Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ သွေးဖြင့် ပေါင်းစပ်သန့်စင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်…</p> <p> </p> <p>မြေအောက် လက်နက်သိုလှောင်ရုံ…</p> <p> </p> <p>"ဒီဓားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ယန်ခိုင်က ရုတ်တရက် မေးလာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲယမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က ဖြေကြားလိုက်၏။</p> <p>"တာဝန်ခံယန် ပြောခဲ့သလိုပဲ... ဒီဓားက ရှေးခေတ်ကာလတွေကတည်းက မပျက်မစီးဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့တာ ဆိုတော့ သူ့ကို သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ပစ္စည်းက သေချာပေါက် သာမန် မဟုတ်လောက်ဘူး... အခုလောလောဆယ် သူ့ရဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေကို အထင်အရှား မတွေ့ရသေးရင်တောင်မှ ဖျက်ဆီးလို့မရတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် တကယ်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ ဓားတစ်လက် ဖြစ်နေပါပြီ"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ကတော့ အတော်လေး သဘောကျမိတယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ဆက်လက်၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကဲ... တကယ်လို့ မင်းကို အေးစက်သောအလင်း (ဟန်ကွမ်း) နဲ့ ဒီဝိညာဉ်လက်နက် နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို ရွေးချယ်ခိုင်းမယ်ဆိုရင် ဘယ်တစ်ခုကို ရွေးချယ်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကျုပ်က ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကိုပဲ ရွေးချယ်မှာပေါ့"</p> <p>ကျန်းနင်က ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေါ့" ယန်ခိုင်က အံ့အားသင့်သွားခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုနည်းတူ ရွေးချယ်မိမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သောအလင်း ဓားမှာ မဆိုးလှဘဲ သူကိုယ်တိုင်၏ အကောင်းဆုံး လက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သော်ငြား ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လက်နက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ယင်း၏ တန်ဖိုးမှာ ပမွှားလေးသာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က စူးစမ်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"တာဝန်ခံယန် အနေနဲ့ ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိတော့ ကျုပ် မသိဘူး... တကယ်လို့များ စွန့်လွှတ်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက် ဈေးနှုန်းနဲ့ လဲလှယ်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က…</p> <p>"ငါ အစောကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ... ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ငွေကြေးနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူးလို့... ဒါကြောင့် ငါလိုချင်တာက ငွေကြေး မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာများလဲ" ကျန်းနင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က လေးနက်သော လေသံဖြင့်…</p> <p>"ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုပဲ... မင်းရဲ့ အနာဂတ်ဆီက ကျေးဇူးကြွေးတစ်ခု"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ကျန်းနင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"တာဝန်ခံယန်က ကျုပ်ကို ဒီလောက်ထိ အထင်ကြီးနေတာလား... ဒီလို ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးကို ဒီတိုင်း အလကား ပေးမလို့ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်၍…</p> <p>"ရှန်ချုံးယွမ်ကတောင် မင်းကို ဒီလောက် အထင်ကြီး လေးစားနေမှတော့ ငါတို့ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင် အနေနဲ့လည်း သူ့ရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို ယုံကြည်ရမှာပေါ့... ဒီဝိညာဉ်လက်နက်က လက်နက်သိုလှောင်ရုံထဲမှာ ဖုန်တက်ခံနေရတာ ဆယ်စုနှစ်တွေတောင် ချီနေပြီ... ဘာအသုံးမှလည်း မဝင်ဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ အမြင်မှာတော့ ဒါက ကြက်ရိုးတစ်ခုထက် မပိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းလက်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ အသုံးဝင်သွားနိုင်တယ်လေ... မင်းကလည်း အနာဂတ်မှာ သေချာပေါက် နာမည်တစ်လုံးနဲ့ ထင်ရှားလာမယ့်သူပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ရဲ့ ကြက်ရိုးလို့ ခေါ်ရမယ့် အရာတစ်ခုကို မင်းရဲ့ အနာဂတ် ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ရတာ တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှတယ်လို့ ငါ ခံစားမိတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤစကားများ ကြားပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ရွှမ်း...