Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အပေါ်ဘက်မျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အခြေအနေက တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားပြီး မြေအောက်မှာတော့ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>ယင်ရိလျို၏မျက်လုံးများက မျက်ရည်များနှင့်ပြည့်နေကာ နီရဲနေခဲ့၏။</p> <p>သူမက တိုက်ခိုက်နေသော နွယ်များကြားတွင် ခုန်သွားလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားလိုက်ပြီးနောက် မည်းမှောင်နေသော တွင်းထဲကို တိုက်ရိုက်ခုန်ဝင်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် မြေဆွဲအားတို့ ပျောက်ကွယ်သွားမှုက သူမ၏နှလုံးသားကို သိမ့်ခနဲတုန်သွားစေ၏။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်ဟု ခံစားရပြီးနောက် သူမ၏နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ရိုက်မိသွားပြီး အမွှေးလုံးလေးမှာလည်း ပြားသွားနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သောနာကျင်မှုက သူမ၏အရေပြားမှ အတွင်းအင်္ဂါများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ သူမ၏လည်ချောင်းကို ချိုမြသောသွေးများနှင့် ပြည့်သွားစေပြီး သူမ၏အမြင်အာရုံကို မှောင်မည်းသွားစေ၏။</p> <p>သို့သော် ယုန်လေးက အနားယူရန်မရပ်နားခဲ့ချေ။</p> <p>ထို့အစား သူမက ဘေးဘက်ကို ချက်ချင်းခုန်လိုက်သည်။ တုတ်ခိုင်သောနွယ်နှစ်ခုက သူမ မတိုင်မီကရှိနေသည့်နေရာကို ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p>သူမသာ မြန်မြန်မတုံ့ပြန်ခဲ့လျှင် ယုန်ပန်ကိတ်တစ်ခုအဖြစ် ပြားချပ်သွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မြေအောက်က စက်ဝိုင်းပုံ အပေါက်တစ်ခုသာ မဟုတ်ပေ။ ပြုတ်ကျပြီးနောက် တွင်းပေါက်က အလွန်ကြီးမားပြီး ကျယ်ပြောသော မြေအောက်နေရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလင်းရောင် လုံးဝမရှိလုနီးပါးပင်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက နာကျင်မှုကို တောင့်ခံလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ခြုံငုံလေ့လာခဲ့၏။</p> <p>ဟိုးယခင်က မြေအောက်တွင်းဘက်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်ဟု သူမထင်သွားလုနီးပါးပင်။ ဤနေရာသည်က မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ပြောပြီး ခြုံပုတ်များ၊ အမျိုးမျိုးသော ပန်းပွင့်များ၊ အပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဤနေရာတွင် အပေါများဆုံးအရာများသည်က အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိနေသော နီညိုရောင်နွယ်အမြစ်များသာဖြစ်၏။</p> <p>တိုက်ခိုက်မှုတချို့ကို ရှောင်ရှားပြီးနောက် ယင်ရိလျို၏ခန္ဓာကိုယ်က ခြုံပုတ်ထဲ တိတ်တဆိတ်ပြုတ်ကျသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ နွယ်အမြစ်များသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။</p> <p>နေရာတစ်ခုလုံးက တိတ်ဆိတ်နေပြီး အလင်းရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် သစ်မြစ်များနှင့် နေရာတိုင်းတွင် ပြန့်ကျဲနေသော တိရစ္ဆာန်အရေခွံများကိုသာ မြင်ရသည်။</p> <p>တိရစ္ဆာန်အလောင်းများက မြက်ပင်များကြားတွင် ပြွတ်သိပ်အောင် ပြန့်ကျဲနေသဖြင့် ကြက်သီးထဖွယ် မြင်ကွင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့၏။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယင်ရိလျိုတစ်ယောက် ကြောက်ရွံ့မှုကို မခံစားရချေ။</p> <p>ဤတိရစ္ဆာန်အရေခွံများကြားတွင် လူအရေခွံများကိုပင် သူမ မြင်နေခဲ့ရပြီး တချို့ကိုကြည့်ရသည်မှာ ရင်းနှီးနေခဲ့သည်။ ထိုအလောင်းများမှာ အခုလေးတင် တရွတ်တိုက်ဆွဲချခံလိုက်ရသော ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်က လုံးလုံးလျားလျား ခြောက်ကပ်မသွားသေးပါချေ။</p> <p>လူတစ်ယောက်၏ ရင်ဘတ်က လှုပ်ရှားနေရာမှ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ငြိမ်သက်သွားကြောင်းကို