Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(၁၆၆)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>တဲအတွင်းဘက်တွင်တော့ ချင်ဟုန်အသင်း၏အဖွဲ့ဝင်အချို့ ဝိုင်း၍ထိုင်နေကြ၏။ အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် အပြင်ဘက်မှ ပို၍ပူလာသောရာသီဥတုကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏အဝတ်အစားကို မကျေမနပ် ချိန်ညှိလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ရှူးယန်အသင်းနှင့် လင်းယုန်နီအသင်းက သူတို့၏ရှာဖွေမှုကို လုပ်ဆောင်လျက် အလုပ်ရှုပ်နေကြောင်း မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူတို့အသင်းမှလူများကတော့ အချောင်ခိုပြီး စိတ်မပါလက်မပါပုံပေါ်နေပြီး ဤလုပ်ရပ်က ခွန်အားကိုဖြုန်းတီးခြင်းသာဟု ထင်နေကြသည့်ပုံပင်။</p> <p>“ဒီလူတွေက ဘာလို့ ရှာနေသေးတာလဲ? အချိန်ကဖြင့်ကြာလှပြီး အသံတစ်သံမှကို မကြားရဘူး.. အဲဒီလူတွေက သေချာပေါက် သေသွား‌လောက်ပြီ.. ဒါက အလဟာဿအားကုန်တာပဲ”</p> <p>သူ ပြောခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏ဘေးတွင် ချိုချဥ်စုပ်နေသော အမျိုးသမီးက မထိန်းနိုင်ဘဲ မျက်လုံးလှိမ့်လိုက်မိ၏။</p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ပြောနေတာရပ်လိုက်စမ်းပါ”</p> <p>ဖန်ချိုးနန်၏ပါးစပ်ထဲက ချိုချဥ်က မချိုသော်ငြား စိတ်သောကရောက်သည့် ခံစားချက်ကိုတော့ ခါချနိုင်လေသည်။</p> <p>သူတို့၏ချင်ဟုန်အသင်းထဲတွင် ကွဲပြားမှုများစွာ ရှိ၏။</p> <p>အသင်းဝင်အများစုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အာဃာတများ ထားရှိနေကြသည်။ ပြဿနာဖြစ်သည့်အချိန်တွင် သူတို့က စည်းလုံးသည့်အသင်းတစ်သင်းတွင် ရှိသင့်သည့် ရဲဘော်ရဲဘက်စိတ်ဓာတ်များ လစ်ဟင်းနေကြ၏။</p> <p>သူမ၏အမြင်အရ အသင်းခေါင်းဆောင်လျို့ကျန်းက ခွန်အားကို ဦးစားပေးပြီး အသင်းဖော်ကြားရှိ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာခင်တွယ်မှုကို ဂရုမစိုက်သည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့အသင်းမျိုးက အနည်းငယ် အထီးကျန်ပြီး စိတ်ဝင်စားစရာမကောင်းဟု သူမ ခံစားခဲ့ရ၏။</p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ရှူးယန်အသင်းဝင်များက ပို၍စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းပြီး တက်ကြွမှုရှိပုံရသည်။</p> <p>သူတို့က တစ်နေ့လုံး ရေမသောက် အစာမစားရသေးသော်ငြား တက်ကြွပြီး အင်အားပြည့်ဝနေပုံရလေ၏။</p> <p>သို့သော်ငြားလည်း ဤအချိန်တွင် မြေအောက်မှ လူများ၏ အသက်ရှင်နိုင်ချေက နည်းပါးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းယုန်နီအသင်း၏ ခေါင်းဆောင်ပင်လျှင် လက်လျှော့သွားချေပြီ။</p> <p>သူတို့သည် အေးစက်နေပြီဖြစ်သော အသားများကိုစားရန်နှင့် ရေသောက်ရန်အတွက် လူစုနေကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p>ရှူးယန်အသင်းကတော့ ပင်ပန်းမှုမရှိသည့်ပုံဖြင့် ဆက်လက်ရှာဖွေနေကြဆဲပင်။</p> <p>လဲ့ဟုန်ရီတစ်ယောက် အင်းစက်များကို ဘေးဘက်ပတ်လည်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော လင်းကျားကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>အင်းစက်များက ဧရာမလှိုဏ်ခေါင်း၏ ဝင်ပေါက်ကို ချဥ်းကပ်လိုက်သည့်အချိန်တိုင်း ထိုအင်းစက်များကို နွယ်ပင်များက ဝါးမျိုသွားခဲ့သည်</p> <p>လင်းကျား၏နှုတ်ခမ်းများက ခြောက်သွေ့၍ အရောင်ကင်းမဲ့နေပြီး သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ချွေးများနှင့် ရွှဲနစ်နေသော်လည်း ရှူးယန်အသင်းကို မမောနိုင်မပန်းဘဲ ကူညီနေဆဲပင်။</p> <p>လဲ့ဟုန်ရီ စိတ်မချမ်းမြေ့မှုကို မခံစားရဘဲ မနေတော့ချေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် အရှေ့ဘကာမှ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးက လှုပ်ယမ်းလာကာ သူတို့၏ခြေထောက်အောက်မှ မြေပြင်ကလည်း ငလျှင်လှုပ်နေသကဲ့သို့ တုန်ရီလာခဲ့၏။</p> <p>တဲအတွင်းဘက်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူများအားလုံး သတိမခြေအနေဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>“ဘာဖြစ်နေတာလဲ၊ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?”