Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၁၃</h2> <h2 style="text-align: center;">ဤသည်ကား တရားမျှတသော ယှဉ်ပြိုင်မှု ဖြစ်ရမည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ဤနေရာရှိ သစ်ပင်များမှာ ပုံမှန်ထက် ပိုမိုမြင့်မားလှသည်။ စိမ်းလဲ့နေသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလုနီးပါး ရှိနေ၏။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဤနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် တောနက်ထဲသို့မူ အလွန်အကျွံ တိုးမဝင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် လင်းနို့မျောက် အုပ်စုတစ်စု ရှိနေသည်ကို သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းနှင့် အခြားသူများက လင်းနို့မျောက်များ ကျက်စားရာ နယ်မြေအစပ်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​“စကြတော့။ ”</p> <p>ကျန်းကျင်း၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ ပိုင်ယာက ဦးဆောင်၍ သူတို့ကျောပေါ်တွင် ပိုးလာသော ထင်းချောင်းများနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို အပုံအနည်းငယ် ခွဲ၍ စုပုံလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့ကို ဝန်းရံလိုက်ကြ၏။</p> <p>​လူအချို့က မီးခတ်ကျောက်များကို ထုတ်ယူကာ မီးပွင့်ထွက်လာအောင် ခတ်လိုက်ကြသည်။ ထွက်ပေါ်လာသော မီးပွင့်များမှာ သစ်သားမှုန့် အနုများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် လျင်မြန်စွာပင် မီးစွဲလောင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် အဖွဲ့သားများက ထို မီးစွဲနေသော သစ်သားမှုန့်များကို စုပုံထားသော ထင်းပုံများပေါ်သို့ တင်လိုက်ကြရာ မီးတောက်များမှာ တဖြည်းဖြည်း ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး မီးပုံကြီးများစွာ ချောမွေ့စွာ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက စက္ကူထုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ လူတိုင်းကို ဝေပေးလိုက်သည်။</p> <p>​အခြားသူများက မီးပုံများနားသို့ သွားရောက်ကာ မီးတောက်များ မကြီးထွားသေးခင် အနီးကပ်၍ စက္ကူထုပ်များကို ဖွင့်လိုက်ကြရာ အထဲရှိ အညိုရောင် ဆေးမှုန့်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​သူတို့က ထိုဆေးမှုန့်များကို မီးပုံထဲသို့ ဖြူးချလိုက်သောအခါ မီးခိုးများမှာ လျင်မြန်စွာပင် အရောင်ပြောင်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ထူထပ်သော မီးခိုးများက လျင်မြန်စွာ ပြန့်ကားသွားသော်လည်း အပူရှိန်နှင့်အတူ အပေါ်သို့ လွင့်တက်မသွားဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှာပင် ဝပ်နေကာ လူအုပ်စုကို ဝန်းရံလျက် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားသည်။</p> <p>​ဝေးကွာသော တစ်နေရာမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လင်းနို့မျောက်တစ်ကောင်က တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားပုံရ၏။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ကျောတွင် လွယ်ထားသော မြားကျဥ်တောက်ထဲမှ မြားတစ်စင်းကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။</p> <p>​ဤမြားမှာ မူပန် ကိုယ်တိုင် အထူးပြုလုပ်ထားပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မြားတံမှာ အခေါင်းပွဖြစ်ပြီး မြားခေါင်းနှင့် မြားတံတို့တွင် အပေါက်ငယ်လေးများ ပါရှိသောကြောင့် ပစ်လွှတ်လိုက်လျှင် လေတိုးသံထွက်ပေါ်စေသော လေချွန်မြား ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ကျောပေါ်မှ ဒူးလေးတစ်ခုကိုလည်း ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၌ ဒူးလေး သုံးခုရှိရာ နှစ်ခုမှာ အမြန်ပစ် ဒူးလေးများဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ခုမှာ ခါးအား သုံး ဒူးလေး ဖြစ်သည်။</p> <p>​မှော်ဒူးလေးများအပြင် လူအင်အားနှင့် တင်နိုင်သော သာမန်ဒူးလေး သုံးမျိုးရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ လက်အားသုံး ဒူးလေး၊ ခြေနင်း