Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျုံးချွမ်၏ ဒေါသ (၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော အလုပ်သမားများမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စုရုံးနေကြပြီး ကျုံးချွမ်နှင့် စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာကို ထိတ်လန့်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> လူအုပ်တစ်ခုလုံးထဲတွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အို လူကြီးနှစ်ဦးသာလျှင် အေးဆေးတည်ငြိမ်ကာ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။</p> <p>ကျုံးချွမ်ပြန်ရောက်လာပြီး မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် အခြေအနေများမှာ ဤမျှရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားရသနည်း ဆိုသည်ကို ထိုနေရာရှိ အလုပ်သမား အများစုမှာ နားမလည်နိုင်အောင်ပင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကမှ သူသည် စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ပျော်ရွှင်တက်ကြွသော စိတ်အခြေအနေဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားသောအကျိုးအမြတ်များ ရရှိခဲ့သဖြင့် အလုပ်သမားများကို လစာတိုးပေးမည်ဟုပင် ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာခဲ့သေးသည်။</p> <p> ထိုအချိန်တွင်မှ စားသောက်ဆိုင်မန်နေဂျာက သူ့ကို နှုတ်ဆက်ရန် အလျင်အမြန်ဆင်းလာခဲ့ပြီး၊ ရွှေဝါးရုံစံအိမ်မှ သံတမန်တစ်ဦး ညစာ လာရောက်စားသုံးမည့် အကြောင်းကို အသိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မည်သူလာမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျုံးချွမ် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်မှလွဲ၍ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီး၊ စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားကာ ကုန်ကျစရိတ် မည်မျှပင် ရှိစေကာမူ အစားအသောက်များ ပိုမိုပြင်ဆင်ထားရန်ပင် မှာကြားခဲ့သေးသည်။</p> <p>သို့သော် မန်နေဂျာက သူ့ကို သိကျွမ်းကြောင်းနှင့် ဒီဆိုင်အနီးအနား ရောက်လာပါက ထမင်းလာစားရန် သူက ဖိတ်ခေါ်ထားခဲ့ကြောင်း ပြောဆိုကာ လူတစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလိုက်ချိန်တွင် အခြေအနေများက ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရန် သူ၏ နာမည်ကို အသုံးပြု၍ လိမ်လည်တတ်သူအများအပြား ရှိသဖြင့်၊ ထိုစကားကို ကြားရချိန်တွင် အစပထမ၌ ကျုံးချွမ်က ဘာမှမတွေးမိခဲ့ပေ။</p> <p> သူ၏နာမည်ကို အသုံးပြုကာ လိမ်လည်ရင်း မိသွားသူများကိုလည်း မည်သည့်အရာမျှ မလုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ၎င်းမှာ တော်တော်လေး အဖြစ်များသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ စားသောက်ဆိုင်တွင် အစားအသောက် လာစားရန်အတွက် အန္တရာယ်ရှိသည့်တိုင်အောင် လူများက ထိုမျှအထိ ကြိုးစား လုပ်ဆောင်ကြသည်ကိုပင် ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသေးသည်။</p> <p>စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ထိုလူ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင် မည်သို့ ရှိသနည်းဟု သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>မန်နေဂျာက ထိုလူနှင့်အတူ ပါလာသူများ၏ အသွင်အပြင်ကိုပါ ဆက်လက် ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဖော်ပြချက်များကို ကျုံးချွမ် ကြားရလေလေ၊ သူ၏ မျက်လုံးများ ပိုမိုပြူးကျယ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကျုံးချွမ်က ထိုလူ ဘယ်သွားသလဲဟု စိတ်အားထက်သန်သော လေသံဖြင့် မန်နေဂျာထံသို့ အပြေးအလွှား မေးလိုက်ရာ၊ ရွှေဝါးရုံစံအိမ်မှ သံတမန်ကို လက်ခံတွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် သူတို့ကို နှင်ထုတ်လိုက်သဖြင့် မသိကြောင်း မန်နေဂျာက ပြန်ဖြေခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းမများပေါ်တွင် လိမ်လည်လှည့်ဖြားနေသည်ကို သူပုံမှန် မြင်တွေ့နေရသော ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ထိုလူက ပါလာသဖြင့် ၎င်းမှာ ထိုလူ၏ လှည့်ကွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ရမည်ဟုပင် သူက ထပ်လောင်း ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင်မှ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပြင်းထန်သော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက် ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူ၏ဝတ်ရုံကို ဆုတ်ဖြဲသွားကာ နက်ရှိုင်းသော ပြတ်ရှဒဏ်ရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။</p> <p>ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးက ကျုံးချွမ်ကို တည်ငြိမ်သွားစေရန် ဝင်ရောက် မတားဆီးခဲ့လျှင်၊ မန်နေဂျာမှာ ထိုထက်ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံရမည်မှာ သေချာသည်။</p> <p>“သခင်ကြီးကျုံး... ကျွန်တော် ဘာအမှား လုပ်မိလို့လဲ...”