Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၈၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဗိုလ်တဲကလေး ဇောင်ချန်း ၊ နောက်တစ်ကြိမ် အိပ်မက်ပေးခြင်း ၊ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ခြင်း ၊မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​"လီတာအိုဆရာ... ဒါက တကယ့်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲခင်ဗျာ"</p> <p> ဂွမ်ယွီရွာသူကြီးမှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။</p> <p>​မြစ်အောက်ခြေမှာ ဘာကြောင့် အမျိုးသမီးအလောင်းတစ်လောင်း ရှိနေရတာလဲ။</p> <p>​လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ဒါ လူသတ်မှုပဲ၊ တစ်ယောက်ယောက်က အလောင်းကို မြစ်ထဲ လာစွန့်ပစ်သွားတာ၊ ဒီကိစ္စကို အစိုးရရုံး ကို အကြောင်းကြားဖို့ လိုမယ်"</p> <p>​လူသတ်မှုဆိုသည်မှာ အစိုးရကသာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။</p> <p> ရွာသားများမှာမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး တီးတိုးတီးတိုးဖြင့် ဝိုင်းဝန်းပြောဆိုနေကြတော့သည်။</p> <p>ဤအမျိုးသမီးအလောင်းမှာ သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ မပျက်မစီးရှိနေပြီး၊ ရေစီးသန်လှသော ဝေမြစ်အောက်ခြေတွင် နစ်မြုပ်နေခြင်းမှာ တကယ့်ကိုပင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေလောက်အောင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။</p> <p>​လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ဘေးဥပါယ်နှိမ်နင်းအဆောင် ဖြစ်ပြီး စန္ဒကူး နှင့် ကြက်သွေး ကို ရောစပ်ကာ ရေးသားထားခြင်းဖြစ်ရာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အလွန်ပင် စွမ်းထက်လှသည်။</p> <p>သူသည် ယခင်က  ဝမ်အရာရှိ  ကို ပေးခဲ့သည်မှာလည်း ထိုအဆောင်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်လှသဖြင့်  ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ယန်ဖုန်းပင်လျှင် ဝမ်အရာရှိ ၏ အနားသို့ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင် မကပ်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>​မကြာမီမှာပင် အစိုးရရုံးမှ လူ  များ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> ဦးဆောင်လာသူမှာ ဝမ်အရာရှိ မဟုတ်ဘဲ၊ မျက်လုံးအစုံမှာ အရောင်တောက်နေပြီး မျက်နှာညိုညိုနှင့် လူငယ်ဗိုလ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ၏ ခါးတွင် ထက်မြက်လှသော ဓားတစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p>​"လီတာအိုဆရာကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ"</p> <p>လူငယ်ဗိုလ်လေး က လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>​"မင်းက ဘယ်သူလဲ"</p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>ဝေမြို့နယ် အစိုးရရုံးက ခေါင်းဆောင် အားလုံးကို သူ သိသော်လည်း ထိုလူငယ်ကိုမူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။</p> <p>​"ကျွန်တော့်နာမည်က ဇောင်ချန်း ပါ၊ ဝေမြို့အစိုးရရုံးမှာ အလုပ်ဝင်တာ မကြာသေးပါဘူး"</p> <p> ဟု လူငယ်က ဆိုသည်။</p> <p>​ဇောင်ချန်း</p> <p>လီယန်ချူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပထမတော့ သာမန်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p>​"နာမည်ကောင်းပဲ"</p> <p>လီယန်ချူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​လူငယ်ဗိုလ်လေး မှာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီးနောက် ရိုးသားစွာပင် ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> လီယန်ချူသည် မနေနိုင်ဘဲ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ထိုဗိုလ်လေး ကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ၊ သူ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေပြီး၊ ဘဝတွင် အာဏာရှိမည့် အရှိန်အဝါ များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ထိုအရှိန်အဝါမှာ ရွှေရောင်သန်းနေပြီး သာမန်ဗိုလ်လေးများ၏ အရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှသည်။</p> <p>​သာမန်အားဖြင့် ပျက်စီးသွားသော မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်များ၏ အာဏာအရှိန်အဝါမှာ မှေးမှိန်နေတတ်သော်လည်း၊ ဤဇောင်ချန်း၏ ကံကြမ္မာမှာမူ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တက်ကြွနေသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် သူ့ကို အသေအချာ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ သူ၏ ဟန်ပန်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး နားထင်များမှာ ဖောင်းတက်နေသော်လည်း အရေပြားမှာမူ ချောမွေ့နူးညံ့နေသည်ကို တွေ့ရသည်။</p> <p>၎င်းမှာ သိုင်းပညာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လေ့ကျင့်ရေးတွင် အထောက်အပံ့ကောင်းများစွာ ရရှိထားသူ ဖြစ်ရပေမည်။</p> <p>​ဆင်းရဲသော သိုင်းပညာသင်ယူသူများမှာ အားဖြည့်ဆေးများ မဝယ်နိုင်သဖြင့် အတင်းအကျပ် လေ့ကျင့်ပါက သွေးလေပျက်စီးကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာဟောင်းများ ကျန်ရစ်တတ်သည်။</p> <p> သို့သော် ဤဇောင်ချန်းမှာမူ မျက်ဝန်းထဲတွင် စွမ်းအားများ ပြည့်လျှံနေပြီး သွေးချီကောင်းမွန်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။</p> <p>​"မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတစ်ခုက သားသမီးလား"</p> <p>ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p>အချို့သော သိုင်းလောကမှ လူငယ်လေးများ သို့မဟုတ် မျိုးရိုးကြီး မိသားစုဝင်များမှာ ထူးခြားသည့် အလုပ်မျိုးကို လာရောက်လုပ်ကိုင်တတ်ခြင်းမှာ မထူးဆန်းပေ။</p> <p>သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်လက် မစုံစမ်းတော့ပေ။</p> <p>​ဇောင်ချန်းမှာ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ကျွမ်းကျင်သော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာကို စစ်ဆေးခြင်းနှင့် သေဆုံးသူ၏ အထောက်အထားကို စုံစမ်းခြင်းများကို သူကပင် တာဝန်ယူ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။</p> <p> လီယန်ချူသည်လည်း ဂွမ်ယွီရွာသားများ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် လူသတ်သမားများ၌သာ ရှိတတ်သော သွေးစုပ်ဖျက်ဆီးလိုသည့် အရှိန်အဝါမျိုး  မတွေ့ရသဖြင့် ရွာသားများ သတ်ဖြတ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>​နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင်</p> <p>​ဇောင်ချန်းသည် လျှင်မြန်စွာပင် လီယန်ချူဆီသို့ ရောက်လာသည်။</p> <p> သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေတော့သည်။</p> <p>​"တာအိုဆရာကြီး... ကျနော် ကို ကယ်ပါဦး၊ မနေ့ညက အဲဒီအမျိုးသမီးအလောင်းကို ရင်ခွဲရုံ ထဲ ထည့်ပြီး ပြန်လာတော့၊ ကျနော် လည်း ဂွမ်ယွီရွာသားတွေ မက်သလိုမျိုး အိပ်မက်ဆိုး မက်တယ်ဗျ"</p> <p>​"အိပ်မက်ထဲမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရေတွေ ရွှဲနစ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးက ကျနော် ခုတင်ဘေးမှာ လာရပ်နေတယ်၊ ပြီးတော့... ကျနော် အင်္ကျီကိုတောင် လာဆွဲနေသေးတယ် "</p> <p>​လီယန်ချူမှာ မျက်ခုံးပင့်သွားရသည်။ ဘာကြောင့် ဇောင်ချန်းမက်တဲ့ အိပ်မက်က တခြားလူတွေနဲ့ မတူရတာလဲ။</p> <p>​"မင်းရဲ့ အင်္ကျီကိုပဲ လာဆွဲတာလား"</p> <p>​ဇောင်ချန်းက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p>လီယန်ချူမှာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားရသည်။</p> <p>သာမန်အားဖြင့် ဤကဲ့သို့ အိပ်မက်ပေးခြင်းမှာ ဝိညာဉ်က တစ်ခုခုကို နာကျည်းနေခြင်း သို့မဟုတ် မကျေနပ်ချက် ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> သို့သော် သူမ၏ အလောင်းကို ဆယ်ယူပေးခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် နာကျည်းချက်က မပြေသေးတာလဲ။</p> <p>​"သူမက လက်စားချေချင်လို့ သူမနဲ့ ပတ်သက်မိတဲ့ ဗိုလ်လေး ကို လိုက်နှောက်ယှက်တာလား"</p> <p> ဟု လီယန်ချူက တွေးတောမိသည်။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသရဲကို ရှာဖွေပြီး တွေ့ဆုံကြည့်ရန် လိုအပ်သည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> ပထမတော့ သာမန်အမျိုးသမီးသရဲဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ အခြား လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။</p> <p>​"ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်ပေးမယ်"</p> <p>ဟု လီယန်ချူက အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးသည် အလောင်းများ ထားရှိရာ ရင်ခွဲရုံသို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>လီယန်ချူသည် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်နေသော အရှိန်အဝါများကို လျှော့ချထားလိုက်သလို၊ အမှောင်ဖုံးကွယ်ခြင်း အတတ် ကို အသုံးပြုကာ လက်နက်များ၏ အရှိန်အဝါကိုပါ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> မဟုတ်လျှင် သူ၏ ကိုးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြှင့်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား ၏ အရှိန်အဝါကပင် သာမန်ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ရင်ခွဲရုံအတွင်း၌</p> <p>ခေါင်းတလားများကို ကြမ်းပြင်နှင့် မထိစေရန် ခုံများပေါ်တွင် တန်းစီ တင်ထားကြသည်။</p> <p> အမျိုးသမီးအလောင်းမှာ ခေါင်းတလားထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေပြီး၊ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင်မူ အဝါရောင်အဆောင်တစ်ခု ကပ်ထားဆဲပင်။</p> <p> ထိုအဆောင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော စွမ်းအားကြီးမားသည့် အရှိန်အဝါမှာ ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းကိုသာမက၊ တစ်ရင်ခွဲရုံလုံးရှိ သေခြင်းတရားနှင့် ယင်အရှိန်အဝါများကိုပါ ဖိနှိပ်ထားလေသည်။</p> <p>ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းက ထွက်တဲ့ပစ္စည်း... အာမခံချက်ရှိသည်</p> <p>​"ဒီအလောင်းရဲ့ အထောက်အထားကို စုံစမ်းလို့ ရပြီလား"</p> <p>လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ဇော်ချန်းက ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> "မရသေးဘူးဗျ၊ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဒီမိန်းကလေးက ဝေမြို့သား မဟုတ်လောက်ဘူး"</p> <p>သေဆုံးချိန်ကိုပင် ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။</p> <p> မိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဘုရားများ ရှိနေသော ထိုကမ္ဘာတွင် ဤအချက်မှာ အားနည်းချက်တစ်ခုပင်။</p> <p> ယင် အရှိန်အဝါများ စုစည်းနေခြင်းကြောင့် အလောင်းမှာ မပျက်မစီးရှိနေသဖြင့်၊ ပုပ်ပွမှုအခြေအနေအရ သေဆုံးချိန်ကို ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုအချက်က အမှုစစ်ဆေးရာတွင် အတော်လေး အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။</p> <p>​ထိုဝိညာဉ်မှာ လူကို အန္တရာယ် မပြုသေးဘဲ နာကျည်းချက်များသာ ရှိနေသေးသဖြင့်၊ လီယန်ချူသည် သူမကို ရှာဖွေကာ ဘာကြောင့် ရင်ထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေသည်ကို နားထောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p> လူသတ်သမားကို ရှာချင်တာလား၊ သို့မဟုတ် အခြား ဆန္ဒတစ်ခုခု ရှိနေတာလား... ဆိုသည်ကို နားထောင်ပေးရမည် ဖြစ်ပြီး၊ မဆင်မခြင် ဓားဖြင့် ခုတ်သတ်ပစ်၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>​တကယ်လို့ တစ်ဆင့်တက်ပြီး ပြောရလျှင်၊ ထိုဝိညာဉ်သည် ကျင့်စဉ်များ ရရှိကာ မိစ္ဆာသရဲကြီး ဖြစ်လာခဲ့လျှင်ပင်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံကာ ဒုတိယအဆင့်၊ တတိယအဆင့်သို့ ရောက်လာခဲ့လျှင်ပင်... လီယန်ချူကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ ငရဲပြည် ထဲက ကြောက်စရာကောင်းလှသော မိစ္ဆာကြီးများပင် သူ၏လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​ယခုမှာ နေ့ခင်းဘက်ဖြစ်သဖြင့် ထိုဝိညာဉ်မှာ ကိုယ်ထင်ပြနိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။</p> <p>လီယန်ချူသည် ညရောက်မှသာ ထိုဝိညာဉ်၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>​"နှမြောစရာပဲ... ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲမှာ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်တဲ့ အတတ်တွေ မပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် အစီရင်တစ်ခု လုပ်ပြီး သူမကို ခေါ်ကြည့်လို့ ရမှာ"</p> <p>ဟု လီယန်ချူက တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။</p> <p>​ဆရာဖြစ်သူ ရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာ သင်ပေးခဲ့သော အဆောင်အတတ်၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် အစီရင်အတတ်များမှာ အခြေခံကျသော်လည်း၊ သရဲတစ္ဆေ နှိမ်နင်းရာတွင်မူ အတော်လေး အသုံးဝင်လှသည်။</p> <p>သူသည် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားကာ အံဆွဲထဲမှ ပုံစာအုပ်များကြားတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုပုံစာအုပ်အများစုမှာ ဆရာဖြစ်သူ အမြတ်တနိုး သိမ်းဆည်းထားသော အိပ်ရာထက် လေ့ကျင့်ခန်း ပညာရပ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> လီယန်ချူ၏ လက်ရှိ အသိအမြင်အရ ထိုပညာရပ်များမှာ ဆရာဖြစ်သူက လျှောက်ပြောနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး၊ တကယ့်ကို အပျော်အပါးသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်ပါသည်။</p> <p>ပုံဆွဲသူက လက်ရာမြောက်လှသဖြင့် အသက်ဝင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ ထုတ်ယူလိုက်သော စာအုပ်မှာ တာအိုအဆောင် လျှို့ဝှက်ကျမ်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နာမည်က ကြည့်ကောင်းသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ အခြေခံကျသော အဆောင်များသာ ပါဝင်သည်။</p> <p>သူသည် စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်ကာ အဆောင်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသည်။</p> <p>​မြောက်ပိုင်းအရှင်သခင်၏ အမိန့်တော်အဆောင်</p> <p>​"တွေ့ပြီ "</p> <p>​လီယန်ချူမှာ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအဆောင်မှာ တာအိုအဆောင်များထဲတွင် အလွန်ကြီးကျယ်လှသည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုအဆောင်ကို အုပ်စိုးသော နတ်ဘုရားမှာမူ အလွန်ပင် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှသည်။</p> <p>​အဆောင်တစ်ခုကို အုပ်စိုးသော နတ်ဘုရား ဆိုသည်မှာ အဆောင်၏ နောက်ကွယ်တွင် ပံ့ပိုးပေးသော နတ်ဘုရားကို ဆိုလိုသည်။</p> <p>မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ကို အုပ်စိုးသူမှာ မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>မိုးကြိုးဌာနကို ကောင်းကင်ကိုးပါး မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီးက အုပ်ချုပ်ပြီး၊ သူ၏ လက်အောက်တွင် နတ်မင်းကြီး ၂၄ ပါး ရှိလေသည်။</p> <p>​မည်သည့်နတ်ဘုရားက ကူညီမည်ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ စွမ်းအားပေါ်တွင် မူတည်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ရှင်ရှောင်းဂိုဏ်း မှာ မိုးကြိုးအတတ်ကို အဓိက ကျင့်ကြံခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် မော့ယွန်းကျိန့်ရန်မှာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ဝင်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ယင် အရှိန်အဝါများ ပြည့်နေသဖြင့် သူ၏ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာတစ်ဦးကသာ မိုးကြိုးအတတ်ကို သုံးမည်ဆိုလျှင်၊ ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးများ ကျလာပြီး သူ့ကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် အရင်ဆုံး ပစ်သတ်သွားမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save