Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">တွင်းနက်ထဲ ခိုအောင်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်အား အလွန်အကျွံ မစော်ကားသင့်ဘူး (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအခါ လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်တွင် ပင်မ ဆိုင်ရှင် တစ်ဦးနှင့် ဒုတိယ ဆိုင်ရှင် တစ်ဦးသာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ရှေ့ရှိ ချိုးမျိုးရိုးအမည်နှင့် လူမှာ ပထမဆိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်ကမူ လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်၏ လက်ရှိ ဒုတိယဆိုင်ရှင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်တွင် သူက ရှေ့ရှိ ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ အမိန့်များကို လိုက်နာနေရဆဲဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟင်း... ဒီနေ့ ဆိုင်မှာ ထူးခြားတာ တစ်ခုခု ဖြစ်သေးလား"</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..." ယန်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်၍ ဆက်ပြောပြသည်။</p> <p>"ဒီနေ့ ချန်လန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းက ကျန်းနင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေး လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်ကို လာသွားပါတယ်"</p> <p> </p> <p>"သူလား..."</p> <p>ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး…</p> <p>"ဒီနေ့လယ်က ငါ ချန်လန် သိုင်းသင်တန်းကျောင်းကို သွားပြီး ဝမ်ကျင်းရဲ့ တပည့်လက်ခံပွဲကို တက်ခဲ့သေးတယ်... အဲဒီလူကို ငါ မြင်ခဲ့တယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင်က…</p> <p>"ဒါဆို အစ်ကိုချိုးက ဒီလူငယ်လေးကို ဘယ်လိုမြင်လဲ... နောင်တစ်ချိန်မှာ အလားအလာကောင်းတွေ အများကြီး ရှိမယ်လို့ မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ" ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ယန်ခိုင်အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏မျက်နှာထားမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး…</p> <p>"မင်းက အဘိုးကုန်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ထပ်ပြီး လိုက်နာနေပြန်ပြီလား... ဒီလူငယ်လေးကို တန်ဖိုးကြီး နတ်ဘုရား လက်နက် တစ်ခုခု ပေးလိုက်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>"ဒါတွေက အဘိုးကုန်း လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်ကို တည်ထောင်ကတည်းက ချမှတ်ထားခဲ့တဲ့ စည်းကမ်းတွေလေ... ကျုပ်ကတော့ သဘာဝကျကျပဲ ဒါတွေကို ဆက်ပြီး အကောင်အထည် ဖော်ရမှာပေါ့" ယန်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ယန်ခိုင်..." ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူ့အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>"အခု ဆိုင်ရှင်က ငါကွ... အဲဒီ စည်းကမ်းက ဖျက်သိမ်းပစ်သင့်နေတာ ကြာပြီလို့ ငါပြောခဲ့တယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>"ဒီလောကကြီးမှာ သူတစ်ပါးကို အားကိုးတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားကိုးတာလောက် မကောင်းဘူးကွ..."</p> <p> </p> <p>"ပိုက်ဆံရှိရင် တန်ဖိုးကြီး ဆေးဝါးတွေဝယ်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းအားကို အမြန်ဆုံး မြှင့်တင်လို့ ရတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလောကကြီးမှာ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကသာ အယုံကြည်ရဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒါကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြောခြင်းပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုနောက်ဆုံး စကားများကို ပြောဆိုချိန်တွင် ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ လေသံမှာ အလွန် တင်းမာခက်ထန်နေပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က သူ့အား တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အခန်းတွင်းရှိ လေထုမှာ အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနောက်ဘက် ခြံဝင်းရှိ မီးဖိုမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေမှုတ်ဖိုသံကိုသာ ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယန်ခိုင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ..."</p> <p> </p> <p>"ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ထားလိုက်မယ်... နောက်တစ်ခါ ဒီလို ထပ်မဖြစ်စေနဲ့" ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူက ပြင်းထန်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်၍ မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒီနေ့လယ်က မင်း အဲဒီကောင်လေးကို မြေအောက် လက်နက်တိုက်ထဲက နတ်ဘုရား လက်နက် ပေးလိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>"လက်နက်တိုက်ထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပေးလိုက်တာပါ" ယန်ခိုင်ကလည်း ရိုးသားစွာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိညာဉ်လက်နက် ဟုတ်လား... ဘယ် ဝိညာဉ်လက်နက်လဲ" ချိုးမျိုးရိုးနှင့်လူက အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင် သူက တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"အဲဒီ ဝိညာဉ်လက်နက်လား..