Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၄၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျူးကျော်လာသူ ရန်သူများကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် ခြံဝင်း…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်၏ နားရွက်များ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခြံတံတိုင်းကို ကျော်ဝင်လာသော လူနှစ်ယောက်၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အကြည့်များက ရုတ်တရက် စူးရှသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူပဲ...</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်...</p> <p> </p> <p>ထိုရင်းနှီးနေသော လေသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခြံတံတိုင်းကို ကျော်ဝင်လာသော လူနှစ်ယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ ယန်ခိုင် ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းနင် သိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို သူပြောတဲ့ 'အစ်ကိုချိုး' ဆိုတာ လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်ချိုး... ချိုးရှီလုံပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလူနှစ်ယောက်က ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့များ လာရတာလဲ" သူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကြောင့်များလား"</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျန်းနင်၏ အကြည့်က သူ့လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဝိညာဉ်လက်နက် အပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ကျရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ခဏ အတွင်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>သူက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>ကြည်လင် ပြတ်သားသော ဓားမြည်ဟည်းသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသော ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် ထိုအသံက ချက်ချင်းပင် အဝေးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အခြား တစ်နေရာတွင်…</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် ခြံဝင်း အတွင်း၌…</p> <p> </p> <p>"ဟိုဘက်က ဓားမြည်သံ ကြားလိုက်ရတယ်..."</p> <p>ချိုးရှီလုံက ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်က အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားကာ ကျန်းနင် ရှိနေသော နေရာကို အတိအကျ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံ၏ ပုံရိပ်က လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျန်းနင်ရှိရာ အရပ်ဆီသို့ အလျင်အမြန် ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို မြင်လျှင် ယန်ခိုင်လည်း အနောက်မှ အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"သူတို့ တကယ် လာတာပဲ" အရှေ့ဘက် ခြံဝင်းဘက်မှ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွား၏။</p> <p> </p> <p>ဤအိမ်ကြီးတွင် သူ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျန်းလီနှင့် လျူဝမ်ဝမ်တို့လည်း ဤနေရာတွင် နေထိုင်ကြသလို သူ့တူနှင့် တူမတို့လည်း ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေအောက်တွင် ထိုလူနှစ်ယောက်က သူတို့ကို ဒုက္ခပေးမည်ကို ကာကွယ်ရန် ကျန်းနင်က တမင်တကာ အသံပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်…</p> <p> </p> <p>ရွှီး...</p> <p> </p> <p>သူက ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ နေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေရင်း ထိုလူနှစ်ယောက် ပေါ်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကလည်း သူ့ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံက သိုင်းပညာ အဋ္ဌမအဆင့်တွင် ရှိပြီး နတ်ဘုရား စွမ်းအား အဆင့်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအဆင့်တွင် သူ စုဆောင်းထားသော အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန် နက်နဲလှပြီး သာမန် နတ်ဘုရား စွမ်းအား အဆင့်ရှိ သိုင်းသမား တစ်ယောက်ထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် အစွမ်းထက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ယောက်၏ စွမ်းအားမှာ ခန့်မှန်းခြေ တူညီကြသည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်ခန့်အကြာတွင်…</p> <p> </p> <p>ပုံရိပ်တစ်ခုက ကျန်းနင်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ခြံတံတိုင်းပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး သူ့မျက်လုံးများက ညဉ့်အမှောင်ထဲတွင် အလွန် တောက်ပနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူကလည်း ကျန်းနင်ကို ချက်ချင်းပင် စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တကယ်ပဲ သူဖြစ်နေတာကိုး..."</p> <p> </p> <p>"ချိုးရှီလုံ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဤလူကို ဒီနေ့လယ်က သိုင်းသင်တန်းကျောင်းရှိ တပည့်လက်ခံပွဲတွင် တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဝမ်ကျင်း ဖိတ်ကြားထားသော ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လက်နက်သွန်းလုပ်ရေးဆိုင်၏ ဆိုင်ရှင်တစ်ဦး အနေဖြင့် လော့ရွှေခရိုင်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ နှစ်ကာလများစွာအတွင်း လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်မှာ ကျယ်ပြန့်သော အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်ထားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အင်အားစု အသီးသီးနှင့် ခိုင်မာသော ဆက်ဆံရေးများ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သဖြင့် ၎င်း၏ ကွန်ရက်မှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လှသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် လက်နက် သွန်းလုပ်ရေး ဆိုင်တွင် သတ္တမအဆင့် သိုင်းသမား တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း လော့ရွှေခရိုင်တွင် အမှန်တကယ် အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင်…</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံက ခြံတံတိုင်းပေါ်တွင် ခန့်ညား ထည်ဝါစွာ မတ်တတ်ရပ်နေလေသည်။ ခွန်အား အပြည့်ရှိသော အညိုရောင် ဝက်ဝံကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယန်ခိုင်ထက်ပင် ပိုမို ကြီးမား တောင့်တင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင်…</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်၏ ပုံရိပ်ကလည်း ကျန်းနင် ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး ခြံတံတိုင်းပေါ်တွင် ထိုနည်းတူပင် ရပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဋ္ဌမအဆင့် သိုင်းသမား နှစ်ယောက်..." ကျန်းနင်က သူ့လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက် နဂါးတွင်းနက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံ၏ အကြည့်က ကျန်းနင် အပေါ်တွင် အသက်နှစ်ကြိမ် ရှူစာမျှ ရပ်တန့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ညင်သာစွာ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အသံကျယ်ကျယ် မထွက်စေဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီခြေလှမ်း လှုပ်ရှားမှုက..." ကျန်းနင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ချိုးရှီလုံကို ပို၍ပင် အထင်ကြီး လေးစားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံ ဆင်းသက်လာချိန်တွင် အသံမထွက်သလောက် တိတ်ဆိတ်နေခြင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ ထူးချွန်သော ခြေလှမ်း လှုပ်ရှားမှု ပညာရပ်ကို သဘောပေါက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ချိုးရှီလုံက အရှိန်ကို လျှော့ချရန် ဒူးကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူ၏ အကြည့်က ကျန်းနင်၏ ပုံရိပ်မှတစ်ဆင့် လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်လက်နက်အပေါ်သို့ ရွှေ့လျားသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို ဆွဲထုတ်ထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကျန်းနင်မှာ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်တန့်နေကြောင်း ချိုးရှီလုံ သိလိုက်ပြီးနောက်…</p> <p>"မင်းက ငါလာတာကို စောစောစီးစီး သိနေခဲ့ပုံပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤအတွက် ချိုးရှီလုံ အံ့အားသင့်သွားခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ညတွင် သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော ညအချိန်တွင် အသံအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာလျှင်ပင် အလွန် သိသာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင် အနေဖြင့် သူ ရောက်လာသည်ကို ကြိုတင် သိရှိနေခြင်းမှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချိုးရှီလုံက စကားပြောနေသော်လည်း ကျန်းနင်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့အကြည့်များက နက်ရှိုင်းလို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဆိုင်ရှင်ချိုး... ဒီနေ့ ဒီကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လာတာလဲ မသိဘူး"</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံက…</p> <p>"လွယ်ပါတယ်... မင်းလက်ထဲက ဝိညာဉ်လက်နက်ကို လိုချင်လို့"</p> <p> </p> <p>"ပေးပြီးသားပစ္စည်း တစ်ခုကို ပြန်တောင်းတယ် ဆိုတာ သဘာဝ မကျပါဘူး" ကျန်းနင်က ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြားလျှင် ချိုးရှီလုံက အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး…</p> <p>"ကိုယ့်ပစ္စည်း မဟုတ်ရင် မယူသင့်ဘူး ဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ဒီနေ့တော့ ဝမ်ကျင်း မျက်နှာကို ထောက်ပြီး မင်းကို အပြစ်မယူတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p>စကားပြောနေရင်း ချိုးရှီလုံက ကျန်းနင်ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်…</p> <p> </p> <p>ယန်ခိုင်လည်း ခြံတံတိုင်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ကျန်းနင်အား…</p> <p>"ညီလေး ကျန်းနင်... တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ... အစ်ကိုချိုးက ဒီဝိညာဉ်လက်နက်ကို ပေးလိုက်တာ သဘောမတူဘူးလေ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို တခြား လက်နက်တစ်ခုနဲ့ အစားထိုး ပြန်ပေးပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ခေါင်းခါယမ်း၍…</p> <p>"အစ်ကိုယန်က ပေးဖို့ ရွေးချယ်ပြီးကတည်းက ဒီဝိညာဉ်လက်နက်က ကျုပ်အပိုင် ဖြစ်သွားပြီ... ဒါကို ပြန်ပေးရမယ့် အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>"အကြောင်းအရင်း မရှိဘူး ဟုတ်လား..." ချိုးရှီလုံက အေးစက်စက် မရယ်မောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p>"ကောင်လေး... အခြေအနေကို သေသေချာချာ မမြင်ဘူးလား... ငါက မင်းနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားလာပြောတယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"မင်း ပြန်ပေးချင်ချင် မပေးချင်ချင် ပြန်ပေးရမှာပဲ..."</p> <p> </p> <p>ထိုစကား ကြားသည်နှင့်…</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်က ဝိညာဉ်လက်နက် နဂါးတွင်းနက်ကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်က ဓားကို ပြန်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ကျုပ်ရဲ့ ဓားကို အရင်မေးကြည့်လိုက်ဦး..."</p> <p> </p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချိုးရှီလုံမှာ ကျန်းနင်နှင့် ဆယ်ပေခန့် အကွာအဝေးအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်က ကျန်းနင် လက်ထဲရှိ ဓားအပေါ်တွင် စူးစိုက်လို့နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားလက်ကိုင်ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မြေအောက် လက်နက်တိုက်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ဝိညာဉ်လက်နက်ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ယန်ခိုင် ငါ့ကို မလိမ်ဘူးပဲ... ဒီကောင်လေးက ဝိညာဉ်လက်နက်ကို တကယ် ဆွဲထုတ်နိုင်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဤအချက်ကို သဘောပေါက်သွားသည်နှင့် ချိုးရှီလုံလည်း စိတ်ပြောင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူက ဓားကိုရော လူကိုပါ လိုချင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကျန်းနင်က ဓားအိမ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းနင်ကို ဖမ်းခေါ်သွားပါက ဤဝိညာဉ်လက်နက်အား လေ့လာ စူးစမ်းရာတွင် သေချာပေါက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"ကွက်တိပဲ... ဒီနေရာက လူသူကင်းမဲ့တယ်... ဒီကောင်လေးကို ဖမ်းခေါ်သွားပြီး အိမ်ထဲက လူတွေကို အကုန် သတ်ပစ်လိုက်ရင် ဝမ်ကျင်းတောင် ငါလုပ်တယ် ဆိုတာ သိမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ချိုးရှီလုံက တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသည်နှင့် သူ၏ အတွင်း၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ထကြွလာပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>End</p> <p>***</p> <p> </p>


Save