Book List

<h2 style="text-align: center;">ပြိုင်ဘက်ကင်း သိမ်းပိုက်ခြင်းစနစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">​အခန်း ၁၀၇၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ အဆုံးသတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် လမင်းသူတော်စင်တို့ နှစ်ပါးစလုံး လေဟာနယ်ထဲတွင် တောင့်တင်းသွားကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးရောင်များ လျင်မြန်စွာ ဆုတ်ယုတ်သွားကာ အလွန်အမင်း သနားစရာကောင်းသော အသွင် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့နှစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ရှိ ကြီးမားသော အပေါက်ကြီးက အထူးတလည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လေဟာနယ်ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေလေသည်။</p> <p> </p> <p>​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သွေးများ ပန်းထွက်သွားချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ရွှေရောင်သွေးများ၊ ကျောက်စိမ်းဖြူကဲ့သို့သော အရိုးများက လေဟာနယ်ထဲမှတစ်ဆင့် မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင် နှစ်ပါးစလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​"ဟူး..."</p> <p> </p> <p>​ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထာ့ထျန်းမြို့တော်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး ရုတ်တရက် လေအေးများ စုပ်ယူလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​'သူတော်စင် နှစ်ပါးစလုံး ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား။ ဟာဂိုရိုမိုရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာလား'</p> <p> </p> <p>​မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများက ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လက်နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသော ထိုအဘိုးအိုကြောင့် သူတို့မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို လုံးဝမယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ဂိုဏ်းချုပ် ထာ့ထျန်းသူတော်စင်နှင့် ဂိုဏ်း၏အုတ်မြစ်ဖြစ်သော လမင်းသူတော်စင်တို့သည် နှစ်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ကျုံးကျိုးကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေခဲ့သော စွမ်းအားရှင်ကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​အခြားသော ပြည်နယ်ကြီးများရှိ အစွမ်းထက်သားရဲများနှင့် နတ်ဆိုးကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကြားဖူးကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ယနေ့တွင် ဤပြိုင်ဘက်ကင်းသော တည်ရှိမှု နှစ်ခုစလုံး ဤကဲ့သို့ ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။ ယခင် ကျဆုံးသွားသော လဲ့ယန်သူတော်စင်နှင့်ပါ ပေါင်းလိုက်မည်ဆိုလျှင် သူတော်စင်သုံးပါးစလုံး ဟာဂိုရိုမို၏ လက်ထဲတွင် ကျဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ကျန်းမိသားစုကဲ့သို့သော အထက်တန်းလွှာ ကျင့်ကြံသူများမှာ မျက်လုံးများပြူးကျယ်နေကြပြီး လုံးဝမယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။</p> <p> </p> <p>​"လမင်းအရှင်သခင်... ဂိုဏ်းချုပ်"</p> <p> </p> <p>​"မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုလုပ် ကျဆုံးသွားနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>​"ငါ မယုံဘူး၊ လမင်းအရှင်သခင်နဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ဒီလူ့လက်ထဲမှာ သေသွားတယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။ ဒါက အတုအယောင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များစွာမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားပျော့စွာ ခွေကျသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>​မည်သည့်တပည့်မဆို ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ သနားစရာကောင်းသော အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်ယောင်နေနိုင်ကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဂိုဏ်းကို ထောက်မထားသည့် ကျောက်စိမ်းဖြူတိုင်လုံးကြီးများအလား ဖြစ်သော သူတော်စင်သုံးပါးစလုံး ထိုနေရာတွင်ပင် ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ ရှေ့မှောက်တွင်ပင် ကျဆုံးသွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားဉာဏ်ရှိသူတိုင်း ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏အဆင့်အတန်းက အောက်ဆုံးအထိ ထိုးကျသွားတော့မည်ကို နားလည်ထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင်ပင် နောက်ဆုံးနေရာသို့ ကျဆင်းသွားရန် သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်း သိပ်ပြီး မမောက်မာနဲ့ကွ။ ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကျီးယွင်သူတော်စင်နဲ့ ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင် ပြန်ရောက်လာရင် ပုလော့မင်းဆက်ကို သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲချုပ် လဲ့ထျန်း အရှင်သခင်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရူးသွပ်လုမတတ်ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများ နီရဲကာ ဟာဂိုရိုမိုကို ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​"ဟင်... ပုလော့မင်းဆက်ရဲ့ပါရမီရှင်ကို သတ်ဖို့ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အဲဒီနှစ်ယောက်ကို ပြောတာလား"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသည့်အလား ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို ဖိနှိပ်ထားရင်း အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ထျန်းအရှင်သခင် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ၏ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>​"အဲဒီနှစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ သူတို့ သေသွားကြပြီ။ ငါတို့မင်းဆက်ရဲ့ ပါရမီရှင်ကိုတောင် လာပြီးတိုက်ခိုက်ရဲမှတော့ ငါက သူတို့ကို သတ်ပစ်ရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>​သူ မေးခွန်းမထုတ်နိုင်ခင်မှာပင် ဟာဂိုရိုမိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်နှင့် အခြားသူများမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားကြကာ သူတို့၏မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ကျီးယွင်သူတော်စင်နဲ့ ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်ပါ ကျဆုံးသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>​"သူတော်စင်တွေ အားလုံးသေသွားကြပြီ။ ငါတို့က ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေကို ဘယ်မျက်နှာနဲ့ သွားတွေ့ရတော့မလဲ"</p> <p> </p> <p>​"ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းတော့ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ"</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရင်ဘတ်ကိုထုကာ သနားစရာကောင်းအောင် အော်ဟစ်ငိုယိုနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးတွင် သူတော်စင်ငါးပါးသာ ရှိသော်လည်း သူတို့အားလုံး လူတစ်ယောက်တည်း၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်၊ လမင်းသူတော်စင်၊ ကျီးယွင်သူတော်စင်၊ လဲ့ယန်သူတော်စင်၊ ဒေါသမိုးကြိုးသူတော်စင်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ထဲမှ မည်သူမဆို ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းက ကျုံးကျိုးကို ကြီးစိုးနိုင်ရန်အတွက် အုတ်မြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ တစ်ပါးပါး ကျဆုံးသွားခြင်းကပင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု၌ ငါးပါးစလုံးတစ်ပြိုင်နက်တည်း ကျဆုံးသွားခြင်းကမူ တကယ်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ ဖြစ်ရပ်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>​သူတို့ မရှိတော့ဘဲ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုအဖြစ် ဘယ်လိုလုပ် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်တော့မည်နည်း။ ကျုံးကျိုးကိုရော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆက်လက် ကြီးစိုးနိုင်တော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>..........</p> <p> </p> <p>​ဝင်လုဆဲ နေမင်းကြီးက ကွယ်ပျောက်သွားပြီဖြစ်ကာ ​လေကြမ်းများက တဝီဝီ တိုက်ခတ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>​နေမင်းကြီးက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ လုံးဝ ငုပ်လျှိုးသွားသောအခါ အေးစက်သော လေပြေများက ပို၍ပို၍ အေးစက်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းမြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာလည်း ပို၍ပင် ညည်းတွားငိုကြွေးသံများ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များသည် ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်း၏ တပည့်များအဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ကြသော မာနတရားများကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်ကြတော့ဘဲ အိမ်မဲ့ခွေးများအလား အားငယ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းသူတော်စင်အပါအဝင် သူတော်စင်ငါးပါးစလုံး ကျဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်မည်လား ဆိုသည်ကပင် ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းကြီးခုနစ်ဂိုဏ်း၏နေရာကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်များ၏ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းမရှိတော့ပါက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းသည် အင်အားစုများစွာ၏ မျက်စိရှေ့မှ ကိတ်မုန့်ချိုချိုလေးတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားပြီး မည်သူမဆို လာရောက် ခွဲဝေစားသောက်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​ထို့အပြင် ယခင်က ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးလွန်းသော အပြုအမူများကြောင့် အခြားသော အင်အားစုများကလည်း ယခုလို ပြိုလဲသွားမည့် အချိန်ကို ဝမ်းသာအားရ စောင့်ကြိုနေကြမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ဒီနေ့ကစပြီး ကျုံးကျိုးမှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းဆိုတာ ရှိတော့မှာမဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>​အထက်တန်းလွှာမိသားစုများမှ သက်ကြီးပိုင်းကျင့်ကြံသူများက တိုက်ရိုက်ပင် အခိုင်အမာပြောဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ဘေးဘက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်များအပါအဝင် မည်သူကမျှ သူ၏စကားကို ပြန်လည် ချေပခြင်း မရှိကြချေ။</p> <p> </p> <p>​သူတော်စင်များ၏ စွမ်းအားမရှိတော့လျှင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း ဆက်လက် တည်တံ့နိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်တောင်မှ ယနေ့ကဲ့သို့သော အင်အားမျိုး ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်းကို လူတိုင်းက နားလည်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p>​လေဟာနယ်ထဲတွင် ဟာဂိုရိုမိုက