Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">သွေးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ သွေးဖြင့် ပေါင်းစပ်သန့်စင်ခြင်း (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရည်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာတော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မယ့်သူ သိပ်မရှိဘူးနော်" လင်းချင်းရီက မေးထောက်ထားရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ပြီးတော့ တခြား ဘာရှိသေးလဲ" လင်းကျားအာက ဆက်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>"သိုင်းပညာ အပိုင်းမှာလည်း သူက တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်... ဒီနေ့ သူနဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့သူက သိုင်းပညာ နဝမအဆင့်ကို အခုလေးတင် ဝင်ရောက်ထားတဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်... ဒီလို နေရာသေးသေးလေးမှာ ဆိုရင်တော့ အဲဒီလူကို ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို့တောင် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်လေ" လင်းကျားအာက ဆက်ပြောလာ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီလူကို သူက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်နဲ့တင် သူက ဒီနေရာမှာ လျစ်လျူရှုထားလို့ မရတဲ့သူ တစ်ယောက်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ... အန်တီ သူ့ကို ဒီလောက်ထိ အထင်ကြီးနေတာ အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာ၏ စကားများကို နားထောင်နေရင်း လင်းချင်းရီတစ်ယောက် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားမိသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာ၏ စကားများက ကျန်းနင်အား ချီးကျူးနေခြင်း ဖြစ်သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံထဲတွင် လင်းချင်းရီကို အနည်းငယ် သက်သောင့်သက်သာ မဖြစ်စေသော အရာတစ်ခု ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>နေရာသေးသေးလေး... လျစ်လျူရှုထားလို့ မရတဲ့သူ... အံ့ဩစရာ မဟုတ်ဘူး... အထင်ကြီးနေတာ...</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီ၏ မျက်မှောင်ကြုတ်မှုက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး သူမဘာသာ တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'ထားလိုက်ပါတော့လေ'</p> <p> </p> <p>'ဒီကောင်မလေးက ငါ့လိုပဲ တုန်းလင်မြို့က လင်းမိသားစုက ဆင်းသက်လာတာလေ... ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက် ငါ့ရဲ့ ပွင့်လင်းစွာရော လျှို့ဝှက်စွာပါ ကူညီပံ့ပိုးမှုတွေကြောင့် လင်းမိသားစုက တုန်းလင်မြို့မှာ ထိပ်တန်း မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တာပဲ'</p> <p> </p> <p>'ဒီတော့ သူမ အနည်းငယ် မောက်မာနေတာလည်း အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး'</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို တွေးမိချိန်တွင်တော့ သူမ၏ မျက်ခုံးများ လုံးဝ ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီက တစ်ဖန် စကားစလာ၏။</p> <p>"ကဲပါ... အန်တီ မင်းတို့နှစ်ယောက် တွေ့ဆုံဖို့ အချိန်တစ်ခု စီစဉ်ပေးမယ်... ဘယ်လိုလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းကျားအာက ခဏတာ တွေဝေသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"ကျားအာ အန်တီ့ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း နာခံပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီ"</p> <p>ထို့နောက် လင်းချင်းရီက ပြုံး၍...</p> <p>"နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မင်းတို့နှစ်ယောက် တွေ့ဆုံပြီး သေချာ စကားပြောကြည့်ကြပေါ့... တကယ်လို့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး သဘောတူတယ် ဆိုရင်တော့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ရက်ရွေးကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့" လင်းကျားအာက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လင်းကျားအာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့်...</p> <p> </p> <p>"အန်တီ... ကျန်းနင် ဆိုတဲ့ ဒီလူက လော့ရွှေခရိုင်က ဘယ်မိသားစုကြီးက ဆင်းသက်လာတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းချင်းရီက ခေါင်းခါယမ်း၍…</p> <p>"သူ့ရဲ့ နောက်ခံက သာမန်ပါပဲ... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အတော်လေး ဆင်းရဲတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်... သူ့မိဘတွေက ဒုက္ခသည်တွေလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ့်ခြောက်နှစ်က အနီရောင်နဂါး ပုန်ကန်မှုကြောင့် သူတို့ ဒုက္ခသည်တွေ ဖြစ်သွားပြီး လော့ရွှေခရိုင်ကို ရောက်လာခဲ့ကြတာ... ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မြို့တော်ထဲတောင် မဝင်နိုင်ခင် လမ်းမှာတင် သေဆုံးသွားကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့် သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိဘမဲ့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ့အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုနဲ့ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာ"</p> <p> </p> <p>"အန်တီ့ဆီမှာ ကျန်းနင်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ အားလုံး ရှိတယ်... နောက်မှ သေချာ ကြည့်လိုက်ရင် မင်း သိလာမှာပါ... ဒီလူငယ်လေးက အနာဂတ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အလားအလာတွေ ရှိတယ်... ဒီအတောအတွင်း အန်တီ စုံစမ်းရရှိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ သူက သင့်တော်တဲ့ လက်တွဲဖော် တစ်ယောက်ပါပဲ"</p> <p>ဆက်လက်၍ လင်းချင်းရီက ထပ်လောင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လော့ရွှေမြစ်ကမ်းဘေး…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ပေါက်စီလုံးလေးလေးတစ်ယောက် ရွှံ့ဗွက်ထဲ လူးလှိမ့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးဦး..." ပေါက်စီလုံးလေးလေးက ကျန်းနင်ကို မြင်သည်နှင့် ရွှံ့ဗွက်ထဲမှ ချက်ချင်း မတ်တတ် ထရပ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဦးဦး..."</p> <p> </p> <p>"ဖက်ပါဦး..."</p> <p> </p> <p>သူမက လက်လေးနှစ်ဖက်ကားကာ ကျန်းနင်ဆီသို့ ယိုင်နဲ့ယိုင်နဲ့ လျှောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ရပ်လိုက်စမ်း"</p> <p>ကျန်းနင်က သူမခေါင်းကို ဖိထားရန် လက်ကို အလျင်အမြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဦးဦးက ပေါက်စီလုံးလေးလေးကို မချစ်တော့ဘူးလား"</p> <p>ပေါက်စီလုံးလေး၏ မျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ဝဲတက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် : "..."</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင်...</p> <p> </p> <p>သူက ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပေါက်စီလုံးလေးလေးကို ပွေ့ချီကာ ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းထဲရှိ ရေကန်ငယ်လေးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤစံအိမ်၏ ရှေ့ဘက် ခြံဝင်းတွင် စီးဆင်းနေသော ရေပြင်ပေါ်၌ တံတားငယ်လေးများရှိပြီး တောင်များအား အတုခိုး ပြုလုပ်ထားသော ကျောက်တုံးကြီးများ၊ တရှဲရှဲ မြည်နေသော ဝါးပင်များမှာ</p> <p> ကျန်းနင် အရင်က အလွန်တရာ လိုလားတောင့်တခဲ့ရသော အရာများပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ယခင်ဘဝက ထိုကဲ့သို့ ဇိမ်ခံစံအိမ်မျိုးကို မဝယ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဤဘဝတွင်တော့ သူ့ရဲ့ ကာလရှည်ကြာ ဆန္ဒကို သေချာပေါက် ဖြည့်ဆည်းချင်ခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤဇိမ်ခံ အိမ်ခြံမြေကို ဝယ်ယူပြီးနောက် သူက ကြီးမားသော ကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤစံအိမ်နှင့်ဆိုလျှင် ယခုအခါ သူ့တွင် အိမ်တစ်လုံး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတစ်လုံး။</p> <p> </p> <p>ယခင်ဘဝက ယဉ်ကျေးမှု မြင့်မားသော ရှေးဟောင်း နိုင်ငံတစ်ခုမှလာသူတစ်ယောက် အနေဖြင့် သီးခြား အယူဝါဒများ လွှမ်းမိုးထားမှုကြောင့် ကိုယ်ပိုင် အိမ်တစ်လုံး ရှိခြင်းကသာ အမှန်တကယ် လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရေကန်ငယ်လေး အနီးသို့ ရောက်ချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>"ဟင့်အင်း..."</p> <p> </p> <p>"မလုပ်နဲ့..."</p> <p> </p> <p>ပေါက်စီလုံးလေးက ကျန်းနင်၏ လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝက်တွေက ရွှံ့ဗွက်ထဲ လူးရင် ခြင်မကိုက်ဘူးလို့ အစ်ကိုကြီး ပြောတာ ကြားဖူးတယ်... အခု ပေါက်စီလုံးလေးက ဝက်ကလေး ဖြစ်နေပြီ ဆိုတော့ ရွှံ့ထဲ လူးချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူမကို ရေတိမ်ပိုင်းလေးတွင် ချထားပေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေများက ကန်၏ တစ်ဖက်မှ ဝင်ရောက်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်မှ ညင်သာစွာ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p> </p> <p>ရေကန်အောက်ခြေတွင် ချောမွေ့ ပြောင်လက်နေသော ကျောက်စရစ်ခဲများ ခင်းကျင်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်သာ ရေက အောက်ခြေအထိ ထူးကဲစွာ ကြည်လင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်စီလုံးလေးကို ချပေးပြီးနောက် ကျန်းနင်က သူမခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင်က ဝက်မဟုတ်ဘူး... ဝက်ကလေး မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>"အာ့..." ပေါက်စီလုံးလေးက ခေါင်းကို လက်လေးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ ငိုမဲ့မဲ့ မျက်နှာထားဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ဆူလိုက်၏။</p> <p>"သမီးက ဝက်ကလေးပါနော်"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ပေါက်စီလုံးလေး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို ဆေးကြောပေးပြီးနောက် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဉ်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော လျူဝမ်ဝမ်ထံ ပို့ဆောင်ပေးပြီးမှသာ သူ့ကိုယ်ပိုင် အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ စိတ်အေးလက်အေး ထွက်လာနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လျူဝမ်ဝမ်က သူမ ကျောဘက်တွင် ဝှက်ထားသော သခွားသီး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ဝက်တိတိ ကိုက်စားထားပြီးသား သခွားသီးပင်။</p> <p> </p> <p>ဝါး...