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တာဝန်ခံယန်က ကျုပ်ကို ဒီလောက်ထိ တန်ဖိုးထားနေမှတော့... အနာဂတ်မှာ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင် အနေနဲ့ ကျုပ်ရဲ့ အကူအညီများ လိုအပ်လာခဲ့ရင် အားမနာတမ်းသာ ပြောပါ... ကျုပ်စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာ ဆိုရင်တော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစား ကူညီပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"မင်းရဲ့ ကတိစကား တစ်ခွန်းနဲ့တင် ငါ စိတ်အေးရပါပြီ" ယန်ခိုင်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း အလွန်တရာ ကောင်းမွန်သော စိတ်အခြေအနေ တစ်ရပ်ကို ခံစားနေရ၏။ ဤခရီးစဉ်အတွင်း ကောင်းမွန်သော ဓားတစ်လက် လိုအပ်နေသည့် သူ့ဆန္ဒ ပြည့်ဝသွားရုံသာမက မထင်မှတ်ထားသော အကျိုးအမြတ် တစ်ခုကိုပါ ထပ်ဆောင်း ရရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရှေးခေတ်ကာလမှ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်... ယန်ခိုင်၏ အသုံးအနှုန်းအရ ဆိုရလျှင် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်ပင်။ ဤရလဒ်မှာ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့သော အရာဖြစ်ပြီး သူ့မျှော်လင့်ချက်များထက်ပင် များစွာ သာလွန်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ပြန်လည် ပေးဆပ်လိုက်ရသည်မှာ နှုတ်ထွက် ကတိစကား တစ်ခွန်းသာဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ် ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က သူ့အား ကောင်းကင်မှ ကျလာသော အခွင့်အရေး တစ်ခုကို ထိုးကျွေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူကလည်း ချက်ချင်းပင် လက်ခံ ရယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းနင်၏ အမြင်အရ ဆိုရလျှင်တော့ သူ ကြီးမားသော ထီပေါက်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့အတွက် အသုံးတည့်မည့် ဤကဲ့သို့ ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးကို တန်ဖိုးဖြတ်ရမည် ဆိုလျှင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်ပင် ရှားပါးလှပေမည်။ ယခုမူ ထိုအရာကို နှုတ်ကတိ တစ်ခုတည်းဖြင့် ရရှိခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင် မည်သို့ပင် တွေးတောနေပါစေ... ကျန်းနင်၏ ကိုယ်ပိုင် အမြင်တွင်တော့ သူ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော လာဘ်ကြီး တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>ဓားအိမ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားစဉ်မှာပင် ကျန်းနင်က ဓားထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်ကို မှိန်ဖျော့ဖျော့ ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်မှာ ပုံမှန်ထက် များစွာ အားနည်းနေသည်ကို သူက ရှင်းလင်း ပြတ်သားစွာ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်၏ သိမ်မွေ့သော ဆင့်ခေါ်သံကြောင့်သာ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်၏ မြေအောက်ခန်းထဲမှ ဖုန်တက်နေသော ဤဝိညာဉ်လက်နက်ကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းရင်း အတိအကျက ဘာများဖြစ်မလဲ" ကျန်းနင်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က အဝေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျန်းနင်၏ ကျောပြင်နှင့်တကွ သူ့လက်ထဲရှိ မည်းနက်နေသော ဓားကိုပါ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နာကျင်မှုများဖြင့် လင်းလက်နေသည်။ ရှေးဟောင်း ကာလမှ ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်ကို ကျန်းနင်က ယူဆောင်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်လက်နက်မှာ ကြက်ရိုး တစ်ခုထက် မပိုခဲ့လျှင်ပင် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက် ဖြစ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လေလံတင် ရောင်းချခဲ့လျှင်တောင် ကြက်ရိုးကဲ့သို့ အသုံးမဝင်ပါဟု သတ်မှတ်ခံထားရသော ဤအရာမှာ ငွေစင် တာနယ် တစ်ထောင်ကျော်အထိ ဈေးရနိုင်သေး၏။ ထိုသည်ကပင် ရှေးခေတ်ကာလမှ ကျန်ရစ်နေခဲ့သည့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်၏ တန်ဖိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်း