Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သွေးသောက်စမ်းသပ်ခြင်း ၊ ယန်ဝိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ထိုမျှသာပါလား ၊ ပေဖုန်းခရိုင်၏ အချောဆုံး တာအိုဆရာလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​ယခင်က တရားသောလမ်းစဉ်၏ ထင်ရှားကျော်ကြားသော ပညာရှင်ကြီး၊ ရှင်ရှောင်းဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲဖြစ်သူမှာ ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိမ်းပုပ်နေတော့သည်။</p> <p>​စောစောက သူ၏လည်ပင်းမှ ခွက် ခနဲ မြည်သံတစ်ချက်နှင့်အတူ အရိုးအက်သွားသည့် အသံထွက်ပေါ်ခဲ့ပြီး၊ ပေါက်ထွက်သွားလုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>​သူသည် လီယန်ချူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု၊ ဒေါသထွက်မှုတို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူ၏မျက်နှာမှာ ရေစက်များပင် ကျလာတော့မတတ် ညိုမှောင်နေသည်။</p> <p> ထိုကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ရော ကျင့်ကြံမှုစွမ်းအားပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေ့ကျင့်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူမျိုးသည် တကယ်ကို သေသင့်လှပေသည်</p> <p>​တောက်ပလှသော အလင်းတန်းများ ပွင့်ထွက်လာသည်။</p> <p>​အတောင်ပံဖြန့်လိုက်လျှင် ပေပေါင်းရာချီ ရှည်လျားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သားရဲငှက်ကြီးတစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်ယံတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ရိုင်းစိုင်းရဲတင်းလှသော အရှိန်အဝါများ ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။</p> <p>​ထိုသည်မှာ သူ၏ ယန်ဝိညာဉ် ပုံရိပ်  ပင် ဖြစ်သည်</p> <p>​ရွှေကိုပင် ဖောက်ထွက်နိုင်ပြီး ကျောက်ခဲကိုပင် ကွဲအက်စေနိုင်သည့် စူးရှလှသော ငှက်ဟိန်းသံနှင့်အတူ၊ ထိုသားရဲငှက်ကြီးမှာ ထိုးသုတ် ဆင်းလာတော့ရာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးပင် မှောင်မိုက်သွားရသည်။</p> <p>​သူသည် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများဖြင့် လီယန်ချူကို တစ်ကိုက်တည်း ဝါးမြိုပစ်ကာ မိမိ၏ ကုန်ဆုံးသွားသော စွမ်းအားများကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"လာစမ်း... အတော်ပဲ"</p> <p>​လီယန်ချူက အားရပါးရ ဟစ်ကြွေးလိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာနှင့် အရှိန်အဝါမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာတော့သည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် မဟုတ်ဘဲ၊ လုံဟူရှန်းတောင်၏ အထူးဆန်းဆုံးသော လျှို့ဝှက်ပညာရပ် နှစ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည့် ဖာထျန်းရှန့်တီ ( ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးအလား ကြီးမားသောကိုယ်ထည်) ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဒါဟာ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ထက် မနိမ့်ကျတဲ့ အလွန်ပင် ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>လုံဟူရှန်းရဲ့ ကျားနဂါး ရွှေအမြုတေ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ မတတ်မြောက်သေးပေမယ့်၊ ဒီကိုယ်ထည်ကြီးထွားတဲ့ အတတ်ကိုတော့ သူ အမြန်ဆုံး အောင်မြင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။</p> <p>​ဒါဟာ နည်းစနစ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုပင်</p> <p>​သူ့လက်ထဲက ကျန့်ကျောင်းဓားကလည်း အလွန်ပင် စူးရှတောက်ပလာပြီး၊ ဓားကလည်း ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသွားတော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းနှင့် အနက်ရောင်အရှိန်အဝါတို့ ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြသည်။</p> <p> နှစ်ဦးသားမှာ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ တည့်တည့်ပင် အားပြိုင်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ခဏအတွင်းမှာပင်</p> <p>ရွှေရောင်ဓားအလင်းနှင့် အနက်ရောင်အလင်းတန်းတို့မှာ ရောယှက်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး၊ ပင့်ကူအိမ်သဏ္ဌာန် အက်ကြောင်းများမှာ ပေပေါင်းရာချီသည့်အထိ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p>​ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ချင်း တိုက်ခိုက်မှုနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စွမ်းအင်များ ပြင်ပသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်ပင်</p> <p>​ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း...</p> <p>​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လူတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းပေါင်း တစ်ထောင်မက လျှင်မြန်လှသော အရှိန်ဖြင့်၊ ထိုသားရဲငှက်ကြီးနှင့် လီယန်ချူတို့မှာ အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။</p> <p>​မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာပင်</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ပေပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော ကိုယ်ထည်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်ထဲတွင် ဓားရှည်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် ထိုသားရဲငှက်ကြီးနှင့် ကောင်းကင်ပြိုမတတ် တိုက်ခိုက်နေသည်။</p> <p>​သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ငှားရမ်းအသုံးပြုထားသော စင်ကြယ်သော ယန်နတ်ဘုရား အရှိန်အဝါ များမှာ မီးတောက်များကဲ့သို့ တောက်လောင်နေသည်</p> <p>​မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသော လျှပ်စီးများအလား ဖြစ်နေပြီး၊ ကောင်းကင်နန်းတော်မှ နတ်စစ်သူကြီးတစ်ပါး လောကကြီးကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနေသကဲ့သို့ပင်</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်က အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဝေမြို့လိုမျိုး ချောင်ကျတဲ့ နေရာမှာ မင်းလို လူငယ်ထူးချွန်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့သာ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ တကယ့်ကို အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ် "</p> <p>​သူ ဆင့်ခေါ်ထားသော သားရဲငှက်ကြီးမှာ တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ နတ်ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ နဂါးဦးခေါင်းနှင့် ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိသော နတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​"ဒီနေ့ မင်းကို သုံးပြီး ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို သွေးသောက်စမ်းသပ် ရတာပေါ့ "</p> <p>​လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>​ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား၏ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သူပင်လျှင် အနည်းငယ် ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲနေသည်။</p> <p>ဆန်းကြယ်လှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ ရန်သူကို သတ်နိုင်ရုံသာမက မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းသွေးကြောများ ကိုပါ တုန်ခါစေနိုင်သောကြောင့်...</p> <p>ယခု ထိုနဂါးခေါင်းနှင့် ငှက်ကိုယ်ထည်ရှိသော နတ်ဘုရားကို အသုံးချကာ၊ ကိုးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားသော ဤဓားကို ကျွမ်းကျင်အောင် လေ့ကျင့်ယူနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မောက်မာလှသော စကားများကို ကြားသောအခါ၊ မော့ယွန်းကျိန့်ရန်၏ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း ဝုန်း</p> <p>​ထက်မြက်လှသော လက်သည်းများပေါ်တွင် အနက်ရောင် လျှပ်စီးများ ပေါက်ကွဲနေပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ ယင်အငွေ့အသက်များမှာလည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အနက်ရောင် လျှပ်စီးမြွေများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း ထဲမှ သားရဲကြီး နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်၊ အရှိန်အဝါများမှာ တရစပ် မြင့်တက်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။</p> <p>​ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရှိန်အဝါမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် လှိုင်းတွန့်များ ဖြစ်သွားစေသည်။</p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ လူကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေကာ...</p> <p>တည့်တည့်ပင် ကြည့်ဝံ့စရာ မရှိချေ</p> <p>​ဘေးမှ ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ မျက်နှာပျက်သွားကြပြီး မနေသာတော့ဘဲ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> အများစုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်သည့် နည်းလမ်းများကို စတင် အသုံးပြုနေကြရသည်</p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများ ထိမှန်သွားလျှင် ဝိညာဉ်ပင် လွင့်စင်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်</p> <p>​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ်၊ ထို့ပြင် တောင်နှင့်ပင်လယ်ကျမ်း လာ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်...