Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၆၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လျို့ကျန်း သူမ၏ရှေ့မှလူများကို မျက်ခုံးများ တွန်းချိုး၍ကြည့်နေလျက် ခေါင်းကိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် အတော်လေး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေခဲ့၏။ သူမသာ အတိတ်ဘဝမှ လျို့ကျန်းဖြစ်နေလျှင် ရှူးယန်အသင်းရှိ လူတိုင်းနှင့်အတူ ရပ်တည်ကောင်းရပ်တည်နိုင်လိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်ငြား သူမ၏အရင်းနှီးဆုံး အသင်းဖော်များ၊ ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ ခင်မင်ခဲ့သော သူငယ်ချင်းကောင်းထံမှ သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် သတ်ပစ်ခြင်းကိုခံရပြီးနောက် သူမသည်က ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓာတ်နှင့် အသင်းဖော်များဟုခေါ်သောအရာများကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိတော့ချေ။</p> <p>လူတိုင်းက သင့်ကို သစ္စာဖောက်နိုင်ခြေ ရှိ၏ : သင့်ကိုယ်သင်သာလျှင် ယုံကြည်နိုင်သည်။</p> <p>လျို့ကျန်းက သူမကိုယ်သူမ မကောင်းသောလူတစ်ယောက်ဟု မယူဆခဲ့ချေ။ သူမက ပို၍ကျိုးကြောင်းစပ်ဆက်နိုင်ပြီး ပို၍ဆင်ခြင်တုံတရားရှိလာသည်ဟုသာ အထူးတလည် ယူဆထားလေ၏။</p> <p>အဖွဲ့ထဲမှ ပိုလျှံနေသောအစားအစာများက ပုပ်သိုးသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူမ၏ အသင်းဖော်များကို ဘေးမဖြစ်စေမည့် သူမ၏သီးသန့်နေရာလွတ်ထဲတွင် သိုလှောင်ထားခဲ့သည်။</p> <p>အဖွဲ့ဝင်အသစ်များကို စုဆောင်းခြင်းက အသင်းကိုပိုသန်မာလာအောင် ပြုလုပ်နိုင်သော်ငြား သူမ၏မူလပန်းတိုင်က ကမ္ဘာပျက်ကပ်လောကကြီးထဲတွင် ပို၍ကောင်းမွန်စွာ ရှင်သန်နိုင်ရန်ဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းဖွဲ့ရန်မဟုတ်ကြောင်း အမြဲသတိရလေ၏။</p> <p>အတိအကျဆိုရလျှင် ဒုတိယဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းနှင့် အမျိုးမျိုးသောအခွင့်အရေးများက စိတ်ခံစားချက်မထိန်းနိုင်သော လူအုပ်တစ်ခုကြားတွင် တည်ငြိမ်သောလူတစ်ယောက် ဖြစ်ရသည့်ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်၌ ရှူးယန်အသင်း၏ဒေါသထွက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေသောအသွင်အပြင်များကို ကြည့်မိလျှင် သူမအနေဖြင့် စာနာသနားမှုနှင့် ဤလူများက တုံးအလွန်းသည်ဟူသော အတွေးများကိုသာ ခံစားရ၏။</p> <p>သဘောထားကွဲလွဲမှု ဆက်ဖြစ်နေစဥ် ဖန်ချိုးနန်က ရုတ်တရက် တဲထဲမှထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏မီးတောက်နှယ် ရဲရဲနီနေသောပိုနီတေးလ်က မသပ်မရပ်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ရုပ်ဖျက်ယူနီဖောင်းကလည်း တွန့်ကြေနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမက လက်ပိုက်လျက်ဖြင့် စကားများနေသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို ပျင်းရိစွာဖြင့် ကြည့်၍ပြောလိုက်၏။</p> <p>“နည်းနည်းလောက်ပိုပြီး စောင့်ကြရအောင်.. သူတို့တွေ ကံကောင်းသွားတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်နေမှာပေါ့”</p> <p>လေထုထဲမှ တင်းမာမှုက