Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၇၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝံပုလွေကို လူသားနှင့်နှိုင်းယှဥ်ရပါက ငယ်ရွယ်သောအရွယ်ရောက်သူတစ်ယောက်နှင့် ညီမျှပြီး ဖြုံလောက်သော အရွယ်အစားအထိ ကြီးထွားနေပြီပင်။</p> <p> </p> <p>သူ၏နောက်ခြေပေါ်တွင် ရပ်လိုက်လျှင် နှစ်မီတာနီးပါးမြင့်မား၏။</p> <p>သူ့ထံတွင် ချောမွေ့‌တောက်ပြောင်သော အနက်ရောင်သားမွှေးများရှိနေပြီး သူလှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တိုင်းတွင် အနည်းငယ်ရှည်လျားသည့် အမွှေးများက အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားသောကြောင့် အလွန်မိမိုက်သော ဝံပုလွေတစ်ကောင် ဖြစ်နေစေခဲ့သည်။</p> <p>အနက်ရောင်ဝံပုလွေက အမြီးကို လှုပ်ကာ တဲထဲမှထွက်သွားပြီးနောက်တွင် ယင်ရိလျိုတစ်ယောက် လင်းကျား၏လက်မောင်းကို မဝံ့မရဲထိလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> နီရဲနေသော မျက်လုံးများနှင့်ဖြစ်နေသော လင်းကျားက သူမ၏လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ပဟေဠိဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> ထို့နောက်မှသာ သူမ ပြောချင်သည့်အရာကို သတိထားမိခဲ့ပြီး ယုန်လေး၏နူးညံ့သော နားရွက်များကို အသာထိလိုက်၏။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်.. ထုထု ဒါပေမဲ့ ကျဲ ဒါကိုစားလို့မရဘူး”</p> <p>သူမ အပြုံးလေးနှင့်ပြောလိုက်ပြီးမှ ထို အစားအစာက သူမ၏မမွေးဖွားခဲ့သော ကလေးအတွက် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယင်ရိလျိုက ခေါင်းယမ်းပြီး လင်းကျား၏ဝမ်းဗိုက်အောက်နားကို လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ညင်သာစွာထိလိုက်၏။</p> <p>လင်းကျားလည်း သူမ၏ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်ကြောင်း အမူအရာပြလိုက်လေသည်။</p> <p>သူမကို နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ လွှမ်းမိုးသွားသောကြောင့် မျက်လုံးများနီရဲလာပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရ၏။</p> <p>သူမ၏ခံစားချက်များ တည်ငြိမ်သွားချိန်တွင်တော့ ဘေးနားမှ ယုန်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ တီးတိုးပြောခဲ့လေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ထို့နောက် သူမ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နေထိုင်သော ပိတုန်းဘုရင်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နက်တွေးနေသော ဧရာမပိတုန်းကြီးက သူ၏ခြေထောက်များကို ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသည့် အသွင်အပြင်ဖြင့် အပြင်ထုတ်လိုက်ပြီး နေသားမကျ ဖြစ်နေပုံရသည်။</p> <p>ခဏကြာမှသာ သူ၏ချွန်ထက်သော ပါးစပ်အစိတ်အပိုင်းများက သူ့ရှေ့မှ ကြက်ကင်ကို ညှပ်ယူလိုက်ပြီး ကြက်တစ်ကောင်လုံးကို မျိုချလိုက်လေ၏။</p> <p>သို့သော် ချက်ချင်း မျိုမချနိုင်သောကြောင့် ပါးစပ်ထဲတွင် အဆတ်မပြတ် ဝါးစားနေရသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်မှ လူများအနေဖြင့် ဤမြင်ကွင်းက ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မြင်လောက်မည်ဖြစ်သော်လည်း ဘေးတွင်ရှိနေသော လူများကတော့ အတော်လေးချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး ပြုံးလိုက်မိကြ၏။</p> <p>အနက်ရောင်သတ္တဝါကြီးက ကြက်တစ်ကောင်လုံးကို မြိုချပြီးချိန်တွင် အတော်လေး ပိုပျော်လာပုံရပြီး လက်သည်းများကို ဆန့်ထုတ်ကာ လင်းကျား၏ခြေထောက်နားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားနေခဲ့လေသည်။</p> <p>ယင်ရိလျို