ဒူးလေးနှင့် ခါးအားသုံး ဒူးလေးတို့ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​နာမည်အတိုင်းပင် လက်အားသုံး ဒူးလေး၏ ကြိုးကို လက်မောင်းအား အသုံးပြု၍ ဆွဲတင်ရသည်။</p> <p>​ခြေနင်း ဒူးလေးမှာ ခြေထောက်၏ အားကို သုံး၍ ကြိုးတင်ရသည်။</p> <p>​ခါးအားသုံး ဒူးလေးတွင်မူ ခါးချိတ်များ ပါရှိသည်။ ဒူးလေးသမားက မြေပြင်တွင်ထိုင်၍ ဒူးလေးကို ခြေနှစ်ဖက်နှင့် နင်းကာ ခါးချိတ်များကို အသုံးပြု၍ ဒူးလေးကြိုးကို ဆွဲတင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ရာတွင် ဒူးလေးသမားသည် ခြေထောက်အားကို အတတ်နိုင်ဆုံး အသုံးပြုရုံသာမက ကျောကုန်းနှင့် လက်မောင်းအားများကိုပါ ပေါင်းစပ်အသုံးပြုရသည်။</p> <p>​လူသားတို့၏ ခြေထောက်အားမှာ လက်မောင်းအားထက် သာလွန်လေ့ရှိသည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့် ခြေနင်းဒူးလေးများထက် ခါးအားသုံးဒူးလေးများကို ပိုမို အသုံးပြုကြပြီး လက်အားသုံးဒူးလေးများထက် ခြေနင်းဒူးလေးများကို ပိုမို အသုံးပြုကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ယခု ကျန်းကျင်း ကိုင်ဆောင်ထားသော ခါးအားသုံးဒူးလေး အပါအဝင် သူ၏ ဒူးလေးသုံးခုစလုံးမှာ စခန်းရှိ အကောင်းဆုံးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​ထိုခါးအားသုံးဒူးလေးကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ထောင်ထားပါက ကျန်းကျင်း၏ ခါးထက်ပင် မြင့်မားနေပြီး အကျယ်မှာလည်း ကျန်းကျင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။</p> <p>​သို့သော် ကျန်းကျင်းက ခါးချိတ်များကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ သူက ဒူးလေးနင်းကွင်းကို နင်းထားရင်း လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးလေးကြိုးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>​ထို့နောက် သူ၏ လက်မောင်းအားသက်သက်ဖြင့် ခါးအားသုံးဒူးလေးကို တင်းကျပ်သွားအောင် ဆွဲတင်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို အခြားသူများက စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ကျန်းကျင်းက ထိုမျှအားပြင်းသော ဒူးလေးကို အလွယ်တကူ တင်းအောင်ဆွဲနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုတို့ဖြင့် တောက်ပလာတော့သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက လေချွန်မြားကို ဒူးလေးပေါ်တင်ကာ ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ မလိုက်သည်။</p> <p>​ဤလှုပ်ရှားမှုကြောင့်လည်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အံ့ဩချီးကျူးသွားကြရသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ခလုတ်ကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ရာ လေချွန်မြားမှာ ထောင့်စွန်းတစ်ခုအတိုင်း အပေါ်စောင်းစောင်းသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်။</p> <p>​လေချွန်မြားက လေထဲတွင် ခုံးဝိုက်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံသန်းသွားပြီး စူးရှသော လေချွန်သံနှင့်အတူ လင်းနို့မျောက်အုပ်စု၏ နယ်မြေအတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လင်းနို့မျောက်များသည် အသံကို အလွန်အမင်း တုံ့ပြန်လွယ်သော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>​ခဏချင်းမှာပင် တောအုပ်တစ်ခုလုံး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။ လင်းနို့မျောက် အများစုက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာကြပြီး ကျန်းကျင်းနှင့် အခြားသူများကို တွေ့ရှိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဆင်းတိုက်တော့သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ခါးအားသုံး ဒူးလေးကို မ၍ သံမြားအချို့ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တစ်စင်းမျှ မလွဲချော်သလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက် သုံးကောင်ကို ချက်ချင်းပင် သုတ်သင်လိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်ရှိနေသော သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက် နှစ်ကောင်မှာ တောထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပုန်းအောင်းသွားပြီး သူတို့၏ စဉ်ဆက်မပြတ် စူးရှသော အော်သံများက ကြေးနီအဆင့် လင်းနို့မျောက်များကို တိုက်ခိုက်မှုအား ဦးဆောင်ရန် နှိုးဆော်လိုက်သည်။</p> <p>​အကွာအဝေး နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပိုင်ယာနှင့် အခြားသူများကလည်း ဒူးလေးများဖြင့် တရစပ် ပြန်လည် ပစ်ခတ်ကြသည်။</p> <p>​လင်းနို့မျောက်များသည် လမ်းခုလတ်မှာပင် မြားဒဏ်ကြောင့် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် သေဆုံးကာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာကြသည်။</p> <p>​လင်းနို့မျောက်များ၏ ဆယ်ပုံ သုံးပုံခန့်က ပိုင်ယာတို့ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ထူထပ်သော မီးခိုးနံ့ကို ရသွားကြသည်။</p> <p>​ဤအနံ့သည် သူတို့၏ အနံ့ခံအာရုံကို တိုက်ခိုက်သည် မဟုတ်ဘဲ ပို၍ တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် အနံ့ခံအာရုံတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လင်းနို့မျောက်များ၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ပျက်ပြားသွားပြီး တိုက်ခိုက်ရေးပုံစံမှာလည်း မကြာမီမှာပင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားတော့သည်။ အချို့က လေထဲတွင် ဝဲနေကြပြီး အချို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားကာ ချုံပုတ်များကြား ခုန်ပေါက်နေကြသော်လည်း လုံလောက်သော အင်အားမရှိတော့ပေ။</p> <p>​ထူထပ်သော မီးခိုးများကြောင့် လင်းနို့မျောက်များမှာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။</p> <p>​ဤဆေးမှုန့်မှာ ကျီတိ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးဖြစ်သည်။ အပြာရောင် မြေခွေးဝံပုလွေများ စခန်းကို တိုက်ခိုက်စဉ်က အချိန်ဆွဲပေးနိုင်ခဲ့ပြီး စခန်းကို ကယ်တင်ခဲ့သော ဆေးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။</p> <p>​ယခုလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ လင်းနို့မျောက်များမှာ မီးခိုးတံတိုင်းကို မဖောက်နိုင်ဘဲ ရှိနေစဉ် ကျန်းကျင်းနှင့် အဖွဲ့သားများကမူ သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ပစ်မှတ်များသဖွယ် ပစ်ခတ်လေ့ကျင့်နေကြသည်။</p> <p>​အမဲလိုက်ပွဲမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပြီးဆုံးသွားသည်။</p> <p>​ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လင်းနို့မျောက် အားလုံးမှာ အသေကောင်များ ဖြစ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက် နှစ်ကောင်မှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိပြီးနောက် ကျန်းကျင်းက လူတိုင်းကို လင်းနို့မျောက်အုပ်စု၏ နယ်မြေအတွင်းပိုင်းအထိ တိုးဝင်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းနှင့် အခြားသူများမှာ အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p>​လင်းနို့မျောက်များနှင့် တိုက်ခိုက်ဖူးသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ အလွန် ဖျတ်လတ်ပြီး တိုက်ပွဲအခြေအနေ ဆိုးရွားလာပါက ထွက်ပြေးရန် ရွေးချယ်တတ်သည်ကို သိထားကြသည်။</p> <p>​လင်းနို့မျောက်များ ထွက်ပြေးသွားသောအခါ ကျန်းကျင်းတို့အနေဖြင့် မြားဖြင့် ပစ်ခတ်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>​သူတို့သည် ဤသားရဲအုပ်စုထက် အင်အားသာလွန်၍ နိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ထူထပ်သော မီးခိုးများကို ပါးနပ်သော နည်းလမ်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ကျန်းကျင်းတို့ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းနေစဉ်တွင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဓားသုံးလက်က ဂူတစ်ခုထဲမှ အသည်းအသန် ပြေးထွက်လာသည်။</p> <p>​သူ၏နောက်တွင် မျောက်မြီး ဝက်ဝံညို တစ်ကောင်က လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေ၏။</p> <p>​ဝက်ဝံ၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှည့်စားထားခြင်းဖြစ်ပြီး