Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျောက်မိသားစုထံသို့ ဦးတည်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဖျင်ကျန်းမြို့သူမြို့သားများ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို အာရုံခံမိသော်လည်း ၎င်းတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။ ပထမဦးစွာ သူသည် အပြင်ထွက်၍ အဝတ်အစားအချို့ ဝယ်ယူခဲ့ သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ သေဆုံးတိုင်း အဝတ်အစားတစ်စုံမှာ ပျက်စီးသွားတတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ရေတိုင်ကီအကြီးကြီး အချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။ သို့မှသာ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် စနစ်က သူ့ကို ဒုက္ခပေးမည်မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ကျောက်မိသားစု အိမ်တော်သို့ သူ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။ ကျောက်အိမ်တော်သည် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး ဟုန်မိသားစု၏ အိမ်တော်နှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်သည်။</p> <p>သို့သော် ကျောက်မိသားစုတွင် စည်းကမ်းများ ပိုမိုတင်းကြပ်ပုံရပြီး ဟုန်မိသားစုကဲ့သို့ ကြွားဝါခြင်းမရှိ ဘဲ ပိုမိုခန့်ညားထည်ဝါသော ပုံစံရှိသည်။ တံခါးစောင့်များပင်လျှင် ဟုန်မိသားစု၏ အစောင့်များကဲ့သို့ မောက်မာခြင်း မရှိကြချေ။ ထျန်ဖုန်း တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သော်လည်း သူတို့က ချက်ချင်း နှင်ထုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ကြပေ။</p> <p>အမှန်စင်စစ် သူတို့ နှင်မထုတ်ရဲခြင်းမှာ ထျန်ဖုန်း၏ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေ လိမ့်မည်။ ထျန်ဖုန်းက အစောင့်နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျောက်မိသားစု ခေါင်းဆောင်ကို ထျန်စစ်ဖုန်း လာတွေ့တယ်လို့ အကြောင်းကြားပေးပါ…။”</p> <p>တံခါးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေသော အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ထျန်ဖုန်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်နေသည်မှာ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထျန်ဖုန်းက အကြာကြီး ဆက်ရပ်နေပါက သူတို့က နှင်ထုတ်ရန် ကြံစည်နေခဲ့ကြသည်ပင်။ သို့သော် ထျန်စစ်ဖုန်း ဟူသော အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ တော့ လူတိုင်း မှင်တက်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် ထျန်ညီအစ်ကိုများအကြောင်းကို မသိသူ မရှိချေ။ သူတို့သည် ရန်မစသင့်သော လူစားမျိုးများဖြစ်ကြောင်း ကျောက်မိသားစုကလည်း ကောင်းကောင်း သိထားသည်။</p> <p>“သခင်လေးထျန် ဖြစ်နေတာကိုး။ ဧည့်ခန်းမှာ ခဏလောက် ထိုင်စောင့်ပေးပါ၊ ကျွန်တော် သခင်ကြီးဆီ အမြန်သွားအကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်….။”</p> <p>အစောင့်တစ်ဦးက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် အိမ်တော်အတွင်းသို့ အပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူသည် ထျန်ဖုန်းဆိုသည်မှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုပင် အတည်မပြုရဲတော့ချေ။</p> <p>“ဒီဘက်က ကြွပါ သခင်လေး…။”</p> <p>အခြားအစောင့်တစ်ဦးက ရှေ့မှဦးဆောင်ကာ ထျန်ဖုန်းကို ဧည့်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p>အိမ်တော်အတွင်းရှိ ခန်းမဆောင်တွင် ကျောက်တုန်းရှန့်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။</p> <p>“သခင်ကြီး... သခင်ကြီး…။”</p> <p>အတွေးစပြတ်သွားသဖြင့် ကျောက်တုန်းရှန့်က ဝင်လာသူကို ကြည့်ကာ စိတ်မရှည်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဘာတွေ ဒီလောက် အလောတကြီးဖြစ်နေရတာလဲ…။”</p> <p>“သခင်ကြီး... ထျန်... ထျန်စစ်ဖုန်း ရောက်နေပါတယ်….။”</p> <p>အစောင့်က မောဟိုက်သံဖြင့် လုပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဘာ… ထျန်စစ်ဖုန်း ဟုတ်လား…။”</p> <p>ထိုအမည်ကို ကြားသည်နှင့် ကျောက်တုန်းရှန့်သည် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။</p> <p>“မြန်မြန်... မြန်မြန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်စမ်း၊ မဟုတ်သေးပါဘူး... ငါကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုမယ်….။”</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်ကြီး၊ သူ အခု ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရောက်နေပါပြီ…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က အစောင့်ကို ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>*တံခါးစောင့်ဆိုတာ ဒီလို အမြင်ရှိမှ ဖြစ်မှာ၊ အမြင်မရှိတဲ့ တံခါးစောင့်က ပြဿနာပဲ ရှာတတ်တာ* ဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် ဧည့်ခန်းဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ ပန်းချီကားများကို ကြည့်နေစဉ် လူတစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ သည်။ ကျောက်တုန်းရှန့်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုလူငယ်၏ မျက်ခုံးများမှာ ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်ကာ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး ထူးခြား သော အရှိန်အဝါရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရန်သူ၏ စွမ်းအားကို အာရုံခံကြည့်သော အခါတွင်မူ အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလှသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ ပို၍ပင် သတိထား လိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော်က လက်ရှိ ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင် ကျောက်တုန်းရှန့်ပါ။ ခင်ဗျားက သခင်လေး