Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပြောင်းလဲလွယ်သော ဧကရာဇ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“စောစောက ပြောခဲ့တဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက အဖွဲ့အစည်းရဲ့အလယ်မှာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် လာဖွင့်ဖို့အတွက်ပဲ အကျုံးဝင်တာပါ...”</p> <p>“ပြန်လည်သုံးသပ်မှုက မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ရင် ရွေးချယ်စရာ တခြားနည်းလမ်းတချို့ ရှိပါသေးတယ်”</p> <p>“တစ်ခုကတော့ အဖွဲ့အစည်းအတွင်းမှာရှိတဲ့ ဖွင့်ထားပြီးသား စားသောက်ဆိုင် တစ်ခုခုမှာ အလုပ်ဝင်လုပ်ဖို့ပါပဲ...”</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေနဲ့ဆိုရင် အလုပ်ဝင်ရဖို့ သိပ်ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဆန္ဒရှိရင် အကြံပြုချက် နည်းနည်းပါးပါး ပေးလို့ ရပါတယ်...”</p> <p>“နောက်တစ်ခုကတော့ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ တရားဝင်အုပ်ထိန်းသူအဖြစ် နေဖို့ပါပဲ...”</p> <p>“သူတို့ ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ အဖွဲ့အစည်း အတွင်းမှာ နေရာချထားပေးခံရလိမ့်မယ်”</p> <p>“ပြီးတော့ သူတို့မှာ မိသားစုဝင်တွေ ရှိရင် ခေါ်လာခွင့်လည်း ရှိတယ်၊ သွေးသားတော်စပ်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေမှရယ်လို့ ကန့်သတ်မထားဘူး...”</p> <p>“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးကို ကြည့်ရသလောက်... တစ်ယောက်အပေါ်တစ်ယောက် ထားရှိတဲ့ သံယောဇဉ်တွေက အစစ်အမှန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>“ဒါကြောင့် ကျုပ်ကိုယ်တိုင်အာမခံပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...အဲဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ကို သူတို့နဲ့အတူတူ နေရာချထားပေးဖို့ လုံလောက်ပါပြီ...”</p> <p>“အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ကျောင်းသားတွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းဝန်ထမ်းတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို နေရာချထားပေးတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်..”</p> <p>“အဲဒီနေရာကို အပန်းဖြေတောင်ကြားလို့ ခေါ်တယ်၊ အဓိကအားဖြင့် အိပ်ဖို့ သွားတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီနေရာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုယ်ပိုင်မြို့လေး တစ်မြို့လို ဖြစ်လာတာ...”</p> <p>“အဖွဲ့အစည်းဝန်ထမ်းတွေရဲ့ မိသားစုတွေက အဲဒီမှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းပေါင်းစုံ လာဖွင့်ကြတယ်”</p> <p>“ဆန္ဒရှိရင် အဲဒီမှာ ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင် ဖွင့်လို့ရတယ်... ပြီးတော့ လုပ်ငန်းစဉ်ကလည်း ပိုရိုးရှင်းပြီး အချိန်လည်း ပိုတိုတယ်လေ...”</p> <p>“ဒီရှင်းပြချက်တွေက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို သက်သာသွားစေမယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...” ယန်ချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>“ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် သခင်လေးယန်ချင်း...”</p> <p>အဘိုးဝမ်ရော အဘွားဝမ်ကပါ လက်နှစ်ဖက်ကို ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ကြသည်။</p> <p>အဘိုးကြီးအဘွားကြီးစုံတွဲက သူတို့၏ အုပ်ထိန်းသူများအဖြစ် နေနိုင်သည်ဆိုသော အကြံပြုချက်ကြောင့် ကျိုးရီနှင့် ကျိုးလီချင်တို့မှာ သိသိသာသာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။</p> <p> အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုဇနီးမောင်နှံကို