သူမ၏ရှေ့မှ သတ္တဝါကို  စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူ၏ဦးနှောက်လှိုင်းများကို အာရုံခံရန် ကြိုးစားလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> တခဏမျှကြာပြီးနောက် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီး ကလေးဆန်သော အတွေး၏အရိပ်အယောင်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဖမ်းမိလိုက်သည်။</p> <p>လင်းကျား၏ ပိတုန်းဘုရင်က ဉာဏ်ကောင်းသော်လည်း အလွန်အားနည်းပြီး အသက်ငယ်‌သေးသောကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ ကောင်းစွာ မဖော်ပြနိုင်သေးပေ။ သူက ကလေးတစ်ယောက်နှင့်သာ ပို၍တူနေ၏။</p> <p>လင်းကျားက ရှုးယန်အသင်းထဲ ဝင်လာပြီးနောက် အသင်းသားများသည်လည်း အင်းစက်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ပက်သက်သည့် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ကျားကို သေစေချင်သည့် လဲ့ရူသိုက သူမကို အင်းစက်အလယ်သို့ တွန်းချလိုက်ကြောင်းကို သိရသည့်အခိုက်တွင် သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အကြင်နာတရားခေါင်းပါးရတာလဲ?</p> <p> ပြီးတော့ လင်းကျားက သူမရဲ့‌ယောက်မလေ..</p> <p>လင်းကျား၏ဘေးနားမှ ဧရာမပိတုန်းကြီးက မဖွံ့ဖြိုးသေးသော လူသန္ဓေသားလောင်းလေးသာဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ယင်ရိလျို၏နှလုံးသား ပို၍ပင်နာကျင်ကိုက်ခဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်လည်း တိရစ္ဆာန်ဇစ်မြစ်ရှိသောကြောင့် တချို့သောသန္ဓေပြောင်းသတ္တဝါများ၏ စကားကိုနားလည်နိုင်ပြီး လင်းကျား၏ခံစားချက်များနှင့်လည်း ထူးခြားသော ဆက်သွယ်မှုရှိသည်ဟု ခံစားရ၏။</p> <p>ဤသတ္တဝါတွင် အသိစိတ်ရှိသော ဦးနှောက်လှိုင်းများရှိကြောင်းကို သိသွားပြီးနောက်တွင် သူ့ကို စောင့်ရှောက်မှုလိုအပ်နေသည့် ဂျူနီယားလေးတစ်ယောက်အဖြစ် စတင်ဆက်ဆံလာခဲ့သည်။</p> <p>သူမ အတွေးထဲတွင် နစ်မျောနေချိန် လင်းကျားက ရုတ်တရက် စကားပြောခဲ့၏။</p> <p>“လှိုဏ်ဂူထဲကနေ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်လာပြီ”</p> <p>ယင်ရိလျိုလည်း စားပွဲဆီသို့ခုန်သွားပြီး ကျန်ရှိနေသောအစားစာများနှင့် အထုပ်အပိုးများကို နေရာလွတ်ထဲသို့ ချက်ချင်း သိုလှောင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> ထို့နောက် ကျင်းယန်၏လက်မောင်းထဲ ခုန်ဝင်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်ယောင်ဆောင်လိုက်၏။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်လာခဲ့ပြီးအမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ငိုယိုသံက ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လင်းယုန်နီအသင်းမှ လျိုဝေ့ဟုန်က အပြင်ဘက်မှ တဲလိုက်ကာကို လှပ်ဖွင့်ပြီး အတွင်းဘက်မှ ရှုးယန်အသင်းဝင်များကို ကြည့်လာခဲ့၏။</p> <p> သူက ခပဖျော့ဖျော့ပြုံးပြလာပြီး အလွန်ပင်ပန်းနေသော်လည်း ကျင်းယန်နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် အနားလာခဲ့‌လေသည်။</p> <p>သူသည်က ဤလူငယ်ကို အမြဲတစေလေးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့်ပြောခဲ့၏။</p> <p>“မင်း ဘေးကင်းတာကိုမြင်ရတာ ဝမ်းသာမိပါတယ်”</p> <p>လျိုဝေ့ဟုန်၏လက်ကို ဆုတ်ကိုင်ထားသော ကျင်းယန်၏လက်များ အနည်းငယ် တင်းကြပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျောင်းချီယန်က လျိုဝေ့ဟုန်၏နောက်ရှိအဟကြားမှ အပြင်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောခဲ့၏။</p> <p>“အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?”