Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">မထင်မှတ်ထားသော အကျိုးအမြတ်၊ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လက်နက် (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့အတွက် သင့်တော်သော လက်နက်ကို တန်ဖိုးထားတတ်သူဖြစ်ရာ ထိုသည်ကပင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ရှိသွားစေမည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူ၍ ဤအဆင့်အထိ တိုးတက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ငွေကြေးဆိုသည်မှာ သူတို့အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်စရာ ကိစ္စရပ် မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်ကာလတွင် သူတို့ ကောင်းစွာ သဘောပေါက် နားလည်ထားသည့် အချက်တစ်ချက် ရှိ၏။ ယင်းမှာ လုံလောက်သော ငွေကြေးရှိရန်သာ လိုအပ်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ငွေကြေးများပြားလွန်းခြင်းက ဘေးဒုက္ခကိုပင် ဖိတ်ခေါ်လာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဆက်အသွယ်များ၊ ကွန်ရက်များနှင့် ပါရမီရှင်များ၊ ခွန်အားကြီးမားသူများ၏ စေတနာ မေတ္တာဆိုသည်မှာ မည်မျှပင် များပြားနေပါစေ ပိုလျှံသွားသည်ဟူ၍ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့က ပါရမီရှင်များနှင့် ခွန်အားကြီးမားသူ အများအပြားအပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့များ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင် အနေဖြင့် အခက်အခဲ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့ပါက ကူညီမည့်သူများ ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကပင် သူတို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု၏ အကြီးမားဆုံးသော အကျိုးအမြတ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့စိတ်ထဲမှ ခေါ်ဆောင်နေသည့် အသံနောက်သို့ လိုက်၍ လက်နက်စင် တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စူးစမ်းလိုစိတ်များက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့စိတ်ထဲ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဤခံစားချက်နှင့် ဆင့်ခေါ်သံက အတိအကျ ဆိုရလျှင် မည်သည့်အရာနည်း။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ မထင်မှတ်ထားဘဲ ပေါ်ထွက်လာရသနည်း။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>သူက ကိုယ်ကိုကိုင်း၍ လက်နက်စင်အောက်ခြေမှ ဖုန်များ ထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းနေသော ရှေးဟောင်းဓား တစ်လက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှီး...</p> <p> </p> <p>သူက လေတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ရပ်က ဓားအိမ်ပေါ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ အားလုံး လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအိမ်မှာ မည်းနက်နေပြီး မည်သည့် ပုံစံ၊ မည်သည့် အလှဆင်မှုမျှ မပါရှိဘဲ အမည်မသိ ပစ္စည်းတစ်မျိုးဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြုလုပ်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဓားရိုးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင်။ အမည်မသိ ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ရိုးစင်းလှသော အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ ယန်ခိုင်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ အံ့အားသင့်မှုများ ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အနီးသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျန်းနင်၏ အသံက သူ့နားထဲ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"တာဝန်ခံယန်... ဒီဓားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်များ ရှိနေမလား"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်အား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းစဉ်နှင့် အနည်းငယ် လွဲချော်စွာ တုံ့ပြန်လာ၏။</p> <p>"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီဓားကို ရုတ်တရက်ကြီး သတိထားမိသွားတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခပ်ရေးရေး ပြုံးလိုက်ပြီး…</p> <p>"စူးစမ်းကြည့်ရုံပါ... ဒီအခန်းထဲမှာ ဒီဓား ရှိနေတာက သာမန် လက်နက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတာပဲလေ... ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ဓားတစ်လက်ကို စင်အောက်မှာ ဖုန်တက်ခံပြီး ထားထားတယ် ဆိုတော့..."</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က…</p> <p>"မင်းပြောတာ မှန်တယ်... ဒီဓားက တကယ်ကို ထူးခြားတာ"</p> <p> </p> <p>"အို..."