မိသားစုဝင်များအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p> သို့သော် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့်တိုင်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားနိုင်လောက်အောင်တော့ သတိရှိကြသည်။</p> <p>သူတို့၏ အပြုအမူများက ထိုဇနီးမောင်နှံ သဘောတူလာစေရန် ဖိအားပေးသလို ဖြစ်သွားမည်ကို မလိုလားကြပေ။</p> <p> မိမိတစ်သက်လုံး နေထိုင်လာခဲ့သော နေရာကို စွန့်ခွာရခြင်းမှာ မလွယ်ကူကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းကောင်း နားလည်ထားသည်။</p> <p>သူတို့၏ အိမ်ဟောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အဖြစ်ဆိုးများ ရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ခါတရံ လွမ်းဆွတ်မိတတ်သေးသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အင်ပါယာအပေါ် အစစ်အမှန် ချစ်မြတ်နိုးပုံရပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော ထိုဇနီးမောင်နှံအတွက်မူ သူတို့ထက် အဆပေါင်းထောင်နှင့်ချီ၍ ပိုမိုခက်ခဲမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။</p> <p>စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း ဆူးပေါ် ထိုင်နေရသလို ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေသော မောင်နှမနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ အဘိုးဝမ်ရော အဘွားဝမ်ပါ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးဝမ်က မောင်နှမနှစ်ဦးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံးရင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချပြီးတာနဲ့ သေချာပေါက် အကြောင်းကြားပါ့မယ်...”</p> <p>ယန်ချင်းက ပြုံးရင်း လက်ယှက်ကာ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးသည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း၊ ဇနီးမောင်နှံက မောင်နှမနှစ်ဦးကို ကြည့်နေသော အကြည့်များအရ  ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာနေသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်က တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လိမ္မော်နီရောင်ဆံပင်နှင့် လူ၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးပြရင်း ယန်ချင်းက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ဒီလူဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား...”</p> <p>ထိုဇနီးမောင်နှံ၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် အင်ပါယာ၏ နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးကြောင်း ဝန်ခံထားမှုတို့အရ၊ ထိုလူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိနိုင်မည်ဟု ယန်ချင်း ခန့်မှန်းမိသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ ပတ်သက်နေသော ထိုနန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသည် သူအသေအကြေ ရိုက်နှက်ထားသော လူသာ ဖြစ်နေမည်ဆိုလျှင် အခြေအနေများမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားနိုင်ကြောင်းတော့ တွေးမိသည်။</p> <p>ရိုသေလေးစားသော လေသံဖြင့် အဘိုးဝမ်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒါ ဧကရာဇ်​​သွမ့်ဟိုလေ... ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကတည်းက ထီးနန်းကို စွန့်လွှတ်ခဲ့တာ”</p> <p>“လက်ရှိဧကရာဇ်က သူ့မြေးလေ... သူကအင်ပါယာရဲ့ နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတွေထဲက အသက်အငယ်ဆုံးတစ်ယောက် ဖြစ်တယ်...”</p> <p>လိမ္မော်နီရောင်ဆံပင်နှင့် လူ၏ ပုံရိပ်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုဇနီးမောင်နှံသည် အလိုအလျောက်ပင် ဦးညွှတ်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်ကို ယန်ချင်းသတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “အုပ်ချုပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ဆိုရင် သူက ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ...”