တဟုန်ထိုး ပြေးလာသောအခါ အလွန်လျင်မြန်သည်။ ထိုဝက်ဝံက သူနှင့် အသက်အရွယ် အဆင့်တူ သတ္တဝါများထက် အမြန်နှုန်း နှစ်ဆခန့် ပိုမြန်နိုင်သည်။</p> <p>​ဓားသုံးလက်မှာ သံနက်အဆင့်သာ ရှိပြီး မျောက်မြီး ဝက်ဝံညို မှာမူ ငွေအဆင့် ရှိသော မှော်သားရဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ယောက်ကြား အကွာအဝေးမှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး ဓားသုံးလက်ကို မှီတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် မျောက်မြီး ဝက်ဝံညို၏ အောက်ရှိ မြေပြင်မှာ ပြိုကျသွားတော့သည်။</p> <p>​မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုသည် ကျင်းချောက် ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျသွားသည်။</p> <p>​ထိုကျင်းမှာ အလွန် နက်ပြီး အတွင်းတွင် ချွန်ထက်သော သစ်သားလှံများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>​မျောက်မြီး ဝက်ဝံညို ကျသွားပြီးနောက် ဒေါသတကြီး အသံကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​သစ်သားလှံများက သူ့ကို ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်သော်လည်း လှံအများအပြားက ဝက်ဝံ၏ အရေခွံကို ထိုးဖောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ လေးလံသော ကိုယ်အလေးချိန်ကြောင့် သစ်သားများ ကျိုးပဲ့ကုန်သည်။</p> <p>​မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျင်းဝကို ဝိုင်းထားသော လူတစ်စုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>​“မဆိုးဘူး၊ ဓားသုံးလက်။”</p> <p>ကျူးကော က ချီးကျူးလိုက်သည်။</p> <p>​ဓားသုံးလက် က နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း အသက်ကို လုရှူနေရသဖြင့် ပြန်ပင် မဖြေနိုင်ပေ။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ဒိတ်တုန်နေဆဲဖြစ်ပြီး သေမင်း၏ အငွေ့အသက်ကို ခုနကလေးတင် ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​အမှန်စင်စစ် ဤကျင်းချောက်ကို ကျူးကော နှင့် အခြားသူများက အပင်ပန်းခံ၍ တူးထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျင်းမှာ အလွန်နက်သဖြင့် ဝက်ဝံကြီး မတ်တပ်ရပ်လျှင်ပင် ကျင်း၏ တဝက်ခန့်အထိပင် မမီပေ။</p> <p>​“ပစ်ကြ။”</p> <p>ကျူးကော က လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဖွဲ့သားများက ဒူးလေးများကို ထုတ်ယူကာ မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုကို ပစ်ခတ်ကြတော့သည်။</p> <p>​ခဏအတွင်းမှာပင် မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုက မြားမိုးရွာချခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​မည်သို့ပင်ဆိုစေ မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုမှာ ငွေအဆင့် မှော်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်ရာ မြားမိုးရွာချခံရခြင်းက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေသည်။ သူ၏ လူဝံကဲ့သို့သော လက်ဖဝါးများ ပြောင်းလဲလာပြီး သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော လက်သည်းထိပ်များမှာ မီးရထားလမ်းမှ ထုတ်ယူလာသော သံတုံးများကဲ့သို့ နီရဲတောက်လောင်လာသည်။</p> <p>​မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုက သူ၏ လက်သည်းများကို နံရံထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး သန်မာသော ခြေထောက်ကြွက်သားများကို သုံးကာ နံရံပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လာသည်။</p> <p>​သို့သော် သူ ကျင်းဝမှ ထွက်လာရုံရှိသေးသည်။ ကြီးမားသော အဖြူရောင် အရိုးတူကြီးက သူ၏ ဦးခေါင်းကို ရက်ရက်စက်စက် ထုနှက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p>​ထွက်ပေါ်လာသော ထိုင်းမှိုင်းသော အသံကြီးကြောင့် ဘေးရှိလူများ၏ ရင်ထဲအသည်းထဲအထိ တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>​ထိုပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မျောက်မြီး ဝက်ဝံညိုက ကျင်းထဲသို့ ပြန်ကျသွားပြန်သည်။</p> <p>​သူ၏ ခေါင်းမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီးနောက် မူးဝေမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အဓိက တရားခံဖြစ်သော ကျူးကောကို ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​သို့သော် သူ့ကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်မှာ နောက်ထပ် မြားမိုးများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဤသို့ဖြင့် မျောက်မြီး ဝက်ဝံညို အပေါ်သို့ တက်ရန် ဆက်တိုက် ကြိုးစားသမျှကို ကျူးကောက တူနှင့်ထု၍ ကျင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ် ပြန်ချလိုက်သည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးမဲ့သော နာကျည်းချက်များနှင့် မုန်းတီးမှုတို့နှင့်အတူ ထိုငွေအဆင့် မှော်သားရဲကြီးက သူ၏ သွေးအိုင်ထဲတွင်ပင် လဲကျ သေဆုံးသွားတော့သည်။</p> <p>​နေဝင်ရီ တရိုး အလင်းတန်းများ ကောင်းကင်ယံတွင် ဖြာကျနေချိန်၌ ကျန်းကျင်းတို့အဖွဲ့ စခန်းသို့ အရင်ဆုံး ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>​သူတို့နှင့်အတူ လင်းနို့မျောက် အသေကောင် အမြောက်အမြား ပါလာ၏။ ယနေ့ သူတို့၏ အဓိက ပစ်မှတ်မှာ လင်းနို့မျောက်အုပ်စု ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။</p> <p>​သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက် ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသည့်အနက် နှစ်ကောင် သုံးကောင်ခန့်မှာ ကျန်းကျင်း၏ ဓားချက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>​ထူထပ်သော မီးခိုးများက သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက်များအတွက် ကြီးမားသော အဟန့်အတား မဖြစ်နိုင်ဘဲ သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက် တစ်ကောင်က လုံလောက်အောင် ဒေါသထွက်လာပါက မီးခိုးထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားတတ်ကြသည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုသို့ ကြိုးစားခဲ့သော သံနက်အဆင့် လင်းနို့မျောက်များအားလုံးမှာ ကျန်းကျင်း၏ လက်ချက်ဖြင့်သာ သေဆုံးသွားရသည်။</p> <p>​ယင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သားရဲများ၏ သဘာဝမှာ အမှန်တကယ်ပင် နားလည်ရခက်ကြောင်း တွေ့မြင်နိုင်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်း၏ အောင်ပွဲခံ ပြန်လာမှုကြောင့် စခန်းတစ်ခုလုံး အားတက်ရွှင်လန်းသွားကြသည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းတို့အဖွဲ့ ညစာစားနေချိန်မှာပင် ကျူးကော တို့အဖွဲ့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။</p> <p>​ရှီးဆောက စခန်းတံခါးဝတွင် အစောင့်ကျနေသဖြင့် သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။</p> <p>​ကျန်းကျင်းထံ အစီရင်ခံပြီး ခွင့်ပြုချက်ရမှသာ ကျူးကောတို့အဖွဲ့ စခန်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။</p> <p>​သူတို့က မျောက်မြီး ဝက်ဝံညို အသေကောင် သုံးကောင်မက ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>​စခန်းရှိ လူများအားလုံး အလွန်အမင်း အံ့သြမှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p>​မည်သို့ပင်ဆိုစေ ၎င်းတို့မှာ ငွေအဆင့် မှော်သားရဲ သုံးကောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p>​ကျူးကောက ကျောပေါ်မှ အရိုးတူကို ပြုပြင်ရန် မူပန် ထံ ပေးလိုက်သောအခါ လူများ၏ အကြည့်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။ အကြောင်းမှာ အရိုးတူ၏ သစ်သားလက်ကိုင်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသော အားကြောင့် ကျိုးပဲ့နေသည်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ကျူးကော၏ ရဲစွမ်းသတ္တိမှာ လူတို့၏ နှလုံးသားများကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။</p> <p>​ကျူးကောက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းရှိ မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းကျင်းကို တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် မူပန်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါကို ပြင်လို့ရမလား။”</p> <p>​မူပန် က မထီမဲ့မြင် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ရင်း ပြော၏။</p> <p>“ဒီအခြေအနေအရဆိုရင် ပြင်ရတာက အလုပ်ရှုပ်ပြီး အကျိုးမရှိနိုင်ဘူး။ လက်ကိုင်အသစ်ပဲ လုပ်လိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်။ မင်း သုံးတဲ့ပုံစံအတိုင်းဆိုရင် သစ်သားလက်ကိုင်အစား သံလက်ကိုင် ပြောင်းမှပဲ ရတော့မယ်။ ”</p> <p>​ကျူးကော က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောသည်။</p> <p>“လောလောဆယ် ဖြစ်သလိုပဲ လုပ်ပေးပါ။ သံကို မြားခေါင်းတွေအတွက်ပဲ သုံးတာ ပိုကောင်းမယ်။ သစ်သားမြားခေါင်းတွေက သုံးလို့ မရသလို အရိုးမြားခေါင်းတွေကလည်း သိပ်မထိရောက်ဘူး။”</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ကျီတိ လမ်းလျှောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့ ဆေးရည်တွေက သံကို အရည်ဖျော်ပြီး သန့်စင်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အကုန်အကျ အရမ်းများတယ်။ သံရိုင်းတွေ အများကြီးရှိမှ မြားခေါင်းတွေ အလုံအလောက် လုပ်နိုင်မှာ။ ကျူးကော...။ ရှင် လူအချို့ကို ခေါ်ပြီး သတ္တုတွင်း သွားတူးပေးနိုင်မလား။”</p> <p>​ကျူးကောက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူက သတ္တုတွင်းတူးရခြင်းကို စိတ်မဝင်စားပေ။</p> <p>​သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ကျီတိ က သူ့ကို ပစ္စည်းလဲလှယ်ရေး စာရင်းတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကျူးကော က ထိုစာရင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားကာ ပြော၏။</p> <p>“ငွေအဆင့် ဝက်ဝံညို တစ်ကောင်ကို ခြေနင်းဒူးလေး ၁၀ ခု၊ ဒါမှမဟုတ် ခါးအားသုံး ဒူးလေး ၂ ခု ဒါမှမဟုတ် လက်အားသုံးဒူးလေး အသစ် ၂၀ နဲ့ပဲ လဲလို့ရမယ် ဟုတ်လား။ ဒါက ဘယ်လို ဈေးနှုန်းလဲ။ သာမန်ဒူးလေးအချို့အတွက် ဒီလောက်အထိ လဲပေးရမှာလား။”</p> <p>​“ဘာပဲပြောပြော ကျွန်မတို့က တပ်ဖွဲ့မှ မဟုတ်တာပဲ ကျူးကော ရယ်။”</p> <p>ကျီတိက ပြုံးလိုက်ပြီး ​ဆက်ပြော၏။</p> <p>“ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ ဈေးနှုန်းလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။”</p> <p>​ကျူးကော က လှောင်ပြုံးပြုံးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျန်းကျင်း လမ်းလျှောက်လာပြီး လူငယ် နိုက်စ်သူရဲကောင်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသုံးပြုပြီး ကျိန်ဆိုရဲပါတယ်။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီသတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းအတိုင်းပဲ လိုက်နာမှာပါ။ ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုပါပဲ။”</p> <p>​ကျူးကော က ကျန်းကျင်း ကျောပေါ်မှ ခါးအားသုံးဒူးလေးကို ကြည့်ကာ ပြော၏။</p> <p>“နတ်ဘုရားကျောင်း နိုက်စ် သူရဲကောင်း... မင်း အဲဒီဒူးလေးကို ဘာနဲ့ လဲထားတာလဲ။ ဒီနေ့ ရတာက လင်းနို့မျောက်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒီစာရင်းထဲမှာ အကြွေးနဲ့ ဝယ်လို့ ရတယ်လို့ မပါဘူးနော်။”</p> <p>​ကျန်းကျင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး ပြော၏။</p> <p>“ဒါပေါ့... ဒါပေမဲ့ အရင်တိုက်ပွဲမှာ ကျွန်တော် အပြာရောင် မြေခွေးဝံပုလွေ ကို သတ်ခဲ့တာကို မမေ့ပါနဲ့ဦး။”</p> <p>​ကျူးကော က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး သူ သတ်ခဲ့သော မိကျောင်းခေါင်း မြွေကြီး ကို သတိရသွားသည်။</p> <p>​သို့သော် ကျီတိ က ဝင်ပြောလိုက်သည်ပင်။</p> <p>“ရှင့်ရဲ့ တိုက်ပွဲရလဒ်တွေကို အလဲအလှယ် လုပ်ပြီးသွားပြီလေ ကျူးကော။ မမေ့ပါနဲ့ဦး၊ ရှင် ကျွန်မတို့ စခန်းကနေ ဒူးလေးတွေကို ယူသွားပြီးသားဆိုတာ။”</p> <p>​ကျူးကော နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သားများမှာ  ……။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">အပိုင်း ၁၁၃ ပြီး၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save