သူမ မြင်နိုင်သောကြောင့် သူမ မလွတ်စတမ်းဖမ်းဆုတ်ထားနိုင်မည့် တစ်စုံတစ်ရာက ချော်ထွက်သွားသည့်နှယ် သူမကို ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။</p> <p>သူမကိုယ်သူမ ကျင်းယန်က မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မသွားနိုင်ဟု ပြောလျက် တည်ငြိမ်သွားစေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>သူက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတာပဲလေ။ သစ်ပင်တစ်ပင်ကြောင့် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသေသွားနိုင်မှာလဲ?</p> <p>သူမကိုယ်သူမ ဖြေသိမ့်ရန် တွန်းအားပေးလိုက်သော်လည်း မျက်ရည်များကိုတော့ ထိန်းမရချေ။ သူမ၏ယုန်ခန္ဓာကိုယ်လေးက အကြောက်တရားနှင့် စိတ်ပူပန်မှုများကြောင့် တသိမ့်သိမ့်တုန်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>မြေအောက်မှ ဤနီညိုရောင်နွယ်များအား အနှောင့်အယှက်ပေးမိမည်ကို ကြောက်နေသည့်အတွက် သူမ၏လှုပ်ရှားများက အလွန်ပေါ့ပါးနေ၏။</p> <p>ဤနေရာက သန္ဓေပြောင်းအပင်များ၏ သားရဲတွင်းဖြစ်ပုံရပြီး ဂရုမစိုက်လျှင် သူမကို အလွယ်တကူ ညှစ်သတ်ပစ်နိုင်သော အမြစ်များ၊ အနွယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>ယင်ရိလျို၏လုပ်‌ဆောင်ချက်များက ထောက်ချောက်ထဲကို လျှောက်ဝင်နေသည်နှင့် ဆင်တူနေခဲ့လေ၏။</p> <p>သူမ၏တိတ်ဆိတ်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် ဧရာမသတ္တဝါကြီးက နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျောနေသည်ကြောင့်လား မသိရသော်ငြား သူမ ရှေ့ဆက်၍ ဂရုတစိုက်သွားလိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်နေပင်ဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>မီတာတစ်ရာလောက် တွားသွားပြီးနောက် ခပ်မှောင်မှောင်ပတ်ဝန်းကျင်က အလင်းဖျော့ဖျော့လင်းလာခဲ့ပြီး မြေအောက်မှ နွယ်ပင်များက ပို၍များပြားလာခဲ့၏။</p> <p>သူမက ကျင်းယန်၏ခြေရာလက်ရာများကို ရှာဖွေရန် အလွန်ဂရုစိုက်နေငောကြောင့် သူမ၏ခြေထောက်က နီညိုရောင်နွယ်ပင်တစ်ခုကို ထိမိသွားကြောင်းကိုတော့ သတိမထားမိခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံး သူမ သတိမိသွားသည့်အခိုက်တွင်တော့ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>သွားပြီ!</p> <p>သူမတော့ အဖမ်းခံရတော့မယ်!</p> <p>သို့သော် နှစ်စက္ကန့်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသည့်အတွက် သတ္တိစုစည်းလိုက်ပြီး နောက်ထပ် နီညိုရောင်နွယ်ပင်ပေါ်ကို နင်းလိုက်သော်ငြား ပတ်ဝန်းကျင်မှ နွယ်ပင်များက တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်၏။</p> <p>ဤအချိန်၌ ယင်ရိလျို၏တင်းကြပ်နေသောနှလုံးသား ဖြည်းညှင်းစွာ ပြေလျော့သွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်က ကြမ်းကြုတ်နေခဲ့သော နွယ်ပင်များက ယခုချိန်တွင်တော့ အဘယ်ကြောင့် ကြွက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကိုသူမ မသိသော်ငြား သူမအတွက် ကျိန်းသေပေါက် ကောင်းသောအရာဖြစ်၏။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူမသာ မြေအောက်တွင်သေသွားခဲ့လျှင် သူမ၏အလောင်းကို ကျင်းယန်တွေ့သွားမည်လားဟု စိုးရိမ်နေစရာမလိုတော့ချေ။</p> <p>သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် လမ်းကြောင်းထပ်မရှိတော့ဘဲ သိပ်သည်းစွာ ရစ်ထွေးနေသော နီညိုရောင်နွယ်ပင်များက ပို၍ပို၍မြင့်မားစွာ စုပုံလာကြောင်းကိုသာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လျှင် တစ်စုံတစ်ခုကို အတွင်းမှာရစ်ပတ်နေသည့်နှယ် ဤနွယ်ပင်များ၏ အမြင့်မားဆုံးအစိတ်အပိုင်းက လိမ်နေပြီး ရစ်ထွေးနေလေ၏။</p> <p>အတွင်းဘက်တွင် အနီရောင်အလင်းမှိန်မှိန်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတ်လွင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤတောက်ပနေသော အရာဝတ္ထုက ဤဧရာမအပင်ကြီး၏အူတိုင်ဖြစ်ပြီး