ထာ့ထျန်းဗိမာန်ကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးအရွယ်အစားခန့်သို့ ပြောင်းလဲကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​လူတိုင်း နားလည်ထားသည့်အရာများကို ဟာဂိုရိုမိုကလည်း သဘာဝကျကျပင် နားလည်ထားပေသည်။ သူ ထပ်ပြီး လှုပ်ရှားစရာမလိုတော့ဘဲ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းက အလိုအလျောက် ပြိုလဲသွားမည်သာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ဟာဂိုရိုမိုက ရပ်တန့်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးချေ။</p> <p> </p> <p>​"မသက်ဆိုင်တဲ့လူတွေ အကုန်ဆုတ်ခွာကြ၊ မသေချင်တဲ့လူတွေ အကုန်ထွက်သွားကြစမ်း"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤစကားထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမို၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့အားလုံး နားလည်ကြသည်။ သူက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို အလွတ်ပေးချင်ပုံ မရချေ။ အကယ်၍ သူတို့သာ မဆုတ်ခွာပါက ဟာဂိုရိုမို၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အတူတကွ ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>​"လေးစားရတဲ့ စွမ်းအားရှင်ကြီး... ကျုပ်တို့ အခုပဲ ထွက်သွားပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ်က အခမ်းအနားကို လာကြည့်ရုံ သက်သက်ပါ။ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​"ကျုပ် အခုပဲ ထွက်သွားပါပြီ"</p> <p> </p> <p>​ကျင့်ကြံသူတစ်စုက ရုတ်တရက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားကြပြီး အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူအများစုမှာ ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် လာကြသော မျိုးဆက်သစ် ကျင့်ကြံသူများပင် ပါဝင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​မည်သူကမျှ ကျန်ရစ်ပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းနှင့်အတူ အသေခံချင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"မိတ်ဆွေ... ခင်ဗျားက အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်က မျက်လုံးများ နီရဲကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​"ငါတို့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှာ သတ္တိကြောင်တဲ့လူတွေ မရှိဘူး။ ငါတို့ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးချင်တယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို နင်းဖြတ်သွားရလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်က အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ဟာဂိုရိုမိုကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>​ဤ လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်သည်လည်း သစ္စာရှိသော သူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>​သို့သော်လည်း ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းက သူကဲ့သို့ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းနှင့်အတူ ငရဲပြည်သို့ လိုက်ပါရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်တော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့အားလုံးလည်း ဒီသဘောပဲလား"</p> <p> </p> <p>​ဟာဂိုရိုမိုက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏အကြည့်များက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>​"အရှင်... ကျေးဇူးပြုပြီး မတိုက်ခိုက်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အခုပဲ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကနေ ထွက်ပါပြီ။ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းနဲ့ ဘာမှမသက်ဆိုင်တော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>​စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သော ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ပထမတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်တွင် ဒုတိယ၊ တတိယ... စသည်ဖြင့် ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​အချိန်ခဏအကြာတွင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ တပည့်အများစုမှာ ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ နုတ်ထွက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းနှင့်အတူ ရင်ဆိုင်ရန် ဆန္ဒမရှိကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>​ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများပင်လျှင် ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ နုတ်ထွက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>​"မင်းတို့... မင်းတို့တွေ... သစ္စာဖောက်တွေ... သစ္စာဖောက်တွေ"</p> <p> </p> <p>​လဲ့ထျန်းအရှင်သခင်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် ကွဲထွက်မတတ်ဖြစ်နေပြီး ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းမှ နုတ်ထွက်သွားကြသော ကျင့်ကြံသူများစွာကို တုန်ရီစွာ လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>​ယခင်က ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းအတွက် အသက်ပေးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြသော တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများက ထာ့ထျန်းဂိုဏ်းကို စွန့်ပစ်ရန် ရွေးချယ်သွားကြလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>​နံရံပြိုရင် လူတိုင်း ဝိုင်းတွန်းကြတယ်ဆိုတဲ့ စကားက ဒါမျိုးကို ပြောတာပဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save