Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူရဲကောင်းအား ပေးအပ်သော ရတနာဓား (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အထက်သို့ တက်လှမ်းရသည့် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ကြီးမားသော ခုန်ပျံကျော်လွှားမှု တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ခြေလှမ်းတိုင်းက ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှ၏။ သာမန်လူများ အနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့ တိုးတက်မှုမျိုး ရရှိရန် မမောမပန်း ကြိုးစားအားထုတ် ကြရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လော့ရွှေခရိုင်တွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသူ အလွန် ရှားပါးသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအသုံးပြုသူများ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ရှားပါးသေး၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ လေးလံသော ဓားကို ကိုင်တွယ်နိုင်သူ ဆိုလျှင်တော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားစမ်းသပ်နေမှုကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေခြင်း မရှိသလို အသက်ရှူနှုန်းကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ့လက်ထဲရှိ ငါးဆယ့်သုံးပေါင် လေးလံသော ဓားရှည်ကြီးမှာ လုံးဝ အလေးချိန် မရှိသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ထဲရှိ လက်နက်၏ အလေးချိန်ကို ခံစားရင်း အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ချိန်ဆကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါးဆယ့်သုံးပေါင်ဆိုတာ ခွန်အား တစ်ထောင့်ငါးရာပေါင်ကျော်ရှိတဲ့ သာမန် အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ်ပဲ သင့်တော်ပြီး သုံးရတာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှာပါ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါထက် ပိုလေးသွားရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားစိုက်ထုတ်ရမှုက အရမ်း ကြီးမားသွားလိမ့်မယ်... ပျမ်းမျှ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့် တစ်ယောက်တောင် ဝန်ပိနေသလို ခံစားရမှာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါက ကွဲပြားတယ်... ငါက အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်ရတာကို မကြောက်သလို ငါ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံက ထိုးနှက်ချက် အနည်းငယ်နဲ့ အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ်ပေးတဲ့အပေါ် အခြေခံထားတာ... ဒါကြောင့် ဓားက ပိုလေးလေ ပိုကောင်းလေပဲ..."</p> <p> </p> <p>"နောက်ပြီး အခု ငါ့ခွန်အားတွေက လျင်လျင်မြန်မြန် တိုးတက်လာနေတာ... ငါ့ခွန်အား ပေါင်နှစ်ထောင်၊ ပေါင်သုံးထောင်ကို ထိုးဖောက်သွားဖို့ အချိန်သိပ်ကြာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ကျန်းနင်က သူ့ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လှမ်းမေးလေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ဆီမှာ ဒါထက် ပိုလေးတဲ့ ရတနာဓား ရှိသေးလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါက လုံလောက်အောင် မလေးသေးလို့လား" အစေခံလူငယ်လေးက သူ့မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြန်မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်း၍ "မလောက်သေးဘူး... နည်းနည်း ပေါ့နေတုန်းပဲ... ဖြစ်နိုင်ရင် ဒီထက် နှစ်ဆလောက် ပိုလေးတာ ဒါမှမဟုတ် ပိုပြီးတော့တောင် လေးတဲ့ဟာမျိုး ပိုသဘောကျတယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် အစေခံလူငယ်လေးက ကျန်းနင်အား ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာရှင်များ အကြားတွင်...</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ခွန်အား ပမာဏမှာ သူတို့၏ အလုံးစုံ စွမ်းအားကို ထင်ဟပ်လေ့ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့် ခွန်အား ပေါင်တစ်ထောင် ရှိသူများမှာ ပေါင် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ် ဝန်းကျင် အလေးချိန်ရှိသော ဓားရှည်များနှင့် ဓားကျယ်များကို ကိုင်တွယ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုထက် ပိုလေးပါက စွမ်းဆောင်ရည်ကို ထိခိုက်စေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လှုပ်ရှားရာတွင် လေးကန်သွားမည် ဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကိုလည်း အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် အကြိမ်ပေါင်း ငါးရာ့သုံးဆယ်တိုင်တိုင် ထုဆစ်ပုံဖော်ထားသော ဤရတနာဓားမှာ ပေါင် ငါးဆယ့်သုံး အလေးချိန် ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ လာရောက်လည်ပတ်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက်ပင်လျှင် ထိုဓားကို ပေါ့ပါးသည်ဟု ပြောမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ ကျန်းနင်က ဓားမှာ ပေါ့လွန်းနေသေးကြောင်း ပြောဆိုလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက ကောင်လေးကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ် သက်ရောက်ကြောင်း သူ သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်တစ်ယောက် ဓားကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့သည်ကို ထောက်ဆလျှင် ကျန်းနင် အကြွားအဝါ ပြောနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီလူက နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေကြားထဲမှာတောင် အားကောင်းတဲ့ ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလား..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့်...</p> <p> </p> <p>ကောင်လေးက တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီးနောက်... "သခင်လေး... ခဏလောက် စောင့်ပေးပါ... သခင်လေး လက်ထဲက ဓားက ဒီမှာရှိတဲ့အားလုံးထဲမှာ အလေးဆုံးဓားပါ..."</p> <p> </p> <p>"ပိုကောင်းတဲ့ ဓားကို ရှာဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော့်မှာ အခွင့်အာဏာ မရှိလို့ ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံဖို့ လိုပါတယ်... ဆိုင်ရှင်ကို အရင် သွားပြောလိုက်ပါအုံးမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကား ကြားလျှင် ကျန်းနင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"ပြဿနာ မရှိပါဘူး... သွားလေ"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး" ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်၍ အရိုအသေ ပေးပြီးနောက် လှည့်ကာ ကမန်းကတန်း ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားရှည်အား လက်နက်စင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး အနီးအနားရှိ တခြားဓား အနည်းငယ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စမ်းသပ်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့ကို ကိုင်တွယ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ပြီးနောက် သူ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ခဲ့သော ဓားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလေးဆုံးဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ကျပန်း ရွေးချယ်စမ်းသပ်ခဲ့သော တခြားဓား အနည်းငယ်မှာ အလေးချိန် ပေါင်ငါးဆယ်ပင် မပြည့်ပေ။</p> <p> </p> <p>အများစုမှာ အလေးချိန် ပေါင် နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့်သာ ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအလေးချိန်မှာ နဝမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်အတွက် အလွန် အသုံးတည့်ပြီး တချို့အတွက်မူ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>သူက လေးလံသော လက်နက်များ တင်ထားသည့် စင်ဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ သံတူရွင်း အစုံကို ကောက်ယူလိုက်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ တွေးမိသွား၏။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း လေးတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"အလေးချိန် ပေါင်တစ်ရာ့ငါးဆယ်လောက်တော့ သေချာပေါက် ရှိရမယ်"</p> <p> </p> <p>"တူတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်တဲ့ ပေါက်ကွဲအားက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ ကောင်းလိုက်မလဲ"</p> <p> </p> <p>"သာမန်လူ တစ်ယောက်သာဆို အသားပြား တစ်ချပ်လို ရိုက်ခံလိုက်ရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>သူက လက်ထဲရှိ တူများကို စတင် ဝှေ့ယမ်းတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး...</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်...</p> <p> </p> <p>တစ္ဆေများနှင့် ဝံပုလွေများ တစ်ပြိုင်နက် ဟစ်အော်နေသည့်အလား လေတိုးသံများက သူ့ပတ်လည်တွင် ဟိန်းထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် လေပြင်းများ လွှမ်းခြုံသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...</p> <p> </p> <p>သံတုံးများကဲ့သို့ ကြွက်သားများနှင့် အရပ် နှစ်မီတာကျော် မြင့်မားသော သန်မာသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု အတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ မီးသွေးကဲ့သို့ နက်မှောင်သော အသားအရေက တလက်လက် တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ကို တဘက်ဖြင့် သုတ်ရင်း ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်တစ်ယောက် တူများကို ဝှေ့ယမ်းနေသည်အား မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီခွန်အားက... သေချာပေါက် ပေါင်တစ်ထောင့်ငါးရာကျော် ရှိရမယ်..."</p> <p> </p> <p>"လော့ရွှေခရိုင်မှာ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ် ပါရမီရှင်မျိုး ဘယ်တုန်းက ထွက်ပေါ်လာခဲ့တာလဲ..."</p> <p> </p> <p>သူ့နောက်မှ ကပ်ပါလာသော အစေခံလူငယ်လေးမှာလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း ထိုလူနှစ်ယောက်ကို သတိထားမိလိုက်သဖြင့် လက်ထဲရှိ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အရမ်း ရင်ခုန်ဖို့ ကောင်းတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ခန္ဓာကိုယ် ပူနွေးလာပြီး သွေးလှည့်ပတ်မှု မြန်ဆန်လာကာ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစေးများ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနင်တစ်ယောက် ဤအခြေအနေကြောင့် အားအင် သစ်လွင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က လက်နက်ထုဆစ်ရေး ဆိုင်ရဲ့ ဒုတိယ တာဝန်ခံ ယန်ခိုင်ပါ..." ကျန်းနင်က တူများကို ဝှေ့ယမ်းနေခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လျှင် ထိုခန့်ညားသော လူကြီးက စကားစလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ထပ်မံ၍ "ညီငယ်က ဘယ်ကလာတာလဲ သိခွင့်ရှိမလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်၏ ရင်ထဲ၌ အံ့အားသင့်မှု အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်... သူ့အကြောင်း ကျန်းနင် အနည်းငယ် ကြားဖူးထားသည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ ယန်ခိုင်က အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လက်နက်ထုဆစ်ရေး ဆိုင်၏ ဒုတိယ တာဝန်ခံလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခွန်အားနှင့် အဆင့်အတန်း နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး လော့ရွှေခရိုင် တစ်ခုလုံးတွင် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားသော အရေးပါသည့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း ပြန်လည် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ချန်လန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းရဲ့ တပည့် ကျန်းနင်ပါ..."</p> <p> </p> <p>"ကျန်းနင် ဟုတ်လား..." ခန့်ညားသော လူကြီးက ကျန်းနင်အား အံ့အားသင့်မှု တစ်ဝက်၊ ရှုပ်ထွေးမှု တစ်ဝက်ဖြင့် ကြည့်လာ၏။</p> <p>"ဒါဆို မင်းက ကျန်းနင်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>"တာဝန်ခံယန်က ကျုပ်ကို သိလို့လား" ကျန်းနင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ရယ်မောလိုက်ကာ "မင်းနာမည်ကို မကြားဖူးဖို့ဆိုတာ တော်တော် ခက်ပါတယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဌေးရှန်က မင်းကြောင့် နေရာပြောင်းရွှေ့ ခံခဲ့ရတာကိုး..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်အား စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"သူဌေးရှန်က မင်းအတွက်နဲ့ ချောင်မိသားစုကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူးပဲ... မင်းရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလှတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p>"တာဝန်ခံယန်က မြှောက်ပြောနေပြန်ပါပြီ... ကျုပ်မှာက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ခွန်အား နည်းနည်း ရှိရုံတင်ပါ..."</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကျန်းနင်က လက်ထဲရှိ ဧရာမ သံတူကြီး နှစ်လက်အား မူလနေရာသို့ ပြန်လည် ထားရှိပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်အား အသေးစိတ် အကဲခတ်ကြည့်ရာ သူ့မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေခြင်း မရှိ၊ ရင်ခုန်မြန်နေခြင်း မရှိသလို အသက်ရှူ မဝခြင်းလည်း မရှိကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူက အံ့ဩစွာဖြင့်... "မင်းက ဓားကို ပေါ့နေသေးတယ်လို့ ထင်နေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူးလေ... လူငယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်ခုပဲ... ဒီလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားမျိုးက အံ့မခန်းပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က "တာဝန်ခံယန်... ခင်ဗျားတို့ လက်နက်ထုဆစ်ရေးဆိုင်မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ဓားတွေ ရှိသေးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင်တစ်ယောက် မနေနိုင်ဘဲ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလာသည်။</p> <p>"ရှိတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လက်နက်မျိုးတွေက ငွေနဲ့ တိုင်းတာလို့ မရဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို ဘာလိုအပ်လို့လဲ" ကျန်းနင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က "စကားပုံ ရှိတယ် မဟုတ်လား... ရတနာဓားဆိုတာ သူရဲကောင်းကိုပဲ ပေးအပ်တာတဲ့... သူ့ရဲ့ ပိုင်ရှင်က ဒီလက်နက်တွေကို ဂုဏ်မငယ်စေရဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ကျုပ်က သူရဲကောင်းလို့ သတ်မှတ်လို့ရလား"</p> <p> </p> <p>"မင်းလား..." ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်အား အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"လောလောဆယ်တော့ ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်ထားလိုက်တာပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အကြံပြုလာ၏။</p> <p>"ကျုပ်နောက်လိုက်ခဲ့"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က အနီးအနားရှိ နံရံတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နံရံပေါ်ရှိ သာမန် အုတ်ခဲဟု ထင်ရသော နေရာတစ်ခုအား တွန်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒရုန်း...</p> <p> </p> <p>တိုးညှင်းသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ အပြာရောင် ကျောက်တုံးပြား အထူကြီးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအပြာရောင် ကျောက်ပြားပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော ချိုင့်ခွက်တစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယန်ခိုင်က သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ အဆောင်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အပြာရောင် ကျောက်ပြား၏ ချိုင့်ခွက်ထဲ ထည့်၍ အားကုန် ဖိချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒရုန်း...