Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align:center">ကိုယ်ကျင့်တရား မရှိလွန်းလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“အော်... ဟုတ်လား…”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့် စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူက လမ်းညွှန်ချက် တောင်းခံရန် သာ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ဒီဒေသရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ပထဝီအနေအထားကိုတော့ ကျွန်တော် သိသလောက် ရှင်းပြပေးပါ့မယ်…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်၏ ရှင်းပြချက်များကြောင့် ထျန်ဖုန်းသည် မိမိရောက်ရှိနေသော နေရာကို နောက်ဆုံး တွင် သိလိုက်ရလေသည်။</p> <p>လက်ရှိတွင် သူသည် ချင်းရှောင်းမင်းဆက်၏ နယ်ပယ်အတွင်း ရောက်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ချင်းရှောင်းမင်းဆက်သည် သာမန်လူသားများ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသော်လည်း နန်းတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူများလည်း ရှိနေတတ်သည်။</p> <p>ဖျင်ကျန်းမြို့သည် ချင်းရှောင်းမင်းဆက်အတွင်းရှိ ရှိုးကျောက် ပြည်နယ်၊ ဆူးယုံခရိုင်ထဲတွင် တည်ရှိ လေသည်။ ကျောက်တုန်းရှန့်ကိုယ်တိုင်လည်း အဝေးကြီးသို့ မရောက်ဖူးသဖြင့် ပိုမိုနက်နဲသော အချက်အလက်များကိုမူ မသိရှိချေ။</p> <p>“မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းရဲ့ တည်နေရာကိုကော ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင် သိပါသလား…။”</p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က ခေတ္တတွေဝေသွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော် မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းကိုတော့ ကိုယ်တိုင်မရောက်ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဖျင်ကျန်းမြို့ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာ ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ သာမန်လူတစ်ယောက် လမ်းလျှောက်သွားမယ်ဆိုရင် တစ်လ၊ နှစ်လလောက် ကြာလိမ့်မယ်။ မြစိမ်းတောင်တန်းဂိုဏ်းက ရှိုးကျောက် ပြည်နယ်နဲ့ နောက်ထပ် ပြည်နယ် တစ်ခုရဲ့ နယ်စပ်မှာ တည်ရှိတာပါ…။”</p> <p>“နားလည်ပါပြီ…၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်လေသည်။ ဟုန်လင်းသည် သတင်းကို ဤမျှမြန်မြန် ရရှိခဲ့ခြင်းမှာ တစ်စုံတစ်ရာသော ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်ရမည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိလေသည်။</p> <p>“သခင်လေးကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ၊ ဒါလေးက ကူညီရတာ အပန်းမကြီးပါဘူး…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က လက်ခါပြကာ</p> <p>“ဖျင်ကျန်းမြို့က သခင်လေးတို့လို ပါရမီရှင် လူငယ်တွေ ကျင့်ကြံဖို့ မသင့်တော်တာ အမှန်ပါပဲ။ ဒီမှာက အရင်းအမြစ်တွေ ရှားပါးသလို ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကလည်း အားနည်းတယ်။ ပြင်ပလောကကို ထွက်ပြီး အတွေ့အကြုံရှာတာကမှ သခင်လေးအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ အနာဂတ်တွေ ရှိလာမှာပါ….။”</p> <p>ဟု ပြောကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p>“အနှောင့်အယှက် ပေးမိတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ထရပ်လိုက်ပြီး ဟုန်မိသားစုထံမှ ရရှိခဲ့သော ကျင့်စဉ်စာအုပ်အချို့ကို သိုလှောင်ခန်းထဲမှ ထုတ်ယူကာ ကျောက်တုန်းရှန့်ထံ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါတွေက ဟုန်အိမ်တော်ကနေ ကျွန်တော် ရခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အသုံးမဝင်လို့ ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်ကို ပေးခဲ့ပါ့မယ်…။”</p> <p>“အို... ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် သခင်လေးထျန်…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ မငြင်းရဲဘဲ လက်ခံလိုက်ရလေသည်။ ထျန်ဖုန်း ကလည်း သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ချေ။ ဤကျင့်စဉ်များကို သိမ်းထားခြင်းမှာ သူ့အတွက် နေရာလပ်ဖြုန်းတီးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>“ကိစ္စတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ဂါရဝပြုကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p>“သခင်လေး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…။”</p> <p>ကျောက်တုန်းရှန့်က အမြန်ခေါ်လိုက်သည်။ ဟုန်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မည်သို့ခွဲဝေမည်ကို မဆွေး နွေးရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ကျောက်မိသားစုခေါင်းဆောင်မှာ ပြောစရာ ကျန်သေးလို့လား…။”</p> <p>“ဒီလိုပါ... ဟုန်မိသားစု ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ရှိနေတယ် မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေကို အလကား ပစ်ထားမယ့်အစား သခင်လေးရဲ့ နာမည်နဲ့ လွှဲပြောင်းပေးချင်လို့ပါ။ သခင်လေးကပဲ အဲဒီလုပ်ငန်းတွေကို ဆက်ခံလိုက်ပါလား..