Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">တွင်းနက်ထဲ ခိုအောင်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်အား အလွန်အကျွံ မစော်ကားသင့်ဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် ခြံဝင်း…</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားကျွတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့လက်ထဲရှိ ဓားသွားဆီမှ တိုးညှင်းသော မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထိုအသံမှာ နားဝင်ပီယံ ရှိလှပြီး သူ့ဘေးနားတွင် နဂါးတစ်ကောင်၏ ဟိန်းဟောက်သံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဓားသွားမှာ တုံးတိတိ ဖြစ်နေပြီး တောက်ပမှု ကင်းမဲ့နေကာ မီးခိုးဖြူရောင် အစွန်းအထင်း အကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဘေးသို့ အနည်းငယ် ရွှေ့သွားပြီး ဓားသွားကို ရေဆွတ်လိုက်၏။ ဆက်လက်၍ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူးကာ ဓားသွား အလျားတစ်လျှောက် ပွတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီး...</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ချောင်းများ ဓားသွားပေါ်မှ ခွာလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် တိုးညှင်းသော မြည်ဟည်းသံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားပေါ်ရှိ မီးခိုးဖြူရောင် အစွန်းအထင်းများမှာ အရင်ကကဲ့သို့ပင် ခေါင်းမာစွာ ကပ်တွယ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး အမှတ်အသား တစ်ခုမျှ မှေးမှိန်သွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်တော့ မရိုးရှင်းလောက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူကစိတ်ထဲ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>“ဒါတွေက အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြတ်သန်းလာတာနဲ့အမျှ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားတွေ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို အစွန်းအထင်းတွေက ဒီဝိညာဉ်လက်နက် အပေါ်မှာ သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှု မရှိလောက်ဘူးလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်...</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် ပူးကပ်သွားပြီး ဓားသွားပေါ် ဖိချကာ ညင်သာစွာ ပွတ်ဆွဲလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>အလွန်သေးငယ်သော နာကျင်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် သူ၏လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် ထိပ်ဖျားများထံမှ တောက်ပသော သွေးနီနီများ စိမ့်ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တော် ထက်တဲ့ ဓားပဲ” ကျန်းနင်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် သူက ဤဝိညာဉ်လက်နက်မှာ အချိန်အကြာကြီး တိုက်စားခံရပြီး ဓားသွားမှာ တုံးတိတိ ဖြစ်နေသောကြောင့် ယခင်ကကဲ့သို့ ထက်မြက်မှု ရှိတော့မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ဓားသွား၏ ထက်ရှမှုကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခံစားလိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူ ဤဝိညာဉ်လက်နက်အား အထင်သေးမိကြောင်း သဘောပေါက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဓားမှာ အထွတ်အထိပ် အချိန်များကလောက် မစွမ်းလွန်းလှလျှင်တောင် နတ်ဘုရား လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေဆဲ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒဏ္ဍာရီလာ ဝိညာဉ်လက်နက် ဆိုတဲ့အတိုင်းပဲ” ကျန်းနင်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဓားသွား အထက်တွင် လက်ချောင်းကို ရပ်တန့်ထားလိုက်ရာ တောက်ပသော သွေးနီနီများက သူ၏လက်ချောင်းထိပ်တွင် သွေးပေါက်ငယ် တစ်ခုအဖြစ် စုဝေးလာပြီး ဓားသွားပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>နီရဲနေသော သွေးနှစ်ပေါက်က ဓားသွားပေါ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ကျဆင်းနေစဉ် သွေးပေါက်များမှာ ဓားသွားက သူ၏သွေးများကို စုပ်ယူနေသည့်အလား ပဲပုပ်စေ့ခန့် အရွယ်အစားမှ အလျင်အမြန် သေးငယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ဆန်စေ့ခန့်မျှ သေးငယ်သွားပြီးနောက် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ဘဲ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားပေါ်တွင် သွေးများ ရှိခဲ့သည့် အရိပ်အယောင် တစ်စွန်းတစ်စမျှ မကျန်ရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က သူ့လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှု တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူ့လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဓားက တကယ်ကို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရှိတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမှာ သူ့လက်ထဲရှိ လက်နက်နှင့် ဝိညာဉ်ပေါင်းကူး တံတားတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် သူလည်း သတင်းအချက်အလက်အချို့ လက်ခံရရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်အချို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူ့လက်ထဲရှိ လက်နက်အား မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဓားက အချိန်မည်မျှကြာမြင့်နေပြီလဲ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်လက်နက်မှ ပေးပို့လာသော သတင်းအချက်အလက်များအရ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် သွေးစက်ချပြီး ဝိညာဉ်ပေါင်းကူး တံတားတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ပါက ထိုဝိညာဉ်လက်နက် အတွင်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိနိုင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ဝိညာဉ်လက်နက်အတွင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသော သတင်းအချက်အလက်များမှာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်တောက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ သိလိုက်ရသည်မှာ ဤအရာက ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယခင်က အမြင့်ဆုံးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ အရင်းအမြစ်မှာ အသိဉာဏ် ဖျက်ဆီးခံထားရသော အစစ်အမှန် နဂါးတစ်ကောင်၏ ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ပေါင်းကူး တံတားမှ ရရှိလာသော တုံ့ပြန်မှုများအရ သူက ဤဓားအား အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်နှင့် ဓား၏ ယခင် ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည် ဖော်ဆောင်ရန် နည်းလမ်းများကိုလည်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုသည်မှာ ဓားအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ပြန်လည် အားဖြည့်ပေးရန် သွေးစတေး၍ ပူဇော်မှု ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်၏ တုံ့ပြန်ချက်အရ အကြောင်းစုံကို သူ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓား၏ တစ်ချိန်က အမြင့်ဆုံးသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ ရှေးဟောင်းခေတ် ကာလကတည်းက ပျက်သုဉ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခု လက်ရှိ တည်ရှိနေသည်မှာ အသစ်မွေးဖွားလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခုသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဝိညာဉ်စွမ်းအင်သစ်မှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ထူးခြားသော ဝိသေသလက္ခဏာ တစ်ခုခုကြောင့် သူ့ကို ဝိညာဉ်ရေးအရ ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ့အား သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် လိုလားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤအသစ်မွေးဖွားလာသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အား ပိုမို သန်မာလာစေရန်နှင့် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိစေရန်မှာ ဝိညာဉ်လက်နက် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သွေးကို အသုံးပြု၍ ပူဇော်မှုများ ပြုလုပ်ပေးရန် လိုအပ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်…</p> <p> </p> <p>သူက လက်ချောင်း နှစ်ချောင်းကို ဓားသွားပေါ် ဖိတင်လိုက်သည်နှင့် လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ် ထိပ်ဖျားများထံမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စိမ့်ထွက်လာပြီး ဓားသွားမှ စုပ်ယူသွားသည်ကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်ခန့်အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ပေါင်းကူး တံတားမှ တစ်ဆင့် ကျေနပ် အားရသွားသည့် ခံစားချက်တစ်ခု ပို့လွှတ်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်လည်း ဓားအတွက် လုံလောက်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မဆိုးပါဘူး... သိပ်အများကြီးတော့ မလိုအပ်ဘူးပဲ”</p> <p> </p> <p>မိမိသွေး ဆုံးရှုံးသွားမှု ပမာဏကို ခန့်မှန်းကြည့်ရင်း ကျန်းနင် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်း၌ ဓားမှာ အများဆုံးမှ သူ၏သွေး ဆယ်ပေါက်မျှပင် စုပ်ယူခံလိုက်ရခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တုံ့ပြန်ချက်များအရ တစ်ကြိမ် စုပ်ယူပြီးတိုင်း ရက်အတော်ကြာသည်အထိ ခံနိုင်ကြောင်း သိရသည်။</p> <p> </p> <p>သွေးစတေးသည့် ပူဇော်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ကျန်းနင်က သူ၏လက်ချောင်းများကို အလျင်အမြန် ဖိသိပ်လိုက်ရာ သွေးများ ခဲသွားပြီး ဒဏ်ရာမှာ စတင် ကျက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ခြံဝင်း အတွင်း၌…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားတစ်လက်စီကို ဘယ်ညာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဘယ်ဘက်လက်တွင် ကိုင်ထားသည်မှာ ဝမ်ကျင်း ပေးအပ်ခဲ့သော သစ်သားနက် ဓားရှည်ဖြစ်ပြီး သံမဏိ အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်၍ သွန်းလုပ်ထားကာ ငွေတစ်ရာ တန်ကြေးရှိကြောင်း ဆိုထား၏။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ တောက်ပနေပြီး နေဝင်ဆည်းဆာ အလင်းရောင်အောက်တွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ညာဘက် လက်ထဲရှိ ဓားမှာမူ ယနေ့မှ ရရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်ပြီး ရှေးဟောင်းခေတ် ကာလမှ လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ကာ ယခုအခါ အစပျိုးခါစ အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွားမှာ တုံးတိတိ ဖြစ်နေပြီး တောက်ပမှု ကင်းမဲ့နေကာ မီးခိုးဖြူရောင် အစွန်းအထင်း အကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ယခုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နေရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။ သူက ဝိညာဉ်လက်နက်၏ ထက်ရှမှုနှင့် ကြံ့ခိုင်မှုကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>သူ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို အားကုန် သုံးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသွား နှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ ထိခတ်မိသွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ထဲရှိ သစ်သားနက် ဓားရှည်မှာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ကျိုးထွက်သွားခဲ့ပြီး ဓားထိပ်ဖျားမှာ လွင့်စင်သွားကာ မြေကြီးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးစိုက် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်တာလား”</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသောကြောင့် ကျန်းနင် မျက်လုံးများ အလိုအလျောက် ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့ည…</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်အတွင်း၌…</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုချိုး... ပြန်လာပြီလား”</p> <p>ယန်ခိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း အရက်နံ့ တထောင်းထောင်း ထနေသော ထိုလူကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူမှာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်ကမှ တာဝန်လွှဲပြောင်း ယူထားသော ဆိုင်ရှင်အသစ်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိ လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်၏ အမှန်တကယ် စီမံခန့်ခွဲသူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခင် ဆိုင်ရှင်ဟောင်းဖြစ်သူ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်၏ တည်ထောင်သူမှာမူ အသက်အရွယ် ကြီးရင့်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အနားယူသွားခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မြို့ပြင်ရှိ ခြံဝင်း တစ်ခုထဲတွင် သူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံး နေ့ရက်များကို အေးချမ်းစွာ ဖြတ်သန်းနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save