</p> <p>“သူ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကာလက အရင်နဲ့ နောက်ဧကရာဇ်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် တိုတောင်းပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ တိုင်းပြည်အတည်ငြိမ်ဆုံးနဲ့ အငြိမ်းချမ်းဆုံးပါပဲ...”</p> <p>“မှူးမတ်တွေကနေစပြီး ပြည်သူတွေအထိ အားလုံးက သူ့ကို လေးစားကြတယ်၊ သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုလေး တစ်ခုတည်းနဲ့တင်...”</p> <p>“ရပ်တော့... သူက ဒီမှာ ရှိမနေဘူး၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ပြည်သူတွေ သူ့အပေါ် ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ လာတဲ့ သူ့မိတ်ဆွေလည်း မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>“လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ အုပ်ချုပ်သူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ပါ သူ့အပေါ် ခင်ဗျားတို့ရဲ့  အမြင်ကိုပဲ သိချင်တာ...”</p> <p>အင်ပါယာကို ပြည်သူများ သို့မဟုတ် နိုင်ငံခြားသံတမန်များနှင့် မိတ်ဆက်ပေးနေသည့် နန်းတွင်းကြေညာသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ချီးမွမ်းခန်းများ အဆုံးမရှိ ဖွင့်နေတော့မည့် အဘိုးဝမ်ကို ယန်ချင်းက အလျင်အမြန် တားလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ချင်းထံမှ ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ဖိအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရချိန်တွင် အဘိုးဝမ်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားလေသည်။</p> <p>ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောရင်း အဘိုးဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ “ဆောရီးပါ... အဲဒါက အလိုအလျောက် ဖြစ်သွားတာပါ...”</p> <p>အဘွားဝမ်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ အပြုအမူကို သက်ပြင်းချရင်း ဝင်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>တောင့်တနေသော အကြည့်များဖြင့် အဘွားဝမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အမှန်တိုင်း ပြောရရင် သူက အထူးချွန်ဆုံး ဧကရာဇ်တော့ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သာမန်လောက်လည်း မဟုတ်ပြန်ဘူး”</p> <p>“သူအုပ်ချုပ်နေတဲ့ အချိန်တုန်းက အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ... ကြီးကြီးမားမား လှိုင်းတံပိုးတွေ၊ အံ့ဩစရာတွေ သိပ်မရှိခဲ့ဘူး...”</p> <p>“သူက အခြေအနေတွေအပေါ် မူတည်ပြီး လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်တဲ့သူမျိုးပဲ”</p> <p>“ပြီးတော့ ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနည်းလမ်းတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင်လည်း ဘာမှ တွန့်ဆုတ်နေတာမျိုး မရှိဘူး...”</p> <p>“ငါ့အမြင်မှာတော့... သူက အဲဒီနေရာကို ဘယ်တုန်းကမှ မလိုချင်ခဲ့ဘဲ သူ့အပေါ် အတင်းအဓမ္မ ပုံချခံလိုက်ရသလို အမြဲခံစားရတယ်”</p> <p>“ဒါကြောင့် သင့်တော်တဲ့ အရိုက်အရာဆက်ခံမယ့်သူ ပေါ်လာတဲ့အခါ ထီးနန်းကို မြန်မြန် စွန့်လွှတ်ခဲ့တာ...”</p> <p>“ဧကရာဇ် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သိပ်မထင်ရှားပေမဲ့... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆိုရင်တော့ တခြားစီပဲ”</p> <p>“သူ့ရဲ့ ပါရမီက သွမ့်မျိုးနွယ်စုမှာတောင် အချိန်အတော်ကြာ မတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အရာမျိုးပဲ...”</p> <p>“အနှစ် ၂၀၀၀ မပြည့်ခင်မှာတင် နန်းတော်အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်လေ၊ အဲဒါက အင်ပါယာသမိုင်းမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အမြန်ဆုံး နှုန်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ...”