Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချန်ယွင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"တာအိုရောင်းရင်း ချန်ယွင်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး…။"</p> <p>အလောင်းများကို စစ်ဆေးနေသော ထျန်ဖုန်းက လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ခဏလေးပဲ စောင့်ပါ၊ ကျွန်တော် ဒီအလောင်းတွေကို စစ်ဆေးပြီးရင် မေးစရာလေး ရှိလို့ပါ…။"</p> <p>ချန်ယွင်က အသာအယာ ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး သူပြောသည့်အတိုင်းပင် ရပ်စောင့်နေလိုက်သည်။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ရှေ့မှလူငယ်မှာ သူမ၏အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ရတနာများကို ခဏချင်းအတွင်း သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။ ဓားကြီးတစ်လက်နှင့် ဓားရှည်တစ်လက်။ နှစ်လက်လုံးက တန်ဖိုးကြီးလှသည့် ရတနာများတော့ မဟုတ်ချေ။ ထို့ပြင် အဆင့်နိမ့် စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  (၃၀) ကျော်ကိုလည်း ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။</p> <p>ယခင်က ယွမ်လီထံမှ ရထားသည် နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် ယခုအခါ သူ၏ လက်ထဲ၌ စိတ်စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး  (၆၀)၊ (၇၀) ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထို့ပြင် အသုံးမဝင်သော လက်စွဲစာအုပ် အချို့နှင့် အထွေထွေ ပစ္စည်းအချို့ကိုလည်းရှိခဲ့လေသည်။</p> <p>"တကယ့် ဆင်းရဲသားတွေပဲ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ ဪ... နောက်ဆုံး ကျန်နေတာကတော့ သိုလှောင်အိတ် တစ်အိတ်ပဲပေါ့။</p> <p>ချန်ယွင်ကမူ ထိုသိုလှောင်အိတ်ကို လိုချင်တပ်မက်သော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ သူမ  တွင် ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုး တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးချေ။ ထျန်ဖုန်းက သူမ၏ အကြည့်ကို မြင်သော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူက သူမ၏အသက်ကို ကယ်ပေးထားပြီးသားဖြစ်ရာ ဘာကြောင့် ပိုပေးရဦး မည်နည်း။</p> <p>*ငါက မိန်းမနောက်ပိုး လုပ်တတ်တဲ့ ငကြောင် မဟုတ်ဘူးဟ* ဟု သူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မချန်... ဒီအနီးအနားမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ စုဝေးတတ်တဲ့နေရာ ရှိလားလို့ ကျွန်တော် မေးချင်လို့ပါ..။"</p> <p>ဤကမ္ဘာအကြောင်းကို နားလည်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ရာနေရာကို ရှာဖွေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှေ့နားမှာ ဈေးမြို့တော်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒီမှာ လေလွင့်ကျင့်ကြံသူတွေ အနားယူတာ၊ ကုန်သွယ်တာ တွေ လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒီကနေသွားရင် နေ့တစ်ဝက်စာလောက်ပဲ ကြာလိမ့်မယ်။ အစ်ကိုထျန်က အဲဒီမြို့ ကို သွားမလို့လား…။"</p> <p>"ဟုတ်တယ်... သွားဖို့ လိုအပ်နေလို့ပါ…။"</p> <p>"ဒါဆိုရင်... ကျွန်မကော လိုက်ခဲ့လို့ ရမလားဟင်…။"</p> <p>ချန်ယွင်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ထျန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မလည်း ဆေးလုံးသန့်စင်ပေးမယ့်သူကို ရှာဖို့ အဲဒီဈေးကို သွားမလို့ပါပဲ…။"</p> <p>"ရပါတယ်... ကိစ္စမရှိပါဘူး…။"</p> <p>လမ်းပြမည့်သူ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ ထျန်ဖုန်းက ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းမရှိချေ။</p> <p>"ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် ရှင်…။"</p> <p>​ချန်ယွင်က ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်လေသည်။ သူမတွင် အခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိချေ။ အဓိကမှာ သူမ သည် အဆင့် (၈) သာ ရှိသေးပြီး လက်ထဲတွင် ငွေသစ်ရွက်မြက် ရှိနေသဖြင့် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်လာ မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ အစွမ်းထက်သူတစ်ဦးနှင့် အတူသွားရခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်း နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>"ရပါတယ်... အားနာစရာ မလိုပါဘူး…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လှေပျံကို ထုတ်လိုက်ကာ ရှေးဦးစွာ တက်လိုက်သည်။</p> <p>"တက်ခဲ့လေ…။"</p> <p>လေထဲတွင် ပျံဝဲနေသော လှေကို ကြည့်ကာ ချန်ယွင်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားတော့သည်။ လှေပျံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ သာမန်လူ မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ ဤကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးကို အခြေခံ အုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများသာ ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိသည်ပင်။</p> <p>ချီစွမ်းအင်သန့်စင်ခြင်း အဆင့်မှာပင် ဤမျှ စွမ်းဆောင်နိုင်သူမှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး သူ၏ နောက်ခံမှာ လည်း သေချာပေါက် ကြီးမားပေလိမ့်မည်။</p> <p>"ကျွန်မ ကရှင့်အတွက် ရယ်စရာ ဖြစ်သွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါရှင်…။"</p> <p>ချန်ယွင်က မျက်နှာနီမြန်းသွားကာ လှေပေါ်သို့ အမြန် ခုန်တက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ရပါတယ်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက လက်ဟန်သင်္ကေတဖော်ဆောင်လိုက်ရာ လှေပျံမှာ လေဟုန်ကိုခွင်း၍ ချန်ယွင် ညွှန်ပြသော အရပ်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဦးတည်သွား​တော့သည်။ လမ်းတလျှောက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စကားပြောရင်း ခင်မင်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>ချန်ယွင်သည် မိဘမဲ့တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။ သူမကို အဆင့် (၆) ရှိသော တာအိုဘုန်းကြီးအိုတစ်ပါးက ကောက်ယူမွေးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ထိုဘုန်းကြီး ပျံလွန်တော်မူ သွားပြီးနောက် သူမသည် အတွေ့အကြုံရှာရန် လောကကြီးထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ယွင်၏ ပါရမီမှာ သိပ်မကောင်းလှဘဲ ရောနှောစိတ်ဝိညာဉ်အမြစ် ရှိသူဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ ဆရာကြောင့် မည်သည့်ဂိုဏ်းကိုမှ မဝင်ခဲ့ဘဲ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့သော်လည်း ယခုမှ အဆင့် (၈) သို့သာ ရောက်ရှိသေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းနှင့် စကားပြောရာမှ သူမသည်လည်း သူ၏အကြောင်းအရင်း အချို့ကို သိခဲ့ရသည်။ သူမ၏ အမြင်တွင် ထျန်ဖုန်းသည်လည်း အားကိုးရာမဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းသမားဖြစ်ပြီး မိမိဘာသာ ကျင့်ကြံကာ အဆင့် (၉) သို့ ရောက်ရှိလာသူဟု နားလည်လိုက်သည်။ နှစ်ဦးလုံးမှာ ဘဝတူများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ချန်ယွင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ထျန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ…။"</p> <p>"ဘာ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ရှင်…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခုကို နားလည်သွားခဲ့လေသည်။ သူက သိုလှောင် အိတ်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါကို လိုချင်လို့လား….။"</p> <p>ထျန်ဖုန်း၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဖြစ်လေသည်။</p> <p>* အလကား အတင်းတောင်းရင်တော့ လမ်းတစ်ဝက်မှာ ကန်ချပစ်မယ်…။*</p> <p>သိုလှောင်အိတ်၏ တန်ဖိုးကို သူအတိအကျ မသိသော်လည်း ဈေးမပေါသည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့က အမှတ်မထင် ဆုံတွေ့ခဲ့သူများသာဖြစ်လေသည် အဘယ်ကြောင့် အလကား ပေးရမည်နည်း။</p> <p>"ဟင့်အင်း... ကျွန်မက ဝယ်ချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ် ကျွန်မဆီမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး  လုံလုံလောက်လောက် မရှိသေးလို့ပါ….။"</p> <p>ချန်ယွင်က ထျန်ဖုန်း အထင်လွဲမည်စိုးသဖြင့် ပျာပျာသလဲ ပြောရှာလေသည်။</p> <p>"ဪ... ဒါဆိုရင် ဒီအိတ်အတွက် မင်းက ဘယ်လောက် ပေးချင်လို့လဲ….။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက သိုလှောင်အိတ်၏ တန်ဖိုးကို သိချင်သဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဈေးမှာဆိုရင် သိုလှောင်အိတ်ကို စိတ်စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  (၅၀) နဲ့ ရောင်းကြတယ်။ တကယ် တမ်းရောင်းရင် (၄၅) တုံးလောက်တော့ ရတတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မဆီမှာ အခု စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး  (၄၀) ပဲ ရှိတာပါ။ အရေးပေါ်သုံးဖို့ (၅) တုံး ချန်ထားရဦးမှာမို့ (၃၅) တုံးရယ် တခြား ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဆေးလုံးတွေနဲ့ရယ် လဲလို့ရမလားဟင်…။"</p> <p>ချန်ယွင်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အားနာနေပုံရလေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ စုဆောင်းထားသမျှ အားလုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဪ... နားလည်ပြီ…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်း စိတ်အေးသွားသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး သူငယ်ချင်းက အမြတ်ထုတ်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် သူ ကျေနပ်သွားမိသည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် မင်းဆီက (၃၅) တုံးပဲ ယူမယ် ကျန်တာတွေ မလိုတော့ဘူး…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းသည် ထိုစိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  ဆယ်တုံးခန့်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဈေးမှာ သွားရောင်းဖို့ဆိုသည်ကလည်း အချိန်ကုန်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​စနစ်ရှိနေသည့် သူ့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  အနည်းငယ်အတွက် အချိန်ဖြုန်းနေရခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိချေ။ သူသည် သိုလှောင်အိတ်ကို ချန်ယွင်ထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုလေသည်။</p> <p>"ဒါက... ရှင်..."