ညင်သာစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ခဏကြာပြီးနောက် လျို့ကျန်းက အတော်လေး ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်နေသည့်ပုံဖြင့်  သက်ပြင်းချပြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ.. ကျွန်မတို့ နေမဝင်ခင်အထိစောင့်ပေးမယ်.. အတွင်းဘက်က လူတွေက မှောင်လာတဲ့အထိ မထွက်လာနိုင်ရင်တော့ ကျွန်မတို့ ထပ်စောင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>နေ့တစ်ဝက်အချိန်ရသွားသောကြောင့် ရှူးယန်အသင်းဝင်များသည်လည်း စိတ်သက်သာရာရာစွာ သက်ပြင်းချမိလိုက်၏။</p> <p>ကျောင်းစီဟွေ့က သိပ်မဝေးသည့်နေရာမှ ချိုင့်ခွက်ရာများ၊ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးနှင့် ထိုအပင်အောက်မှ အနက်ရောင်အပေါက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏နှလုံးသားထဲတွင် ဆုမတောင်းဘဲ မနေနိုင်ချေ။</p> <p>ကျင်းယန်နဲ့ ယုန်လေး အဆင်ပြေကြပါစေ!</p> <p>မြေအောက်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင်တော့ သိပ်သည်းစွာ စုပြုံနေသောနီညိုရောင်နွယ်အမြစ်များ၏ အလယ်တွင် နွေးထွေးသည့်အနီရောင်အလင်းကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ထုတ်လွှတ်နေသေည့် အလင်းရောင်ထွက်နေသော အရာဝတ္ထုတစ်ခုရှိလေ၏။</p> <p>ယုန်လေးတစ်ကောင်က အားအင်စိုက်ထုတ်၍ အပေါ်ကိုတွယ်တက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုယုန်လေးက ကျင်းယန်ကို ရှာရန်အတွက် လှိုဏ်တွင်းထဲသို့ ခုန်ချခဲ့သော ယင်ရိလျိုမှလွဲ၍ တခြားသူမဟုတ်ပါချေ။</p> <p>သူမ ပို၍မြင့်မြင့်ကိုတက်လေလေ ပို၍ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားရလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ယင်ရိလျိုက မြေအောက်ရှိ သန္ဓေပြောင်းသားရဲ တစ်ကောင်ကောင်ထဲမှ ဆူညံသံအချို့ သို့မဟုတ် နွယ်ပင်များနှင့်အမြစ်များက ထပ်မံ၍လှုပ်ရှားနေခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်ခဲ့လေ၏။</p> <p>သို့နှင့် သူမ ခဏကြာအောင် ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေသော်ငြား စည်းချက်မှန်သော တုန်ခါသံကိုသာ ကြားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>မြင့်တက်လာလိုက် ကျသွားလိုက်ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ၏နားရွက်ရှည်များကို ရှေ့ရှိ နီညိုရောင်နွယ်ပင်များပေါ် ဖိကပ်လိုက်လျှင် ဤနွယ်နှာမောင်းများကြားမှ လာသော တုန်ခါမှု၏အရင်းအမြစ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့၏။</p> <p>သူမ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်တော့မည့် အချိန်တွင် အပေါ်ဘက်ရှိ လိမ်ရစ်နေသော အရာဝတ္ထု၏အသွင်အပြင်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ ခေါင်းအပေါ် တည့်တည်တွင် ဧရာမ နှလုံးပုံသဏ္ဍာန် အနီရောင်ပစ္စည်းတစ်ခုရှိပြီး လေထုအလယ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားလေ၏။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်အောင်များသော နီညိုရောင်နွယ်နှာမောင်းများက ထိုပစ္စည်းကို ထိုးဖောက်ခြင်းထားသော်လည်း  တောက်ပနေခဲ့သည်။</p> <p>နှလုံးခုန်သံကဲ့သို့ တစ်ချက်ချင်းစီတွင် အတွင်းဘက်မှ ဗလုံးဗထွေးအသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ယင်ရိလျို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်ကြည့်ချိန်တွင်တော့ ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် ဤတုန်ခါခြင်း၏ကြိမ်နှုန်းမှာ သူမနှလုံးခုန်နှုန်း၏ သုံးပုံတစ်ပုံနှုန်းသာခုန်နေပြီး ကန့်လန့်ဖြတ်နေသောနီညိုရောင်နွယ်ပင်များက နှလုံးတစ်ခုရှိ သွေးလွှတ်ကြောများနှင့် ဆင်တူနေလေသည်။</p> <p>သူမရှေ့မှောက်မှ မြင်ကွင်းကြောင့် သူမရှေ့ာရသွား၏။</p> <p>သစ်ပင်တစ်ပင်က တိရစ္ဆာန်တွေမှာပဲ တွေ့နိုင်တဲ့ နှလုံးအစစ်တစ်ခုနဲ့ တူတဲ့အရာကို  ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြီးထွားနိုင်မှာလဲ?</p> <p>ခဏလောက် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ယင်ရိလျိုထိပ်ဘက်ကို ခုန်တက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ဤ “နှလုံး”၏အနားကို သူမကပ်သွားလိုက်ပြီး ယုန်ခန္ဓာကိုယ်ကို လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။</p> <p>“ကျင်းယန် ကျင်းယန် ရှင် ကျွန်မအသံကို ကြားရလား?”</p> <p>သူမကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်ပြီး သူမ၏အကြည့်သည်က “နှလုံး”၏ ဗဟိုချက်တည့်တည့်တွင် မြဲမြံစွာရှိနေခဲ့သည်။</p> <p>အလွန်ကြီးမားသောအရာဝတ္ထုကြီးက အနည်းငယ် ထွင်းဖောက်မြင်နေရသောကြောင့် အနီရောင်ရေပူဖောင်းတစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေ၏။</p> <p>အတွင်းဘက်တွင် မှုန်မှိုင်းသောနွယ်နှာမောင်းများရှိပြီး အလည်တည့်တည့်တွင်တော့ ရွှေရောင်အလင်းဖျော့ဖျော့တစ်ခုက လွင့်မျောနေလေသည်။</p> <p>ထိုအရာက ကျင်းယန်ဖြစ်ကြောင်း ယင်ရိလျို ချက်ချင်းမှတ်မိသွား၏။</p> <p>သူသည်က ရွှေရောင်အကြေးခွံများနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ရစ်ပတ်ခံထားရပြီး သူ၏အဝတ်အစားသည်က ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်‌သော အနီရောင်အရည်များထဲတွင် မျောလွင့်နေလေသည်။</p> <p>အကြေးခွံလှိုင်းများက သူ၏ပါးပြင်တစ်လျှောက် ရွေ့လျားနေခဲ့၏။</p> <p>သူသကည် ဤ“နှလုံး”၏အလယ်တည့်တည့်တွင် မျောလွင့်နေပြီး ဝန်းရံထားသော နွယ်အချွန်များက သူ၏ကြမ်းတမ်းသော အကြေးခွံများနှင့်အရေပြားကို ထိုးဖောက်ပြီး အတွင်းအင်္ဂါများဆီ ရောက်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>အလယ်မှ အမျိုးသားမှာ သူမ၏ တိုးဖျော့သည့် အော်သံကိုကြားရပုံပေါ်၏။</p> <p>သူက သူ၏ရွှေနီရောင်မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>သို့သော်ငြား ယင်ရိလျို အပြည့်အဝ ဝမ်းမမြောက်နိုင်ခင် သူ၏ မျက်လုံးကို နောက်တစ်ဖန် ပြန်ပိတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုထဲ နစ်မြှုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏နားထဲမှ တုန်ခါမှုက ပို၍ပြင်းလာပြီး ယင်ရိလျိုမှာလည်း ပို၍ တုန်လှုပ်လာခဲ့ရ၏။</p> <p>အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ကြည့်လိုက်လျှင်တော့ ဤ “နှလုံး”ထဲတွင် ကျင်းယန်အပြင် တခြားသူများလည်းရှိကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။</p> <p>သို့သော်ငြား