</p> <p>“ငလျှင်များဖြစ်နိုင်လား”</p> <p>အပြင်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လာခဲ့သည်။</p> <p>လျို့ကျန်းနှင့်တခြားသူများက သူတို့ရှေ့အနီးဆုံးရှိ ခိုင်ခံသောအရာများကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ တည်ငြိမ်သွားအောင် ကြိုးစားလိုက်၏။</p> <p>လျို့ကျန်းက ရုန်းကန်လျက် အရှေ့ဘက်ကိုလှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အမည်မသိအကြောင်းပြချက်တချို့ကြောင့် မြေကြီးထဲမှ ရူးသွပ်စွာထွက်ပေါ်လာကြသော မရေမတွက်နိုင်အောင်များပြားသည့် နီညိုရောင်နွယ်များကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>မိုးထိုးအောင်မြင့်မားသည့် ဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏အလွန်ကြီးမားသောပေါင်းမိုးမှ သစ်ရွက်များမှာလည်း မိုးရွာနေသည့်နှယ် တရှဲရှဲ ကြွေကျလာခဲ့၏။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏အမြင်အာရုံက လွင့်မျောနေသောသစ်ရွက်များနှင့်သာ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူတို့အနေဖြင့် ခဏအတွင်း အသက်ဝင်မှုပျောက်ဆုံးသွားသည့် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးကို တုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုသစ်ပင်ကြီးမှာ ဘဝ၏နေဝင်ချိန်ရောက်နေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေခဲ့ပေပြီ။</p> <p>အသက်ဓာတ်က မြန်ဆန်စွာဖြင့်မှိန်ဖျော့လာပြီး နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပြင်းထန်သော အားစိုက်ထုတ်မှုကို ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>နီညိုရောင်နွယ်ပင်များက မရေမတွက်နိုင်‌အောင် များပြားနေဆဲဖြစ်သော်ငြား နွယ်ပင်များ၏အင်အားက သိသာထင်ရှားစွာ လျော့ပါးသွားပြီး အရှိန်ကလည်း ယခင်ကလောက် မလျှင်မြန်တော့ပေ။</p> <p>နေ့တစ်ဝက်အတွင်း မည်သည့်အရာဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို မည်သူမှမသိကြချေ။</p> <p>ကျောင်းချီယန်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျောင်းစီဟွေ့ကိုကာကွယ်လျက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို လင်းကျားကို ဆွဲကာ အရှေ့သို့တဟုန်ထိုးပြေးပြီး တိုက်ခိုက်မှုများကို ရှောင်ရှားလိုက်သည်။ အနက်ရောင်ဝံပုလွေကတော့ အဝေးသို့ ပြေးသွားနှင့်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p>အနောက်ဘက်မှ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရသည့်လူ အများအပြားမရှိသော်ငြား လူတိုင်းအနေဖြင့် စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အော်သံ တစ်သံ၊နှစ်သံကို ကြားရဆဲဖြစ်ပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူအများအပြားက အဝေးကိုထွက်ပြေးနေကြလေ၏။</p> <p>လုံခြုံသောနေရာတစ်ခုကို ရောက်ပြီးနောက် သူတို့၏နောက်မှ ပဲ့တင်ထပ်လာသော ပြိုလဲသံတစ်ခုကို မကြားရခင်အထိ ကျောင်းချီယန်နှင့် တခြားသူများတွင် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရန် အချိန်မရှိကြပေ။</p> <p>သူတို့၏မျက်နှာများမှာ အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်မှုနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p>သူတို့လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် မတိုင်ခင်အထိ အဆင်ပြေနေခဲ့သော မြေပြင်နှင့်တဲများက ယခုအချိန်တွင်တော့ ရုတ်တရက် ပျက်စီးပြိုလဲနေပြီဖြစ်သည်။။</p> <p>မြေပြင်ကကျွံဝင်သွားသောကြောင့် တဲများနှင့်လက်နက်တချို့က တွင်းပေါက်ထဲပြုတ်ကျသွားခဲ့ကြ၏။</p> <p>သူတို့၏ နောက်မှနေရာတစ်ခုအပြင် အနီးနားရှိ တခြားနေရာအနည်းငယ်လည်း မြေပြင်ပျက်စီးသွားသောကြောင့် ကျင်းအသေး၊ အကြီးများကို ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏မျက်စိရှေ့မှောက်တွင်ပင် စိမ်းလန်းရွှန်းစိုနေခဲ့သော ဧရာမသစ်ပင်ကြီး၏ပေါင်းမိုးက နှေးကွေးစွာဖြင့် “မှိန်ဖျော့”စပြုလာခဲ့၏။</p> <p>အသက်တစ်ရှိုက်စာ အချိန်လေး၌ပင် သစ်ရွက်များ၏အပြင်ဘက်ဆုံးအလွှာမှာ ညိုးနွမ်းကြွေကျသွားကြသည်။</p> <p>ပင်စည်၏အခေါက်သည်လည်း အက်ကွဲ၍ကြွတက်လာပြီး ပြုတ်ကျသွားခဲ့ကာ သစ်ရွက်များကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အလွန်ကြီးမားသည့် လူသားစားပန်းများသည်လည်း ရှုံ့တွပြီးညိုးရော်သွားကာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစား အနက်ရောက်အလုံးများအဖြစ် လိပ်တက်သွားလေ၏။</p> <p>လူတိုင်းစောင့်ကြေည့်နေကြသည့် မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် အလွန်ကြီးမားပြီး ရှုပ်ထွေးသည့်အသက်ဓာတ်တစ်ခုသည် မြန်ဆန်စွာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ မရေမတွက်နိုင်အောင်များပြားသော နီညိုရောင်နွယ်ပင်များကလည်း တဖြည်းဖြည်း နောက်ပြန်ဆုတ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးရုန်းကန်မှုအနေဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တွန့်လိမ်ပြီးလှိမ့်နေခဲ့ကြ၏။</p> <p>အသက်ဓာတ်များကို စုပ်ယူနေခဲ့သည့် အမြစ်များက အပင်၏ကြီးမားသော ပေါင်းမိုးကို ထောက်ပံ့မပေးနိုင်တော့ချေ။</p> <p>မြေပြင်က သစ်ကိုင်းများ၊ သစ်ရွက်များနှင့် စုပုံနေပြီး လူတစ်ယောက်၏ ခြေသလုံးအမြင့်အထိ ရောက်လုနီးပါးပင်။</p> <p>“အိုး ဘုရားရေ…  ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ?”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်ပြောလိုက်၏။ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှုနှင့်ပြည့်နှက်နေပြီး သူတို့၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်လျက် တတွတ်တွတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>မှတ်တမ်းယူရန်အတွက် တာဝန်ရှိသည့်လူက ဤမြင်ကွင်းကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အဆတ်မပြတ် ချရေးနေပြီး လူတိုင်းက မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား ဖမ်းစားခံလိုက်ရ၏။</p> <p>ကျောင်းချီယန်က ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များကို ငေးကြည့်နေပြီး ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခုဝင်လာပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကျောင်းကောတို့တွေက မြေအောက်ထဲမှာ ကမ္ဘာကွဲအက်သွားစေတဲ့ တစ်ခုခုကို လုပ်ခဲ့တာဖြစ်ရမယ်! သူတို့ ကျိန်းသေပေါက် မသေသေးဘူး!”</p> <p>သူ၏စကားကိုကြားလိုက်ရသည့်အခိုက် လူတစ်စု၏ ကနဦးတုံ့ပြန်ချက်မှာ မယုံကြည်နိုင်ကြခြင်းဖြစ်၏။</p> <p>ကျင်းယန်က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ တစ်ယောက်သာသာပဲလေ..</p> <p>အန္တရာယ်များတဲ့ သန္ဓေပြောင်းသစ်ပင်ကြီး ညိုးနွမ်းသွားအောင် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ယောက်ထဲ ကိုင်တွယ်နိုင်မီာလဲ?</p> <p>သို့သော်ငြား သူတို့ နောက်ထပ် ရှင်းပြချက်ကို မစဥ်းစားနိုင်ကြချေ။</p> <p>သစ်ပင်များရုတ်တရက် ညိုးခြောက်သွားခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုရှိရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မြေအောက်မှာ တကယ်ကြီး တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာဖြစ်နိုင်မလား။</p> <p>ကမ္ဘာမြေပြင်၏ မြေအောက်အနက်ထဲ၌..