</p> <p> </p> <p>သူမက နောက်ထပ် တစ်ကိုက် ထပ်ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးစင်းသွားသည်အထိ ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် ခြံဝင်း…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် စားပွဲပေါ်၌ တင်ထားသော သစ်သားသေတ္တာကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သစ်သားသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သေသပ်စွာ စီရီထားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ ကြွေပုလင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကျောက်စိမ်းဖြူ ကြွေပုလင်းများထဲတွင် သစ်ဖျော်ရည်များ ပြည့်နေ၏။ ယနေ့ ဝမ်ဟွာ အဆောက်အအုံမှ သူဝယ်ယူလာခဲ့သော သစ်ဖျော်ရည်များပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကျန်းနင်က ၎င်းတို့ကို အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်ပြီး ခေါင်းတစ်ချက် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မဆိုးဘူး"</p> <p> </p> <p>"အပိုအလိုမရှိ ပုလင်းလေးဆယ် တိတိပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီပုလင်းလေးဆယ် ရှိရင် နောက်ရက် အနည်းငယ်အတွက် အပြင်ထွက်စရာ မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>"စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံး တည်ထောင်မယ့် အချိန်ကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့်နေလို့ရပြီ"</p> <p> </p> <p>"ထျန်းပုယီ ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာက အထင်အရှားပဲလေ... ချောင်မိသားစုက ငါ့အပေါ်ထားတဲ့ သဘောထားကလည်း မပြောင်းလဲသွားဘူး၊ သူတို့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်ခိုက်တာကနေ လျှို့ဝှက် တိုက်ခိုက်တဲ့ဘက်ကို ပြောင်းသွားတာပဲ ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ရင်လည်း ယုတ္တိရှိပါတယ်... အခု ငါက စတင်ပြီး ထင်ပေါ်လာပြီ ဆိုတော့ ငါတို့ကြားက ပွတ်တိုက်မှုတွေကြောင့် ငါ့ကို အပြည့်အဝ ကြီးထွားမလာအောင် တားဆီးဖို့က ချောင်မိသားစုလို မိသားစုတစ်ခုအတွက် သဘာဝကျပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ် ငါက ချောင်မိသားစုရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးဘူး... လော့ရွှေခရိုင်က ချောင်မိသားစုပဲ ဖြစ်ဖြစ် တုန်းလင်မြို့မှာ ရှိနေသေးတဲ့ ချောင်ယိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူမဆို ငါ့အတွက် သေရေးရှင်ရေး ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်... ဒါကြောင့် ငါ့အနေနဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံးရဲ့ တရားဝင် အကာအကွယ်ကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤသို့ တွေးတောရင်း ကျန်းနင်က သူ့ကိုယ်သူ ထုတ်ဖော်ပြသရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အစောပိုင်း ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် နောင်တမရခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အမှန်တကယ်ပင် သူသာ သတိထားပြီး တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်နေရန် ရွေးချယ်ခဲ့လျှင် မနာလိုမှုများ လျော့နည်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူက အကျိုးအမြတ် များစွာကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးသွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း သူ၏ လုပ်ရပ်များ၊ အထူးသဖြင့် သူ၏ကိုယ်ပိုင်စွမ်းရည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းက သူ့အတွက် အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်မှာ သံသယ ဝင်စရာ မလိုချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ကျင်းတစ်ယောက် သူ့ကို ကူညီရန် ဤမျှထိ အားထုတ်ရခြင်းမှာလည်း သူ၏ တန်ဖိုးကို ပြသနိုင်ခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထျန်းပုယီ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားမှုအထိ ဦးတည်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းနင် လုံးဝ နောင်တမရခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအကျိုးကျေးဇူးများကြောင့်ပင် သူ၏တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန် မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီး အရင်ကထက် ခွန်အားများစွာ တိုးတက်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ပြုမူနေထိုင်ခြင်းတွင် အားနည်းချက်များ ရှိသကဲ့သို့ အားသာချက်များလည်း ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ အမြင်တွင် အားသာချက်များက အားနည်းချက်များထက် ပို၍ ကြီးမားနေ၏။ ထို့အပြင် သူက ဖဲချပ်အားလုံးကို ချမပြထားသေးချေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အမြင်တွင် သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းမှာ ငါးမှတ်သာ ရှိမည်ဆိုလျှင်...