ဆိုလျှင်တော့ ပို၍ပင် ဆိုးသေး၏။ ဝိညာဉ်လက်နက်၏ တန်ဖိုးမှာ မိုးထိုးသွားခဲ့လေပြီ။ အမှန်တကယ် အသုံးပြု၍ ရနိုင်သော ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်မှာ အဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘဲ ရွှေပေး၍တောင် ဝယ်ယူရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ဤဝိညာဉ်လက်နက်ကို မည်သူမဆို အသုံးပြု၍ ရနိုင်မည် ဆိုပါက ကျန်းနင် မည်မျှပင် ပါရမီရှင် ဖြစ်နေပါစေ ယန်ခိုင် အနေဖြင့် ထိုအရာကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးအပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အစောပိုင်းက သူကိုယ်တိုင် စမ်းသပ်ပြီးနောက် ဤသည်မှာ အလုပ်မဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ရ၏။ လက်နက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်မှာ ကျန်းနင် တစ်ယောက်တည်းကိုသာ ဓားဆွဲထုတ်ခွင့်ပြုခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူ မည်မျှပင် ခွန်အား စိုက်ထုတ်စေကာမူ အရင်ကအတိုင်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဝိညာဉ်လက်နက်၏ တန်ဖိုးမှာ ယခင်ကနှင့် သိပ်မကွာခြားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်သာ အသုံးမပြုပါက ထိုအရာမှာ လက်နက်သိုလှောင်ရုံ အတွင်း၌ ဆက်လက်၍ ဖုန်တက်ခံနေရုံသာ ရှိတော့မည်။</p> <p> </p> <p>ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော လူများက ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ပင် မည်သည့် အပြောင်းအလဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ကျန်းနင် တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် ဓားကို အောင်မြင်စွာ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယမြောက် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာရန် မည်မျှ ကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းရမည်ကိုလည်း မည်သူမှ မပြောနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤဝိညာဉ်လက်နက်၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးကို ကျန်းနင်၏ လက်ထဲ ရောက်သွားမှသာ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယန်ခိုင် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤနည်းအားဖြင့် သူက အသုံးမဝင်သော အရာတစ်ခုကို အကျိုးရှိအောင် အသုံးချနိုင်ရုံသာမက ကျန်းနင်ထံမှ ကျေးဇူးကြွေး တစ်ခုကိုပါ ရယူနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ အမြင်အရ ထိုကျေးဇူးကြွေးမှာ လောလောဆယ်တွင် များစွာ တန်ဖိုးမရှိသေးသော်ငြား... မကြာသေးမီက ကျန်းနင်ထံ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြောင်းလဲမှုများနှင့် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သိနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လက်နက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်က သူ့သခင်ကို ရွေးချယ်ပြီး ကျန်းနင်အား ဓားဆွဲထုတ်ခွင့် ပြုလိုက်သည်ကိုပါ ပေါင်းစပ် စဉ်းစားကြည့်ပါက...</p> <p> </p> <p>ထိုဖြစ်ရပ်များက ကျန်းနင်၏ အနာဂတ်မှာ ခန့်မှန်း၍မရလောက်အောင် ကြီးကျယ်ခမ်းနား လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ယန်ခိုင်ကို အတော်လေး သေချာသွားစေခဲ့သည်။ ဤကျေးဇူးကြွေးမှာ တစ်နေ့တွင် အံ့မခန်း တန်ဖိုးများ ထွက်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကပင် သူ့အား ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>တခြားတစ်နေရာ၌…</p> <p> </p> <p>ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံ၏ အမိုးထပ်ရှိ ဇိမ်ခံ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း…</p> <p> </p> <p>"ကျားအာ... သူ့ကို ဘယ်လိုထင်လဲ"</p> <p>လင်းချင်းရီက မြေခွေးသားရေများ ဖြန့်ခင်းထားသော ခုတင်ပေါ်တွင် စောင်းငဲ့ လဲလျောင်းရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အန်တီ အရင်က ပြောခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... သူက တကယ်ကို ကြည့်ကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးပါပဲ... တုန်းလင်မြို့ သိုင်းပညာ ဥယျာဉ်က တပည့်တွေ အကုန်လုံးက မိသားစုကြီးတွေ၊ မင်းဆွေမင်းမျိုးတွေ ဆီကနေ လာကြတာ ဆိုတော့ သာမန်ဇာစ်မြစ်ကနေ လာတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပါဘူးလေ... တုန်းလင်မြို့ အတွင်းမှာတော့ အတော်လေး ချမ်းသာပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်မားကြတယ်"</p> <p>လင်းကျားအာက ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save