</p> <p> </p> <p>မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်ခါသံ စတင်သည်နှင့် အခန်းအလယ်ရှိ ခိုင်ခံ့သော အုတ်ခဲ အနည်းငယ်က တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟလာ၏။</p> <p> </p> <p>မှောင်မိုက်နေသော ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဒီနေရာက ကျုပ်တို့ လက်နက်ထုဆစ်ရေး ဆိုင်ရဲ့ တကယ့် ပစ္စည်းကောင်းတွေ သိမ်းဆည်းထားတဲ့ နေရာပဲ... ကျုပ် ဘဝမှာ အထူးဂုဏ်ယူရတဲ့ လက်နက် ဆယ်လက် ထုဆစ်ခဲ့ဖူးတယ်... အားလုံးကို အောက်မှာ သိမ်းထားတာ"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ ဦးတည်နေသော လှေကားထစ်များအတိုင်း တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မှောင်မိုက်နေသော လမ်းကြောင်းထဲ သူ့ပုံရိပ် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်...</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>မီးတောက်များ ထတောက်လာသံ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>မှောင်မိုက်နေသော လမ်းကြောင်း တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် မီးတောက်များ၏ အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းထိန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝင်လာရဲလား" ယန်ခိုင်က နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က လက်ထဲရှိ ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာကို ကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း သူလည်း လှေကားထစ်များအတိုင်း ပထမဆုံးခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် စိတ်ထဲတွင် ယန်ခိုင်အပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု သိပ်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားချိန် ယန်ခိုင်က သူ့အပေါ် မကောင်းသော အကြံအစည် ရှိနေလျှင်ပင်...</p> <p> </p> <p>သူ မကြောက်ချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယန်ခိုင်၏ ခွန်အားကို သူ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့်ရှိ သာမန် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်တွင် ခွန်အား ပေါင်တစ်ထောင့်ငါးရာခန့်သာ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ခွန်အားနှင့် သိပ်မကွာခြားပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယန်ခိုင်က ခွန်အား အချို့ကို ဖုံးကွယ်ထားလျှင်ပင် အများဆုံး ပေါင်နှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ခွန်အား ပေါင်နှစ်ထောင်ကို သူ့သိုင်းကွက်များ အပြည့်အဝ အသုံးပြုလိုက်လျှင် ဓားဖြင့် အလွယ်တကူ ခုတ်ပိုင်းပစ်နိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ အမြင်တွင် ယခုချိန်၌ သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်စေနိုင်သူမှာ...</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားစွမ်းအား အဋ္ဌမအဆင့် အတွင်းရှိ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>ထိုထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များမှာ ခွန်အား ပေါင်သုံးထောင်ခန့် ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး သူ့ခွန်အားကို နှစ်ဆ ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ကြေးဝါကဲ့သို့ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထူးကဲသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ထိုသူများက သူ့အပေါ် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ခြိမ်းခြောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်ရှိ ခွန်အားဖြင့် ထျန်းပုယီနှင့် နောက်တစ်ကြိမ် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင်...</p> <p> </p> <p>တန်းတူ တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီး အနိုင်အရှုံးမှာ မသေချာသေးကြောင်း ကျန်းနင် ယုံကြည်မှု ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ သူ့ခွန်အားများက တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ့ခွန်အား ပေါင်သုံးလေးရာခန့် တိုးလာသည် သာမက...</p> <p> </p> <p>သတ္တဝါငါးမျိုး လက်သီးသိုင်း၏ ကန့်သတ်ချက်များကိုပါ ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး ချီသွေးကြောနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည်ကို သိသိသာသာ မြင့်တက်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ့ဓားသိုင်းနှင့်အတူ ကန့်သတ်ချက် ချိုးဖျက်မှု လေးခုကို ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး ဓားအဟုန်ကို ကျွမ်းကျင်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အဟုန် ပေါင်းထည့်လိုက်ခြင်းက အမှန်တကယ် အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ အမြင်အရ ထျန်းပုယီနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သူ့ကိုယ်သူ ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည် ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုပါက...</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူ့ကိုယ်သူ သုံးချက်ထက် မပိုသော ဓားချက်ဖြင့် အလဲထိုးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အချိန်တိုအတွင်း သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အသွင်ကူးပြောင်းမှုပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့တိုးတက်မှုက အမှန်တကယ် လျင်မြန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲ ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်လျှင် ယန်ခိုင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး ရှေ့မှ ဦးဆောင်ရန် လှည့်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် ဥမင်လှိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လက် ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save