Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခင်ဗျားတို့ မယုံရင် ကျွန်တော် သေပြမယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ…၊ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ လိမ်ညာပြောနေတာ။ လူပုံ အလယ်မှာ ကျွန်မ ဒါကို သက်သေမပြနိုင်ဘူးဆိုတာ သိနေလို့ ရှင် တမင်သက်သက် ပြောနေတာ မလား…။”</p> <p>သူမတွင် မည်သည့်သက်သေမှ မပြနိုင်သည်ကို သိရှိသွားသောအခါ ဟုန်လင်းက ထိုပြဿနာကို ထျန်ဖုန်းထံသို့ လွှဲချလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်မဟာကို အတုလို့ ရှင်က ပြောနေမှတော့ သက်သေထုတ်ပြလေ….။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်….မင်းဘက်က ပြောတဲ့စကား သက်သက်နဲ့တင် ငါတို့က ယုံရမှာလား…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ တွေဝေသွားပြီး မည်သို့အတည်ပြုရမည်ကို မသိတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယွမ်လီကလည်း ထျန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ သူ၏သိုလှောင်အိတ်ကို ပြန်လည်လုယူရန် အခွင့် အရေးကို ချောင်းနေလေသည်။</p> <p>“ဒါဆို ငါ့သိုလှောင်အိတ်ကို ခိုးသွားတာ မင်းပေါ့လေ….။”</p> <p>ယွမ်လီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ လျှံထွက်နေသည်။ ယခုအချိန် တွင် သူသည် သိုလှောင်အိတ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ထားတော့သည်။</p> <p>“မင်း စကားကိုတော့ ကြိုက်သလို လျှောက်ပြောလို့မရဘူး။ ဒီမှာ လူတွေအများကြီးရှိနေတာ ငါ့ကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲလို့မရဘူး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် မတရားစွပ်စွဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ထျန်ဆန်းဖုန်း ဖြစ်နေမှတော့ ငါ့အိတ်ကို ခိုးတာ မင်းပဲနေမှာပေါ့….။”</p> <p>ယွမ်လီက ချက်ချင်းပင် ဝန်ခံလာရန် ဖိအားပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ကောင်းပြီလေ။ ငါ ထျန်ဆန်းဖုန်းက ဖြောင့်မတ်တဲ့သူတစ်ယောက်ပါ။ ဒီကိစ္စကို ဒီနေ့ပဲ အပြတ်ရှင်းကြတာပေါ့။ ပြောစမ်း... ငါ ဘယ်နေရာမှာ ခိုးတာလဲ၊ ဘယ်လိုခိုးတာလဲ၊ ဘယ်အချိန်၊ ဘယ်နေရာမှာလဲ….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေပြီး မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခံရသဖြင့် နာကျည်းဝမ်းနည်းနေပုံ ပေါ် နေလေသည်။</p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p>ယွမ်လီ တစ်ခဏမျှ စကားအမ်းသွားသည်။ ယီချွန်း ပြည့်တန်ဆာခန်းမ မှာ ပျောက်သွားတာပါဟု လူပုံ အလယ်တွင် သူ မည်သို့ပြောထွက်ပါမည်နည်း။</p> <p>“တော်စမ်း…။ ရှင် ပြောတာမှန်တယ်ဆိုရင် သက်သေပြလေ။ ရှင်က အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက် ပြောနေတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ရှင် ဘာလို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲနေမှာလဲ…။”</p> <p>ဟုန်လင်းကတော့ ထျန်ဖုန်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ်မရှိဘဲ ခွင့်မလွှတ်နိုင်အောင် ဖြစ် နေသည်။ ထျန်ဖုန်း စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ ကြောက်သွားပြီဟု သူမ ထင်မှတ်လိုက်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ ဖိအားပေးလိုက်သည်။ ဤကိစ္စကို အမြန်ဆုံး မဖြေရှင်းနိုင်ပါက ကောလာဟလများမှာ ပိုမိုဆိုးရွားလာတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ထျန်ဆန်းဖုန်းက အလကားလျှောက်ပြောနေတာ ထင်တယ်….။”</p> <p>“မှန်တယ်... မဟုတ်ရင် သူ ဘာလို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲစရာအကြောင်းရှိလဲ…။”</p> <p>“ဟင်း... အဲဒီနှာဘူးကောင်၊ နတ်မိမယ်လင်းကို အမြတ်ထုတ်ရုံတင်မကဘူး၊ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲ…။”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများစွာသည်လည်း ထိုနေရာသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြပြီး ထျန်ဆန်းဖုန်းကို ဝိုင်းဝန်း မေးခွန်းထုတ်လာကြလေသည်။ သူတို့သည် ဟုန်လင်းဘက်မှ ရပ်တည်ပေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထျန်ဖုန်း က သူမကို ထိတွေ့နိုင်ခဲ့ခြင်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားပြီး မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာ ခဲ့လေသည်။</p> <p>သူက ရှိုက်သံလေးဖြင့် မျက်ရည်ခံထိုးသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ငါ မလိမ်ပါဘူး…၊ ပြီးတော့ သူ့သိုလှောင်အိတ်ကိုလည်း ငါမခိုးဘူး။ ငါ ထျန်ဆန်းဖုန်းက ဖြောင့်မတ်တဲ့ သူပါ။ ငါ့သိက္ခာက ငါ့အသက်ထက်တောင် အရေးကြီးသေးတယ်….