</p> <p>“သူ ရှိနေလို့ အဆင့် ၂ အင်ပါယာ တစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ မျှော်လင့်ချက်တွေ ရှိနိုင်တယ်...”</p> <p>အဘိုးအို၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးပြရင်း ယန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သူကကော ဘယ်လိုလဲ...”</p> <p>အဘွားဝမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒါက ခရမ်းမြို့တော်မှာရှိတဲ့ ရွှေဝါးရုံစံအိမ် ဌာနခွဲရဲ့ ဌာနခွဲမှူးလေ...”</p> <p>“သူက ဧကရာဇ်သွမ့်ဟိုနဲ့ သွေးသောက်ညီအစ်ကိုတွေလို့ ကောလာဟလ ထွက်နေကြတယ်”</p> <p>ယန်ချင်း မေးမြန်းနေသော ထိုလူနှစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသလားဟု အဘိုးဝမ်က စပ်စုချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မေးတာကို စိတ်မရှိဘူးဆိုရင်... သခင်လေးယန်ချင်းက သူတို့အကြောင်း ဘာလို့ မေးရတာလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ...”</p> <p>ယန်ချင်းက သူတို့၏ ဧကရာဇ်ဟောင်းကို အသေအကြေ ရိုက်နှက်ထားပြီး ယခုအခါ မြေအောက်အကျဉ်းထောင် တစ်ခုခုတွင် စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရကြောင်းကို မပြောပြရန် ရွေးချယ်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p> “ဘာမှ ထူးထူးခြားခြားတော့ မဟုတ်ပါဘူး... လာရာလမ်းမှာ သူတို့နဲ့ ဆုံခဲ့လို့ပါ၊ သူတို့ နာမည်တွေကိုတောင် မသိလိုက်ရခင် လမ်းခွဲခဲ့ကြတာလေ...”</p> <p>ဝမ်ဇနီးမောင်နှံက ပေါ့ပေါ့တန်တန်ရှင်းပြချက်ကို  သံသယ မဝင်ကြသော်လည်း ကျိုးမောင်နှမအတွက်မူ ခြားနားလေသည်။</p> <p>ကျိုးရီနှင့် ကျိုးလီချင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေးတောနေသော အမူအရာများ အချိန်အတော်ကြာ ပေါ်လွင်နေပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် ကျိုးရီက အော်ဟစ်လုမတတ် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သော်လည်း ကျိုးလီချင်က သူမ၏ လက်များဖြင့် သူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“တိတ်တိတ်နေ ကျိုးရီ... ကောင်းတယ် လီချင်၊ နှစ်ယောက်လုံး ပုံမှန်အတိုင်းပဲနေကြ... ဘာမှ မပြောနဲ့...”</p> <p>ယန်ချင်း၏ အသံက သူတို့နှစ်ယောက်လုံး၏ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> သူတို့က အလိုအလျောက်ပင် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အာရုံစိုက်မှုက အခြား တစ်နေရာရာတွင် ရှိနေသလို ဟန်ဆောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။</p> <p>ကျိုးရီက ယန်ချင်း၏ ဆံပင်များ အစိမ်းရောင်ဖြစ်နေသည်ကို အခုမှ သတိထားမိကြောင်းနှင့် သူ့မှာလည်း အဲဒီလို ဆံပင်မျိုး ရှိချင်ကြောင်း ယုတ္တိမတန်သော ဆင်ခြေတစ်ခုကိုပင် ပေးလိုက်သေးသည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တာအိုအရိုအသေ ပေးရင်း ယန်ချင်းက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်တဲ့အတွက် နှစ်ယောက်လုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အစားအသောက်တွေလည်း အရမ်းကောင်းပါတယ်”</p> <p>“နောက်လည်း ပြန်ဆုံဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... အကူအညီ လိုအပ်ရင် အဖွဲ့အစည်း ဌာနခွဲတစ်ခုခုမှာ ကျွန်တော့် နာမည်ကိုသာ ပြောလိုက်ပါ”</p> <p>“ချက်ချင်း လာခဲ့ပါ့မယ်... ဂရုစိုက်သွားကြဦးနော်... အဘိုးဝမ်၊ အဘွားဝမ်...”</p> <p>မေးခွန်းများကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည့်အစား   ယုံနိုင်စရာမရှိသော ဆင်ခြေများကို ကျိုးရီ ထပ်မပေးခင် အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ယန်ချင်းက နောင်တရစွာဖြင့် တွေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလို ဟန်ဆောင်မှုမျိုးနဲ့ သတင်းအချက်အလက်ပွဲစား လုပ်ချင်နေသေးတယ်ပေါ့...”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save