</p> <p>လျိုဝေ့ဟုန် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“ကျင်းယန်ကလွဲလို့ တခြားသူတွေကို အဲဒီသန္ဓေပြောင်းက စုပ်ယူသွားခဲ့တယ်..ငါတို့ ဆင်းသွားကြည့်တော့ ဘယ်သူမှ မကျန်တော့ဘူး..</p> <p>သူတို့က အသင်းဖော်အားလုံးကို အပေါ်ပြန်ခေါ်လာချင်တယ်လို့ ပြောနေကြတယ်”</p> <p>သူ အပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး ဆက်ပြောခဲ့၏။</p> <p>“ငိုနေတဲ့တစ်ယောက်က သခင်မလေးနျိုဖြစ်ပုံပဲ.. နျိုဖေးဟောင်ကို မှတ်မိတယ်မလား၊ သူ့ကို သန္ဓေပြောင်းအပင်က ဆွဲခေါ်သွားလို့ သေသွားခဲ့ပြီ”</p> <p>လျိုဝေ့ဟုန်၏အမူအရာက အနည်းငယ်လောက် ဝမ်းနည်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>ဆိုရလျှင် နျိုဖေး‌ဟောင်နှင့် သူ၏အထက်လူကြီး လီကျန်ကျောင်းက အဆင့်အတန်းတူညီသောကြောင့် သူ ဤကဲ့သို့ နည်းလမ်းဖြင့် သေဆုံးခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရုတ်တရက်ဆန်လွန်း၏။</p> <p>သို့သော်ငြား သူ၏သေဆုံးမှုကြောင့် မြို့တော်Zရှိ ဟန်ချက်ညီသောအာဏာနှင့် နျိုမိသားစု၏အခြေခံအုပ်မြစ်က အနှောင့်ယှက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်Zထဲတွင် ပြင်းထန်သောဆူပူလှုပ်ရှားမှုကို ကြုံတွေ့ရတော့မည်ပင်။</p> <p>ယင်ရိလျို ဂူထဲတွင် ရှိနေစဥ်က နျိုဖေးဟောင်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> ရာထူးအဆင့်အတန်းမြင့်ကာ ထင်ရှားကျော်ကြားသော နျိုဆိုသူက မြို့လေးတစ်မြို့တွင် မြေခပြီး ဤကဲ့သို့ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်း ယင်ရိလျို မယုံနိုင်ချေ။</p> <p>ဆင့်ကဲပြောင်းလဲစွမ်းရည်တွေ မရှိတဲ့ သခင်မလေးနျိုကရော နျိုဖေးဟောင်ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ သစ္စာရှိတဲ့လက်အောက်ငယ်သားတွေ ကျန်ရှိပါ့မလား?</p> <p>ဒါ့အပြင် အရင်က ဖိနှိပ်ခံထားရတဲ့ သန္ဓေပြောင်းတွေက ဒီအခွင့်အရေးကိုယူပြီး နျိုမိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်‌သော သခင်မလေးကို လက်စားချေဖို့ရောက်လာနိုင်အလား။</p> <p>မည်သည့်အရာများ ဖြစ်လာနိုင်မည်က မသေချာပါချေ။</p> <p>ရှုးယန်အသင်းက ပြင်ဆင်ထုပ်ပိုးပြီးနောက်  တဲထဲမှထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ပြီး တွင်းပေါက်ဝနားရှိ လူများကို မြင်နိုင်ရုံသာ မြင်ရတော့သည်။</p> <p>အရှေ့အနောက်သွားလာနေသည့် အမျိုးမျိုးသောသန္ဓေပြောင်းများကြားမှ စကားဝိုင်းကို ယင်ရိလျိုကြားလိုက်လေ၏။ သူတို့သည်က နောက်ထပ် မမျှော်လင့်ထားသော သေဆုံးမှုကို ပြောနေကြသည်။</p> <p>လီရင်းရင်း...</p> <p>သူမက ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအဖွဲ့တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး နေ့လည်စာသွားပို့သည့်အချိန်တွင် ကပ်ဘေးဆိုက်သွားခဲ့ကာ မြေအောက်သို့ တရွတ်တိုက်အဆွဲခံလိုက်ရလေ၏။</p> <p>ယင်ရိလျို မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လီရင်းရင်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားခဲ့ရသည်။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးအပေါ် သူမ၏ထင်မြင်ချက်က သူမကိုသေနတ်နှင့် ပစ်ခဲ့သည့်အချိန်သာ ရှိနေခဲ့၏။ ထိုအကြောင်းမှလွဲလျှင် သူမက ဝတ္ထုထဲမှ အမြောက်စာဇာတ်ပို့ တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အမျိုးသားဇာတ်လိုက်နှင့် အမျိုးသမီးဇာတ်လိုက်ကြားမှ အချစ်စစ်အတွက် သက်သေတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>ဇာတ်ကြောင်းက ဒီအခြေအနေအထိ လမ်းလွဲသွားလိမ့်လို့ ဘယ်သူထင်ထားပါ့မလဲ?