သူမ၏အတိတ်ဘဝနှင့် လက်ရှိဘဝတွင် သူမတောင့်တနေခဲ့ရသည် ရတနာဖြစ်မည်ဟု သူမ ပြင်းပြင်းပြပြခံစားနေရ၏။</p> <p>ကျင်းယန်၏ ပျောက်ဆုံးသွားမှုနှင့်လည်း  ဆက်စပ်မှုရှိနိုင်လေသည်။</p> <p>သူမ တံ့တွေးပြင်းပြင်းမြိုချလိုက်သည်။ သူမ၏လက်ဖဝါးကို ဆန့်မထုတ်ဝံ့သော်လည်း သူမ၏ခြေထောက်ဖြင့် သတိထားလျက် တွယ်တက်လိုက်ပြီး ဤနီညိုရောင်နွယ်ပင်များပေါ်သိာ့ ဆုပ်ကိုင်၍ တက်လိုက်၏။</p> <p>မြေပြင်အထက်တွင်တော့ လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားချက်များက တည်ငြိမ်သွားပြီး ပျောက်ဆုံးသွားသည့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အရေအတွက်ကိုလည်း အပြည့်အဝ စုစည်းပြီးဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကျင်းယန်နှင့်ယင်ရိလျို အပါအဝင် စုစုပေါင်း ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ ဆယ့်ကိုးယောက် တစ်နည်းအားဖြင့် ရှင်သန်သူ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနီးပါး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့၏။</p> <p>ကျောင်းချီယန်နှင့် ဟေးလန်တို့မှာ အသင့်အနေအထားအတိုင်းရှိနေရန်အတွက် သစ်ပင်၏တခြားတစ်ဝက်ဘက်တွင် တာဝန်ပေးခံထားရပြီး သတင်းကိုကြားရသဖြင့် အလျှင်အမြန်ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>ကျင်းယန်နှင့် ယင်ရိလျိုတို့ နှစ်ယောက်လုံး မြေအောက်တွင် ရှိနေကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သူတို့ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့က ငိုထားသည့်အတွက် မျက်လုံးများကနီရဲနေပြီး ရှူးယန်အသင်း၏ အဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် မှုန်မှိုင်းနေသောလေထုက ချိတ်ဆွဲနေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် လျို့ကျန်းက သူမ၏တဲထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာက မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသောအမူအရာတို့ ရှိနေလေ၏။</p> <p>သူမသည်က အလွန်လေးနက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တချို့ ချထားပုံရသည်။</p> <p>ထိုနောက် သူမ ကျယ်လောင်စွာ ပြောခဲ့၏။</p> <p>“အခုချိန်မှာ လူတိုင်းက စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေမှာကို ကျွန်မသိပါတယ်.. ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဦးစားပေးမှုက ဒီသန္ဓေပြောင်းအပင်ကြီးကို ဖြေရှင်းပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ အသင်းဖော်အတွက် လက်စားခြေပေးဖို့ပါပဲ”</p> <p>ရှူးယန်အသင်း၏အဖွဲ့ဝင်များက စိတ်ထဲတွင် တထင့်ထင့် ခံစားလိုက်ပြီးနောက် လျို့ကျန်းက ဆက်ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ဆက်ပြီး ဖောက်ခွဲကြမယ်”</p> <p>ကျောင်းချီယန်၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားပြီး လျို့ကျန်း၏ အင်္ကျီကော်လံကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။</p> <p>“မင်းဖင်ကြီးကို ဖောက်ခွဲပါလား! မြေအောက်မှာ လူတွေရှိနေသေးတယ်!”</p> <p>ကျောင်းချီယန်သည်ကား ဒေါသတရားဖြင့် တောက်လောင်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများကလည်း စိတ်တိုမှုဖြင့် နီရဲနေခဲ့သည်။</p> <p>သူက လျို့ကျန်း၏အင်္ကျီကော်လံကို ဆုတ်ကိုင်ကာ အနားသို့လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး အမျက်ဒေါသဖြင့် ပြည့်နှင့်နေခဲ့၏။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင် လျို့ကျန်း၏ဘေးမှ ရှန်းယင်ကျိုးက  ရုတ်တရက် ရှေ့တိုးလာပြီး သူ၏ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ စွမ်းရည်ကိုအသုံးပြုကာ ကျောင်းချီယန်ကို အဝေးတွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ချင်ဟုန်အသင်းမှ တခြားအသင်းဖော်များကလည်း ကျောင်းချီယန်ကိုသေနတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ချိန်လိုက်ကြလေ၏။</p> <p>သူသာထပ်မံ၍ လှုပ်ရှားမှုပြုလုပ်လျှင် ရှန်းယင်ကျိုးက ပစ်ခတ်ရန် အမိန့်ပေးလာလိမ့်မည်ပသ်။</p> <p>“မင်း ဘယ်သူကိုလာပြီး အကြမ်းဖက်နေတာလဲ”</p> <p>ကျောင်းချီယန်က သူ၏ပုခုံးပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ချလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ချင်ဟုန်အသင်းက လူတွေက အရှက်မရှိကြဘူးပဲ.. ငါတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်က ကယ်ဆယ်ရေးမစ်ရှင်ကို လာကူဖို့ အားတွေအများကြီး စိုက်ထုတ်ခဲ့ရတာ..