Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖျင်ကျန်းတစ်မြို့လုံး အတူတူ အောင်ပွဲခံကြခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟုန်ထော့၏ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း ထျန်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် နည်းနည်းတော့ ဝမ်းနည်းသွားမိလေ သည်။ အကယ်၍သာ စနစ်မရှိခဲ့ပါက သူသည် ဟုန်ထော့၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဟုန်ထော့အနေဖြင့်လည်း သူ သတ်လိုက်သော သူတောင်းစားလေး တစ်ယောက် အကြောင်းကို မှတ်မိနေတော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ထိုနေရာတွင် ကြာရှည်မနေတော့ဘဲ ဟုန်မိသားစု၏ အဓိကခေါင်းဆောင်များကို သုတ်သင်ပြီးနောက် အိမ်တော်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော အစောင့်များကိုလည်း ဆက်လက်ရှင်းလင်း လေတော့သည်။ ထိုအစောင့်များသည်လည်း ဟုန်မိသားစု၏ ယုတ်မာမှုများတွင် ပါဝင်ကူညီခဲ့သူများ ဖြစ်ရာ သူတို့ကို သုတ်သင်ခြင်းသည် မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်းပြီး ကောင်းမှုကို ချီးမြှောက်ခြင်းပင်ဖြစ် လေသည်။</p> <p>“ပြေးကြဟေ့…။”<br />  </p> <p>“ဒီကောင်က မိစ္ဆာပဲ…။”</p> <p>အစောင့်များသည် ထျန်ဖုန်း၏ လက်ချက်ကြောင့် အထိနာကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။ သူတို့၏ သခင်များ အသတ်ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူတို့တွင် ခုခံလိုစိတ် မရှိတော့ဘဲ အသက်လုကာ ထွက်ပြေး ကြလေတော့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သူတို့ကို လိုက်မဖမ်းတော့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဟုန်မိသားစု၏ ရန်သူဟောင်း များက ထိုအစောင့်များကို အလွတ်ပေးမည် မဟုတ်သလို၊ ကျန်ရှိနေသော ဟုန်မိသားစုဝင်များကိုလည်း ‘ရေနစ်သူကို ဝါးကူထိုး’ သကဲ့သို့ ချေမှုန်းကြမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဟုန်အိမ်တော်အတွင်းရှိ ရတနာများကို ရှာဖွေလေတော့သည်။ အဓိကအားဖြင့် ကျင့်စဉ် များ၊ တိုက်ကွက်များနှင့် ရှားပါးသော ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူ ရှာတွေ့သမျှမှာ အဆင့်နိမ့်သော ချီကျင့်စဉ်များနှင့် လက်စွဲစာအုပ်အချို့သာ ဖြစ်သည်။ ထျန်ဖုန်းက ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်မျှကြည့်ကာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။</p> <p>‘စားဖို့လည်း အသုံးမဝင်၊ လွှင့်ပစ်ဖို့လည်း နှမြောစရာ’ ဟူသော ပစ္စည်းမျိုး များပင်ဖြစ်လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ရွှေငွေလက်ဝတ်ရတနာ အချို့ကိုသာ ယူဆောင်ကာ ဟုန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာ ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။ လမ်းတလျှောက်တွင် ဆုံသမျှ အစောင့်များကိုလည်း သူ၏ ဓားချက်တစ်ချက် တည်းဖြင့် အသက်ခြွေယူခဲ့သည်ပင်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အစေခံများကိုမူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ချေ။ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေချိန်တွင် အစေခံများက တန်ဖိုး ရှိသော ပစ္စည်းများကို ခိုးယူနေကြသည်ကိုလည်း သူ မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ဟုန်အိမ်တော်မှ အသက်ရှင်လျက် ထွက်သွားနိုင်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ နေနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိမှာ သူတို့၏ ကံကြမ္မာသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဟုန်မိသားစုထံမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ဖျင်ကျန်းမြို့တစ်မြို့လုံးမှာ ဆူညံ ပွက်လောရိုက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>“ဟုန်မိသားစု အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီတဲ့…။”</p> <p>ဤသတင်းမှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလှသည်။ ဟုန်မိသားစုသည် ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် အကြောက်ရဆုံး အင်အားစု ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။ လူအများအပြားသည် ဟုန်အိမ်တော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးတောက်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုမီးမှာ ဆူပူသောင်းကျန်းနေစဉ်အတွင်း တစ်စုံတစ်ဦးက ဆီမီးခွက်ကို တိုက်မိရာမှ စတင်လောင်ကျွမ်း ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အချို့မှာလည်း ဟုန်အိမ်တော်အတွင်းမှ လူအုပ်ကြီး ကြောက်လန့်တကြား ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြရလေသည်။</p> <p>အနားမှလူတစ်ဦးက ထွက်ပြေးလာသူတစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးကာ ဘာဖြစ်သနည်းဟု မေးမြန်းကြည့်ရာ ဟုန်မိသားစု၏ အဓိကလူအားလုံး သေဆုံးကုန်ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လူသတ်သမားမှာလည်း ဆက်လက် သုတ်သင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုသတင်းမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားလေသည်။ ဖျင်ကျန်းမြို့မှာ မကြီးမားလှသဖြင့် မိသားစုကြီးများ မှာ သတင်းကို ချက်ချင်း ရရှိကြလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဖျင်ကျန်းမြို့ရှိ အင်အားစုအသီးသီးမှာ ဟုန်အိမ်တော်ရှေ့တွင် စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျောက်မိသားစု၊ မုမိသားစု၊ လီမိသားစု စသည်ဖြင့်ပေါ့။</p> <p>မုတ်ဆိတ်ရှည်နှင့် တည်ကြည်သော မျက်နှာရှိသည့် ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်က ရှေးဦးစွာ ညည်းတွားလိုက်သည်။</p> <p>“အစွမ်းထက်လှတဲ့ ဟုန်မိသားစုက တစ်ညတည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့မိဘူး…။”</p> <p>မုမိသားစုခေါင်းဆောင်ကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ ထောက်ခံလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဟုတ်တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်ကပဲ သူတို့က အရမ်းအစွမ်းထက်နေခဲ့တာ။ ဖျင်ကျန်းမြို့မှာ ဟုန်မိသားစုကို ဘယ်သူမှ မရိုသေဘဲ မနေရဲခဲ့ဘူးလေ…။”</p> <p>ဟုန်မိသားစု ပျက်စီးသွားခြင်းမှာ ကောင်းသောကိစ္စဖြစ်သော်လည်း မြေနိမ့်ရာ လှံစိုက် ခံရခြင်းအပေါ် အားလုံးက စိတ်မကောင်းသလို ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>“နတ်မိမယ်လင်းက လက်စားချေဦးမှာလား…။”</p> <p>လီမိသားစုခေါင်းဆောင်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင် ကျောက်တုန်းရှန့်က ပြုံးကာပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“အဲဒါက အင်မော်တယ်တွေရဲ့ တိုက်ပွဲပဲ၊ ငါတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး…။”</p> <p>“ဒါ ထျန်စစ်ဖုန်းရဲ့ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား…။”<br />  </p> <p>“သေချာတာပေါ့။ ဟုန်မိသားစုက သူ့အစ်ကို သုံးယောက်လုံးကို သတ်ခဲ့တာလေ၊ ထျန်စစ်ဖုန်းက လက်စားချေတာ သဘာဝကျပါတယ်…။”</p> <p>ခဏကြာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် သူတို့သည် မီးကို အရင်ငြှိမ်းသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အဘယ် ကြောင့်ဆိုသော် အတွင်းရှိ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများ မပျက်စီးစေလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မီးငြှိမ်း သတ်ပြီးနောက်တွင် ဟုန်မိသားစုဝင်များ၏ အလောင်းများကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>“ဟုန်ကျန့်လင် ဇနီးမောင်နှံနဲ့ ဟုန်ကျန့်ချင်းတို့အားလုံးက ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ။ ထူးဆန်းတာက ဟုန်ထော့ကတော့ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေသွားပုံရတယ်…။”</p> <p>အခြားသူများက ဟုန်ထော့၏ သေဆုံးမှု အကြောင်းရင်းကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ သူ သေသွားခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ဟုန်ကျန့်ချင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ သားကိုတော့ မတွေ့ဘူး၊ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်…။”</p> <p>ဘယ်သူကမှ ထုတ်မပြောကြသော်လည်း ထိုမိသားစုကြီးများသည် သူတို့ကို လိုက်လံသုတ်သင်ရန် တိတ်တဆိတ် လူလွှတ်ကြမည်မှာ အသေအချာပင်။ ဟုန်လင်း ပြန်လာပြီး လက်စားချေမည်ကို စိုးရိမ် သဖြင့် အစဖျောက်ရန် ကြိုးစားကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>“သခင်လေးထျန်ကိုကော ရှာတွေ့ပြီလား….။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်မော်တယ်သခင်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရတော့ပါဘူး…။”</p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့လေ... အင်မော်တယ်သခင်ကတော့ လာချင်တဲ့အချိန်လာပြီး သွားချင်တဲ့အချိန် သွားမှာပဲလေ…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဟုန်မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုတော့ ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ကြဦးစို့။ အခြေအနေက မသေချာ သေးဘူး။ ဟုန်ကျန့်ချင်းရဲ့သားက အသက်ရှင်နေသေးတယ်၊ နတ်မိမယ်လင်း ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ ဆိုတာလည်း မသိဘူး၊ အင်မော်တယ်သခင်ထျန်က ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာလည်း ငါတို့ မသိသေး ဘူးလေ…။”</p> <p>မိသားစုခေါင်းဆောင်အားလုံးက