Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၄)</h2> <h2 style="text-align:center">"ဟုန်မိသားစုအား အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း"</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>သုံးရက်အတွင်းမှာပင် ဖျင်ကျန်းမြို့မှာ ကမောက်ကမများ ဖြစ်ကုန်ခဲ့လေသည်။ ထျန်ဖုန်းသည်လည်း ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းမနေလိုတော့သလို ဟုန်မိသားစုက ပြည်သူများကို ထပ်မံနှိပ်စက်နေမည် ကိုလည်း အလို မရှိတော့ချေ။</p> <p>သူသည် ထိုင်နေရာမှ ထရပ်ကာ သူ၏ နှင်းခဲဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဟုန်လင်း၏ အခန်းအတွင်းမှ သူထွက်လာချိန်တွင် အပြင်ဘက်ကောင်းကင်၌ ကြယ်များ စုံလင်စွာ တောက်ပနေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်မပြဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့မှသာ ဟုန်မိသားစု၏ အဓိကလူများ  ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ခြင်း မရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူသည် ဟုန်ကျန့်လင်၏ အဆောင်သို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ရွှပ်... ”</p> <p>ဓားရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီးနောက် အစောင့်နှစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းများ မြေပေါ်သို့ လွင့်စင်သွား တော့သည်။ ထျန်ဖုန်းသည် အပေါက်ဝရှိ အစောင့်များကို အသာအယာ သုတ်သင်ပြီးနောက် အဆောင် တံခါးကို ဓားဖြင့် တစ်ချက်တည်း ခုတ်ချ၍ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ…။”</p> <p>အတွင်းမှ အော်မေးလိုက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အဝတ်အစားများ ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင် နေသည့် အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟုန်ကျန့်လင်... မင်း ငါ့ညီအစ်ကိုတွေကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ဟာ မင်းတို့ ဟုန်မိသားစု တစ်စုလုံး အမြစ်ပြတ်ရမယ့်နေ့ပဲ…။”</p> <p>ကိုယ်ဖျောက်နည်းစနစ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ထျန်ဖုန်း၏ ပုံရိပ်မှာ ဟုန်ကျန့်လင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်လှပေ၏။</p> <p>“မင်း... မင်းက ထျန်စစ်ဖုန်းလား….။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်၏ မျက်နှာမှာ သရဲကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ ရန်သူက သန်းခေါင် ယံအချိန်တွင် သူ့ကို လာရောက်နှုတ်ဆက်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>“ရှင်က ဒီကို လာရဲသေးတယ်ပေါ့…. မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းကို မကြောက်ဘူးလား…။”</p> <p>အောက်ခံအဝတ်အစားများသာ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟုန်လင်းရှီးက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ် လိုက်လေသည်။ ထျန်စစ်ဖုန်းက တကယ်ပင် သူမတို့အိမ်အထိ လာရဲလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ် ထားခဲ့ချေ။</p> <p>“မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းက အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်တယ်လို့ မင်းတို့ တကယ်ထင်နေတာ လား…။ ငါက ဟုန်လင်းကို သတ်ရင်တောင် မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ အားစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး….။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ ဟုန်မိသားစု၏ မောက်မာမှုအပေါ် စိတ်ပျက်မိသည်။ သူတို့သမီး မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားရုံနှင့် လောကကြီးတွင် သူတို့ကို ဘယ်သူမှ မထိရဲတော့ဟု ထင်နေကြသည်ပင်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါ့အပြင်... ငါက မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းကို ကြောက်မယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား….။”</p> <p>“မောက်မာလိုက်တာ…။ မင်းက ဘာမို့လို့လဲ... နားမလည်တဲ့ ကလေးသာသာကောင်ကများ…။”<br />  </p> <p>“ရယ်စရာပဲ... မင်း မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်း ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ မသိသေးဘူး ထင်တယ်…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင် ဇနီးမောင်နှံက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ကြသည်။ သူတို့ သိထားသမျှတွင် မြစိမ်းတောင်တန်း ဂိုဏ်း၌ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသည့်အပြင် ပို၍ အစွမ်းထက် သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ဘိုးဘေးပင် ရှိသေးသည်ဟု ကြားထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် စကားများများ မပြောတော့ဘဲ မိုးတိမ်ခြေလှမ်းကို အသုံးပြုကာ ဟုန်ကျန့်လင်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လိုက်၏။ လေးမှ လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူသည် ဓားကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်လေတော့သည်။ ဟုန်ကျန့်လင်သည်လည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏ဓားဖြင့် ပြန်လည် ခုခံလိုက်လေသည်။</p> <p>“ချွင်….”</p> <p>“ဝေါ့... ”</p> <p>ဓားတစ်ချက် ထိရုံမျှဖြင့် ဟုန်ကျန့်လင် သွေးအန်သွားတော့သည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ရန်သူ၏ ဓားတစ်ချက်ကိုပင် သူ ခုခံနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ထျန်ဖုန်း၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေသည်။ ဓားရောင် တစ်ချက် လက်သွားပြီး နောက် ဟုန်ကျန့်လင်၏ လည်ပင်းမှာ ထုတ်ချင်းပေါက် ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက မင်းမှာ ရတနာလို တန်ဖိုးထားရတဲ့ သားတစ်ယောက် ရှိခဲ့လို့ပဲလို့ မှတ်လိုက်ပါ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်လင်မှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သွေးများ ပန်းထွက်နေသည့် လည်ပင်းကို အုပ်ကိုင်ထားရင်း နာကျည်းမှု၊ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများဖြင့် ကြည့်နေရှာသည်။ မိမိသမီးက မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်း၏ တပည့် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ မကြာမီမှာပင် သူမက အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>*ဒီကောင်က ငါ့သမီးကို မကြောက်ဘူးလား….။ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းကို မကြောက်ဘူးလား…*</p> <p>“တစ်ပါးသူကို အားကိုးနေတာထက် ကိုယ့်ဘာသာ အစွမ်းထက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။ မင်းကတော့ မင်းသမီးကိုပဲ အားကိုးနေတာကိုး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သေလူဖြစ်သွားသော ဟုန်ကျန့်လင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ရယ်လိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်... အရှင်...”</p> <p>ဟုန်လင်းရှီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။ ရှေ့မှ လူငယ်မှာ သူမကို တကယ် သတ်ရန် လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိသွားပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဒူးထောက်ကာ ထျန်ဖုန်းကို အသနား ခံလေတော့သည်။</p> <p>“ကျွန်မကို ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့... ကျွန်မ ရှင်ခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်...။”</p> <p>ဟုန်လင်းရှီးမှာ အဝတ်အစား နည်းပါးစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကလေးနှစ်ယောက် မိခင်ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏အလှပမှာတော့ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“မင်း သေလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဓားတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ဖြတ်ပစ် လိုက်လေ၏။ ဟုန်လင်းရှီး၏ ခေါင်းပြတ်ကြီးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့လေတော့ သည်။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အပြင်ဘက်မှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရရာ ဟုန်မိသားစု၏ အစောင့်များ ရောက်ရှိ လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထျန်ဖုန်းမှာ ထွက်မပြေးတော့ချေ။ သူသည် သွေးများ စိုရွှဲနေသော ဓားကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ တစ်လှမ်းခြင်းလှမ်း၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်တွင် လူ (၃၀) ကျော် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး အဝေးမှလည်း လူများ ထပ်မံလာနေကြသည်။ သို့သော် ထိုသူများအနက် ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ ပါဝင်ပြီး ကျန်သူများမှာ ထျန်ဖုန်း၏ မျက်စိ ထဲတွင် သာမန်လူများနှင့် မခြားချေ။</p> <p>“သူ့ကို သတ်ကြ…။”<br />  </p> <p>“သူ တစ်ယောက်တည်းပါ၊ မကြောက်ကြနဲ့…။”</p> <p>သူတို့သည် ဟုန်ကျန့်လင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း မသိကြသေးသဖြင့် မောက်မာနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>“လူယုတ်မာတွေ အကုန်လုံးပဲ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူတို့ကို လွှတ်ပေးရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။</p> <p>သူသည် လူအုပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး ညာလက်က ဓားဖြင့် ခုတ်ကာ ဘယ်လက်ကမူ မီးလုံးများနှင့် လေဟုန်ခွင်းဓားသွားများကို ရံဖန်ရံခါ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် လူအုပ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များ ဖြစ်လေသည်။ ခဏအကြာတွင် လူ (၃၀) ကျော်မှာ မြေပေါ်တွင် အလောင်းချင်း ထပ်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>“အခုတော့ ကျန်တဲ့လူတွေကို ရှင်းရမယ့် အချိန်ပဲ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အလောင်းပုံကြီးကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အဝေးသို့ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေ သည်။ သူ့တွင် ပိုအရေးကြီးသော လုပ်စရာ ကိစ္စများ ရှိသေးသည်။ သူ သွားမည့်နေရာမှာ ဟုန်ကျန့်ချင်း (ဟုန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်) ရှိရာသို့ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်းသည် အဝေးမှ တိုက်ခိုက်နေသံများကို ကြားနေရသဖြင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကာ သွားရမည် လား၊ ထွက်ပြေးရမည်လားဟု စဉ်းစားမရဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>“ဟုန်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်... မင်းက ဒီမှာ သေဖို့ စောင့်နေတာလား…။”</p> <p>သူ တွေဝေနေစဉ်မှာပင် အေးစက်သော အသံတစ်သံ နားထဲသို့ ရောက်လာပြီး အေးစက်သော မျက်လုံး တစ်စုံက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>“ထျန်အာဖုန်းလား… မဟုတ်ဘူး... ထျန်စစ်ဖုန်းလား…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“ငါ့အစ်ကိုကြီး ဘယ်မှာလဲ…။”</p> <p>“သေပြီ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာပင် ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>“သေပြီ ဟုတ်လား…။”</p> <p>ဟုန်ကျန့်ချင်း မယုံနိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>*ငါ့အစ်ကိုကြီး သေသွားပြီတဲ့လား…။*</p> <p> “သွား... သူ့နောက်ကို လိုက်သွားလိုက်တော့…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟုန်ကျန့်ချင်းက ပြန်လည် ခုခံရန် ကြိုးစားခဲ့ပါ သော်လည်း သူနှင့် သူ၏ဓားမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဟုန်ကျန့်ချင်းကို ကြည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ မိုးတိမ်ခြေလှမ်းကို ထပ်မံ အသုံးပြုကာ ဟုန်ထော့ ရှိရာသို့ ဦးတည်လိုက်၏။ ယခုအခါ ဟုန်မိသားစု အိမ်တော်မှာ မီးလျှံများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဟုန်ထော့၏ အဆောင်နောက်ဘက်တွင် လူအချို့မှာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။</p> <p>“သခင်လေး... မြန်မြန်သွားရအောင်…။”<br />  </p> <p>“သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီးတို့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ။ သခင်လေးကတော့ ဟုန်မိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဆက်ခံဖို့အတွက် အသက်ရှင်ရမယ်…။”</p> <p>အစေခံအိုကြီးက မျက်ရည်များဖြင့် ဟုန်ထော့ကို မှာကြားနေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟုန်ထော့မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အစေခံကို ကန်ထုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းအမေကိုပဲ မျိုးဆက်ဆက်ခံခိုင်းလိုက်…။”</p> <p>သူသည် မိန်းမစိုး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ မျိုးဆက်ဆက်ခံခြင်းအကြောင်း ပြောနေသည်မှာ သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ပါလား။</p> <p>အစေခံမှာ စကားမှားသွားမှန်း သိသဖြင့် ဘာမှထပ်မပြောရဲဘဲ ဟုန်ထော့ကိုသာ တွဲခေါ်ကာ ရှေ့ဆက် သွားနေခဲ့သည်။</p> <p>“ပြေးတာ နှေးလှချေလား…။ မင်း ငါ့ကို ခွေးနဲ့ ရှုးတိုက်တုန်းကတော့ ငါ တော်တော် မြန်မြန် ပြေးခဲ့ ရတာကွ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အမှောင်ထဲမှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူတို့၏ လမ်းကို ပိတ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p>“ထျန်အာဖုန်းလား… မဟုတ်ဘူး... ထျန်စစ်ဖုန်းလား။”</p> <p>ဟုန်ထော့၏ ဦးနှောက်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ ဒီ လေးမြွှာပူးတွေက တကယ်ကို တစ်ထေရာတည်း တူလွန်းနေသည်။</p> <p>“နေဦး... အဲဒီနေ့က ငါ ခွေးနဲ့ ရှုးတိုက်လွှတ်တာ ထျန်ဖုန်း မဟုတ်ဘူးလား…။”</p> <p>ဟုန်ထော့ ကြောင်အသွားသည်။</p> <p>“မှန်တယ်... ငါက မင်း ခွေးနဲ့ ရှုးတိုက်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ထျန်ဖုန်းပဲ။ ထျန်အာဖုန်း၊ ထျန်ဆန်းဖုန်း၊ ထျန်စစ်ဖုန်း ဆိုတာတွေအားလုံးက ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ဟုန်ထော့၏ အစေခံအားလုံးကို သတ်ပစ် လိုက်သည်။ ဟုန်ထော့မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မယုံနိုင်သကဲ့သို့ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး…. ထျန်ဖုန်းက သေသွားပြီ၊ ထျန်အာဖုန်းကလည်း ဘိုးဘွားသင်္ချိုင်းကို တိုက်ပြီး သေသွား ပြီ၊ ထျန်ဆန်းဖုန်းလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖောက်ခွဲပြီး သေပြီလေ။ မင်းက သူတို့ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင် မှာလဲ…။”</p> <p>“မင်းက ငါ့ကို အသက်နဲ့လဲပြီး ပြဿနာရှာမယ့် ငတုံးလို့ ထင်နေတာလား…။ ဒါတွေအားလုံးက အတု တွေပဲကွ ကလေးလေးရဲ့…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>“မဖြစ်နိုင်ဘူး... မင်းက ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေရင် အစတုန်းက ငါနှိပ်စက်တာကို ဘာလို့ ခံနေမှာလဲ။”</p> <p>“အဲဒါအတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ မင်းခွေးနဲ့ ရှုးတိုက်လွှတ်ခံရတဲ့အချိန်မှာ ငါက မြစိမ်းတောင် တန်းဂိုဏ်းက ဘိုးဘေးတွေထက်တောင် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ အင်မော်တယ်သခင်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့ တာ။ သူက ငါ့ကို ဆေးလုံးတွေနဲ့ အဆောင်တွေ ပေးခဲ့လို့ ငါက နှစ်လအတွင်းမှာပဲ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၈) ကို ရောက်လာခဲ့တာ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟုန်ထော့ကို လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ</p> <p>“ဒါကြောင့် ငါက မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းကို မကြောက်တာ၊ ဟုန်လင်းကို ရန်စရဲတာ၊ ယွမ်လီကို အရှက် ခွဲရဲတာ၊ မင်းတို့ မိသားစု တစ်စုလုံးကို သုတ်သင်ရဲတာပေါ့။ ဒါတွေအားလုံးက မင်းကြောင့်ပဲ…။”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သခင်လေးဟုန်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ စကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ဟုန်ထော့၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မည်းမှောင်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေအရှိဆုံး အမှန်တရားဟု သူ ယူဆလိုက်မိသည်။ ရုတ်တရက် သူသည် အလွန် အမင်း ဒေါသထွက်ကာ နာကျင်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရန်သူ၏ အခွင့်အရေးများမှာ သူ ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသာ မနှိပ်စက်ခဲ့ပါက ရန်သူသည် ယနေ့ကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လာမည် မဟုတ်သလို၊ ဟုန်မိသားစုလည်း ပျက်စီးမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ကံကြမ္မာက တကယ် ရက်စက်တာပဲ…။”</p> <p>“ဝေါ့... ”</p> <p>ဟုန်ထော့မှာ သွေးတစ်ချက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြေပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လဲကျသွားတော့သည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အားနည်းသွားပြီး နာကျည်းမှုများဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် သေဆုံးသွား တော့သည်။</p> <p>သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဒေါသထွက်လွန်း၍ သေသွားခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save