ကျင်းယန်ကဲ့သို့မာကြောသောအရေပြားတို့ မရှိသောကြောင့် ဤလူများမှာ မရေမတွက်နိုင်အောင်များသော နွယ်များဖြင့်ထိုးဖောက်ခြင်း ခံထားရပြီး သူတို့၏အဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူခံထားရသောကြောင့် တွန့်ရှုံ့နေသောအ‌ရေခွံများသာ ကျန်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p>သူမ၏ရှေ့မှ ဤအရာကြီးက ဖျက်စီး၍မရနိုင်သည့်ပုံပင်။ သို့သော်လည်း ဝင်ပေါက်တစ်ခု ရှိရလိမ့်မည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုအံ့ကြိတ်ပြီး သူမ၏တုန်ရီနေသော လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏အရှေ့မှ တောက်ပနေသော ဧရာမစက်လုံးကြီးအပေါ် လက်ဖဝါးကိုတင်လိုက်၏။</p> <p>အထိအတွေ့အားဖြင့် ရေခဲကဲ့သို့အေးစက်နေသော်ငြား လူသားအရေပြားနှင့် တူလုနီးပါးပင်။ သူမ အသာအယာဖိချလိုက်လျှင် မျက်နှာပြင်က ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်သောသတ္တိဖြင့် အိဝင်သွားလေသည်။</p> <p>ဤလှုပ်ရှားမှုက ပတ်ဝန်းကျင်မှ နီညိုရောင်နွယ်နှာမောင်းများကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားမိအောင် လှုံ့ဆောင်လိုက်၏။ အောက်ဘက်မှ နွယ်နှာမောင်းများက ရုတ်တရက် တုန်ရီလာပြီး သူမကို အောက်ဆွဲချလိုက်ကြသည်။</p> <p>ယင်ရိလျို မြန်ဆန်စွာ လုပ်ဆောင်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ချွန်ထက်သော လက်သည်းရှည်များကို ဆန့်ထုတ်လျက် ခေါင်းပေါ်မှ “နှလုံး”ဆီကို ဆက်သွယ်ထားသော နွယ်နှာမောင်းများကို ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏အောက်ဘက်မှ တုန်ခါမှုသည် ပို၍ပြင်းထန်လာခဲ့၏။</p> <p>သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်သာ ထောက်ပံ့ထားလျက် လေအလယ်တွင်တွဲလောင်းကျနေခဲ့ရသည်။</p> <p>သူမ အောက်ကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်သည့်အခိုက်တွင် မရေမတွက်နိုင်အောင်များသော မြွေနှင့်တူသည့် နွယ်နှာမောင်းများက သူမကိုဦးတည်၍ တွယ်တက်လာခဲ့ကြပေပြီ။</p> <p>သူမ၏သေးငယ်ပြီး ထိခိုက်လွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုးဖောက်ခြင်းမှ မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးကွာတော့လေ၏။</p> <p>အရေအတွက်များပြားသော နွယ်နှာမောင်းချွန်များကို စူးစိုက်ကြည့်လျက် ယင်ရိလျိုက လက်တစ်ကမ်းအကွာရှိ “နှလုံး”ဆီ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>နှလုံးခုန်နှုန်းက လျှင်မြန်လာကြောင်းကို သူမ အာရုံခံနိုင်ပြီး ဤအပင်အတွင်းရှိ ခံစားချက်များကိုပင် ခံစားနိုင်လေ၏။</p> <p>သူမ အံ့ကြိတ်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ကိုင်ထားခဲ့သော ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို ရုတ်ခြည်း အပေါ်မြှောက်၍ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏လက်ချောင်းထိပ်မှ ချွန်ထက်သောဓားသွားက အပေါ်ဘက်ရှိ “နှလုံး”၏ ချောမွေ့သော အရေပြားကို ထိုးဖောက်လိုက်လေ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှအရည်များက သူမဆီသို့ဦးတည်၍တိုက်ခိုက်လာသကဲ့သို့ဖြစ်နေကာ ယင်ရိလျိုတစ်ယောက် အလွန်ကြီးမားသော ခုခံမှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ၏အောက်ဘက်မှ နွယ်နှာမောင်းများက သူမ၏ခြေထောက်အထိ ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p>သူမ နောက်ပြန်ဆုတ်၍ မရတော့သည့်အတွက်ကြောင့် ခေါင်းပေါ်မှ အနီရောင်အရေပြားကို ထိုးဖောက်ရန် ရှိသမျှ ခွန်အားအကုန်လုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်လေသည်။</p> <p>အပေါက်အသေးလေးက “နှလုံး”၏ဖိအားမြင့်မားမှုကို လျော့သွားစေပြီး အားပြင်းပြီး ဖိခြေလုနီးပါး ရေများ သူမ၏ခေါင်းပေါ်မှ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။</p> <p>ယင်ရိလျို၏လက်သည်းများက အင်အားပြင်းသောရေစီးကြောင့် တခဏချင်း ကျိုးပဲ့သွားပြီး ယခင်က မခံစားဖူးသော မချိမဆံ့နာကျင်မှုက အာရုံကြောများဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ရုတ်တရက် တိုး‌ဝှေ့လာသော အနီရောင်အရည်ကြောင့် ယင်ရိလျို အဝေးလွင့်သွားခဲ့၏။</p> <p>သူမ၏ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲတွင် သတိလစ်လောက်အောင် ချိုမြိန်သည့် သတ္တုအရသာအရည်များနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ မြင်သည့်အရာအားလုံးမှာ အနီရောင်ပင်လယ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p>အရည်များက သူမ၏အဆုတ်ထဲသိုး ဆက်လက်ဝင်ရောက်လာပြီး သူမကို နစ်မြုပ်သွားစေခဲ့ကာ အနီရောင်ပင်လယ်ထဲ မြှုပ်ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မျက်နှာပြင်‌ပေါ်မှလူများမှာတော့ ရှာဖွေခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေလေ၏။</p> <p>လက်ရှိကြုံတွေ့ခဲ့ရသော သေခြင်းရှင်ခြင်း အတွေ့အကြုံကြောင်း လူတိုင်းက ပို၍သတိထားလာကြပြီး အောက်ဘက်မှ ချောင်းမြောင်းနေသော အရာများဆီမှ ဆွဲချခံရမည်ကို ကြောက်လန့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>“ဘယ်လိုနေလဲ”</p> <p>ကျောင်းချီယန်၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေခဲ့၏။ သူက နေ့လည်စာကိုပင် မစားနိုင်ဘဲ အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ရှာဖွေနေခဲ့လေ၏။</p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူက အသင်းထဲတွင် ကျန်နေသည့်တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားဖြစ်သောကြောင့် တောင့်ခံထားရမည်ပင်။</p> <p>သံလိုက်စက်ကွင်းကို ခြုံငုံလေ့လာရန် တာဝန်ရှိသည့် ချင်ဟုန်အသင်းမှအဖွဲ့ဝင်က သူ့လက်ထဲရှိ ကိရိယာကိုတစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါကကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်သေးဘူး မြေအောက်မှ သံလိုက်စက်ကွင်း လုံးဝမရှိဘူး.. ငါတို့ လှုပ်ရှားမှုရော အသက်ဓာတ် အရိပ်အယောင်ကိုရော မထောက်လှမ်းနိုင်ဘူး”</p> <p>ကျောင်းချီယန် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို ဖိကပ်ပြီး မည်သည်ကိုမှ မပြောချေ။</p> <p>ထိိအမျိုးသား၏ဆိုလိုရင်းက ရှင်းလင်းလေ၏။</p> <p>အောက်ဘက်မှာ ရှင်သန်သူတစ်ယောက်မှ မရှိလောက်ဘူး။ မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်နဲ့ ယုန်က သေသွားလောက်ပြီ။</p> <p>သူ အမျိုးသား၏ ပုခုံးကိုပုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save