</p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မောပန်းမှုကို ခံစားရသောကြောင့် ယင်ရိလျိုနားရွက်များကို လှုပ်ယမ်းလိုက်မိလေ၏။</p> <p>အမြဲတစေ ပြောင်းလဲနေသော ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် လူများက အချိန်မရွေး၊ နေရာမရွေး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။</p> <p>ရှန်းယင်ကျိုးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လီရင်းရင်းကို တိတ်တဆိတ်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ အတော်လေး လက်ခံရန်ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>အခုတလော သူမက အကြောင်းပြချက်မရှိ ပို၍ ထူးဆန်းလာသည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်ကတော့ အမှန်ပင်။ သူ သူမကို အေးစက်စွာ ဆက်ဆံခဲ့မိသည်။</p> <p> သို့သော်ငြားလည်း လီရင်းရင်းက သူ၏မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်မိသကဲ့သို့ လက်လည်းမခံနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p>လက်ရှိအချိန်တွင် လီရင်းရင်းက အချစ်ကြောင့် မရူးသွပ်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>ရှန်းယင်ကျိုး၏ကန့်သတ်စည်းကို ဖောက်ဖျက်သည့် ရူးသွပ်သောအရာများ အားလုံးကို မလုပ်ရသေးသောကြောင့် သူမအတွက် ခံစားချက်တချို့ ကျန်နေဆဲပင်ဖြစ်၏။</p> <p>သူမ၏ရုတ်တရက် သေဆုံးမှုမှာ ရှန်းယင်ကျိုး၏ ရင်ဘက်တွင် ဆူးချွန်တစ်ချောင်း စိုက်သွားခြင်းနှင့်တူသည်။</p> <p> </p> <p>အတိအကျဆိုရလျှင် သူမက လရောင်ဖြူဇာတ်ကောင်တစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏သေဆုံးမှုကတော့ လရောင်ဖြူဆန်ပြီး ဇာတ်လိုက်ကို အပြစ်ရှိစိတ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>ထို့အတွက် ဇာတ်လိုက်နှင့် ဇာတ်လိုက်မကြားမှ အခက်အခဲများသော အချစ်ဇာတ်လမ်းက ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့၏။</p> <p>လျို့ကျန်းဘက်တွင်တော့ မြေအောက်မှ တန်ဖိုးရှိသည့်အရာကို မရှာနိုင်သောကြောင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူမက မြေအောက်နေရာတစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ရှာခဲ့သော်လည်း ရတနာနှင့်ဆင်တူသည့်အရာ တစ်ခုမှပင် မရှိပါချေ။</p> <p>သူမ၏ကံကောင်းမှုက ထင်ထားသကဲ့သို့ မကောင်းကြောင်းကို စတင်လက်ခံလာရပေပြီ။</p> <p>တခြားသူများက ညအမှောင်အောက်တွင် သူတို့အသင်းဖော်များ၏ ရုပ်အလောင်းများကို ဖြေရှင်းနေကြချိန်တွင် သူမက ကျင်းယန်ထံသို့ တင်းမာသောမျက်နှင့် လျှောက်သွားပြီး မေးခဲ့သည်။</p> <p>“အတိအကျပြောစမ်းပါ!  မြေအောက်မှာ ဘာတွေဖြစ်သွားတာလဲ၊ ဘာလို့လူတိုင်းသေကုန်ပေမဲ့ ရှင်နဲ့ရှင့်ယုန်ကကျ အသက်ရှင်ပြီး ကျောက်တုံးကို ယူလာနိုင်ရတာလဲ</p> <p> ကျင်းယန်... ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မမှာ ရှင်ကို မေးပိုင်ခွင့်ရှိတယ်”</p> <p>ကျင်းယန် မျက်လုံးကိုမှေးစင်းလိုက်၏။ သူ မည်သည့်စကားကိုမှမပြောနိုင်ခင် ကျောင်းချီယန်က ဒေါသထွက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ? ဒီလူတွေ သေသွားရတာက ငါတို့နဲ့ဆက်စပ်နေတာလို့ ပြောချင်တာလား၊ အစတုန်းက မင်းက ကျင်းယန်ကောကို ပစ်မှတ်ထားပြီး သတ်ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားပြီး အခုကျတော့ ငါတို့ရဲ့အကျင့်သိက္ခာကို လာစော်ကားနေတာလား”</p> <p>ကျောင်းချီယန် ဒေါသကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save