ခေါင်းငြိမ့် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့အားလုံးသည် ဟုန်လင်းကိုကော ထျန်စစ်ဖုန်းကိုပါ မစော်ကားရဲကြချေ။</p> <p>…………</p> <p>သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် ထျန်ဖုန်းသည် တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။ သူသည် ချမ်းသာသူဖြစ်သဖြင့် အဆင့်မြင့်အခန်းကိုသာ ငှားရမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ဟုန်လင်း၏ အခန်း လောက်တော့ သန့်ရှင်းမှု မရှိသဖြင့် ထျန်ဖုန်းက အနည်းငယ် လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။</p> <p>“စနစ်... ငါ့ဆုလာဘ်ကော…။ မင်းကို အမြဲတမ်း သတိပေးနေရတယ်…။”</p> <p>[ဘာဆုလာဘ်လဲ…။ ဘယ်ကနေ ဆုလာဘ် ရမှာလဲ။]</p> <p>စနစ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>“ဒါ... ငါ...”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက အချိန်အတန်အကြာ စဉ်းစားလိုက်မှ သူ ဘာဆုလာဘ်မှ ရစရာ အကြောင်းမရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ သေလည်း မသေခဲ့သလို၊ မိုက်ရူးရဲဆန်တာလည်း ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘဲ ထွက် လည်း မပြေးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဟုန်ထော့ကို ဒေါသထွက်အောင်လုပ်ပြီး သေစေခဲ့သော်လည်း ဟုန်ထော့မှာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်သဖြင့် ဆုလာဘ် မရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေကာ ကျင့်ကြံနေလိုက်တော့ သည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ဖျင်ကျန်းမြို့တစ်မြို့လုံး ဟုန်မိသားစု အမြစ်ပြတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြ သည်။ ဟုန်ကျန့်ချင်း၏ ဇနီးနှင့် သားကိုလည်း မြို့ပြင်တွင် သေဆုံးလျက် ရှာတွေ့ခဲ့ကြပြီး ငတ်သေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း အမှန်တရားကိုမူ လူတိုင်း ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။</p> <p>ဟုန်မိသားစုကို သုတ်သင်လိုက်ခြင်းက ဖျင်ကျန်းမြို့ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ မြို့သူ မြို့သားများသည် ဟုန်မိသားစု၏ နှိပ်စက်မှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံစားခဲ့ရသူများ ဖြစ်သည်။ အချို့က ဝမ်းသာလွန်း၍ ငိုကြွေးကြပြီး အချို့ကမူ ကခုန်၍အောင်ပွဲခံကြလေသည်။</p> <p>“ဟားဟား... ကောင်းလိုက်တာ…။”<br />  </p> <p>တစ်စုံတစ်ဦးက ဝိုင်ကို အားရပါးရ သောက်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းကန်လုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ အားဖြင့် ချလိုက်သည်။</p> <p>“သေသွားတာ ကောင်းတယ်…။ ငါ့ရဲ့ ညီမလေးခမျာ ဟုန်ထော့ကြောင့် ဘဝပျက်ပြီး မြစ်ထဲခုန်ချ သေခဲ့ ရတာ။ ငါ့အဖေက သွားတိုင်ပင်တော့လည်း ဟုန်ထော့ရဲ့ အမေက ငါ့အဖေရဲ့ ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးကို ရိုက်ကျိုးပစ်ခဲ့တာလေ…။”</p> <p>လူတစ်ဦးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဟားဟားဟား... ငါ့မှာ အရင်က စီးပွားရေးတွေ ရှိခဲ့ပေမဲ့ ဟုန်မိသားစုကို ပြစ်မှားမိလို့ ဟုန်ကျန့်လင်က ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အကုန်လုယူပြီး ငါ့မိသားစု တစ်စုလုံးကို သတ်ခဲ့တာ…။”</p> <p>“ဟုန်မိသားစုက သေသင့်တာ ကြာပါပြီ၊ သူတို့က တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်…။”</p> <p>ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် လူအများအပြားသည် ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးရင်း သူတို့၏ ဆိုးရွားသော အတိတ်များ ကို ပြန်လည်ပြောပြနေကြသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် ဟုန်မိသားစု၏ လက်စားချေမှုကို ကြောက်သဖြင့် သူတို့ မပြောရဲခဲ့ကြချေ။ သို့သော် ယခုမူ ဟုန်မိသားစု တစ်စုလုံး သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ မကြောက် တော့ပေ။</p> <p>ဟုန်လင်း တစ်ယောက်သာ ကျန်တော့သော်လည်း သူမသည် ဂိုဏ်းတွင် ကျင့်ကြံနေသူဖြစ်ပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်လာမည် မဟုတ်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသည်ပင်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ထျန်စစ်ဖုန်း…။”<br />  </p> <p>“ထျန်မိသားစု ညီအစ်ကိုတွေက တကယ့်ကို ပြောင်မြောက်လှပါတယ်…။”<br />  </p> <p>“တကယ့် သူရဲကောင်းတွေပါပဲ…။ သူ အသက်ရှည်ကျန်းမာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်…။”</p> <p>ဖျင်ကျန်းမြို့ရှိ ဆင်းရဲသား အများအပြားသည် ထျန်ဖုန်းရှိရာသို့ ဦးတည်ကာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် ဒူးထောက် ဂါရဝပြုနေကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save