</p> <p>ထိုလောကတွင် ဤအစွမ်းကို မည်မျှသော ကျင့်ကြံသူများက တည့်တည့်ရင်ဆိုင်ဝံ့ကြမည်နည်း။</p> <p>​လီယန်ချူကမူ ထိုသူများအနက် တစ်ဦး ဖြစ်သည်</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​သူသည် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ပြိုင်ဘက်ဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် သားရဲကြီးမှာလည်း ကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော အမူအရာဖြင့် တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>သူသည် စစ်မှန်သော ယန်ဝိညာဉ်ပညာရှင် ဖြစ်ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော ရတနာများစွာကို အသုံးချကာ ယန်ဝိညာဉ်ကို ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ခိုင်မာလှပေသည်။</p> <p>​လီယန်ချူက ဓားကို လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>​တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ပင် ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>​နှစ်ဦးသား၏ တိုက်ခိုက်မှု အရှိန်မှာ ပို၍ ပို၍ လျင်မြန်လာကာ...</p> <p>ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းလှိုင်းများမှာ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခုအလား အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ တိုက်ခတ်နေတော့သည်။</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ တိုက်ရင်း တိုက်ရင်းနှင့် ထိတ်လန့်လာရသည်။</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိနေပြီး၊ ဝိညာဉ်၏ အတွေးစများမှာလည်း မကြည်လင်တော့ဘဲ ရွှံ့ညွန်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားလာရကာ ကန့်သတ်ချက်များစွာကို ကြုံတွေ့နေရသည်။</p> <p>​"ဒီကောင်လေးက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ "</p> <p>​နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်ပေါ်မှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာကြီးများမှာ မြင်မကောင်းလောက်အောင်ပင်။</p> <p>ဒါဟာ ဝိညာဉ် ပြိုကွဲတော့မယ့် လက္ခဏာပဲ</p> <p>အဆိုးဆုံးမှာ ကျန့်ကျောင်းဓားကြောင့် ရရှိသော ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည် မကုသနိုင်ခြင်းပင်</p> <p>ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင် ဖြစ်လျှင်ပင် မတတ်နိုင်ချေ</p> <p>​"ငါတော့ မော့ယွန်းကျိန့်ရန်က ဒီတာအိုဆရာလေးကို မနိုင်ဘူးလို့ ခံစားနေရတယ် "</p> <p>​"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ တကယ်ပဲ နောက်လှိုင်းက ရှေ့လှိုင်းကို ကျော်တက်သွားတာပဲ "</p> <p>​"အင်း... တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး၊ ဂုဏ်သရေရှိပြီး တပည့်တပန်းတွေ အများကြီးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်သွားရတာလဲ "</p> <p>​"အသနားစရာ အကောင်းဆုံးက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ပြီးတော့တောင် လူငယ်တာအိုဆရာလေးရဲ့ အရိုက်ခံနေရတာပဲ၊ တကယ်ပဲ အမှားက အမှန်ကို မနိုင်ပါလား "</p> <p>​"ရှူး... တိုးတိုးပြော အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူးလား  မင်းက မော့ယွန်းကျိန့်ရန်ရဲ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်နေတာပဲ "</p> <p>​ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ အပြန်အလှန် ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p>​အချို့က အံ့အားသင့်ကြသည်၊ အချို့က နှမြောတသ ဖြစ်ကြသည်၊ အချို့ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ကဲ့ရဲ့ကြသည်</p> <p>သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြောက်ရွံ့စိတ်များမှာ ပျောက်ကွယ်လာတော့သည်။</p> <p>အကြောင်းမှာ...</p> <p>​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ဆိုသည့် နာမည်က မည်မျှပင် ကြောက်စရာကောင်းပါစေ</p> <p>နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်က မည်မျှပင် ကြမ်းတမ်းပါစေ</p> <p>​ယခု မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းမှာ မော့ယွန်းကျိန့်ရန်က စကားကြီးစကားကျယ်တွေ အများကြီး ပြောခဲ့ပြီး၊ ထုတ်သုံးလိုက်တဲ့ အတတ်ပညာတွေက ကောင်းကင်ပြိုမတတ် ဖြစ်နေသော်လည်း...</p> <p>တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ အမြဲတမ်း အနှိပ်စက်ခံနေရခြင်းပင်</p> <p>​မျက်နှာကို ခြေထောက်နဲ့ အကန်ခံရတာတင်မကဘဲ</p> <p>ဓားနဲ့လည်း ခုတ်ပိုင်းခံရလို့ တစ်ကိုယ်လုံး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဗူးသီးဟင်းခါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ၊ သူ၏ တာအိုစိတ်နှလုံး  မှာ ပြိုကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​"တောက်... ခဏနေရင် မင်းတို့ အားလုံးကို အသေကောင်တွေအဖြစ် ပြောင်းပြီး၊ ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်နိုင်အောင် လုပ်ပစ်မယ် "</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် နာကျည်းနေမိသည်</p> <p>တာအိုပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ပြီး၊ ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်နဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးလို ပြန်လာတဲ့ ဇာတ်လမ်းက နည်းနည်းတော့ ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းသေးသည်။</p> <p>ငါ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ အဆင့်သုံးကို ရောက်သွားတယ်  ဆိုတာမျိုးပေါ့။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ အခုတော့ လူငယ်တာအိုဆရာလေးရဲ့ ခြေနင်းတုံး ဖြစ်နေပြီး၊</p> <p>နှိမ်နင်းခံရတဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီး ဖြစ်နေရတာက တကယ့်ကို မျက်နှာပျက်စရာကြီး ဖြစ်နေပြီ</p> <p>​"ဒီနေ့ ငါ မင်းကို မသတ်နိုင်ရင် ငါလည်း အသက်ရှင်ပြီး ဒီနေရာက ထွက်မသွားဘူး "</p> <p>နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ဝိညာဉ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>​"လာလေ"</p> <p> လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များမှာ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>​ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး</p> <p>ရေးရေးမျှ...</p> <p>သူ၏ နောက်ကျောတွင် မြင့်မားလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ထိုပုံရိပ်မှာ ဝေဝါးနေပြီး သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရသော်လည်း</p> <p>သူက ကျန့်ကျောင်းဓားကို မြှောက်လိုက်လျှင် ထိုပုံရိပ်ကြီးကလည်း အတူတူ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အကူအညီကို ရရှိထားသကဲ့သို့ပင်</p> <p>​ဝမ်လင်ကွမ်း သည် တာအိုဂိုဏ်း၏ အစောင့် နတ်မင်းကြီးဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်နန်းတော်ရှိ နတ်မင်းငါးရာ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>မိစ္ဆာမှန်သမျှကို တုန်လှုပ်စေသူပင်</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားအလင်းများ တရစပ် တောက်လောင်လာပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အဆပေါင်းများစွာ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒါဟာ သူ၏ မူလကျင့်စဉ်အဆင့်ထက် အများကြီး သာလွန်သွားခြင်းပင်</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်၊ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်မှာ အဆုံးမရှိ မြင့်မားသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ သေးငယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ ထိုခန့်ညားလှသော ပုံရိပ်ယောင်ကြီးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။</p> <p>​ဟင်</p> <p>စောစောက ငါ တစ်ခုခု ပြောမိလို့ ဒီကောင်လေးကို သွားပြီး ဆွပေးလိုက်မိတာလား</p> <p>ဒီလောက်အထိတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ ခက်ထန်သွားသည်၊</p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါများမှာလည်း ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး၊ ထိုနဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် သားရဲကြီးမှာ ပို၍ပင် ထက်မြက်လာတော့သည်။</p> <p>​ဝုန်း</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ဓားကို ကိုင်မြှောက်ကာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်</p> <p>သွေးအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားသည်</p> <p>​မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဓားဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားတော့သည်</p> <p>သူ ပြင်ဆင်ထားသမျှ အားလုံးမှာ ထိုဓားချက်တစ်ချက်တည်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရယ်စရာတစ်ခုအလား ဖြစ်သွားရသည်</p> <p>​တစ်ကွင်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်</p> <p>သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းပင်</p> <p>​တတိယအဆင့် ယန်ဝိညာဉ် ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦး... ဒီလိုပဲ သေသွားတာလား</p> <p>​လူတိုင်းမှာ လီယန်ချူကို ကြည့်ရင်း ကြောက်ရွံ့စိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာမူ အသက်ရှူများ မြန်လာကာ၊ ပေါင်များကိုစေ့ပြီး၊ မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပနေကြတော့သည်</p> <p>​ဒီလောက်လည်း တိုက်နိုင်ခိုက်နိုင်သလို၊ ရုပ်ကလည်း ဒီလောက်အထိ ချောမောနေတာပဲ</p> <p>ပေဖုန်းခရိုင်ရဲ့ အချောဆုံး တာအိုဆရာလေး လို့ပဲ ခေါ်တော့မယ်</p> <p>​လီယန်ချူမှာ နဂါးခေါင်းငှက်ကိုယ်ထည် ပုံရိပ်ယောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ သူ၏ နားထဲတွင် ကြည်လင်လှသော အသံတစ်ချက် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>​"တင်း "</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save