Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အနက်ရောင်တောင်ထွဋ်ညီနောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နှစ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဝယ်ယူရန် လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူပြီး ယူဆောင်သင့်သည်များကိုလည်း ယူဆောင် ပြီးနောက် ဖျင်ကျန်းမြို့ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးခန့်သာရှိသော စိမ်းနုရောင် လှေငယ်လေးမှာ လေထဲတွင် ဝုန်းခနဲ ကြီးလာခဲ့ပြီး ဆယ်ပေခန့်အထိ ရှည်လျားသွားကာ သူ၏ ခြေရင်း တွင် ပျံဝဲနေတော့သည်။</p> <p>“တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ကမ္ဘာပဲ၊ သိပ္ပံနည်းကျ လုံးဝမရှိဘူး။ နယူတန်သာ ဒီမှာရှိရင် သူလည်း ဒါကို ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ဤလှေပျံကို အသုံးပြုပုံကို အတန်ကြာ လေ့လာခဲ့ဖူးသော်လည်း ဖျင်ကျန်းမြို့ တွင် ယွမ်လီ ရှိနေသေးသဖြင့် ယခင်က အသုံးမပြုခဲ့ချေ။ ယခုမူ သူသည် လှေပေါ်သို့ တက်လိုက်ပြီး မြောက်ဘက်အရပ်ဆီသို့ တုန်တုန်ချည့်ချည့်ဖြင့် ခရီးစတင်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>လေထဲသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူသည် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖျင်ကျန်းမြို့ကို လှည့်ကြည့် လိုက်မိ၏။ ဤခွဲခွာခြင်းမှာ ထာဝရအတွက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ထျန်ဖုန်းသည် အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေပြီး ခရီးသွားချိန်ကို လျှော့ချထားခဲ့လေသည်။ သို့သော်လည်း လှေပျံ ရှိနေသဖြင့် သူသည် ဆူးယုံခရိုင်ကို ကျော်လွန်ကာ တော်တော်ဝေးဝေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ယနေ့၌ သူ ကျင့်ကြံနေသော ဂူအတွင်းမှ အစွမ်းထက်သော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက် ပေါ်လာပြီးနောက် ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။ ထျန်​ဖုန်းသည် ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“နောက်တစ်ဆင့်ကတော့ ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၉) ကို အထွတ်အထိပ်ရောက်အောင် လုပ်ပြီး အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး ကို သုံးပြီး အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကို တက်ဖို့ ပဲ။ ကံကောင်းတာက စနစ်ဆိုင်မှာ ဒီဆေးလုံးတွေ ဝယ်လို့ရနေတာပဲ၊ ငါ အပင်ပန်းခံ ရှာစရာမလိုတော့ ဘူး…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံးမပါဘဲ အဆင့်တက်၍ မရခြင်းမဟုတ် သော်လည်း မိမိဘာသာ အဆင့်တက်ရန်မှာ ပါရမီနှင့် အချိန်သည် အလွန်လိုအပ်သည်ပင်။ ထို့ကြောင့် ဆေးလုံးအသုံးပြုခြင်းက ပို၍ အဆင်ပြေလှသည်။</p> <p>“ကဲ... အခုတော့ ခရီးကို အရှိန်မြှင့်လို့ ရပြီ။ ကျင့်ကြံခြင်းလောကကြီးကို ငါ တကယ် မြင်ချင်လှပြီ…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် အနာဂတ်အတွက် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ဤကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုပုံစံ ရှိမလဲ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကော ဘယ်လောက်တောင် များမလဲ၊ နတ်မိမယ် တွေ၊ ပါရမီရှင်တွေနဲ့သာ သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့လျှင် ဘယ်လို ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာဦးမလဲ။ ထျန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အလင်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ယုတ်မာသော အကြံအစည်ပေါင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p>အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိသွားသဖြင့် သူ၏ လှေမောင်းနှင်နှုန်းမှာလည်း ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ ရက် အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် လှေကို ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။</p> <p>…………</p> <p>ထျန်ဖုန်း ခရီးသွားနေစဉ်မှာပင် ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် သူ၏ လုပ်ရပ်များမှာ ပိုမို လူပြောများလာခဲ့လေသည်။ ထျန်ညီအစ်ကို လေးယောက်နှင့် ဟုန်မိသားစုတို့၏ အရှုပ်တော်ပုံ၊ ယွမ်လီ၏ လရောင်အောက်မှ ငှက် လျှောက်ပြမှုတို့မှာ အလွန်ပင် ဟိုးဟိုးကျော်နေတော့သည်။</p> <p>“သာမန်လူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ထျန်ဖုန်းကြောင့် အင်အားကြီးတဲ့ ဟုန်မိသားစုကြီး အမြစ်ပြတ်သွား လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ…။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ပြောရဦးမယ်... ထျန်ညီအစ်ကိုတွေကတော့ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်…။”</p> <p>“ဟားဟား... အစ်ကိုကလည်း၊ ဟုန်မိသားစုလို လူယုတ်မာတွေကို နှိမ်နင်းတာက ဘာလို့ ကိုယ်ကျင့် တရား မရှိတာ ဖြစ်ရမှာလဲ…။”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်... အမြွှာညီအစ်ကိုတွေ ဒါမှမဟုတ် ညီအစ်ကို အများကြီးရှိတဲ့သူတွေ ကိုတော့ သွားမရန်စတာ အကောင်းဆုံးပဲ…။”</p> <p>ထိုအချိန်မှစ၍ ဖျင်ကျန်းမြို့တွင် ထူးဆန်းသော အလေ့အထတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ညီအစ်ကို အများကြီးရှိသော မိသားစုများကို ဘယ်သူမှ မရန်စရဲကြခြင်းပင်။ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပြဿနာတက်လျှင် ဤသို့ မေးမြန်းလေ့ရှိကြသည်။</p> <p>“မင်းမှာ ညီအစ်ကို ရှိလား…။ ညီ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိလဲ…။”</p> <p>အကယ်၍ တစ်ဖက်လူတွင် ညီအစ်ကို မရှိလျှင် ပြဿနာရှာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ညီအစ်ကို ရှိနေပါက ထိုသူ သည် စိတ်ကို လျှော့လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p>“ငါ့မှာလည်း အမေတူ အဖေတူ ညီလေး လေးယောက် ရှိတယ်….။”<br />  </p> <p>“အို... အစ်ကို... ခုနက ကျွန်တော့် စကားသံ နည်းနည်း မာသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ…။”</p> <p>…………</p> <p>တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းရှိ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခု၏ဘေးတွင်...</p> <p>“အင်း... မွှေးနေတာပဲ..။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် စမ်းချောင်းဘေးတွင် ထိုင်ကာ ရွှေအိုရောင်သန်းပြီး ကြွပ်ရွနေသော ယုန်ကင်တစ်ပိုင်းကို ဖဲ့ယူလိုက်လေ၏။ သူသည် ဘေးမှ မီးပုံကို ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီးနောက် အရသာရှိသော အစားအစာကို စတင်သုံးဆောင်လေတော့သည်။</p> <p>“ဟင်….”</p> <p>ရုတ်တရက် သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ အဝေးမှ တိုက်ခိုက်သံများကို သဲ့သဲ့ကြားနေရပြီး မီးတောက် အလင်းတန်းများကိုလည်း တစ်ခါတစ်ရံ မြင်နေရသည်။ သို့သော် ထျန်ဖုန်းသည် ဝင်ပါရန် အစီအစဉ် မရှိသဖြင့် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ အစားကိုသာ ဆက်စားနေလိုက်သည်။</p> <p>…………</p> <p>“ငွေသစ်ရွက်မြက်ကို အခုချက်ချင်းပေးစမ်း၊ ဒါဆို မင်းအသက်ကို ငါ ချမ်းသာပေးမယ်…။”</p> <p>အဝေးမှ အသံများ ကြားနေရသော်လည်း ထျန်ဖုန်းမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။</p> <p>“အိပ်မက်မက်မနေနဲ့…။ ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရင် ပစ်လိုက်မယ် နင့်ကိုတော့ လုံးဝ မပေးနိုင်ဘူး…။”</p> <p>နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထျန်ဖုန်း၏ နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>“မင်းက သေလမ်းရှာနေမှတော့ ငါတို့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့…။”</p> <p>ခက်ထန်သော အသံကြီးတစ်သံက ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>မှော်အတတ်များ၏ ပေါက်ကွဲသံများနှင့်အတူ ထိုလူများမှာ ထျန်ဖုန်းရှိရာအရပ်သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ် လာခဲ့သည်။ ထျန်ဖုန်းသည် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့် (၇) ခန့်တွင်သာ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး ထိုလူများ ဘာလုပ်မည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>“ရှူး... ”</p> <p>အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သစ်ကိုင်းတစ်ခုပေါ်သို့ ခုန်တက်လာလေ၏။ သူမသည် အသက် (၂၆)၊( ၂၇) ခန့်ရှိပြီး သာမန်ရုပ်ရည်သာ ရှိသည်။ ပြင်းထန်သော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး ရင်ဘတ် မှာလည်း အသက်ရှူ မြန်နေသဖြင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သူမသည် ထျန်ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အံ့ဩသွားပုံရလေသည်။ သူမက အားနာသော မျက်နှာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ရှင်... ကျွန်မ ဒီမှာ လူရှိနေမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ရှင် အမြန် ထွက်ပြေးတော့၊ ရှင့်နောက်မှာ မျက်တော​င်တစ် ချက်မခတ်ဘဲ လူသတ်တတ်တဲ့ အနက်ရောင်တောင်ထွဋ်ညီနောင်တွေ လိုက်လာနေပြီ….။”</p> <p>သူမသည် ထျန်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ အဝေးသို့ ဆက်လက် ထွက်ပြေးသွာလေတော့သည်။ ထျန်ဖုန်းကမူ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ​စားလက်စကိုသာ ဆက်စားနေခဲ့လေသည်။</p> <p>“ဟေ့ကောင်…။ အဲဒီမိန်းမကို တားထားစမ်း…။”<br />  </p> <p>“သူ လွတ်သွားရင် မင်းကို ငါ သတ်ပစ်မယ်…။”</p> <p>အနက်ရောင်တောင်ထွဋ်ညီနောင် နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြီး ထျန်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ သူသည် အဆင့် (၇) သာ ရှိသည်ဟု ယူဆကာ ချက်ချင်း ခြိမ်းခြောက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ဦးမှာ မုတ်ဆိတ်ဗလပွနှင့် ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာရှိပြီး အခြားတစ်ဦးမှာမူ ပိန်လှီကာ နှာဘူးရုပ် ပေါက်နေသည်။ ထျန်ဖုန်းက ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင် နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပိန်လှီသောလူက ဒေါသထွက်ကာ မီးလုံးကြီးတစ်လုံးဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက် လေသည်။</p> <p>“မင်းက ဆွံ့အလို့လား၊ နားမကြားလို့လား …ဟမ်.. ဟေ့ကောင်…။”</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် မီးလုံးကို အသာအယာ ရှောင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားလေသည်။</p> <p>“ခြင်္သေ့အိပ်နေတာကို ခွေးက လာကလိနေတာပဲ…။”</p> <p>“သူများ ထမင်းစားနေတာကို လာနှောင့်ယှက်တာက အသက်နဲ့လဲရမယ့် ကိစ္စဆိုတာ မင်းတို့ သိလား..။ မင်းတို့ကတော့ သေလမ်းရှာနေကြပြီပဲ…။”</p> <p>*ငါက ဘာပြဿနာမှ မရှာဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေတာကိုတောင် လာရန်စရဲကြတယ်ပေါ့လေ…။*</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ လေဟုန်ခွင်းဓားသွားနှစ်စင်းကို ပစ်လွှတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“ရွှစ်… ”<br />  </p> <p>“ရွှစ်… ”<br />  </p> <p>“အနက်ရောင်တောင်ထွဋ်ညီနောင် ဟုတ်လား…။ မင်းတို့က လေနဲ့ ကစားတာ ဝါသနာပါပုံရတယ်…။”</p> <p>“မျက်တောင်မခတ်ဘဲ လူသတ်တတ်တယ်ဆိုတော့... မင်းတို့ ဘယ်တော့မှ မျက်တောင် ထပ်မခတ်နိုင် အောင် ငါ လုပ်ပေးရမှာပေါ့…။”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save