။”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် ပရိသတ်အချို့က သနားသွားကြသော်လည်း အချို့ကမူ သူသည် ကျဉ်းထဲကျပ်ထဲ ရောက်မှ ဇွတ်ငြင်းနေခြင်းဟု ထင်မြင်ကြလေသည်။</p> <p>“ဟူး... လူငယ်ဆိုတာ မှားတတ်တာပဲ။ တောင်းပန်လိုက်ရင် ပြီးသွားမှာကို။ နတ်မိမယ်လင်းက သဘော ထားကြီးတဲ့သူဆိုတော့ မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာပါ…။”</p> <p>“ရမ္မက်စိတ်ဆိုတာ နှစ်ဖက်သွားဓားပဲ။ မင်း လမ်းမှားမရောက်ခင် နတ်မိမယ်လင်းကို အမြန်ဆုံး တောင်းပန်လိုက်တာ ကောင်းပါတယ်…။”</p> <p>ဟုန်လင်းသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။</p> <p>*ဟားဟား... ထျန်ညီအစ်ကိုတွေက လူယုတ်မာတွေ၊ ရင်ဆိုင်ရခက်တယ်လို့ လူတိုင်းပြောနေကြတာ၊ အခုကြည့်တော့လည်း ဘာမှမဟုတ်ပါလား…။*</p> <p>သို့သော် သူမ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် အပြုံးများ တန့်သွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ အမြတ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်မှာ အမှန်ပင်။ နောက်မှ ထိုကောင်၏ လက်များကို ဖြတ်ပစ်မည်ဟု သူမ ကျိန်းဝါးထားလိုက်သည်။</p> <p>“ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကျုပ်ကို မယုံကြဘူးပေါ့လေ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ သေလူကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူက အံကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ မလိမ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်…။”</p> <p>“ဟင်း... ရှင်က ကျွန်မကို ပူးပေါင်းပေးစေချင်တာလား….။” ဟုန်လင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>“မဟုတ်ဘူး၊ မင်း အဲဒီမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေရုံပဲ….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်နှာက ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွမ်းမောစွာ ကြည့်လိုက် ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်ခွဲမှုတွေကို ငါ့ဘာသာ ဆေးကြောပြီး ငါ မလိမ်ခဲ့ဘူးဆိုတာ သက်သေပြမယ်။ ငါ ထျန်ဆန်းဖုန်းက တကယ်တော့လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ…။”</p> <p>သူ ဘာကို ဆိုလိုသနည်းဟု လူတိုင်းက နားမလည်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ငါ သေသွားပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်သူမှ ဒါကို သံသယရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးမလား….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p>“ဘာ….။”</p> <p>“အဲဒီလောက်အထိ လုပ်ဖို့ မလိုပါဘူးကွာ…။”</p> <p>“မောင်ရင်... မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်…။”</p> <p>ဟုန်လင်းနှင့် အခြားသူများကမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ထျန်ဆန်းဖုန်းကဲ့သို့ လူစားမျိုးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မယုံကြည်ကြချေ။ သူသည် အခြားသူများ တားမြစ်လာစေရန် ဟန်ဆောင် နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု သူတို့ တွေးနေကြသည်။</p> <p>“ငါ့ကို လာမဖျောင်းဖျကြနဲ့၊ ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် လက်ဝှေ့ယမ်းကာ စင်မြင့်အလယ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူက လက်ဟန် သင်္ကေတ အချို့ကို ဖော်ဆောင်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မီးတောက်နည်းစနစ်ဖြင့် လွှမ်းခြုံလိုက် လေတော့သည်။</p> <p>ချက်ချင်းပင် သူ၏ အဝတ်အစားများ မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး အသားကင်နံ့များပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ သည်။</p> <p>ဟုန်လင်းနှင့် အခြားသူများမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြလေတော့သည်။</p> <p>*တကယ်ပဲ အသက်နဲ့လဲပြီး လုပ်မှရမှာလား…*</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထျန်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ဖောင်းကားလာခဲ့လေသည်။</p> <p>“သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲတော့မယ်…။”</p> <p>“သတိထားကြ…။”</p> <p>“ဝုန်း….”