</p> <p> </p> <p>သူ၏စစ်မှန်သော ခွန်အားမှာ ဆယ်မှတ် အထက်တွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကွာဟချက်မှာ ကျန်းနင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ချန်လှပ်ထားသော နောက်ဆုတ်လမ်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အမြဲတမ်း တစ်စုံတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းက အခြားသူများ၏ အကြံအစည်ထဲ မကျရောက်စေရန် ရှောင်ရှားနိုင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထျန်းပုယီ၏ သူ့အပေါ် လုပ်ကြံမှုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မမြင်လိုက်ရလျှင် ထျန်းပုယီကို သတ်ခဲ့သူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း မည်သူက ခန့်မှန်းနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်က ကျန်းနင် စိတ်ထဲရှိ ယုံကြည်ချက်ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့အသက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည့် အာမခံချက် တစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ အမြင်အရ သူ့လက်ရှိ ခွန်အားနှင့်ဆိုလျှင် သာမန် သိုင်းပညာ အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက် သူ့ကို လာရောက် တိုက်ခိုက်လျှင်တောင် ရလဒ်က အသေအချာ မပြောနိုင်သေးချေ။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ အဋ္ဌမအဆင့်ရှိ ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူများပင်လျှင် ခွန်အား ပေါင် သုံးထောင်ရှိပြီး ပေါက်ကွဲအား ပေါင် သောင်းဂဏန်းကို အလွယ်တကူ ထုတ်ဖော်နိုင်သော်ငြား သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူ ရေပြင်အနီးတွင် ရှိနေချိန်ဆိုလျှင် သိုင်းပညာ အဋ္ဌမအဆင့် ဆိုသည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ ရေထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် ပင်လယ်ထဲ ရောက်သွားသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ သိုင်းပညာ သတ္တမအဆင့်နှင့် ဆဋ္ဌမအဆင့် များပင်လျှင် သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဖန်၏ ရုတ်တရက် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်များထံမှ ပိုမို များပြားသော အကျိုးအမြတ်များနှင့် အာရုံစိုက်မှုများ ရရှိရန် သူ၏ ခွန်အား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသရဲခြင်းမှာ ဤယုံကြည်ချက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခွန်အားကို ပြသပြီး သူ၏ တန်ဖိုးကို သက်သေပြနေသရွေ့...</p> <p> </p> <p>လူများစွာက သူ့အပေါ် စေတနာထားပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရန် ဆန္ဒရှိကြကာ အနာဂတ်တွင် အကျိုးအမြတ်များ ပြန်လည် ရိတ်သိမ်းလိုကြမည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ ပြုမူနေထိုင်ခြင်းက မည်သည့် လောကတွင်မဆို အလုပ်ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခွန်အားဆိုသည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးရသည့် ဤလောကမျိုးတွင်ဆိုလျှင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ပေ။ ကိုယ်ပိုင်ခွန်အား အပြောင်းအလဲက ပိုမို ကြီးမားသော အဆင့်အတန်းနှင့် လွှမ်းမိုးမှုများကို ယူဆောင်လာပေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများထံမှ ပြန်လည် ရရှိလာမည့် အကျိုးအမြတ်များက ပို၍ ကြီးမားပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်ရှိ ယန်ခိုင်၏ သူ့အပေါ် သဘောထားနှင့် လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက် ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းက ကြိုတင် ပြသမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်လက်ကို သူ မည်သို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းနင်၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခုက မအောင့်နိုင်စွာ ပြန့်နှံ့သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးဖြင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ သွေးဖြင့် ပေါင်းစပ်သန့်စင်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်၏ မြေအောက် လက်နက်သိုလှောင်ရုံတွင် သူ လက်ခံရရှိခဲ့သော စကားလုံးများကို တွေးတောရင်း...</p> <p> </p> <p>'စမ်းကြည့်ရအောင်' ကျန်းနင်က စိတ်ထဲမှ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်...</p> <p> </p> <p>သူက သစ်သားသေတ္တာကို ပိတ်၍ ဓားကို ကောက်ကိုင်ကာ အိမ်အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save