Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">တျန်းမိစ္ဆာ မပျက်စီးနိုင်သောကိုယ် ၊ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား ၊ တာအိုမိတ်ဆွေ... ညှာတာပေးပါဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​မဟာယာနဗုဒ္ဓဘာသာစိပ်ပုတီး၏ တားဆီးမှုကြောင့် ဘိုင်သခင်မ ခေတ္တမျှ တန့်သွားသည့် ခဏမှာပင် လီယန်ချူသည် တိမ်စီး၍ အမီလိုက်လာတော့သည်။</p> <p>​အုန်း</p> <p>​မီးနဂါး ငါးကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်ကာ ပြေးဝင်လာပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာလည်း မြင့်မားလှသော အပူရှိန်ကြောင့် လိမ်ဖည်ကွေးကောက်သွားရသည်။</p> <p>​နဂါးငါးပါးစက်ဝန်း</p> <p>​ဘိုင်သခင်မက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဒုက္ခပင်လယ်တန်ခိုးစွမ်းအားကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မီးနဂါးငါးကောင်ကို ထိုအထဲတွင် ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။</p> <p>​ဟိန်း</p> <p>​ထိုစဉ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လှသော ရှေးဟောင်းသားရဲကြီး လေးကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်</p> <p>၎င်းတို့က ဘိုင်သခင်မကို တိုက်ရိုက်ပင် ဝိုင်းရံထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>ထိုသားရဲများကြားတွင် မမြင်ရသော ဆက်နွှယ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သဘာဝအလျောက် ဖြစ်တည်လာသည့် အစီရင်ကြီးတစ်ခုအလားပင်</p> <p>​ရှူး</p> <p>​ဘိုင်သခင်မမှာ အေးစိမ့်သော လေကို ရှူသွင်းလိုက်မိပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွားရသည်။</p> <p>​"ပါးရှ ၊ ချောင်ဖုန်း ၊ ယာကျစ် ၊ ဆွန်းနီ "</p> <p>​သူမသည် လီယန်ချူကို အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုတာအိုဆရာလေးက အဘယ်ကြောင့် ဤရှေးဟောင်းသားရဲကြီး လေးကောင်၏ ပုံရိပ်ယောင်များကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ရသနည်း။</p> <p>​ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း</p> <p>​မြေပြင်နှင့် တောင်များမှာ တုန်ခါနေတော့သည်</p> <p>ဘိုင်သခင်မသည် သားရဲကြီးလေးကောင်၏ ဝိုင်းရံမှုကို ခံထားရပြီး သူမ၏ ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များမှာလည်း ဖိနှိပ်ခံထားရသည်။</p> <p>သူမသည် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်လွှတ်ကာ ထိုသားရဲကြီးများနှင့် အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်နေရတော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ထိုစဉ် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး တောက်ပလှသော မိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>​မိုးကြိုးသဲနု</p> <p>​တားမြစ်ချက်များ အားလုံးကို ဖြေလျှော့ထားသော ထို စင်ကြယ်သော ယန်ရတနာ မှာ စွမ်းအား အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် မိုးကြိုးမီးလျှံများမှာ...</p> <p>လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား လည်ပတ်ကာ ဘိုင်သခင်မကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>​လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးခြိမ်းသံများမှာလည်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်စေသည်</p> <p>နားစည်များမှာလည်း အဆက်မပြတ် မြည်ဟီးနေပြီး၊ ဝိညာဉ်မှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာကာ လူ၏ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါး  ကို ကြိတ်ဆုံကြီးထဲ ထည့်ကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ကြိတ်ချေနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။</p> <p>​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးမှာ တစ်ခဏအတွင်း ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​မိုးကြိုးအလင်းများ ပေါက်ကွဲသွားပြီး နားစည်ပင် ကွဲထွက်မတတ် မြည်ဟီးသွားသည်</p> <p>တောင်ကြားထဲတွင် အသားကင်နံ့များ ပျံ့လွင့်လာပြီး ဘိုင်သခင်မ၏ ကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် အရေပြားများ လန်ကာ အသားများမှာလည်း မည်းတူးသွားရသည်။</p> <p>ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p>​သို့သော်လည်း ယန်ဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော ပညာရှင်မှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။</p> <p>မိုးကြိုးသဲနု နှင့် သားရဲကြီးလေးကောင်၏ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာပင် သူမ၏ ကိုယ်ထည်ကို မပျက်စီးသွားအောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းထားနိုင်ဆဲပင်</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ အနားသို့ တိုးကပ်သွားပြီး လေးလံ၍ စူးရှလှသော ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်ကာ သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။</p> <p>ထိုမမျှော်လင့်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုနှင့်အတူ ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်ရှိ ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုကြောင့် ပြိုင်ဘက်၏ ဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ပြင်ပသို့ပင် ထွက်သွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​ဖလပ်</p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ ဘိုင်သခင်မ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p> ဘယ်ဘက်ပခုံးမှ ညာဘက်ခါးအထိ တစ်ကိုယ်လုံးကို နှစ်ပိုင်းပြတ်လုနီးပါး ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရပြီး အရိုးများပင် ပေါ်ထွက်နေတော့သည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ ကြီးမားလှသော အရှက်တရားပင်</p> <p>ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိကာ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ ဘိုင်သခင်မမှာ ဤကဲ့သို့သော အရှက်ရမှုကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ရဖူးချေ။</p> <p>​သားရဲကြီးလေးကောင်၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံရသည်မှာ တစ်မျိုး၊ မိုးကြိုး၏ ပေါက်ကွဲမှုကို ခံရသည်မှာ တစ်ဖုံ၊ ယခုလည်း ထိုကြမ်းတမ်းလှသော ဓားချက်ကိုပါ ခံလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p>စောစောက အလစ်အငိုက် အတိုက်ခံရသဖြင့် မှင်တက်သွားသော်လည်း ယခုမှပင် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>​သူမမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားကာ...</p> <p>ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ်ကို အရှိန်ဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ရှူး</p> <p>​၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည့် သွေးမြားတစ်စင်းအလားပင်၊ ထူထပ်လှသော ယင်အငွေ့အသက်များနှင့် သွေးအငွေ့အသက်များမှာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာတော့သည်</p> <p>အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှပေသည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​သွေးမြားမှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်</p> <p>အနားတွင် ရှိနေသော လီယန်ချူမှာ ထိုပေါက်ကွဲမှု၏ ဒဏ်ကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရသည်။</p> <p> ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်တစ်ဦး၏ အသက်သွေး ပေါက်ကွဲမှုအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော ကျိန်စာစွမ်းအားများ ပါဝင်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်စားနိုင်ပေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ သန်မာလှသော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တာအိုဂိုဏ်း၏ အဆောင်အကာအကွယ်များကို အားကိုးကာ ထိုသွေးမြားပေါက်ကွဲမှုကို အတင်းပင် အောင့်ခံလိုက်သည်။</p> <p>နတ်ဘုရား၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ ရဲရင့်ပြတ်သားရမည် ဖြစ်ရာ၊ သူသည် နောက်ဆုတ်မသွားဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းမှာ နတ်ဘုရား၏ စိတ်ဆန္ဒနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျသွားခြင်းပင်။</p> <p>​သူသည် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါများဖြင့် ဓားကို မြှောက်ကာ အတင်းဝင်တိုက်လိုက်ရာ လက်ထဲရှိ ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အဆက်မပြတ် ခုတ်ပိုင်းနေတော့သည်။</p> <p>ဘိုင်သခင်မမှာ နာကျင်စွာဖြင့် ညည်းတွားနေရတော့သည်။</p> <p>​ကွဲ... ကွဲ</p> <p>​သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရိုးများစွာမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားရပြီး အသားများမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ လန်ထွက်နေတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ ဝိညာဉ်က ကိုယ်ခန္ဓာကို အတင်းအကျပ် ထိန်းမထားနိုင်ခဲ့လျှင် စောစောကပင် အပိုင်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ ပြတ်တောက်ကာ အလောင်းပင် ကျန်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ</p> <p>​ဘိုင်သခင်မမှာ လီယန်ချူကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူမ၏ သွေးမြားပေါက်ကွဲမှုကြားမှာ သူ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေနိုင်ရသနည်း</p> <p>ပြီးတော့ သူမ၏ တျန်းမိစ္ဆာ မပျက်စီးနိုင်သောကိုယ် ကို ဘာလို့ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ စဉ်းစားမရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမသည် အစီရင်၏ ဖိနှိပ်မှုကို ခံထားရသဖြင့် ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများ ကုန်ခန်းနေသောကြောင့် ထိုကျိန်စာသွေးမြားနှင့် တျန်းမိစ္ဆာကိုယ်ထည်၏ စွမ်းအားများ လျော့နည်းသွားခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ အကြောင်းပြချက် ရှာလိုက်ရတော့သည်။</p> <p>​တျန်းမိစ္ဆာ မပျက်စီးနိုင်သောကိုယ် မှာ ရှေးကျလှသော အမွေအနှစ်မှ ဆင်းသက်လာသည့် ပြင်းထန်သော တန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ဒဏ်ရာမှန်သမျှကို လျစ်လျူရှုနိုင်ကာ ခေတ္တမျှ ဒဏ်ရာမရရှိနိုင်သော အာနိသင် ကို ရရှိစေသည်။</p> <p>​သို့သော် ထိုတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပြင်းအထန် ဒဏ်ရာရလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ချေ။</p> <p>​"မဖြစ်နိုင်တာ "</p> <p>ဘိုင်သခင်မမှာ မျက်မှောင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​လီယန်ချူမှာလည်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်၊ ထိုဘိုင်သခင်မ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်လျှင် အသားထဲသို့ နက်နက်မဝင်ဘဲ ခုတ်ရခက်နေသောကြောင့်ပင်</p> <p>​လီယန်ချူ၏ ကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပါးရှ၊ ယာကျစ်၊ ချောင်ဖုန်း နှင့် ဆွန်းနီ သားရဲကြီး လေးကောင်မှာ ဟိန်းဟောက်ကာ ဘိုင်သခင်မကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြပြန်သည်။</p> <p>​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနီရောင် ဓားအလင်း နှစ်တန်းမှာလည်း ဘိုင်သခင်မကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေတော့သည်။</p> <p>ဖေးယန်ဓား</p> <p>​အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း</p> <p>​သူသည် စိတ်ထဲမှ အမိန့်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းရှိ တာအိုလှိုင်းတံပိုး ကို လှုံ့ဆော်ကာ ကျန့်ကျောင်းဓားကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>​ကုသိုလ်အမှတ် ၆,၀၀၀ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်</p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားပေါ်တွင် ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုတုန်ခါမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ဓားသွားမှာလည်း အလွန်ပင် စူးရှသွားတော့သည်။</p> <p>​ခုတ်မရဘူး ဟုတ်လား</p> <p>​အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း</p> <p>​ကုသိုလ်အမှတ် ၇,၀၀၀ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်</p> <p>​အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း</p> <p>​ကုသိုလ်အမှတ် ၈,၀၀၀ ကို အသုံးပြုလိုက်သည်</p> <p>​လက်နက်များကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းမှာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ကဲ့သို့ စွမ်းအား ချက်ချင်းကြီး တိုးမလာသော်လည်း</p> <p>အဆင့်မြှင့်ထားသမျှမှာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေပြီး အသုံးပြုလိုက်လျှင် ကုန်ဆုံးသွားမည့် အရာမဟုတ်ခြင်းကပင် အားသာချက် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ကျန့်ကျောင်းဓားကို ကိုးကြိမ်မြောက် အထိ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ဘိုင်သခင်မမှာ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ သားရဲကြီးလေးကောင်ကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီ</p> <p>၎င်းတို့မှာ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါပါသော သစ်သားတံဆိပ်ပြားအတွင်းသို့ အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>​"ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူကများ... ကိုယ့်အဆင့်ကို မသိဘဲ ငါနဲ့ လာတိုက်ချင်နေတယ်ပေါ့၊ နင်က သေချင်နေတာပဲ "</p> <p>​ဘိုင်သခင်မ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျည်းနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး လေသံမှာလည်း အေးစက်လှပေသည်။</p> <p>​သူမသည် ကိုယ်တွင်းရှိ ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားများကို စုစည်းလိုက်ကာ ထိုတာအိုဆရာလေးကို တစ်ချက်တည်းနှင့် အပြတ်ရှင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>မဟုတ်လျှင် သူမ၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့်ဆိုလျှင် ထိုနေရာမှာပင် အသက်ပျောက်သွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p>စွမ်းအားတွေ ပြန်မရသေးခင်မှာတင် သေဆုံးသွားရတော့မည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထူးဆန်းသော စွမ်းအားလှိုင်းများ လှုပ်ခတ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အရောင်ပြောင်းသွားရသည်</p> <p>တိမ်တိုက်များအထက်မှ အလင်းတိုင်ကြီးတစ်ခု ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p>မိစ္ဆာအရှိန်အဝါ ဖိအားကြီးက မျက်နှာဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး</p> <p>​ဘိုင်သခင်မ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သွေးပင်လယ်ကြီးမှာ အေးစက်၊ လေးလံ၍ ပျစ်ချွဲနေပြီး နာကျည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>​ချွင်</p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားမှ ကြည်လင်လှသော နဂါးဟိန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားအလင်းမှာ တောက်ပကာ ဓားဓာတ်များမှာလည်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။</p> <p>ဘိုင်သခင်မမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်၊ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လျှပ်စီးအလား အေးစက်နေပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များမှာ အထင်အရှားပင်</p> <p>​"တတိယအဆင့် ပညာရှင်ရဲ့ ကိုယ်ထည်က ဘယ်လောက်တောင် ခုတ်လို့ကောင်းမလဲဆိုတာ ငါကြည့်ချင်သေးတယ် "</p> <p>​သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်</p> <p>​တတိယအဆင့် ပညာရှင်၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် စူးရှလှပေရာ၊ ဘိုင်သခင်မမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ အမွေးအမျှင်များပင် ထောင်ထသွားရသည်။</p> <p>​ဓားအလင်း ရောက်ရှိလာပြီ</p> <p>လီယန်ချူမှာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် အနားသို့ တိုးကပ်ကာ ဓားကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ ကျန့်ကျောင်းဓား၏ အေးစက်လှသော ဓားသွားမှာ ဘိုင်သခင်မ၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။</p> <p>​ဖလပ်</p> <p>​ကျန့်ကျောင်းဓားသည် လည်ပင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်တောက်သွားနိုင်ခဲ့ပြီ</p> <p>​တျန်းမိစ္ဆာ မပျက်စီးနိုင်သောကိုယ် ၏ ခေတ္တမျှ ဒဏ်ရာမရရှိနိုင်သော စွမ်းအားမှာလည်း ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓားကို မခုခံနိုင်တော့ချေ</p> <p>​ဓားအလင်းမှာ ဘိုင်သခင်မ၏ ကိုယ်ထည်ကို အပိုင်းပိုင်း ကြိတ်ချေလိုက်ရုံသာမက ဆန်းကြယ်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ ကိုယ်ထည်ကို ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာသည်၊ ၎င်းမှာ သူမ၏ ယန်ဝိညာဉ်  ပင် ဖြစ်သည်</p> <p>တတိယအဆင့် ပညာရှင်များကို သတ်ရန် ခက်ခဲရခြင်းမှာ၊ မိစ္ဆာအကြီးစား အများအပြားကို တာအိုဂိုဏ်းမှ ပညာရှင်များက ဖိနှိပ်ရုံသာ ပြုလုပ်နိုင်ခြင်းမှာ...</p> <p>ယန်ဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းပြီးနောက်တွင် အလွန်ပင် ခိုင်မာသွားပြီး</p> <p>ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ခက်ခဲသောကြောင့်ပင်</p> <p>ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ဘုံအသိပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း...</p> <p>​ယနေ့တွင် ဘိုင်သခင်မမှာ ထိုတာအိုဆရာလေး၏ လက်ထဲရှိ ဓားက ယန်ဝိညာဉ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ</p> <p>ယခင်က ထိုတာအိုဆရာကြီးပင်လျှင် သူမကို ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲသဖြင့် တောင်ဘက်အရပ်မှ ကျူးချွယ်မီးနတ်ဘုရား အစီရင်ကြီးကို ခက်ခက်ခဲခဲ တည်ဆောက်ခဲ့ရပြီး</p> <p>ဒဏ္ဍာရီလာ မီးဓာတ်ရတနာများနှင့် မြေအောက်မီးများကို အသုံးပြုကာ သူမကို ဖိနှိပ်ထားရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"တာအိုမိတ်ဆွေ အသက်ချမ်းသာပေးပါ၊ ကျမ တာအိုမိတ်ဆွေရဲ့ တပည့်အဖြစ် ခံယူပြီး ဘေးနားမှာ အစေခံပါ့မယ်၊ ကျမကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်လောက် ပေးပါဦး "</p> <p>​ဘိုင်သခင်မသည် အသက်ရှင်ရန်အတွက် ယခုအချိန်တွင် အလွန်ပင် နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုနေတော့သည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမသည် ညှို့ယူဖမ်းစားအတတ် ကိုလည်း မသိမသာ အသုံးပြုလိုက်သည်။</p> <p>​နှမြောစရာပင်</p> <p>​လီယန်ချူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ သံကျောက်ခဲကဲ့သို့ ခိုင်မာလှသည်၊ သူသည် မည်သည့် ညှာတာမှုမှ မရှိဘဲ ဓားဖြင့် တစ်ချက် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ထိုစဉ် ကောင်းကင်စွန်းမှ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပျံသန်းလာသည်၊ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှပေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားအလင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p>​ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲမှုမှာ မှိုပွင့်ကြီးတစ်ခုအလား ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်</p> <p>​အနက်ရောင် မြူခိုးထုကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ထိုအထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် နာကျည်းမှု အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်...</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save