</p> <p>ယင်ရိလျို ထံမှ ပြင်းထန်စွာ ထိုးဖောက်ခဲ့သော အနီဖျော့ဖျော့“နှလုံး”က  သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သကဲ့သို့ အတွင်းဘက်မှ အရည်များပွင့်ထွက်လာပြီး ရေကြီးမသွားစေပေ။</p> <p>ထို့အစား အရည်များက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ သူမအား ပြုတ်မကျသွားအောင် ကာကွယ်ပေးထားလေသည်။</p> <p>သူမသည်က အနီရောင်အရည်အိုင် အတွင်းသာ၌သာ ရှိနေပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေဆဲဖြစ်၏။</p> <p>ဧရာမအနီရောင်ရေစက်ကြီးတစ်ခုက ဖြည်းညှင်းစွာဖြင့် လှိုင်းဂယက်များထလာပြီး အရွယ်အစားအားဖြင့် ဆက်လက်သေးငယ်လာခဲ့ကာ အကြီးတစ်ယောက်နှင့် အသေးတစ်ယောက်ကို လွှမ်းခြုံထားလေသည်။</p> <p>ကျင်းယန်၏ ရွှေရောင်အကြေးခွံများက ခန္ဓာကိုယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်သာမကတော့ဘဲ အတွင်းဘက်အထိ ရှုပ်ထွေးစွာ မြှုပ်ဝင်နေပုံရ၏။</p> <p>ပါးလှပ်သည့် အနီရောင်မျဥ်းကြောင်းများက အကြေးခွံများအကြားရှိ အဟများကိုဖြတ်၍ စီးဆင်းနေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဦးတည်နေခဲ့သည်။</p> <p>သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် နာကျင်သည့် အမူအရာတစ်ခုပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ခြေထောက်များက မထိန်းချုပ်နိုင်စွာ တုန်ရီလာခဲ့၏။</p> <p>သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုက အရေပြားမှ တွန်းထွက်လာရန် ကြိုးစားနေပုံရသည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက အနီရောင်အရည်များ၏ အတွင်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး သူမသည်လည်း သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်မနေချေ။</p> <p>မခံစားဖူးသည်မှာကြာပြီဖြစ်သော နာကျင်မှုက သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာခဲ့ကာ သူမ၏ကြွက်သားနှင့်အရိုးများ၏လက်မတိုင်းကို ဆုတ်ဖြဲနေသောကြောင့် လက်ချောင်းထိပ်များပင် သေစေနိုင်သော ဝေဒနာကြောင့် တဆတ်ဆတ်တုန်နေခဲ့၏။</p> <p>အချိန်အကန့်အသတ်မရှိ ကြာပြီးနောက်တွင် သူမ၏အသိစိတ်က ရှုပ်ထွေးလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမအနေဖြင့် နွေးထွေးသော လက်မောင်းထဲတွင် အဖက်ခံရသည်ဟု ခံစားရလေ၏။ သူမ၏နှာခေါင်းထဲ ဝင်လာသောကိုယ်သင်းရနံ့က မယုံနိုင်လောက်အောင်ရင်းနှီးပြီး သူမ၏နှလုံးသားကို တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။</p> <p>ခါးသီးသော်လည်း ချိုမြိန်သောခံစားချက်က သူမကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ကာ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များဝေ့သီလာခဲ့၏။</p> <p>လက်တစ်ဖက်က သူမ၏မျက်လုံးရှိ မျက်ရည်များကို ညင်သာစွာဖြင့် သုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်က တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>သူမ၏ဘေးဘက်တွင် တွဲလောင်းကျနေသော လက်များက သူမ၏ဘေးတွင်ရှိနေသည့်အရာကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်ရန် စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ကြိုးစားနေခဲ့၏။</p> <p>သူမ လက်ကို ဆန့်လိုက်ပြီးနောက် ကြမ်းတမ်းပြီး အကြေးခွံနှင့်တူကာ အနည်းငယ် ချောကျိသောအရာကို ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမ ထိုအရာကို ကိုင်မိလိုက်သည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူမကို ထွေးပွေ့ထားသော ပွေ့ဖက်မှုက တောင့်တင်းသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>သူမကိုင်ထားသောအရာသည်လည်း သူမ၏လက်ထဲမှ ချော်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>သူမ၏လက်ထဲတွင် ဗလာဖြစ်သွားကြောင်း အာရုံခံမိလျှင် ယင်ရိလျို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>သူမ၏နှာခေါင်းထိပ်မှာ တခဏချင်း နီရဲလာပြီး သူမ၏လက်က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ပတ်စမ်းနေခဲ့ပြန်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်တွင်  သူမ၏နားထဲတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့ သက်ပြင်းချသံကိုကြားလိုက်ပုံရ၏။</p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သူမ၏လက်ပ အေးစက်ပြီး မာကျောသော အကြေးခွံတစ်ခုကို ပြန်လည်ရှာတွေ့လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ ထိုအရာကို စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save