ထျန်စစ်ဖုန်းလား…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ရိုကျိုးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် အဝေးအထိ ထွက်မကြိုနိုင်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းကလည်း မောက်မာခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည်ဂါရဝပြုကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်။ ကျွန်တော်က ထျန်စစ်ဖုန်းပါ။ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ လာခဲ့မိတာ အားနာပါတယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းမှာ စကားပြောရ အဆင်ပြေသူမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ကျောက်တုန်းရှန့် စိတ်သက်သာရာရ သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>“ထိုင်ပါဦး သခင်လေး…။”</p> <p>နှစ်ဦးသား အတူတူ ထိုင်လိုက်ကြပြီးနောက် အစေခံများက လက်ဖက်ရည် လာရောက် တည်ခင်းပေးကြ သည်။ ထျန်ဖုန်းက ကျောက်တုန်းရှန့်ကို ကြည့်ကာ သူသည် ရက်စက်ယုတ်မာသူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း သုံးသပ်လိုက်၏။</p> <p>ထို့ပြင် သူ မလာခင်က ကျောက်မိသားစုအကြောင်း စုံစမ်းခဲ့ရာတွင်လည်း ကျောက်မိသားစု၌ စည်းကမ်း တင်းကြပ်သဖြင့် လူအများကို နှိပ်စက်ခြင်းမျိုး မရှိကြောင်း သိခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်သာ သူ ယနေ့ ကျောက်မိသားစုထံသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် ကျောက်တုန်းရှန့်က တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် စကားစလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးထျန်... ကျွန်တော် မေးသင့်၊ မမေးသင့် မသိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို မေးခွင့်ပြုပါဦး…။”</p> <p>“ဟုန်မိသားစု ကိစ္စက ကျွန်တော့်လက်ချက်လားလို့ မေးချင်တာမလား…။”</p> <p>“မှန်ပါတယ်... ဒါက မြို့ထဲမှာရှိတဲ့ လူတိုင်း သိချင်နေကြတဲ့ မေးခွန်းပါပဲ…။”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒါ ကျွန်တော့်လက်ချက်ပါ။ ဟုန်မိသားစုကြောင့် ကျွန်တော့် ညီအစ်ကိုတွေ သေခဲ့ ရသလို ဟုန်မိသားစုကလည်း မကောင်းမှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာကြောင့် သူတို့ သေသင့်ပါ တယ်လေ…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ သူ ခန့်မှန်းထားသော်လည်း အမှန်တရားကို ကိုယ်တိုင်ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။</p> <p>ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် အစွမ်းထက် လှသော ဟုန်မိသားစုမှာ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် တစ်ညတည်းနှင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က ထရပ်ကာ ထျန်ဖုန်းကို ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ဖျင်ကျန်းမြို့အတွက် အန္တရာယ်ကောင်တွေကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး…။ ဖျင်ကျန်းမြို့သူမြို့သားတွေအားလုံး သခင်လေးကို ကျေးဇူးတင်နေကြမှာပါ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ဟုန်မိသားစုက ကျွန်တော့်ကိုလည်း ရန်စခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော် လုပ်သင့် တာ လုပ်ခဲ့တာပါ…။”</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က ပြန်ထိုင်လိုက်ရင်း စိုးရိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သခင်လေးက ဟုန်မိသားစုကို သုတ်သင်လိုက်ပြီဆိုတော့ ဟုန်လင်းက သခင်လေးကို အလွတ် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ပါရမီ အရမ်းမြင့်သလို မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းမှာလည်း မျက်နှာပန်းလှ တယ်လို့ ကြားမိတယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက လက်ကာပြကာ အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး…။”</p> <p>သူသည် သေခြင်းတရားဖြင့် အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်သူဖြစ်ရာ ဟုန်လင်း လာရောက်ရန်စမည်ကို ပို၍ပင် လိုလားနေသေးသည်ပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောလိုတော့သဖြင့် ကျောက်တုန်းရှန့်လည်း လိမ်မာပါးနပ်စွာဖြင့် စကားစဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါနဲ့... သခင်လေးထျန် ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ဆီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ ကြွလာတာပါလဲ…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က မဝံ့မရဲ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်ညီအစ်ကိုတွေက မြို့ပြင်မှာပဲ ကျင့်ကြံနေထိုင်ခဲ့ တာဆိုတော့ ဒီဒေသရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ပထဝီအနေအထားတွေကို သိပ်မသိဘူး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>“ဖျင်ကျန်းမြို့က ကျွန်တော့်ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မသင့်တော်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်က ပိုဝေးတဲ့နေရာကို သွားပြီး အခွင့်အလမ်းတွေ ရှာဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာသတင်းအချက်အလက်မှ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်ဆီကနေ လမ်းညွှန်ချက် အချို့ကို တောင်းခံချင်လို့ပါ”</p> <p>ဖျင်ကျန်းမြို့မှာ သူ ဆက်နေရန် မသင့်တော်တော့ချေ။ အစွမ်းထက်သူများ၊ အရင်းအမြစ်များနှင့် ပြဿနာရှာရန် အခွင့်အရေးများမှာ ဤမြို့တွင် မရှိတော့ပေ။ ထျန်ဖုန်းသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိ လာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် ပြင်ပလောကအကြောင်းကို လုံးဝမသိချေ။ ယွမ်လီ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲတွင်လည်း မြေပုံ မပါရှိခဲ့ပေ။</p> <p>ကျောက်မိသားစုမှာ အခြေခံအုတ်မြစ် အခိုင်မာဆုံးဖြစ်ပြီး စကားပြောရ အဆင်ပြေဆုံးဖြစ်သည်ဟု ကြားထားသဖြင့် ထျန်ဖုန်း ယနေ့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save