</p> <p> ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် နားမလည်နိုင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများကြားမှ မန်နေဂျာက မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ထန်ရွှယ်... မင်းမှာ ဆိုးရွားလှတဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေ ရှိနေပေမဲ့လည်း၊ ငါတို့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း သံယောဇဉ်ရယ်၊ ငါငယ်ငယ်တုန်းက အမြဲတမ်းစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ မင်းအဖေရဲ့ ကျေးဇူးတွေကြောင့် မင်းကို ငါ့အနားမှာ ဆက်ထားပေးခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို ဒီလို ကျေးဇူးဆပ်တာလား...ဟေကွ”</p> <p> ကျုံးချွမ်က တိုက်ခိုက်မည့်ဟန်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>“စားသောက်ဆိုင်က ရွှေဝါးရုံစံအိမ်ရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်နေရုံနဲ့ ငါတို့ စိတ်ထင်သလို ထင်တိုင်းကြဲလို့ ရတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား...”</p> <p>“ငါတို့ ခြေအောက်က မြေကြီးထဲမှာ နောက်ခံနည်းနည်းပါးပါး ရှိရုံနဲ့ ကိုယ်လုပ်ချင်တာ လုပ်ခွင့် ရှိတယ်လို့ တွေးခဲ့ကြတဲ့ လူမိုက်တွေရဲ့ သွေးတွေ၊ အရိုးတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာကွ...”</p> <p>“ဧည့်သည်တွေရဲ့ ရုပ်ရည်၊ အဝတ်အစား၊ အဆင့်အတန်း ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ဘယ်လိုပဲ ရှိနေပါစေ၊ ဘယ်ဧည့်သည်ကိုမှ ပြန်မလွှတ်ဖို့ ငါအမြဲတမ်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောထားတာက သူတစ်ပါးအကျိုးကို ဆောင်ရွက်ချင်တဲ့ စိတ်သက်သက်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>“မျက်စိရှေ့မှာ မြင်ရတာလေးကိုပဲ ကြည့်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အမြင်နဲ့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာကြောင့်၊ ဘယ်သူ့ကိုသွားပြီး ရန်စမိမလဲ ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လိုကံကောင်းတဲ့ တွေ့ဆုံမှုမျိုးကို လက်လွတ်ဆုံးရှုံးသွားမလဲ ဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှသိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါဘယ်လောက်ပြောပြော ဘယ်တော့မှ နားမထောင်ဘူး...”</p> <p>“တကယ်လို့ မင်းပြဿနာတစ်ခုခု တက်ခဲ့ရင် ရွှေဝါးရုံစံအိမ်က မင်းကိုကာကွယ်ပေးမယ်လို့  ထင်နေတာလား...”</p> <p>“ဒီစားသောက်ဆိုင်ကတောင် သူတို့အတွက် အရေးမပါတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ၊ အဲဒီအထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ လူတွေကိုဆိုရင် ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး...”</p> <p>“ပိုကြီးမားတဲ့ အခြေအနေတွေကို မစဉ်းစားသေးရင်တောင်၊ ရွှေဝါးရုံစံအိမ်က အဆင့် ၂ အဖွဲ့အစည်းတွေ ကြားမှာတောင် ဗိုလ်ကျစိုးမိုးနိုင်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ မရဘူး...”</p> <p>“တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးက အဖွဲ့အစည်းအားလုံးနဲ့ ယှဉ်ရမယ် ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့...”</p> <p>“သူတို့ထက် ပိုပြီးအင်အားကြီးတဲ့ တခြားအဖွဲ့အစည်းတွေ ထောင်နဲ့ချီပြီး ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ အမြဲတမ်းယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖို့ ငါပြောနေခဲ့တာ...”</p> <p>“ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်းဘဝင်မြင့်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် အရမ်းတုံးအလွန်းလို့ ငါ့စကားတွေကို ဂရုမစိုက်တာလား...”</p> <p> ကျုံးချွမ်က သူ၏ အကြည့်များကို  အေးစက်တည်ငြိမ်သွားစေရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူ ပိုမိုတည်ငြိမ်လာလေလေ၊ မန်နေဂျာမှာ ပိုမိုကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဘယ်သူ့ကို ရန်စမိလိုက်သလဲ ဆိုတာကို သူ လုံးဝမသိသေးပေ။</p> <p> လမ်းမများပေါ်တွင် လူများကို လိမ်လည်နေသည်ကို သူ မြင်ဖူးသော ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် လူငယ်တစ်ယောက်မျှသာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့တွင် ဘယ်လို နောက်ခံမျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။</p> <p>“မင်း ပြန်လွှတ်လိုက်တဲ့ သာမန်လူလို့ မင်း ထင်နေတဲ့သူက တကယ်တော့ အဖွဲ့အစည်းက လူတစ်ယောက်ပဲ”</p> <p>“ပြီးတော့ ငါ မနည်းအဆက်အသွယ် လုပ်ထားရတဲ့  စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်ကွ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ ထင်တယ်”</p> <p>“အထူးသဖြင့် မင်းက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ဆက်ဆံခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့... နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးတာက လူတွေပဲဆိုတော့၊ အခုဆိုရင် သူက ဒီနေရာကိုလည်း အဲဒီလိုမျိုးပဲလို့ မှတ်ယူသွားလောက်ပြီ...”</p> <p> ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်ရင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ သက်ပြင်းချကာ ကျုံးချွမ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ထန်ရွှယ်... ငါတို့ ဒီနေရာမှာပဲ လမ်းခွဲကြတာပေါ့၊ ငါတို့ရဲ့ သံယောဇဉ်တွေကို ထောက်ထားပြီး ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပေးလိုက်မယ်...”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ ပြန်လာတဲ့အချိန် မင်းကို ဒီမှာ မတွေ့ချင်တော့ဘူး၊ မင်း တခြားတစ်နေရာရာမှာ အဆင့်မြင့်စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် သွားဖွင့်လို့ ရတယ်...”</p> <p>“မင်းနဲ့အတူ လိုက်ချင်တဲ့ သူတွေကိုလည်း ခေါ်သွားလို့ ရတယ်၊ ပြီးတော့ လက်ကျန် ကုန်ကြမ်းတစ်ဝက်နဲ့ ဒီလရဲ့ ဝင်ငွေတွေကိုပါ ယူသွား...”</p> <p>“ဒါကို သူငယ်ချင်းဟောင်းကပေးတဲ့ နှုတ်ဆက်လက်ဆောင်လို့ သဘောထားလိုက်ပါ...”</p> <p>ကျုံးချွမ်က သူ့နောက်ရှိ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏ အသံက ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p>“သခင်ကြီးကျုံး...”</p> <p> ထတိုင်ရန် ရုန်းကန်ရင်း မန်နေဂျာက အားနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ယခုလေးတင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်သွားမှန်း နားမလည်နိုင်သေးဘဲ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အကြည့်များ ရှိနေသည်။</p> <p> ကျန်ရှိနေသော ဝန်ထမ်းများအားလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ထန်ရွှယ်... ဒီတစ်ခါတော့ မင်းသူ့ကို တကယ်ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ...”</p> <p> သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးအနက်မှ တစ်ဦးက မန်နေဂျာ၏ ပခုံးကို ပုတ်ရင်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ...” မန်နေဂျာက သက်မဲ့စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်ကြီး ပြောတဲ့အတိုင်း တခြားတစ်နေရာရာမှာ အသစ်ကနေပြန်စတာ အကောင်းဆုံးပဲ ထင်တယ်... တကယ်လို့ မင်းက ဒီမှာပဲဆက်နေဖို့ အတင်းအကြပ် လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့...”</p> <p> အခြားသက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>သူ စကားကို အဆုံးမသတ်လိုက်သော်လည်း၊ မန်နေဂျာသာ ဆက်နေဖြစ်ခဲ့လျှင် ဆိုးရွားလှသော ကံကြမ္မာနှင့် အဆုံးသတ်သွားနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း သူတို့ အားလုံးသိထားကြသည်။</p> <p>ကျုံးချွမ်က ဒေါသထွက်ခဲလှသော်လည်း၊ တစ်ခါ ဒေါသထွက်လာလျှင် လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတတ်သည်။</p> <p>ထိုအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် ရွှေဝါးရုံစံအိမ်၏ အခြား လက်အောက်ခံအဖွဲ့အစည်းများက သူတို့၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုများတွင်၊ အထူးသဖြင့် သူ့ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် အလွန်အကျွံ မလုပ်ရဲကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“အားလုံး ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်သွားကြတော့၊ ငါတို့ ဧည့်ခံရမယ့် ညစာစားပွဲ ရှိသေးတယ်...”</p> <p> ထိုလူကြီးက ပြောလိုက်ပြီးနောက်၊ သူနှင့် သူ၏ အဖော်ဖြစ်သူမှာ မှိုင်တွေနေသော ထန်ရွှယ်ကို ချန်ထားရစ်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ထွက်သွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save