Book List

<h2 style="text-align: center;">အနန္တ သွေးသခင် {အတွဲ (၁) သားရဲစစ်သည်တော်} (စာစဉ်-၁၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ထုတ်ပြရမည့် အချိန်ရောက်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဒုတိယမြောက်နေ့ ရောက်လာသောအခါ ကျန်းကျင်း တစ်ယောက် ဆူညံသံများကြောင့် နိုးလာခဲ့သည်။</p> <p>​"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ "</p> <p>ကျန်းကျင်းက ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ဖွင့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ခဏမျှ အာရုံစိုက် နားထောင်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျူးကော၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသလိုပင်။</p> <p>​မနေ့ညက လေ့ကျင့်မှုတွင် အလွန်အမင်း အာရုံစိုက်ခဲ့ရသဖြင့် သူက တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းကျင်းက သူ၏ သားရေချပ်ဝတ်ကိုပင် မချွတ်တော့ဘဲ ဓားနှင့် ရေဘူးကိုသာ ဘေးသို့ချကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူက ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ ဓားကို ခါးတွင်ချိတ်ပြီး တဲ တံခါးဝကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​အငြင်းပွားမှုက ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျူးကောနှင့် သူ၏ လူများမှာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သူတို့၏ လက်ထဲတွင်လည်း ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။</p> <p>​"အရှင် ကျန်းကျင်း။ "</p> <p>ရှီးဆောက ကျန်းကျင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အားကိုးရာ ရသွားသည့်နှယ် ရှိတော့သည်။</p> <p>​သူက ကျန်းကျင်း ဆီသို့ အပြေးအလွှား လာခဲ့ပြီး ကျူးကောနှင့် သူ၏ လူများကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုင်တန်းလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီလူတွေက အရမ်း ရိုင်းစိုင်းလွန်းပါတယ်။ သူတို့က ဒူးလေး အများစုကို အတင်းယူပြီး ထွက်သွားဖို့ လုပ်နေကြတာပါ။ "</p> <p>​ကျူးကောဘက်က လူများက ကျန်းကျင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရပ်တန့်သွားကြသည်။</p> <p>​ကျူးကောကမူ ကျန်းကျင်းကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြော၏။</p> <p>"မနေ့က ငါတို့ ရှစ်ကီလိုမီတာလောက်အထိ စူးစမ်းခဲ့ပြီးပြီ။ တိုက်ခိုက်မှု အနည်းဆုံး အကြိမ် နှစ်ဆယ်လောက်နဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်။ ငါတို့ဆီမှာ ဒူးလေး များများရှိလေလေ ပိုပြီး စူးစမ်းနိုင်လေလေ အကျအဆုံး နည်းလေလေ ဖြစ်မှာပဲ။ "</p> <p>​"နတ်ဘုရားကျောင်း နိုက်စ် သူရဲကောင်း... မင်းအနေနဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေကို နားလည်လိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ကျူးကောကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုလူငယ်၏ ထက်မြက်သော အကဲခတ်မှုကြောင့် ကျူးကော၏ ချပ်ဝတ်တန်ဆာမှာ ပြောင်းလဲသွားကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ပို၍ ကြမ်းတမ်းလာပြီး ပြုပြင်မွမ်းမံထားသည်မှာ သိသာလှသည်။ အထူးသဖြင့် ခါးတစ်ဝိုက်တွင် ကြီးမားသော ညှစ်အားတစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အမှတ်အသားများက ထင်ရှားနေ၏။</p> <p>​ထို့အပြင် ကျူးကော၏ ကျောပေါ်တွင် လှံတို နှစ်စင်းသာမက ကြီးမားလှသော အဖြူရောင် အရိုးတူ တစ်လက်လည်း ပါရှိနေသည်။</p> <p>​ထိုအရိုးတူမှာ အလွန်သိပ်သည်းကာ အတော်လေး လေးလံပုံရပြီး ၎င်းမှာ မိကျောင်းခေါင်း တူမြီး မြွေဟောက်၏ မြီးရိုးကို ပြန်လည် ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်း ထိုအချက်ကို သိရှိသည်။</p> <p>​မနေ့က ကျူးကောက လူအချို့ကို လွှတ်ကာ မိကျောင်းခေါင်း တူမြီး မြွေဟောက်၏ မြီးရိုးကို ယူခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်မှာ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် လျင်မြန်လှပြီး တစ်ရက်အတွင်းမှာပင် ကျူးကောက လက်နက်သစ်တစ်ခုကို တပ်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းရော ကျူးကောပါ စကားမပြောကြချင်ပေ။</p> <p>​နှစ်ဖက်စလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်။</p> <p>​"အဲဒီ အရိုးတူက မဆိုးဘူးပဲ။ "</p> <p>ရုတ်တရက် ကျန်းကျင်းက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒဏ်ရာရတဲ့သူ ရှိလား။ အထိအခိုက်ရော။ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် ငါ စီစဉ်ပေးပါ့မယ်။ သခင်မလေး ကျီတိကို ဆေးရည်တချို့ ဖော်စပ်ခိုင်းလို့ ရပါတယ်။ "</p> <p>ကျန်းကျင်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​အကြောင်းအရင်းကို မသိရသော်လည်း ကျန်းကျင်း၏ အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျူးကော၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ တင်းမာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်၏။</p> <p>"ငါတို့ဘက်က အကျအဆုံး နည်းပါတယ်။ တခြားကိစ္စတွေအတွက် သခင်မလေး ကျီတိကို အနှောင့်အယှက် မပေးပါနဲ့။ သခင်မလေး ကျီတိကို တိုက်စားတတ်တဲ့ ဆေးရည်တွေနဲ့ ခလုတ်တွေကိုပဲ ပိုပြီး ထုတ်ခိုင်းပေးပါ။ ငါတို့ အခု ဒူးလေးတွေ ပိုလိုနေတယ်။ "</p> <p>​"များများရှိလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ "</p> <p>ကျူးကောက ထပ်လောင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့ရဲ့ သဘောထားက အတူတူပဲ ဖြစ်ပုံရပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ဒီနေ့ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါစေလို့ ငါ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ "</p> <p>​"အရှင်...။ "</p> <p>ရှီးဆောမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းကျင်းက ကျူးကောနှင့် သူ၏ လူများကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>​မထင်မှတ်ထားစွာပင် ကျူးကောမှာမူ အံ့သြခြင်း မရှိပေ။ သူက ကျန်းကျင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေသော ကြေးစားတပ်သားများမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပြီး စခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p>​ကျူးကော၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ လက်နက်သစ်မှာ အလွန် ကြမ်းတမ်းကြောင်း ကျန်းကျင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရိုးထဲသို့ တုတ်တစ်ချောင်း ထိုးထည့်ကာ လက်ကိုင်အဖြစ် အသုံးပြုထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​၎င်းမှာ ကျန်းကျင်း တစ်ချိန်က ပင့်ကူခြေထောက်ကို ဓားအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့စဉ်ကနှင့် ဆင်တူလှသည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် ကျန်းကျင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်ပင်။</p> <p>"ဒီညကျရင်..."</p> <p>​ကျူးကော၏ လူများက ကျန်းကျင်း ရုတ်တရက် စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ဆက်ပြောသည်ပင်။</p> <p>"မင်းတို့ အဲဒီ အရိုးတူကို ငါတို့ဆီ ပေးခဲ့လို့ရတယ်။ မူပန်ရဲ့ လက်ရာနဲ့ဆိုရင် ဒါထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ "</p> <p>​ကျူးကောက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သော်လည်း လှည့်မကြည့်ပေ။</p> <p>​ထို ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူတစ်ပိုင်း သားရဲတစ်ပိုင်းကြီးမှာ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားပြီး စခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်မှသာ စကားတစ်ခွန်း ချန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးပဲ။ "</p> <p>​ရှီးဆောက ထိုလူများ ဒူးလေးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ စခန်းထဲမှ အလွယ်တကူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်... သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြော၏။</p> <p>"သူတို့ အဲဒီ ဒူးလေးတွေကို တကယ် လိုအပ်နေတာပါ။ "</p> <p>​ရှီးဆောက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြော၏။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ဒူးလေး အများစုပဲလေ။ အခု ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ မလုံလောက်တော့ဘူး။ "</p> <p>​"အဲဒါ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ "</p> <p>မူပန်က အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ သူသည် ရှီးဆော ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့တွေ ထပ်လုပ်လို့ ရပါတယ်။ သခင်မလေး ကျီတိက တိုက်စားတတ်တဲ့ ဆေးရည်တွေ ပံ့ပိုးပေးမယ်။ ကျွန်တော့်ဆီမှာလည်း ထုတ်လုပ်ရေး ပုံစံခွက်ရှိနေရင် ခလုတ်တွေကို အများကြီး ထုတ်လုပ်နိုင်မှာပါ။ ဒီခလုတ်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက ပိုကောင်းလာမှာဖြစ်သလို ကျွန်တော်တို့ လုပ်တဲ့ ဒူးလေးတွေကလည်း ပိုပြီး အားကောင်းလာလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​"ကျူးကောနဲ့ သူတို့ ယူသွားတဲ့ အရာတွေက ပင်လယ်ရေတွေ စိုထားသလို တိုက်ပွဲတွေမှာလည်း သုံးထားပြီးသားပါ။ သေချာလည်း မထိန်းသိမ်းထားတော့ အားလုံးက ချို့ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ။ အဲဒါတွေကို သုံးရုံလောက်ပဲ အဆင်ပြေမှာပါ။ "</p> <p>​"မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ "</p> <p>ရှီးဆောက မူပန်ကို စိမ်းစိမ်းစပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>​မူပန်က ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး ရှီးဆောမှာမူ ကြေးနီ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>​"မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ဆီမှာ ဒူးလေးအသစ်တွေ ရလာတဲ့အခါ ကျူးကော တို့ကိုလည်း ဝေပုံကျ ခွဲပေးရမယ်" ဟု ကျန်းကျင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဗျာ။ အရှင်... အဲဒီလို လုပ်မယ်ဆိုရင်...။ "</p> <p>ရှီးဆောမှာ ကြောင်အမ်းသွားသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ရှီးဆောကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ နက်မှောင်သော အပြာရောင် မျက်လုံးများမှာ နက်နဲလာသည်။</p> <p>" ဒူးလေးတွေထက် ကျူးကောတို့ စခန်းထဲကို ဘယ်လို ဝင်လာသလဲ ဆိုတာကိုပဲ ငါ ပိုသိချင်တယ်။ "</p> <p>​"အခု ဘယ်သူ ကင်းစောင့်နေတာလဲ။ "</p> <p>ကျန်းကျင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော်ပါ အရှင်။ "</p> <p>ရှီးဆောက ချက်ချင်းပင် အလျှော့ပေးလိုက်သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် ဆင်ခြေပေးပြန်သည်။</p> <p>"ကျူးကောတို့ အုပ်စုက အရမ်း ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းနဲ့ ရောက်လာပြီး ဒူးလေးတွေကို တောင်းကြတာ။ ကျွန်တော် တံခါးကို ပိတ်ထားမယ်ဆိုရင် ပဋိပက္ခတွေ ပိုဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ။ ကျွန်တော်က ကြေးနီ အဆင့် သင်္ဘောသားတစ်ယောက်ပဲ ဆိုတာ အရှင် သိပါတယ်၊ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျူးကောနဲ့ သူ့လူ အနည်းငယ်ကို စခန်းထဲ ပေးဝင်လိုက်ရတာပါ။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ထပ်မေးလိုက်သည်ပင်။</p> <p>"ငါ့ကို ဘာလို့ အကြောင်းမကြားတာလဲ"</p> <p>​ရှီးဆောသည် သူ၏ ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ရင်း ဖြေ၏။</p> <p>"အရှင်... ကျွန်တော် အရှင်ဆီကို လူလွှတ်ပြီး အကြောင်းကြားမလို့ပါပဲ။ မူလကတော့ ကျူးကောနဲ့ စကားပြောရင်း အချိန်ဆွဲထားမလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျူးကောက ထုံးစံတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်နက်ဂိုဒေါင်ဆီ တိုက်ရိုက်သွားပြီး ဒူးလေးတွေကို အတင်းယူသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ဘာမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ရှီးဆောကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်း၏ အကြည့်များမှ ပေါ်ထွက်လာသော မမြင်ရသည့် ဖိအားကြောင့် ရှီးဆောသည် ခေါင်းငုံ့သွားရတော့သည်။</p> <p>​၎င်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မူပန်၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားမိသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရှီးဆော။ "</p> <p>​"အမိန့်ပေးပါ အရှင်။ "</p> <p>ရှီးဆောက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ဖွဖွချလိုက်ရင်း ပြော၏။</p> <p>"ငါတို့ အားလုံးက လူသားစစ်စစ်တွေပဲ။ တစ်ယောက်ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ကို တစ်ယောက်က အထင်မသေးသင့်ဘူး မဟုတ်လား။ "</p> <p>​"ကျ... ကျွန်တော်... အရှင်...။ "</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရှီးဆောမှာ ကြောက်စိတ်ဝင်သွားပုံရသည်။</p> <p>​"ဒီတစ်ခါ မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်က ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်စေတယ်။ "</p> <p>ကျန်းကျင်းက ဆက်ပြောသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို နားလည်ပါတယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲက နာကျင်မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေကို ငါ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ရှေ့မှောက်မှာရှိတဲ့ အခြေအနေကိုလည်း မင်းကို နားလည်စေချင်တယ်။ မနေ့က အစည်းအဝေးကို မင်း တက်ရောက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ "</p> <p>​"သွားပြီး တံခါးဝကို ကိုယ်တိုင် စောင့်ကြပ်ပါ။ ဒီနေ့လို အခြေအနေမျိုး ထပ်ဖြစ်လာရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိသင့်တယ်နော်။ "</p> <p>​ရှီးဆောသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ခဏတာအတွင်းမှာပင် သူသည် ချွေးစေးများ ထွက်နေခဲ့ပြီ။ ထို့နောက် သူ၏ လက်ကို ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တင်ကာ ကျန်းကျင်းကို ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်... ကျွန်တော့် အသက်နဲ့ရင်းပြီး တံခါးကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ ကျူးကောတို့ ပြန်လာရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစွမ်းကုန် တံခါးကို ကာကွယ်ပါ့မယ်။ "</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ငါ စောင့်ကြည့်နေမယ်။ သွားတော့။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်း၏ သတိပေးမှုကို ခံယူပြီးနောက် ရှီးဆောသည် သူ၏ အကြံအစည်ငယ်များကို ဖျောက်ပစ်လိုက်သည်။ သူက တစ်နေကုန် တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေခဲ့ပြီး အစာသုံးနပ်လုံးကိုပင် ထိုနေရာ၌ပင် စားသောက်ခဲ့သည်။</p> <p>​သူ တကယ် ဘယ်လိုပဲ တွေးနေပါစေ အပြစ်ပေးမှုကို လက်ခံလိုက်ခြင်းက ကျန်းကျင်းကို ကျေနပ်စေခဲ့သည်။</p> <p>​ဒီနေ့တွင်လည်း ထို နိုက်စ် လူငယ်လေးက ပိုင်ယာ တို့နှင့်အတူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​မနေ့ညက သူ အချိန်အကြာကြီး လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး အိပ်ရေးမဝခဲ့ပေ။ လုံလောက်စွာ အနားမယူရသဖြင့် တောင်တက်ခရီးက သူ၏ ကျောနှင့် ခါးကို အမြဲတမ်း နာကျင်နေစေသည်။</p> <p>​ရလဒ်အနေဖြင့် ကျန်းကျင်းက ယခင်နေ့ကထက် စောစီးစွာ စခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ညစာ စားနေစဉ်တွင် ပိုင်ယာ က ကျန်းကျင်း ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။</p> <p>" အရှင်... ကျူးကော တို့ အုပ်စု ပြန်မလာသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန်ရတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လာပို့သွားကြတယ်။ သူတို့ ဒီနေ့ မနက်မှာတင် မီတာ တစ်သောင်းကျော်အထိ လျှောက်ခဲ့ကြတယ်လို့ ကြားရတယ်။ ဒီနေ့ စူးစမ်းမှု ရလဒ်တွေအရဆိုရင် သူတို့ရဲ့ တာဝန် ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ "</p> <p>​ပိုင်ယာ က ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ စခန်းကို မပြန်ဘူးဆိုရင် အပြင်မှာပဲ ညစာ စားလို့ ရပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်မယ်ဆိုရင် စူးစမ်းဖို့အတွက် အချိန်ပိုထွက်လာပါလိမ့်မယ်။ "</p> <p>​ပိုင်ယာ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျန်းကျင်း စိတ်ထဲ နွေးထွေးသွားခဲ့သည်။ သူက ပိုင်ယာ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ ပြော၏။</p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့ ပိုင်ယာ။ စူးစမ်းရေး အလုပ်ဆိုတာ သေချာ ဂရုစိုက်ရတာမျိုးပါ။ ဒါထက် ပိုအရေးကြီးတာက ငါတို့လူတွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို အာမခံနိုင်ဖို့ပဲ။ ဒါကို အလျင်စလို လုပ်လို့မရဘူး။ တောအုပ်ထဲမှာ အန္တရာယ်တွေ အပြည့်ရှိနေပြီး အမြဲတမ်း သတိရှိနေရမယ်။ နည်းနည်းလေး ပေါ့ဆလိုက်တာနဲ့ သားရဲတွေက ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ အနားယူဖို့ လိုအပ်တယ်။ "</p> <p>​ညစာ စားပြီးနောက် ကျန်းကျင်းက သူ၏ တဲအတွင်းသို့ ပြန်သွားကာ အတတ်နိုင်ဆုံး အနားယူခဲ့သည်။</p> <p>​ထို့နောက် ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင်မူ ကင်းလှည့်သည့် အယောင်ဆောင်ကာ တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ဤအတိုင်း သုံးရက်တိုင်တိုင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။</p> <p>​ကျူးကော အုပ်စု၏ စူးစမ်းမှု အရှိန်အဟုန်မှာ ကျန်းကျင်းထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပိုင်ယာမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အရှင်... ကျွန်တော်တို့ ရှုံးတော့မယ်။ အရှင်က ညတိုင်း ကင်းလှည့်နေတယ်လို့ ကြားရတယ်။ အဲဒါကြောင့် အရှင်က နေ့ဘက်မှာ အားအင် မရှိသလို ဖြစ်နေတာ။ အရှင် ကျန်းကျင်း... ဒီလိုလုပ်တာကို ရပ်တန့်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်။ ရှီးဆောက စခန်းကို သေချာ စောင့်ရှောက်နေတာပဲ။ သူနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ခေါင်းခါပြကာ ပြန်ပြော၏။</p> <p>"တိုက်ပွဲထဲ မဝင်ခင်မှာ စိတ်ကို လျှော့ထားဖို့ လိုတယ် ပိုင်ယာ။ "</p> <p>​ပိုင်ယာက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောပြန်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ အရှင်... နေ့တိုင်း ငါတို့တွေ ကောင်းကောင်း အနားယူနေရပေမဲ့ အားအင်တွေကို ထုတ်သုံးဖို့ နေရာမရှိသလို ဖြစ်နေတယ်။ ငါတို့ ပိုပြီး လျှောက်နိုင်တယ်။ ပိုပြီး စူးစမ်းနိုင်ပါတယ်။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ပြုံးလိုက်သည်ပင်။</p> <p>"မင်း ငါ့ရဲ့ အမြင်ကို နားမလည်သေးဘူး။ ကျူးကောနဲ့ သူတို့ လူတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားနေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စစ်အင်အားက တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေတယ်။ နေ့တိုင်းလည်း ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေ ရှိနေတယ်။ "</p> <p>​"အကယ်၍ ဒီအချိန်မှာ အပြာရောင် ခွေး မြေခွေး ဝံပုလွေ တွေက တိုက်ခိုက်လာရင် ငါတို့ ဘာလုပ်နိုင်မလဲ။ "</p> <p>​"ဒါကြောင့် ငါတို့က တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထိန်းထားရမယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ရောက်ရင် ကျူးကောတို့ အုပ်စုက သူတို့ရဲ့ စစ်အင်အားကို မပြနိုင်တော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာ။ "</p> <p>​"ဪ...။ အရှင်က အဲဒီလို တွေးထားတာကိုး။ "</p> <p>ပိုင်ယာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>"အရှင်က တကယ်ကို သဘောထားကြီးလွန်းပါတယ်။ အရာရာကို ခြုံငုံ စဉ်းစားပေးတယ်။ အဲဒီ ရွံစရာကောင်းတဲ့ လူတစ်ပိုင်း သားရဲ ကျူးကောကတော့ အရှင်ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုကို အခွင့်ကောင်း ယူနေမှာ သေချာတယ်။ "</p> <p>​" ပညာရှိကြီးက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်။ ကျူးကောက ဒါကို တမင်တကာ လုပ်နေတာတဲ့။ သူက ဒီစူးစမ်းရေး စိန်ခေါ်မှုကို သူ့အလိုလို စတင်ခဲ့တာ။ အကယ်၍ သူက အရှင်ထက် သာသွားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ သြဇာအာဏာက အများကြီး တိုးလာလိမ့်မယ်။ သူက နေ့တိုင်း တမင်တကာ ချီတက်နေပြီး သူ့လူတွေကို အန္တရာယ်တွေ ကြုံတွေ့စေပေမဲ့ အထိအခိုက်ကိုတော့ ထိန်းထားတယ်။ ဒါက တပ်သားတစ်ယောက်ရဲ့ အမူအရာပဲ။ သူ့ဘေးက လူတွေ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံလာရလေလေ၊ သူတို့ရဲ့ စိတ်တွေက ကျူးကောရဲ့ ခွန်အားကို ပိုပြီး အားကိုးလာလေလေ ဖြစ်မှာပဲ။ ကျူးကော ဖြေရှင်းပေးလိုက်တဲ့ အန္တရာယ်တိုင်းက သူ့လူတွေအပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ပိုပြီး နက်ရှိုင်းစေလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကျေးဇူးတင်တာကနေ ကိုးကွယ် ယုံကြည်တဲ့အထိ ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ အရှင်... ကျူးကောက အရှင်ရဲ့ အာဏာကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်နေတာပါ။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်ပင်။</p> <p>"ပညာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို ထက်မြက်တာပဲ။ "</p> <p>​"အရှင်။ "</p> <p>ပိုင်ယာက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်သည်။</p> <p>"လူတွေရဲ့ စိတ်က အခု ပြောင်းလဲနေပြီ။ "</p> <p>​"ကျွန်တော်တို့ အဖွဲ့သားတွေက ပျင်းရိလာကြပြီ။ အချို့လူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပျင်းရိမှုကြောင့် ကျူးကောတို့ အုပ်စုက ပိုပြီး အနစ်နာခံနေရတယ်။ ကျွန်တော်တို့က သူတပါး လုပ်ထားတာကို အလကား ထိုင်စားနေတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။ "</p> <p>​"မကျေနပ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒီအတိုင်းသာဆိုရင် လူတစ်ပိုင်း သားရဲ၊ ဂေါ်ဗလင်နဲ့ တခြားလူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နိုင်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ပိုပြီး ကြိုးစားနိုင်ပါသေးတယ်။ အခုက အစွမ်းကုန် မလုပ်သေးတာပဲ ရှိတာပါ။ "</p> <p>​"ကျူးကောတို့ အုပ်စုကလည်း ကျွန်တော်တို့အပေါ် မကောင်းသတင်းတွေ ပြောနေကြတယ်။ "</p> <p>​"သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို အထင်သေးကြတယ်။ အန္တရာယ်ကို ကြောက်တယ်၊ သတိထားလွန်းတယ်၊ ယောက်ျား မပီသဘူးလို့ ထင်နေကြတယ်။ "</p> <p>​"ဒဏ်ရာရတဲ့ လူတွေကြားမှာတောင် ကောလာဟလတွေ ပြန့်နေသေးတယ်။ "</p> <p>​ယင်းကို ပြောရင်း ပိုင်ယာမှာ အလွန် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။</p> <p>​"အင်း... ပြောကြည့်ပါဦး။ "</p> <p>​"ကောလာဟလက ဘာလဲဆိုတော့ အရှင်က တကယ်တော့ အပြာရောင် ခွေးမြေခွေး ဝံပုလွေ ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ မူလက ဝံပုလွေ နှစ်ကောင် ရှိနေပြီး အရှင်က မြေပြင်ပေါ်က ဝံပုလွေမွှေး အချို့ကိုပဲ ကောက်လာခဲ့တာတဲ့။ အရှင် စခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျူးကော သတ်ထားတဲ့ မိကျောင်းခေါင်း တူမြီး မြွေဟောက် ကို မြင်ပြီး အရှင်ရဲ့ အဆင့်အတန်း ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်တာကြောင့် လက်ထဲက ဝံပုလွေမွှေးကို ကိုင်ပြီး လိမ်ညာပြောဆိုခဲ့တာတဲ့။ "</p> <p>​"အရှင်ရဲ့ တကယ့် စစ်ရေး အစွမ်းက ကျူးကောကို မမီပါဘူးတဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က စူးစမ်းမှု ရလဒ်တွေကို ကြည့်ရင် အရှင်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ သိနိုင်ပါတယ်တဲ့။ "</p> <p>​ပိုင်ယာက ဒေါသတကြီးနှင့် စိုးရိမ်တကြီး ပြောအပြီးတွင် ကျန်းကျင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ကောလာဟလပဲ။ ကျူးကောက သူ့လူတွေနဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးပုံရတယ်။ "</p> <p>​"အရှင်...။ ဒီလို အထင်လွဲခံရတာကို အရှင် ဒေါသမထွက်ဘူးလား။ "</p> <p>ပိုင်ယာမှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြော၏။</p> <p>"ဒါက ကောလာဟလတစ်ခုပဲလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ "</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အရှင်...။ "</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ဆက်ပြောသည်ပင်။</p> <p>"ငါက ကျူးကောတို့ အုပ်စုရဲ့ အထိအခိုက်ကို ပိုပြီး စိတ်ပူပါတယ်။ သူတို့ထဲက နှစ်ယောက် သေသွားပြီလို့ မင်း ပြောတယ် မဟုတ်လား။ "</p> <p>​"ဟုတ်ပါတယ် အရှင်။ တစ်ယောက်ကတော့ မြွေပွေးကိုက်ခံရလို့ ချက်ချင်း သေသွားတာ။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ စခန်းကို အပြန်လမ်းမှာ ခြေချော်ပြီး သေဆုံးသွားတာပါ။ အဲဒါအပြင် နောက်ထပ် ၁၀ ယောက်က ဒဏ်ရာရထားကြပါတယ်။ "</p> <p>​"အကျအဆုံးက တော်တော်များနေပြီပဲ။ "</p> <p>ကျန်းကျင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ပြော၏။</p> <p>"ကြည့်ရတာ အချောသတ်ထားတဲ့ မြေပုံကို ထုတ်ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ ထင်တယ်။ "</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၁ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save