</p> <p>စင်မြင့်အလယ်တွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မီးလောင်နေသော အဝတ်စများနှင့် အသားစများ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားကာ ဘာမှမကျန်တော့ချေ။</p> <p>ထို့နောက်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသော နာကျင်စရာ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည် ။</p> <p>“ငါ ထျန်ဆန်းဖုန်းဟာ တစ်သက်လုံး ဖြောင့်ဖြောင့်မတ်မတ် နေလာခဲ့တာ၊ ဘယ်တုန်းကမှ မလိမ်ခဲ့ဘူး။ ဟုန်လင်းရဲ့ ဟာတွေက အတုတွေပဲ၊ ပြီးတော့ ယွမ်လီရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကိုလည်း ငါမခိုးဘူး…။ ဟုန်မိသားစုက ငါ့အစ်ကိုကြီးကို သတ်တယ်၊ ငါ့အစ်ကိုလတ်ကို သေအောင်လုပ်တယ်၊ အခုတော့ ငါ့ကို ပါ သေအောင် တွန်းပို့လိုက်ပြီ။ ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထမြောက်ညီက မင်းတို့ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး…။”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေ ခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသော ကျင်းကြီးကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အနေကြသည်။</p> <p>“ထျန်ဆန်းဖုန်း ပြောတာ မှန်ပုံရတယ်။ သူက အသက်နဲ့လဲပြီး သက်သေပြသွားတာပဲ…။”</p> <p>“ဟုတ်တယ်... ဘယ်လောက်တောင် ရိုးသားတဲ့ ကလေးလေးလဲ….။”</p> <p>“နှမြောစရာပဲ... ငါ သူ့ကို ယုံပေးခဲ့သင့်တာ။ ဒါတွေအားလုံး ရှင့်ကြောင့်...။”</p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဘေးမှလူကို ဒေါသတကြီး ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါကတော့...”</p> <p>ထိုလူသည်လည်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။</p> <p>ဟုန်မိသားစု၏ အရှိန်အဝါနှင့် ဟုန်လင်း၏ စွမ်းအားကြောင့် လူအများက အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမပြောရဲ သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟုန်လင်းရဲ့ဟာတွေက အတုကြီးများ ဆိုသည်မှာ ယခုအခါ ငြင်းမရသော အချက်ဖြစ်သွားလေပြီ။</p> <p>“သွားပါပြီ...။”</p> <p>ဟုန်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ခြေထောက်များ မခိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လုံးဝပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။ လူပုံ အလယ်တွင် အမှန်အတိုင်း ထုတ်ပြနိုင်မှသာ အရှက်ကွဲခြင်းမှ လွတ်မည်ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ မည်သို့ မျှ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွမ်လီက သူမကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဟုန်လင်း၏ အရည်အချင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အလှကြောင့် သူမနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ မည်သည့်အရာက အစစ်၊ မည်သည့်အရာက အတုမှန်း မသိတော့ချေ။ ထျန်ဆန်းဖုန်းက အသက်နှင့်လဲပြီး ပြောသွားသည်ဖြစ်ရာ သူသည် ထျန်ဆန်းဖုန်း စကားကို ပို၍ယုံကြည်မိနေသည်။</p> <p>*ဟုန်လင်းက တကယ့် နိမိတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲ။ ငါ သူ့နောက်လိုက်ပြီး ဖျင်ကျန်းမြို့ကို လာခဲ့မိလို့ အရှက်လည်းကွဲ၊ သိုလှောင်အိတ်နဲ့ လှေပျံပါ အခိုးခံလိုက်ရတယ်။ အခုမှ သူမဟာကြီးက အတုမှန်း ငါသိတော့တယ်…။*</p> <p>‘တောက်….။’</p> <p>ထိုနေရာရှိ မည်သူမျှ ထျန်ဖုန်း သေဆုံးသွားခြင်းအပေါ် မပျော်နိုင်ကြချေ။ ဟုန်ကျန့်လင်သည် ထျန်အာဖုန်းက သူတို့ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို ဝင်တိုက်စဉ်က ခံစားချက်မျိုးကို ပြန်လည်ခံစားလိုက်ရသည်။ ရန်သူကို လက်စားချေလိုက်ရသော်လည်း သူ အောင်ပွဲခံလိုစိတ် မရှိချေ။</p> <p>“ထျန်ဆန်းဖုန်းရဲ့ အရိုးပြာတွေကို စုပြီး ခွေးကျွေးလိုက်စမ်း….