။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ထိုမြေခွေးအိုကြီးကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်မိသည်။ သူ ဖျင်ကျန်းမြို့မှ ထွက်ခွာတော့ မည်ကို သိပါလျက်နှင့် ဤလုပ်ငန်းများကို ပေးနေခြင်းမှာ ဘာများထူးပါမည်နည်း။</p> <p>“ရပါတယ်... ဟုန်မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး။ ကျွန်တော်က သာမန်လူသားလောကမှာ သုံးဖို့အတွက် ရတနာအချို့ကိုပဲ ယူထားတာပါ။ ကျန်တာတွေကိုတော့ ခင်ဗျားတို့ သဘောရှိတာသာ လုပ်ကြပါ…။”</p> <p>အမှန်စင်စစ် ဟုန်မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများသည် သာမန်လူများအတွက်သာ အရေးကြီးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် မကြာမီ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် သို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်ရာ ထိုအရာများကို စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့ပြင် ယွမ်လီတို့ပင်လျှင် ဤလုပ်ငန်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>“ဒါဆိုရင်... သခင်လေး ခဏလောက် စောင့်နိုင်မလား..။ ကျွန်တော် စားသောက်ဖွယ်ရာတွေ ပြင်ဆင်ခိုင်း လိုက်ပါ့မယ်။ တခြား မိသားစုခေါင်းဆောင်တွေကိုလည်း ဖိတ်ပြီး သခင်လေးအတွက် နှုတ်ဆက်ပွဲလေး လုပ်ပေးချင်လို့ပါ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“မလိုပါဘူး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားတော့မယ်…။” ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p>ကျောက်အိမ်တော်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းသည် ဖျင်ကျန်းမြို့အတွင်း လျှောက်သွားနေမိသည်။ ဤမြို့သည် ဤကမ္ဘာတွင် သူ၏ ပထမဆုံးသော မှတ်တိုင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လာဖြစ်၊ မလာ ဖြစ်ကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိချေ။</p> <p>သူသည် ဖျင်ကျန်းမြို့သို့ ကမ္ဘာကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီး ဟုန်ထော့၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံခဲ့ရကာ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချိန်က ဟုန်မိသားစုသည် သူ၏ မျက်စိထဲတွင် အင်အားကြီးမားလှသော ဘီလူးကြီး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် စနစ်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထို့နောက်တွင် သူသည် ပြဿနာများစွာကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး ယခုမူ ဟုန်မိသားစု တစ်စုလုံးကိုပင် သုတ်သင် နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် (၈) သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ နောက် ထပ် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိပေလိမ့်မည်။</p> <p>မြို့၏ လမ်းမများကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ကျန့်ချင်းက သူ့နောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခဲ့ပုံ၊ ယွမ်လီက လရောင် အောက်တွင် ငှက်လျှောက်ပြခဲ့ပုံနှင့် ဟုန်လင်း၏ အတု သတင်းများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ရှင်တစ်ကားကဲ့သို့ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာကာ အလိုအလျောက် ပြုံးမိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p>မြို့ထဲတွင် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ရုန်းကန်နေကြသော ပြည်သူများကို ကြည့်ကာ ထျန်ဖုန်း သက်ပြင်းချ လိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူသာ စနစ်နှင့် မတွေ့ခဲ့ပါက၊ ဟုန်ထော့နှင့် မတွေ့ခဲ့လျှင်တောင် ယခုအချိန် တွင် သူသည်လည်း ဤမြို့၏ တစ်နေရာရာတွင် တောင်းရမ်းစားသောက်နေရပေလိမ့်မည်။</p> <p>“စနစ်... မင်း ငါ့ကို ဘာလို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ…။”</p> <p>အကြာကြီး စဉ်းစားပြီးနောက် ထျန်ဖုန်းထံတွင် မည်သည့် ကောင်းကွက်မှ ရှာမတွေ့သဖြင့် စနစ်က လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>[ဖြစ်နိုင်တာကတော့... ပိုင်ရှင်က ကိုယ်ကျင့်တရားလည်းမရှိ၊ အရှက်လည်းမရှိလို့ နေမှာပေါ့…။]</p> <p>“တော်လိုက်တော့…။”</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save