးလေးကို ပင့်မ,၍ကိုင်ထားပြီး ခပ်လေးလေး အမွှေးပွလုံးလေးကို ရွှေ့လိုက်၏။</p> <p>“ကောက ရှင်းလင်းရေးစစ်ဆင်ရေးအတွက် တာဝန်ကျနေတာ.. မင်း ကျောင်းစီဟွေ့တို့ လင်းကျားတို့နဲ့ နောက်ဘက်မှသွားနေရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?”</p> <p>ယင်ရိလျိုက ယုန်မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကျင်းယန်၏ ချောမောသော မျက်နှာကိုကြည့်ခဲ့ပြီး နူးညံ့သောအသံလေးတစ်သံကို ထုတ်ကာ ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကျီ!”</p> <p>မသွားဘူး ရှင်နဲ့ပဲ အတူနေချင်တယ်!</p> <p>သူမ၏ဆိုလိုရင်းကို ကျင်းယန်က နားလည်ပုံရပြီး ယုန်နားရွက်နုနုလေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကိုတော့ သဘောမတူခဲ့ချေ။</p> <p>“လိမ္မာပါကွာ.. နောက်မှာနေပြီး ကောကိုစောင့်နေနော်”</p> <p>ယင်ရိလျိုသည်ကား ချစ်စရာကောင်းအောင် ပြုလုပ်သည့်စကေး အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>သူမ၏ကလက်ဖဝါးလေးကို အသုံးပြု၍ ချစ်စရာ‌ကောင်းသော နည်းစနစ်များကို သုံးလိုက်လေ၏။ သူမက  ကျင်းယန်၏ အင်္ကျီကော်လံကို အတင်းအကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လွှတ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။</p> <p>အကြိမ်အနည်းငယ် အော်မြည်ကာ သူမ၏ပွင့်ချပ်သုံးချပ်ပုံ နှုတ်ခမ်းကို နူးညံ့စွာဖြင့် ဟလိုက်သော်ငြား မကြာခင်ပင် သူမ၏နားရွက်များကို ပွတ်သပ်ပေးခဲ့သော ကျောင်းစီဟွေ့ဆီသို့ လှမ်းပေးခံလိုက်ရဆဲဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းယန်၏နောက်ကျောကို မျက်လုံးထဲမှ တွန့်ဆုတ်မှုနှင့်အတူ စိုက်ကြည့်နေသည့် သူမ၏လက်မောင်းထဲမှ ယုန်လေးကို ကြည့်ပြီး ကျောင်းစီဟွေ့ တခစ်ခစ်မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။</p> <p>ထို့နောက် ယုန်လေး၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပြီး နူးညံ့စွာ ရှင်းပြခဲ့သည်။</p> <p>“ကျင်းကောက အမြှောက်တွေကို ပစ်ဖို့သွားရမှာလေ.. ဆူညံသံနဲ့ တုန်ခါလှိုင်းတွေက အရမ်းကိုပြင်းတာ.. သူက ထုထုဆီကို သက်ရောက်ခံရမှာကို မလိုချင်လို့ပါ”</p> <p>ယင်ရိလျို အကြောင်းပြချက်ကို နားလည်ထားပြီးဖြစ်ပေ၏။ ကျင်းယန်က သူမကိုလုံလုံခြုံခြုံဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမသိသည်။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း အကြောင်းပြချက်တချို့ကြောင့် စိတ်မအေးသည့်ခံစားချက်ကို ဖယ်မချနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>သူမအနေဖြင့် ကျင်းယန် ရှေ့တန်းတွင်ရပ်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်ပြီး ကျင်းယန် လုံခြုံစေရန်အတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေ၏။</p> <p>လျို့ကျန်း၏အမိန့်ဖြင့် သူမ၏ နောက်မှ အမြှောက်တပ်ဆယ်ခုနီးပါးက တစ်ချိန်တည်းမီးရှို့ပြီး ပစ်ခတ်ကြကာ အလယ်မှ သန္ဓေပြောင်းအပင်ကြီးထဲကို အနက်ရောင်အမြှောက်များဖြင့် ပစ်လွှတ်ကြလေသည်။</p> <p>မကြာမီ နားစည်ပေါက်မတတ် ပေါက်ကွဲသံများက ကောင်းကင်ယံအထိ တုန်ယင်သွားပြီး အမြှောက်များ၏ပြောင်းဝထဲမှ မီခိုးဖြူများထွက်လာကြ‌၏။</p> <p>ဆူညံသံများက ယင်ရိလျိုကို နားကန်းစေလုမတတ်ပင်။</p> <p>သူမက မြည်သံအကျယ်ကြီးကြောင့် ခံစားရနေရသော သက်တောင့်သက်သာမဖြစ်မှုကို သည်းခံလိုက်ပြီး ရှေ့တန်းရှိ တလိမ့်လိမ့်တက်နေသော မီးခိုးဖြူများကြားတွင် ကွယ်နေသော ကျင်းယန်ကို မျက်ခြေမပျက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>စက္ကန့်ဝက်လောက် ကြာပြီးနောက် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အနီရောင်တိမ်တိုက်များက မြင့်မားပြီးသန်စွမ်းသော သန္ဓေပြောင်းအပင်၏ ပင်စည်အပေါ်တွင် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားကြ၏။</p> <p>ပင်စည်၏အစအနများနှင့် သစ်ရွက်များသည်လည်း ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဧရာမသန္ဓေပြောင်းအပင်ကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ်ထပ်၍ ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားခဲ့ပြန်၏။</p> <p>ပင်စည်က အပေါက်များဖြင့် ဇကာပေါက်ဖြစ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပြိုလဲကျသွားတော့မည်ဟု ယင်ရိလျို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ထိုသို့မဖြစ်ခဲ့ချေ။</p> <p>လွင့်ပျံနေသော သစ်သားအပိုင်းအစများက ကောင်းကင်ပေါ်မှ တင့်တယ်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကာ ထိုမြင်ကွင်းက လက်ဖျားခါလောက်အောင် ကြည့်ကောင်းနေခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူမ စောင့်ကြည့်နေချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုက လွဲမှားနေကြောင်းကို ယင်ရိလျို ရုတ်တရက်ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက သစ်ပင်များလှုပ်နေခြင်းမှာ ဗုံးပေါက်ကွဲမှုကြောင့်ဖြစ်ပြီး မီးခိုးဖြူများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျယ်သွားချိန်တွင် ရှေ့ဘက်မှ အလွန်ကြီးမားသော သစ်ပင်ပေါင်းမိုးကြီးက အနည်းငယ်တုန်ရီသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော တစ်စုံတစ်ခုက မြေပြင်မှ ချိုးဖောက်ထွက်လာတော့မည်နှင့် တူနေလေသည်။</p> <p>သူမ ထပ်မတွေးနိုင်ခင် သစ်ပင်၏ပင်စည်အောက်မှ မြေသားက ရုတ်တရက် စတင်လိပ်တက်လာကာ တစ်စုံတစ်ခု မြေအောက်တွင် တွန့်လိမ့်နေသည်နှင့် တူနေခဲ့သည်။</p> <p>နောက်အခိုက်အတန့်တွင် ခွေရစ်နေသော နီညိုရောင်အမြစ်နွယ် အများအပြားက မြေပြင်မှပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အမြှောက်တပ်၏ရှေ့တန်းဆီသို့ ဦးတည်၍ အရိုင်းဆန်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ယင်ရိလျို ရင်ထိတ်သွားရသည်။ကျောင်းစီဟွေ့က သူမကို  တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားသော်ငြား အနီရောင်နွယ်များ၏ တင်းမာသောအင်အားကို ခံစားနိုင်ဆဲပင်။</p> <p>နွယ်များက ရှေ့တန်းရှိအမြှောက်များကို လေထဲငို့လှန်ပစ်လိုက်ပြီး နာကျင်သည့် အော်သံများနှင့် ရောနှောနေခဲ့သည်။</p> <p>ကျင်းယန်က အရှေ့မှာရှိသေးတယ်!</p> <p>သူမ ကျောင်းစီဟွေ့၏လက်မောင်းထဲတွင် ရုန်းကန်သော်ငြား ကျောင်းစီဟွေ့က လွတ်မပေးရဲချေ။</p> <p>သူမ ယုန်လေးကို တင်းကြပ်စွာကိုင်ထားပြီး တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p>“ထုထု မစိုးရိမ်နဲ့ ကျင်းကောက အဆင်ပြေမှာပါ!”</p> <p>ဤအခြေအနေသို့ရောက်သည်အထိ  ပျက်စီးနေပြီးသား ဧရာမသစ်ပင်ကြီးက တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ပစ်လွှတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမှ မျှော်လင့်မထားကြချေ။</p> <p>လူအုပ်ကြားထဲ အ‌ကြောက်တရားကပျံ့နှံသွားပြီး ရှေ့တန်းမှဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများမှာတော့ ကပ်ဘေးထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လူများက ကြောက်လန့်တကြား နောက်ပြန်ပြေးလာကြပြီး အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် လျို့ကျန်း၏အသံမှာ ကြမ်းရှနေလေသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သူမ၏အသံကို ဤကသောင်းကနင်းဖြစ်မှုကြားတွင် ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်တော့ကြချေ။</p> <p>နောက်သို့ပြန်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများသည်ကား နောက်တခဏအတွင်း သူတို့၏နောက်ကျောဘက်မှ နီညိုရောင်နွယ်မြစ်များ ထိုးဖောက်ခြင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>သွေးများက ပန်းထွက်သွားပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များက နောက်ပြန်တရွတ်တိုက် ဆွဲသွားခြင်းခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဤအခြေအနေကြောင့် ရှန်းယင်ကျိုးနှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တချို့က ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ဧရာမလက်နက်ကြီးများကို