</p> <p>ငါတို့ယူလာတဲ့ အဆင့်မြင့်လက်နက်တွေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်းတို့တွေက မြေအောက်မှ အညစ်အကြေးတွေစားရင်း လဲနေရလောက်ပြီ”</p> <p>မြေအောက်တွင်းပေါက်ထဲသို့ တရွတ်တိုက်ဆွဲသွားခြင်းခံရသော ချင်ဟုန်အသင်း၏ အသင်းသားများလည်းရှိ၏။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် လျိုဝေ့ဟုန်ကလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူသည်လည်း ချက်ချငရးဖောက်ခွဲခြင်းကို အားမပေးချေ။ နှစ်ဖက်လုံးသည် မတိုးသာမဆုတ်သာ အခြေအနေထဲ ကျရောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>လျို့ကျန်းက ခဏမျှတိတ်ဆိတ်နေပြီး သူတို့နှင့် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ဖြစ်စေရန် ကြိုးစား၍ပြောနေခဲ့လေသည်။</p> <p>“ရှင်တို့တွေ စိတ်အခြေအနေမကောင်းတာကို ကျွန်မသိပေမဲ့ ရှင်နည်းနည်းလောက် ပိုပြီးအကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် စဥ်းစားလို့ မရဘူးလား</p> <p>အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားလဲ မြင်လိုက်တာပဲလေ.. သူတို့က အသတ်ခံလိုက်ရပြီ.. အတွင်းဘက်ကို ဆွဲခေါ်ခံသွားရတဲ့လူတွေအတွက် ထွက်လမ်းမရှိဘူး ရှင် ဒါကို သတိထားမိသင့်တယ်”</p> <p>ထိုသူများသာ ရှင်သန်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးရှိနေလျှင် သူမက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အမိန့်ထုတ်ပြန်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>အကြောင်းအရင်းမှာ ဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏ရှေ့တွင် တစ်ဦးချင်းစီ၏အင်အားက အရေးကြီးသောကြောင့်ဖြစ်၏။</p> <p>ဆွဲသွားခံရသည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များသည်က မြို့ထဲမှ ပျောက်ဆုံးသွားသော သန္ဓေပြောင်းသားရဲများကဲ့သို့ ခြောက်သွေ့သည်အထိ စုပ်ယူခံလိုက်ရလိမ့်မည်။</p> <p>မျှော်လင့်ချက်မရှိမှတော့ ဆက်လုပ်ဆောင်ခြင်းက ပိုကောင်းတာပဲလေ။</p> <p>အချိန်ဆွဲနေခြင်းက အချိန်ပုပ်ရုံသာဖြစ်စေလိမ့်မည်။</p> <p>“သူတို့က သေချာပေါက် သေသွားပြီဆိုတာ မင်းဘယ်လိုသိတာလဲ၊ မင်းသူတို့ကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် အောက်ကိုသွားဖူးလို့လား</p> <p>မင်းမှာ သဘာဝလွန်စွမ်းအားတွေ ရှိနေလို့လား? မင်းက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး အမြန်ပြန်နိုင်ဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်အကျိုးကိုပဲ တွေးနေတာမလား”</p> <p>ကျောင်းချီယန်က ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏မျက်နှာကိုပင် ထည့်မစဥ်းစားချေ။ သူသည်က တိုက်ရိုက်ပင် ရှေ့သိာ့ထွက်ပြီး ခါးမှသေနတ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p>“မင်းက စိတ်မပြောင်းဘဲ ဆက်လုပ်ချင်နေရင်လည်း ရတယ်လေ”</p> <p>သူ၏နောက်မှ ဖောင်းအစ်နေသောမျက်လုံးများဖြင့် ကျောင်းစီဟွေ့နှင့်လင်းကျားသည်လည်း ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးရန် တုံ့ဆိုင်းမနေခဲ့ကြအါချေ။</p> <p>အနက်ရောင်ဝံပုလွေက အနားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုးသွားလာခဲ့ပြီး အန္တရာယ်ပြုဟန်နှင့် သွားဖွေးဖွေးများကို ဖြဲပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှူးယန်အသင်း၏ သန်မာသော ကြားဝင်စွက်ဖက်ခြင်းကြားတွင် လေထုက ပို၍တင်းမာလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save