</p> <p>ချန်ယွင်က ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း မငြင်းနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p>"ရပါတယ်... ယူထားလိုက်ပါ…။"</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် အစ်ကိုထျန်…။"</p> <p>ချန်ယွင်က ထျန်ဖုန်းကို ကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထျန်ဖုန်းမှာ လှေပျံပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ဖြစ် ရာ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး  အနည်းငယ်ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ဟု သူမ တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၃၅) တုံးကို ထျန်ဖုန်းထံ ပေးအပ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်ကာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေတော့သည်။</p> <p>ထျန်ဖုန်းက ပြုံးပြီး ခေါင်းကို ဖြေးညင်းစွာခါယမ်းလိုက်လေသည်။ သူမကို အနှောင့်အယှက် မပေးလို သဖြင့် လှေကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်နေလိုက်တော့သည်။</p> <p>…………</p> <p>"ဈေးမြို့တော်က ဟောဟိုရှေ့မှာပဲ။ အဲဒီမြို့ကို အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက တည်ထောင်ခဲ့တာဆိုတော့ ဘယ်အဆင့် (၉) ကျင့်ကြံသူမှ အဲဒီမှာ ပြဿနာမရှာရဲကြဘူး…။"</p> <p>ဟု ချန်ယွင်က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>*အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် မပြောနဲ့၊ အခြေတည်စိတ်ဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တောင် ငါ့ကို ရန်စရင် ပြဿနာတက်သွားလိမ့်မယ်….။* ဟု ထျန်ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကိုထျန်... ကျွန်မတို့ လမ်းလျှောက်သွားကြရအောင်။ လှေပျံက လူသတိထားမိလွန်းတယ်…။"</p> <p>တခြားကျင့်ကြံသူများက ဤလှေကို လိုချင်တပ်မက်ပြီး လုယူမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဈေးထဲမှာ လုယက်လို့ ရလို့လား…။"</p> <p>"ဈေးထဲမှာတော့ မရဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရတနာမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားတာက အန္တရာယ်တစ်ခုလိုပဲ။ ဈေးက နေ ထွက်သွားရင် ဓားပြတွေရဲ့ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်တာ ခံရနိုင်တယ်…။"</p> <p>"ဒီဈေးကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူကော ဒီလှေကို လိုချင်မှာလား…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ ထိုကျင့်ကြံသူကပါ လုယူမည်ဆိုလျှင် သူ၏ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ချန်ယွင်က ခေါင်းယမ်းကာ ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p>"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူတိုင်းမှာ လှေပျံ ရှိကြပါတယ်။ အလွန် ရက်စက်ယုတ်မာတဲ့ ကျင့်ကြံသူမျိုးမှသာ လုယူမှာပါ။ ဒီဈေးက လူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အထိခိုက်ခံပြီး ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး….။"</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့…။"</p> <p>"ဪ... ဒါနဲ့ မင်း ဒီနေရာမှာပဲ ဆင်းလိုက်တော့…။"</p> <p>ထျန်ဖုန်းက တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ </p> <p>"ငါကတော့ လုယူခံရမှာကို မကြောက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က မင်းကိုပါ ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့ပါ…။"</p> <p>ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အလုခံရလျင်တောင် ထျန်ဖုန်းက ဝမ်းသာနေဦးမည်ဖြစ်၏။ လုတဲ့သူကိုတောင် ကူညီ ပေးလိုက်ပေဦးမည်။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လျင် သူ သေရုံသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သို့ပေမဲ့ ချန်ယွင်က သူနှင့် ခင်မင်နေသည်ကို ရန်သူက သိသွားပါက သူမပါ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ကို သူ စိုးရိမ်မိခြင်းပင်ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမကို အမြဲတမ်း ကယ်တင်ပေးနေရခြင်းမှာလည်း သူ့အတွက် အလုပ်ရှုပ်စရာ ဖြစ်ရသည်မဟုတ်ပါ လား။ ထို့ကြောင့် အခုကတည်းက လမ်းခွဲလိုက်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save