သယ်လျက် အပြေးအလွှားရောက်လာကြလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှေ့ဘက်မှနွယ်ပင်များကို ပစ်ခတ်ခဲ့သည်။ အစိမ်းရောင်အရည်များ ပန်းထွက်လာပြီး နွယ်မြစ်များက ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားစေသည်။</p> <p>ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုအလယ်တွင် ယင်ရိလျို ကျင်းယန်ကို မြင်တွေ့လိုက်။သည်။</p> <p>ကျင်းယန်က အစပိုင်းကာလတွင် တစ်စုံတစ်ခုက မှားနေကြောင်း အာရုံခံမိပြီး ပြန်လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်ငြား ရှေ့ဘက်မှ ပြောင်းပြန်လှန်ခံရ‌သော အမြှောက်ကြောင့် လေထဲသို့လွင့်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>တခဏအတွင်း နွယ်မြစ်တစ်ဒါဇင်‌လောက်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းကြပ်စွာရစ်ပတ်လာကြပြီး ချွန်ထက်သော ထိပ်ဖျားများဖြင့် ထိုးဖောက်ရန်ကြိုးစားကာ လုံးလုံးလျားလျား ခြောက်သွေ့သွားသည်အထိ သွေးစုပ်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ချွန်ထက်သောထိပ်ဖျားများကို ခုခံရန်အတွက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ရွှေရောင်အကြေးခွံများက ချက်ချင်း မာကျောလာခဲ့ပြီး သူ၏ခေါင်းကို လက်မောင်းများဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ကာ ထိန်းချုပ်ခံရမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ရလေသည်။</p> <p>ပို၍များသော နီညိုရောင်နွယ်များက သူ့ကိုရစ်ပတ်လာပြီး သစ်ပင်ပင်စည်အောက်မှ နက်ရှိုင်းသော အခေါင်းပေါက်ထဲသို့ လျှင်မြန်စွာ ဆွဲခေါ်သွားကြသည်။</p> <p>သူ၏အင်အားက သန်မာသော်လည်း ကျင်းယန်မှာ  တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်နေပေ၏။ သူသည်က ပိုးအိမ်တစ်ခုကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ခံလိုက်ရပြီး သစ်ပင်၏ပင်စည်အောက်မှ နက်ရှိုင်းသောအပေါက်ထဲသို့ ဆွဲသွားခံလိုက်ရသည်။</p> <p>တခြားဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အနည်းငယ်လည်း သူကဲ့သို့ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီး တချို့က အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ကာ နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ငိုယိုနေပြီး လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>သေဆုံးပြီးသွားသူများမှာတော့ သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်က ခြောက်ကပ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ယင်ရိလျို ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားရ၏။ သူမ၏မျက်စံများ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီး အနီးနားတစ်ဝိုက်မှအသံများက တိတ်ဆိတ်မှုအဖြစ် မှိန်ဖျော့သွားပုံရသည်။</p> <p>လောကကြီးထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ခဲ့သကဲ့သို့..</p> <p>ကျင်းယန်ကို ဆွဲခေါ်သွားခံရသည့်အခိုက် သူမ‌က ရုတ်တရက် ကျောင်းစီဟွေ့၏ဗိုက်ကို နောက်ခြေဖြင့်ကန်လိုက်၏။</p> <p>ပြင်းထန်သောကန်ချက်ကြောင့် အလွန်နာကျင်သွားသော ကျောင်းစီဟွေ့မှာတော့ မထိန်းနိုင်ဘဲ အော်လိုက်မိပြီး လက်ထဲမှ ဖက်ထုပ်ဖြူလေးကို ဖက်ထားခြင်းက အနည်းငယ်လျော့ရဲသွားသည်။</p> <p>ထိုယုန်လေးကတော့ အရိပ်ကဲ့သို့လျှင်မြန်ကာ ဒီရေနှင့်တူသော နွယ်ပင်များနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p>“ထုထု!”</p> <p>သူမ အမှီလိုက်ချင်သော်လည်း လင်းကျားက သူမ၏ခါးကိုလှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p>“နင်ရူးနေတာလား? သေသွားချင်လို့လား!!”</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့၏မျက်လုံးများက နီရဲသွား၏။</p> <p>ကျင်းယန်က အသင်းထဲတွင် အဓိကထောက်တိုင်ဟု ပြောရလျှင် ယင်ရိလျိုက အသင်း၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့လေး သို့မဟုတ် လာဘ်ကောင်လေးဟု ပြော၍ရသည်။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် အရေးအကြီးဆုံး လူနှစ်ယောက်ဆီမှာ ထိုကိစ္စများဖြစ်ပျက်သွားလျှင်ပင် ရှူးယန်အသင်းက တည်ရှိနေရဦးဦးမည်လား။</p> <p>မဟုတ်ရင်ရော?