။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က ဘေးမှအစေခံကို အားနည်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“သခင်ကြီး... ထျန်ဆန်းဖုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်တာဆိုတော့ အရိုးပြာတောင် မကျန် တော့ပါဘူး…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်က ကောင်းကင်ကို ကြည့်ကာ မှိုင်တွေသွားသည်။</p> <p>*အကယ်၍ ထျန်စစ်ဖုန်း (ထျန်လေးဖုန်း) နှင့် ထပ်တွေ့ရင် ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ….။*</p> <p>*အမြွှာဆိုတာက တစ်မျိုး၊ အခုဟာက လေးမြွှာပူးကြီး။ ဘယ်သူကများ ဒီလောက်အထိ မွေးထား ရတာလဲ…။ သူတို့အားလုံးကသာ ဒီကောင်တွေလို ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိကြဘူးဆိုရင်... *</p> <p>…………</p> <p>ဖျင်ကျန်းမြို့ ပြင်ရှိ တိတ်ဆိတ်သော ဂူတစ်ခုအတွင်းတွင် အရိပ်တစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ် လာခဲ့သည်။ ထျန်ဖုန်းသည် လေထဲမှ ပေါ်လာပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝတ်ဆင် လိုက်လေသည်။</p> <p>သူသည် စင်ပေါ်သို့ မတက်မီကပင် သိုလှောင်အိတ်ကို စနစ်သိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့ပြီး ဓားကို လည်း ငှားရမ်းခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>“စနစ်... ငါ့ဆုလာဘ်ကောဘယ်မှာလဲ….။ မင်းကို အမြဲတမ်း မေးနေရတာပဲ….။”</p> <p>[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်... ပိုင်ရှင်က သေလမ်းရှာရာမှာ အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ပိုင်ရှင်ရဲ့ သေဆုံးမှုက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှပြီး ဟုန်လင်းရဲ့ သိက္ခာမှာလည်း တစ်သက်စာ အမည်းစက် ထင်ကျန် သွားစေခဲ့ပါပြီ။ ဆုလာဘ် - တိုက်ပွဲဝင်အမှတ် (၃၅၀) ရရှိပါတယ်။]</p> <p>“မဆိုးပါဘူး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း အလွန်ကျေနပ်သွားသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ဟုန်လင်းကို မဟုတ်မတရား စွပ်စွဲခဲ့ ခြင်းသာ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူမက မျက်နှာပြောင်တိုက်ရဲလျှင် ပြဿနာမရှိနိုင်သော်လည်း ယခုအခြေ အနေတွင်မူ သူမအတွက် အလွန်ခက်ခဲသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ လက်ကျန်အမှတ်များကို စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။<br />  </p> <p>[တိုက်ပွဲဝင်အမှတ်: (၁၁၀၀)။]<br />  </p> <p>[အပြေးဒင်္ဂါးများ: (၇၀၀)။]</p> <p>ဘာဝယ်ယူရမည်မှန်း မသိသေးသဖြင့် သိမ်းဆည်းထားရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထျန်ဖုန်းသည် အမှတ်တရ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံ ရိုက်ယူလိုက်ပြီးနောက် ရုပ်ဖျက်ကာ ဖျင်ကျန်းမြို့သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ ဖျင်ကျန်းမြို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူ မြင်ချင်သေးသည်။ အထူးသဖြင့် ဟုန်လင်း၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပေါ့။</p> <p>*သူမက လူပုံအလယ်မှာ အစစ်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရဲပါ့မလား…။*</p> <p>အမြန်သွားမှဖြစ်ချေမည်၊ မဟုတ်လျှင် ကြည့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ နဂိုက ခံစားချက်ကို ပြန်တွေးမိ ရင်း ထျန်ဖုန်းသည် ထိုနေ့ တစ်နေ့လုံး လက်မဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>*အော်... ပြီးတော့ ယွမ်လီလည်း ရှိသေးတာပဲ၊ သူ ဒီတစ်ခါ သူ့အိတ်ကို ဘယ်မှာ သွားရှာဦးမလဲ မသိဘူး။ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းက လူလေးယောက်မှာ နှစ်ယောက်ကတော့ တော်တော်လေးကို သနားစရာ ကောင်း နေပြီ….။*</p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိတိုင်း ထျန်ဖုန်း ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းအောင့်ထားရလေသည်။</p> <p>သူတို့ ဘာအမှားတွေများ လုပ်မိခဲ့လို့ပါလဲ….။ ဖျင်ကျန်းမြို့ကို တက်ကြွစွာနဲ့ လာခဲ့ကြသော်လည်း အခု တော့ အကြီး အကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားရလေ၏….။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save