</p> <p>စူးစမ်းလိုသော အရိပ်အယောင် တစ်ခုက ကျန်းနင်၏ မျက်နှာထက် ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး… "တာဝန်ခံယန်... ဘာတွေကများ ဒီဓားကို ဒီလောက်ထိ ထူးခြားစေရတာလဲ ဆိုတာ ကျုပ်ကို ပြောပြပေးလို့ရမလား"</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် ကျန်းနင်က သူ့လက်ထဲရှိ ဓားနှင့် ပတ်သက်၍ ပြင်းထန်သော စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ် သူ့စိတ်ထဲရှိ ထိုခံစားချက်က ပိုမို အားကောင်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက သူ့စိတ်ထဲ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ခံစားချက်နှင့် ဆင့်ခေါ်သံမှာ ဤဓားထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ပြန်လည် ဖြေကြားလာသည်။</p> <p>"ဒါက ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးပဲ... ဒီဓားက ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်လေ"</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်လက်နက် ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုဝေါဟာရအား တစ်ခါမှ မကြားဖူးသောကြောင့် ကျန်းနင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က စူးစမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"တာဝန်ခံယန်... ဝိညာဉ်လက်နက် ဆိုတာက ဘာလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ဝိညာဉ်လက်နက် ဆိုတာ ရှေးခေတ်ကာလက အစွမ်းထက် လက်နက် အမျိုးအစား တစ်ခုပဲ... သူတို့ဆီမှာ ဝိညာဉ်သဘာဝတွေ ပါဝင်နေလို့ ဝိညာဉ်လက်နက်လို့ ခေါ်ကြတာ... ခေတ်ဟောင်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး အင်မော်တယ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အခါ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေလည်း ယိုယွင်းပျက်စီးလာခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာတော့ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်က တန်ဖိုးမရှိတဲ့ သံတိုသံစတွေနဲ့ သိပ်ပြီး ကွာခြားတာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အလွန်ဆုံးရှိလှ နည်းနည်း ပိုမာကျောနေတာလောက်ပဲ... ခုတ်ထစ်လို့ မရသလို သွန်းလုပ်တဲ့ အချိန်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ မီးတောက်တွေနဲ့ ရှို့ရင်တောင် ဘာပျက်စီးမှုမှ မဖြစ်ပေါ်လာဘူး"</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ ဒီဓားမှာက ဝိညာဉ် ရှိနေတော့ ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ သူ့ကို ဓားအိမ်ထဲကနေ ဆွဲမထုတ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး... ဒါကြောင့်လည်း သူက တကယ်ကို အသုံးမဝင် ဖြစ်နေတာ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကြောင့် ဒီဓားကို စင်အောက်မှာ ဖုန်တက်ခံဖို့ ပစ်ထားလိုက်ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်တွင် ယန်ခိုင်၏ မျက်နှာပေါ်၌ နောင်တရနေသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို သွန်းလုပ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အတွက်တော့ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ... အဲဒီပစ္စည်းတွေက သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်လောက်ဘူး... တကယ်လို့ ငါသာ အဲဒါတွေကို အသုံးပြုခွင့် ရမယ်ဆိုရင် ဒီထက်ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ နတ်လက်နက်တွေကို သွန်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ကျန်းနင်က စိတ်ထဲမှ ချက်ချင်း တွေးတောလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>'ထူးဆန်းလိုက်တာ... တကယ်လို့ သူပြောသလိုသာဆိုရင် ဘာလို့ ငါက ဒီဓားနဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ခံစားနေရပြီး ငါ့ကို ခေါ်နေတဲ့ ခေါ်သံကိုပါ ကြားနေရတာလဲ'</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားရိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို မြင်လျှင် ယန်ခိုင်က အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနှစ်များအတွင်း ကျန်းနင်ကဲ့သို့ လူမျိုးကို သူ အကြိမ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုဇာတ်လမ်းကို ကြားရသော ဧည့်သည်တိုင်းက ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလေ့ ရှိကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချွင်းချက်မရှိ အားလုံးက ကျရှုံးခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားမှာ ဓားသွားနှင့် ဓားအိမ် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ တစ်လက်မမျှပင် ရွေ့လျားမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ချလွင်...</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသော သံစဉ်တစ်ခုက အခန်းတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>ဝှစ်...</p> <p> </p> <p>ထိုကြည်လင်သော အသံက နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အခန်းထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြေးခေါင်းလောင်း တစ်လုံးကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>သူက ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသားဖြင့် ငေးမောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခု အခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနင် ကိုယ်တိုင်လည်း ထပ်တူထပ်မျှ အံ့အားသင့်နေရ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ အစောပိုင်း စကားများကို ကြားပြီးနောက် သူ မည်သည့် မျှော်လင့်ချက်မျှ မထားခဲ့ဘဲ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကြည့်ရန်သာ စိတ်ကူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထင်မှတ်စွာဖြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်အား ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ရန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ဓားမှာ တောင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာနေပြီး တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့လျားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ့လက်ထဲရှိ ခွန်အားများ ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်တောင် တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဓားကို ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>ဓားသွားမှာ ဓားအိမ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းနင်က သူ့လက်ထဲရှိ လက်နက်နှင့် ပိုမို နက်ရှိုင်းသော ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ နှစ်ခုကြား စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တံတားတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လက်နက်ကလည်း အတွေးတစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"သွေးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း... သွေးဖြင့် ပေါင်းစပ်သန့်စင်ခြင်း..."</p> <p> </p> <p>"မင်း အဲဒါကို ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ"</p> <p>ယန်ခိုင်က သူ့စိတ်ထဲရှိ အံ့အားသင့်မှုကို ဖိနှိပ်ရင်း သူ့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကမန်းကတန်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က နားမလည်သလို ဟန်ဆောင်၍ ခေါင်းခါယမ်းပြသည်။</p> <p>"ကျုပ်လည်း မသိဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျုပ် ဒီတိုင်းလေး ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တာ ဓားက ထွက်လာတာပဲ"</p> <p> </p> <p>'ဒီတိုင်းလေး ဆွဲထုတ်ကြည့်လိုက်တာ ဟုတ်လား...' ကျန်းနင်၏ စကားကိုကြားလျှင် ယန်ခိုင်မှာ စိတ်ထဲ ဆွံ့အသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဘယ်နှကြိမ်တောင် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ ဆိုတာ မင်းမှ မသိတာ" ယန်ခိုင်က ကြီးမားသော စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် စိတ်ထဲ၌ ပေါက်ကွဲနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်၏ စကားကို တစ်စက္ကန့်မျှ သံသယ မဝင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်လက်နက်မှာ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်တွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်များ တစ်လျှောက် သူတို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့ကြဖူး၏။</p> <p> </p> <p>ကြိုးစားမှုတိုင်းက ချွင်းချက်မရှိ ကျရှုံးခြင်းဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု အခိုက်အတန့် ဓားမှာ ကျန်းနင်လက်ထဲ ရောက်သွားသည်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို ကျန်းနင်က ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ယန်ခိုင်က…</p> <p>"ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး ငါ့ကို စမ်းကြည့်ခွင့် ပေးပါဦး... ငါရော ဆွဲထုတ်လို့ ရမလား သိချင်လို့"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး…</p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် သူ့စိတ်ထဲ၌လည်း ရိုးရှင်းသော အတွေးအချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လက်နက်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှု ရရှိခြင်း ဖြစ်စေ၊ လက်နက်ထံမှ ဆင့်ခေါ်သံ ဖြစ်စေ သေချာပေါက် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုတော့ ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်က သူ့အား သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားစေသော တစ်မူထူးခြားသည့် ဝိသေသလက္ခဏာ တစ်ခုခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့မဟုတ်လျှင် အခြားသူများက ဘာကြောင့် ဆွဲမထုတ်နိုင်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူကကော ဘာလို့ ဆွဲထုတ်နိုင်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ယခု ယန်ခိုင်က စမ်းသပ်လိုနေသဖြင့် ကျန်းနင်လည်း ဝမ်းသာအားရပင် ခွင့်ပြုပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယန်ခိုင်သာ ဓားကို ဆွဲမထုတ်နိုင်သေးလျှင် သူ့စိတ်ထဲရှိ သံသယများကို ငြင်းဆိုဖွယ်မရှိ အတည်ပြုနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>ဝှီး...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားကို ဓားအိမ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓားရိုးမှာ ဓားအိမ်နှင့် ချောမွေ့စွာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် ကွက်လပ်မျှ မမြင်ရလောက်အောင် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကျပ်ညပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်၏ လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ယူလိုက်ပြီး သူ့ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဖူး...</p> <p> </p> <p>သူက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ရှူထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ရုတ်တရက် အားကုန်ထုတ်၍ ဆွဲတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေပြီးသားဖြစ်သော သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဤအခိုက်အတန့်၌ ပိုမို တင်းမာလာပြီး သံမဏိသဖွယ် မာကျောသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>များမကြာမီမှာပင် ယန်ခိုင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပြာနှမ်းသော အရောင်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟား..."</p> <p> </p> <p>သူက ရုတ်တရက် ပါးစပ်မှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့လက်မောင်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာကာ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေရကြောင်း သိသာလှ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အသက်နှစ်ကြိမ် ရှူပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူထုတ်လိုက်ပြီး ဓားဆွဲထုတ်သည့် လုပ်ရပ်ကို လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ့မျက်နှာထက်၌ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ လက်ထဲရှိ ဓားမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေပြီး ဓားရိုးနှင့် ဓားအိမ်မှာ တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>"ကြည့်ရတာ မင်းက ဒီဓားနဲ့ ရေစက်ပါလာပုံပဲ" ယန်ခိုင်က ကျန်းနင်အား ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌ သူက အနည်းငယ်မျှသာ တွေဝေပြီးနောက် ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကျန်းနင်ထံ ပြန်လည် ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဝိညာဉ်လက်နက်အား လှမ်းယူလိုက်သည်ကို ကြည့်ရင်း ယန်ခိုင်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ တပ်မက်မှုများ တောက်ပနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ် အသိဉာဏ် ရှိသော ဓားတစ်လက်မှာ ယုံမှားသံသယ ဝင်စရာ မလိုဘဲ အလွန် အဖိုးတန်လှသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ ရတနာမျိုးကို အခြားတစ်ယောက်အား ပေးအပ်လိုက်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် နာကျင်ရသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုဝိညာဉ်လက်နက်မှာ ဤနေရာတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဖုန်တက်ခံနေခဲ့ရကြောင်း တွေးမိချိန်တွင်တော့ ယန်ခိုင်တစ်ယောက် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက် နားလည်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>'ထားလိုက်ပါတော့... ဒီအရာက ဒီနေရာမှာ ကြက်ရိုးလို အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ဘူး... ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ပြီး ဒီကောင်လေးကို ပေးလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်'</p> <p> </p> <p>'ဒီကောင်လေးက ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတော့ သေချာပေါက် တော်တော်လေး ထူးခြားရမယ်'</p> <p> </p> <p>'အနာဂတ်မှာ သူက တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အဆင့်တစ်ခုထိ ရောက်မလာနိုင်ဘူးလို့ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ'</p> <p> </p> <p>'အသုံးမဝင်ဘူးလို့ ထင်ရတဲ့ ဒီလိုအရာမျိုးကို အနာဂတ်မှာ ခွန်အားကြီးမားလာမယ့် သူတစ်ယောက်ရဲ့ ကျေးဇူးကြွေးနဲ့ လဲလှယ်လိုက်ရတာ အမြတ်ထွက်တယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်'</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က သူ့စိတ်ထဲရှိ တွန့်ဆုတ်နေမှုများကို လျှော့ချနိုင်ရန် အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ကျန်းနင်က ယန်ခိုင် ကမ်းပေးလာသော ဝိညာဉ်လက်နက်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး အစောပိုင်းက မြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲ၌ ထင်ကြေးပေးမှုအချို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>'ဒီဓားကို ဆွဲထုတ်နိုင်တာက မွေးရာပါ ဝိညာဉ်အသိဉာဏ်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို ငါလက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာ တချို့ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်'</p> <p> </p> <p>ထိုဖြစ်နိုင်ချေများကို တွေးတောနေရင်း...</p> <p> </p> <p>သူ့အကြည့်က စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဖော်ပြထားသော ဝိသေသလက္ခဏာများထံ ကျရောက်သွားပြီးနောက် သီးခြား လက္ခဏာတစ်ခုထံ၌ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>[လူနှင့်ဓား တစ်သားတည်းဖြစ်တည်မှု]။ ဓားများနှင့် သဘာဝကျပြီး ထူးခြားသော ဆက်သွယ်မှု ရှိသည်။ မည်မျှပင် စိမ်းသက်နေသော ဓားဖြစ်ပါစေ ကိုင်ဆောင်လိုက်သည်နှင့် အကောင်းဆုံး အခြေအနေတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>'အဖြစ်နိုင်ဆုံး ဆိုရင်တော့ ဒီတစ်ခုပဲ'</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အတွေးများ စီးဆင်းနေစဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားရိုးကို ဆုပ်ကိုင်၍ နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်စိရှေ့၌ ဓားသွား၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့မျက်လုံးများထဲ၌ မနာလိုမှုများ တစ်ဖန် ပြန်လည် ပြည့်နှက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save