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်..." ယန်ခိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားသည်နှင့် ချိုးမျိုးရိုးနှင့်လူ၏ မျက်မှောင်မှာ အနည်းငယ် ကြုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီအရာက သိပ်အသုံးမဝင်ဘဲ စားမရ ဝါးမရ ကြက်ရိုး တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာတောင် သူက ဘာလို့ အဲဒါကို လိုချင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူ့မှာ တစ်ခုခု ထူးခြားတာများ ရှိနေလို့လား... ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ဝိညာဉ်လက်နက်ထဲက လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုကိုများ ရှာတွေ့သွားလို့လား"</p> <p> </p> <p>သူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ခိုင်ဘက် လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့လယ်က အဲဒီ ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားတာ တစ်ခုခု သတိထားမိလိုက်သေးလား"</p> <p> </p> <p>ထိုမေးခွန်းကိုကြားလျှင် ယန်ခိုင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့..."</p> <p> </p> <p>"ဘာထူးခြားတာလဲ..." ချိုးမျိုးရိုးနှင့်လူက အတင်းအကျပ် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>"သူက ဝိညာဉ်လက်နက်ရဲ့ ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်" ယန်ခိုင်က ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာ..."</p> <p> </p> <p>ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်..."</p> <p> </p> <p>ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာကို မြင်လျှင် ယန်ခိုင် ရုတ်တရက် နေရထိုင်ရ ခက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကိစ္စက ဤအခြေအနေထိ ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ ဆက်ပြောရန်သာ တတ်နိုင်တော့၏။ "ကျန်းနင်က ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာပါ"</p> <p> </p> <p>"ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား... သူက တကယ်ကြီး ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တာလား..." ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်၏ ဆိုင်ရှင်အသစ်တစ်ယောက် အနေဖြင့် ထိုဝိညာဉ်လက်နက်နှင့် ပတ်သက်သည့် အကြောင်းအရာ အားလုံးကို သူ ကောင်းကောင်း သိထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ရှေးဟောင်းခေတ် ကာလမှ ဆင်းသက်လာသော ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ပြင်ပ အသွင်အပြင်မှာ မည်သို့မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မည်သို့မျှ ဖျက်ဆီး၍ မရနိုင်ချေ။ ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ပုံစံပြောင်းလဲအောင် မလုပ်နိုင်သလို လေးလံသော တူထုချက်များကလည်း မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့မျက်လုံးထဲတွင်မူ လုံးဝ အသုံးမဝင်သော ကြက်ရိုး တစ်ခုမျှသာဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူမှ ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားသွားကို ဆွဲမထုတ်နိုင်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အသုံးပြု၍ မရသော ဓားတစ်လက်မှာ မည်မျှ ကောင်းမွန်သော သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားစေကာမူ မီးမွှေးသည့် သံချောင်း တစ်ချောင်းထက်တော့ ပိုမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း အင်မော်တယ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ ဤဝိညာဉ်လက်နက် ဆိုသည်များကို မည်သူမျှ ကိုင်ဆောင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု အမြဲတမ်း ယုံကြည်ထားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယန်ခိုင်၏ စကားများကြောင့် သူ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဓားအိမ်ထဲမှ ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့သည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>ဤသတင်းကို ကြားပြီးနောက် ချိုးမျိုးရိုးနှင့် လူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"မင်းက သူ ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်နိုင်တာ မြင်ရက်သားနဲ့ ဘာလို့ ဓားကို ပေးလိုက်ရသေးတာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အသုံးပြုလို့ရတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိတယ် ဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါက အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ တန်ဖိုး ရှိတယ်... တန်ဖိုးဖြတ်လို့ မရဘူးကွ..."</p> <p> </p> <p>"အဲဒါကို မင်းက အဲဒီ ကောင်လေးကို ဝိညာဉ်လက်နက် ပေးလိုက်တယ်ပေါ့..."