</p> <p>လင်းကျား၏ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုက ကျောင်းစီဟွေ့အောက် မလျော့နည်းသော်ငြား သူမက အသင်းထဲသို့ ဝင်ခြင်းက အချိန်မကြာသေးသည့်အတွက် ဤအခြေအနေတွင် တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏အသံကို မတုန်ရီစေရန် အလွန်ကြိုးစား၍ ထိန်းချုပ်နေရသည်။</p> <p>“ထုထုကို ကြည့်လိုက်!.. နင် သူတို့ကို ယုံကြည်ရမယ်လေ”</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့အနေဖြင့် သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အချိန် ကျင်းယန်နှင့်ယင်ရိလျိုတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ တွေ့ရမည်အား အလွန်ကြောက်နေခဲ့၏။</p> <p>သူမ၏နှလုံးသားထဲမှ အကြောက်တရားကို တောင့်ခံလိုက်ပြီး ထိုအရပ်မျက်နှာဆီ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယင်ရိလျို၏ယုန်ခန္ဓာကိုယ်က အလွန်သေးငယ်ပြီး ဧရာမသန္ဓေပြောင်းအပင်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖုန်မှုန့်တစ်မှုန်နှင့်တူညီသော်လည်း တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်ဆဲပင်။</p> <p>အဖြူရောင်”လှေငယ်လေး”က အနီရောင်နှင့်ပြည့်နှက်နေသော ပင်လယ်ကြီးထဲတွင် အထက်အောက် တအိအိရွေ့လျားနေခဲ့သည်။</p> <p>တုတ်ခိုင်၊ရှည်လျားသော နွယ်ပင်များက မည်မျှပင်လှမ်းဖမ်းပါစေ သွက်လက်ပြီးပျော့ပြောင်းသော ယုန်လေးကတော့ အန္တရာယ်မရှိ လွတ်မြောက်နိုင်လေ၏။</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့၏ သူမ၏ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော နှလုံးသားက အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီး လင်းကျား၏လက်မောင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ဆုပ်ကိုင်ထားကာ နှုတ်ခမ်းများဖြူဖျော့လာသည်အထိ ကိုက်ထားမိသည်။</p> <p>ကျင်းယန်က ယုန်လေးကို စောင့်ကြည့်ပေးရန် တောင်းဆိုထားသော်ငြား သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ယုန်လေးက သာမာန် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများနှင့် ကွာခြားကြောင်း ကျောင်းစီဟွေ့သိထားသည်။  တစ်ခါတစ်ရံ သူမထံမှ အလွန်အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းအင်များဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာတတ်လေ၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင်တော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ကမ္ဘာမြေ၏ချောက်နက်ထဲမှ လုံလုံခြုံခြုံ ပြန်ထွက်လာနိုင်ရန် ဆုတောင်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။</p> <p>မြေပြင်ကတဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားသော်ငြား လူတိုင်း၏နှလုံးသားသည် အကြောက်တရားဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။</p> <p>လျို့ကျန်းတစ်ယောက် သူမ၏လည်ချောင်းက ခြောက်ကပ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။</p> <p>အခြေအနေက ဤကဲ့သို့ဖြစ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။  ဤမစ်ရှင်တွင် သူမ အတော်လေး စိတ်လိုက်မာန်ပါလုပ်ခဲ့မိသောကြောင့် အနည်းငယ်ထိတ်လန့်နေခဲ့ရ၏။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူမအနေဖြင့် အံ့ကြိတ်ပြီး လူတိုင်းကို ဖြေသိမ့်ပေးရလိမ့်မည်။ သူမက ပါးစပ်ကိုဖွင့်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် သူမ၏အသံက ကြမ်းရှနေကြောင်းကို သတိထားမိသွားပြီး လည်ချောင်းရှင်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လူတိုင်းပဲ..  စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားကြပါ အခုချက်ချင်း ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ အသင်းဖော်စာရင်းကို ချက်ချင်းစစ်ဆေးကြပါ.. အဲဒီအပေါက်နားကို မချဥ်းကပ်ကြပါနဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save