</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"သူ ဓားသွားကို ဆွဲထုတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျုပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုးစားကြည့်သေးတယ်... ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ဓားသွားနဲ့ ဓားအိမ်က တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်နေသလိုပဲ... နည်းနည်းလေးတောင် ရွှေ့လို့ မရဘူး... အရင်တုန်းကနဲ့ ဘာမှ မကွာဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဝိညာဉ်လက်နက်မှာ ဝိညာဉ်ရှိနေတယ် ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ... သူက ကျန်းနင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အသိအမှတ်ပြုတာ... ကျုပ်တို့ သိမ်းထားလည်း အလကားပဲလေ"</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ကျန်းနင်ကို မပေးရမှာလဲ... ဒါက အမှိုက်ကို ရတနာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာပဲ... ပြီးတော့ သူ ကျုပ်တို့ကို ကျေးဇူးတင်သွားအောင်လည်း လုပ်ရာကျတယ်"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က သူ့အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် ကြီးကြီးမားမား ထားတယ်... တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့မှာ သူက ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာရင် ဒီကျေးဇူးကြွေးရဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားတဲ့ စည်းစိမ်ချမ်းသာ တစ်ခုနဲ့ ညီမျှသွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"သောက်ရူးစကားတွေ..." သန်မာတောင့်တင်းသော အစ်ကိုချိုးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ထိပ်တန်း ကျွမ်းကျင်သူ ဟုတ်လား... သိုင်းပညာ အဆင့်လေး ဆိုတာကကော... သူက အဲဒီအဆင့်ကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ဘာကများ ယုံကြည်စေတာလဲ... သူ့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ထားတယ် ဆိုတာ ရယ်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အစ်ကိုချိုးက ဆက်၍…</p> <p>"သူ ဓားကို ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အချက်က ဒီဝိညာဉ်လက်နက်က သာမန် အသေးအဖွဲလေး မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ညွှန်ပြနေတာပဲ... အတိုင်းအတာ မသိနိုင်တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရတနာ တစ်ခုပဲ... ငါတို့ အဲဒါကို ပြန်ယူရမယ်"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ယန်ခိုင်မှာ မျက်မှောင် မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ပေးပြီးသား ပစ္စည်းကို ပြန်ယူတယ်ဆိုတာ ဘယ်တုန်းက ရှိခဲ့လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုချိုးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ငါ ပြန်ယူမယ်ဆိုရင် ယူရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ဆက်ပြောလေသည်။</p> <p>"မင်း ငါနဲ့လိုက်ခဲ့... အဲဒီ ကောင်လေးဆီကနေ အတူတူ သွားပြန်တောင်းကြမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါက... သိပ်တော့ အကြံကောင်း မဟုတ်လောက်ဘူး" ယန်ခိုင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း..." အစ်ကိုချိုးက အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာကို အဲဒီ ကောင်လေးဆီ အလကား ပေးလိုက်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သွားမယ်..." အစ်ကိုချိုးက ယန်ခိုင်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို မြင်လျှင် ယန်ခိုင်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အစ်ကိုချိုး နောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>လမင်းကြီးက ကောင်းကင်ထက် မြင့်မားစွာ သာထွန်းလို့…</p> <p> </p> <p>[သတ္တဝါငါးမျိုး လက်သီးသိုင်း အတွေ့အကြုံ တန်ဖိုး +၁]</p> <p>[သတ္တဝါငါးမျိုး လက်သီးသိုင်း အတွေ့အကြုံ တန်ဖိုး +၁]</p> <p>[သတ္တဝါငါးမျိုး လက်သီးသိုင်း အတွေ့အကြုံ တန်ဖိုး +၁]</p> <p>[...]</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရေပြားကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကျန်းနင်က လက်သီးသိုင်းကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သတ္တဝါငါးမျိုး လက်သီးသိုင်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာအခြေခံပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းမှာ သူ၏ ချီနှင့် သွေးများကို သန်စွမ်းလာစေနိုင်သော လက်သီးသိုင်း ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"အိပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီပဲ" ကျန်းနင်က သူ၏လက်သီးများကို ရုပ်သိမ်း၍ မသန့်စင်သော လေဆိုးများကို မှုတ်ထုတ်ရင်း ပြောလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက အနီးအနားရှိ ရေတွင်းဆီသွား၍ အေးမြသော တွင်းရေ တစ်ပုံး ခပ်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂလု... ဂလု...</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံးရေကို သူ အားပါးတရ သောက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆက်လက်၍ ရေပုံးကို ကိုင်မြှောက်ကာ သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အေးစက်သော တွင်းရေများ စီးကျလာသည်နှင့်အမျှ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အလိုအလျောက် တုန်ယင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ် လန်းဆန်းသွားတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရေပုံးကို ရေတွင်းထဲသို့ ပြန်လည်ပစ်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြိမ်အနည်းငယ် လွှဲယမ်းပြီးနောက် ရေအပြည့်ပါသော နောက်ထပ် ရေပုံးတစ်ပုံးကို ပြန်လည် ဆွဲတင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရေပုံးကို နောက်တစ်ကြိမ်မြှောက်၍ သူ့ကိုယ်ပေါ် လောင်းချလိုက်ပြီး သန့်စင် အေးမြသော ရေများက လက်သီးသိုင်း လေ့ကျင့်ထားသောကြောင့် ထွက်နေသည့် ချွေးများကို ဆေးကြောသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ညအိပ်ရာ မဝင်ခင်တိုင်း သူ လုပ်လေ့ရှိသည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရေမချိုးဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများဖြင့် စေးကပ်နေလျှင် သူ သက်တောင့်သက်သာ အိပ်ပျော်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူ့မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ယောက် ရောက်နေတယ်...</p> <p> </p> <p>ဤမျှ ညဉ့်နက်မှ ခြံတံတိုင်းကို ကျော်ဝင်လာသူ မည်သူမဆို ကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ကွေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့လက်ထဲ ကိုင်ထားသော ရေပုံးကို ချက်ချင်းပင် အောက်သို့ ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုနှင့်အတူ သူက တစ်လှမ်းတည်းဖြင့် ဆယ်ပေ အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် နဂါးတွင်းနက်ဟု အမည်ရသော ဝိညာဉ်လက်နက် ထားရှိရာ သစ်ပင်အောက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နဂါးတွင်းနက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်နှင့် ကျန်းနင်မှာ ရုတ်တရက် ယုံကြည်မှုများ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ညနေခင်းက စမ်းသပ်မှုသည် သူ့လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်၏ ထက်ရှမှုကို ပြသပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားခုတ်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် သံမဏိ အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်၍ သွန်းလုပ်ထားသည်ဟု နာမည်ကြီးသော သစ်သားနက် ဓားရှည်ကို နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားစေခဲ့ခြင်းက နဂါးတွင်းနက်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အစွမ်းကို သက်သေပြနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲ တစ်ခုအတွင်း အခြားဓားများကို အလွယ်တကူ ပိုင်းဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိသည့် ဤကဲ့သို့ လက်နက်မျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းက အလွန် ကြီးမားသော အားသာချက် တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ ထက်ရှမှုကို အထင်သေး၍ မရနိုင်ဘဲ ဆုတ်ခွာရန်သာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏတာ ပေါ့ဆမိသည်နှင့် လူရော လက်နက်ပါ ပျက်စီးသွားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားများ တိုးတက်လာခြင်း မရှိသေးလျှင်တောင် ကျန်းနင်က သူ့လက်ထဲတွင် နဂါးတွင်းနက် ရှိနေပါက သူ၏တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည် အစစ်အမှန်မှာ ယခင်ကနှင့် မိုးနဲ့မြေလို ကွာခြားသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်း သိထား၏။</p> <p> </p> <p>သစ်သားနက် ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ယခင်က သူကိုယ်တိုင်ပင် ယခု လက်ရှိ သူ့ရှေ့တွင် ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်နိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးရုံသာ တတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ…</p> <p> </p> <p>အစ်ကိုချိုးက ခြံတံတိုင်းကို ကျော်၍ အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းထဲ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း အေးစက်စက် မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ဘဝကို ခံစားတတ်တာပဲ... ဒီလောက် ကြီးတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ နေတယ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>နောက်မှ လိုက်လာသော ယန်ခိုင်လည်း ခြံတံတိုင်းကို ကျော်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>"အစ်ကိုချိုး... သူ့ဆီ သွားတဲ့အခါ သေချာယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောကြတာပေါ့... ကျန်းနင်နဲ့ ပြဿနာ မဖြစ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုးက တွင်းနက်ထဲ ခိုအောင်းနေတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ပဲ... ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို အလွန်အကျွံ မစော်ကားသင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save