Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၈၈)</h2> <h2 style="text-align:center">ခေါင်းနာကိုယ်တော် ၊ တရားရုံးတော် တာဝန်ခံ ၊ ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက်မှ ရှန့်ယင်းဆရာတော် ၊  မိစ္ဆာကောင်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>​လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>​ထိုက်ဖျင်တည်းခိုခန်းတွင်မူ ယွန်းနျန်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးနေသဖြင့် စီးပွားရေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုစည်ကားလာနေသည်။</p> <p>လူသူအတက်အဆင်းများပြားလှသဖြင့် အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။</p> <p>ချင်းယွန်းကျောင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ စည်ကားလှသော ဈေးဗဟိုချက်အတွင်း၌ ရှိနေသော်လည်း ထူးဆန်းစွာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း အနှစ်သာရကို ပေးစွမ်းနေဆဲပင်။</p> <p>​သူသည် တာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ကာ သိုင်းပညာများကို စတင်ကျင့်ကြံလေသည်။</p> <p> လက်သီးနည်းဗျူဟာနှင့် ဓားသိုင်းများကို တစ်လှည့်စီ လေ့ကျင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်း သိုင်းကျမ်းသုံးစောင်မှာ လက်ရှိတွင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ သူသည် ထိုကျမ်းများကို ထပ်မံ၍ အဆင့်မြှင့်တင် ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p>ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသော သိုင်းပညာမှာ သာမန်သိုင်းလောကသားများကဲ့သို့ မဟုတ်တော့ဘဲ ခန္ဓာကျင့်စဉ်သမား ဟု ခေါ်ဆိုလျှင် ပို၍ သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​သိုင်းကျမ်းသုံးစောင်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် စုစုပေါင်း ကုသိုလ်အမှတ် ၆,၀၀၀ ခန့် ကုန်ကျခဲ့သည်။</p> <p>​လျိုယန်ဓားသိုင်း မှာ သုံးကွက်မှ တစ်ကွက်တည်းသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စစ်သည်တစ်ထောင်ကို အမျက်ဒေါသဖြင့် ခုတ်ပိုင်းခြင်း ဟု အမည်ရသည်။</p> <p>လီယန်ချူ၏ အမြင်အရဆိုလျှင် ဓားချက်တိုင်းမှာ ပြင်းထန်သော ထိုးနှက်ချက်  များဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချက်ထက် တစ်ချက် ပို၍ အစွမ်းထက်လာသော ဓားချက်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဟွန့်ယွမ်ကျင့်စဉ်  မှာမူ ခန္ဓာကိုယ်ကာကွယ်ရေး အရှိန်အဝါကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အဆင့်တိုင်းမှာ ချီ အလွှာတစ်ခုစီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့၌ ချီ အလွှာများစွာဖြင့် ကာရံထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ရန်သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ စုပ်ယူကာ မိမိ၏ ချီ အဖြစ် ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သဖြင့်၊ သူ၏ ကာကွယ်ရေးအလွှာကို ချက်ချင်း မဖောက်နိုင်ပါက ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှုကပင် သူ၏ ကာကွယ်ရေးကို ပိုမိုခိုင်မာစေမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထျန်းကန်းလက်ဝါး  မှာမူ အဓိက တိုက်ကွက်ကြီး သုံးမျိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>၎င်းတို့မှာ ဖြိုခွင်းခြင်း ၊ ခုတ်ပိုင်းခြင်း နှင့် အမြောက်သဖွယ် ပစ်လွှတ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။</p> <p> ဖြိုခွင်းလက်သီးမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်ပြီး၊ ခုတ်ပိုင်းလက်သီးမှာ ပုဆိန်တစ်စင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်ကာ၊ အမြောက်လက်သီးမှာမူ အမြောက်ကျည်ဆန် ပေါက်ကွဲသကဲ့သို့ စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။</p> <p>​ထိုသိုင်းကျမ်းသုံးစောင်စလုံးတွင် အရေပြား၊ ကြွက်သား၊ အရိုး၊ သွေးချီ နှင့် ကိုယ်တွင်းကလီစာများကို သန့်စင်သည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများ ပါဝင်ရာ၊ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာလည်း စုံလင်စွာ သန့်စင်ပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> ကျင်းကွမ်းဘုရားကျောင်း  မှ ရရှိသော ဗောဓိဆေးလုံး  များက သွေးချီကို ဖြည့်တင်းပေးရာတွင် သာမန်အားဖြည့်ဆေးများထက် များစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လှသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကျားအတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​ညနေ ၃ နာရီ ၄ နာရီဝန်းကျင်ခန့်တွင် ဝေမြို့နယ် အစိုးရရုံးမှ ဝမ်အရာရှိ သည် လောလောလောလောဖြင့် ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>​"လီတာအိုဆရာ... သတင်းရပြီဗျ"</p> <p>​လီယန်ချူက လေ့ကျင့်နေသည်ကို ရပ်တန့်ကာ ဝမ်အရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"</p> <p>​ဝမ်အရာရှိက</p> <p> "ကျနော် ချင်းရွှေခရိုင်ကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းလိုက်တယ်၊ အဲဒီက ဆွန်သခင်လေး ဆွန်ယွီရှု က ဘာမှမဖြစ်ဘူးဗျ၊ ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ ရှိနေတယ်"</p> <p>​လီယန်ချူမှာ ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။</p> <p>ဝမ်အရာရှိ၏ နောက်ထပ်စကားက သူ့ကို ပို၍ပင် မှင်သက်သွားစေသည်။</p> <p>​"ဒါတင်မကသေးဘူး... ဒုံမိသားစုက သခင်မလေး ဒုံရွှယ်လည်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ "</p> <p>​လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p> ဒုံရွှယ်က မသေသေးဘူးလား ဒါဆို မနေ့ညက သူတွေ့ခဲ့တဲ့ ဒုံရွှယ်က ဘယ်သူလဲ မနေ့ညက ဒုံရွှယ်လေး၏ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပုံကို ကြည့်ရသည်မှာ လိမ်ညာနေသည့်ပုံ လုံးဝမပေါ်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူမပြောသည်မှာ အမှန်ဆိုပါက၊ ယခု ချင်းရွှေခရိုင်တွင် ရှိနေသော ဒုံရွှယ်နှင့် ဆွန်ယွီရှုတို့မှာ မည်သူများနည်း။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိက ဆက်ပြောသည်</p> <p> "ဒီနေ့က ဒုံသခင်မလေးနဲ့ ဆွန်သခင်လေးတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပတဲ့နေ့ပဲဗျ၊ ဒုံနဲ့ ဆွန် နှစ်ဦးစလုံးက ဒေသခံ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတွေဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းမှာလည်း အဆက်အသွယ် ရှိကြတယ်၊ ကျနော့်ရဲ့ ရဲမက်တွေက ဒီလိုမင်္ဂလာနေ့ကြီးမှာ သွားမေးမြန်းမိလို့ အိမ်ထဲကနေ အမောင်းထုတ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်"</p> <p>​လီယန်ချူက တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်</p> <p> "ဒီကိစ္စက အတော်လေး ထူးဆန်းနေပြီ၊ ကျုပ်တို့ ချင်းရွှေခရိုင်ကို အတူတူ သွားကြည့်ရအောင်"</p> <p>​ဝမ်အရာရှိက ခေါင်းငြိမ့်ကာ</p> <p> "ကောင်းပါပြီ၊ တာအိုဆရာ သဘောအတိုင်းပါပဲ"</p> <p> ဟု ဆိုသည်။</p> <p> လီယန်ချူ ဘေးမှာ ရှိနေသဖြင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ အားကိုးရာ ရသွားသည်။</p> <p>​ချင်းရွှေခရိုင်နှင့် ဝေမြို့မှာ မဝေးလှသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဝေမြစ်အတိုင်း လှေစီးလာရာ မကြာမီမှာပင် ချင်းရွှေခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>ဆွန်အိမ်တော်မှာ ဆိပ်ကမ်းနှင့် မဝေးလှပေ။</p> <p>သူတို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဆွန်အိမ်တော် တစ်ခုလုံးမှာ မီးပုံးနီများ ချိတ်ဆွဲကာ မင်္ဂလာအငွေ့အသက်များဖြင့် အလွန်ပင် စည်ကားနေတော့သည်။</p> <p>​ဝမ်အရာရှိမှာ အစိုးရဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးတွင် ဓားရှည်ကို ချိတ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသူကို အရှိန်အဝါဖြင့် ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။</p> <p>လီယန်ချူမှာမူ အစိမ်းရောင် တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နုပျိုခန့်ညားလှသဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သားတစ်ပါးနှယ်ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် အိမ်စောင့်ဝန်ထမ်းများမှာ သူတို့ကို မရိုမသေ မလုပ်ဝံ့ကြချေ။</p> <p>​သူတို့နှစ်ဦးမှာ လာရင်းအကြောင်းကို တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုသာ အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p>အိမ်စောင့်နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ဦးက သူတို့ကို အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p>သာမန်ရဲမက်များကို သူတို့ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဝမ်အရာရှိမှာ ဝေမြို့တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p>အထူးသဖြင့် ဘေးရှိ တာအိုဆရာမှာ အရှိန်အဝါ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် အရေးကြီးပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ တွေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>​ဆွန်အိမ်တော်၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ လေနှင့်ရေ စီးဆင်းမှု အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး၊ ကျောက်ပုံများ၊ ရေကန်များနှင့် လှပသော တဲနန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> သူတို့သည် စင်္ကြံလမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပနေသည့် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် ပွဲမှာ အလွန်ပင် မြိုင်ဆိုင်နေပြီး၊ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဦးခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။</p> <p>​သတို့သား ဆွန်ယွီရှုမှာ မျက်နှာပေါက် သန့်ပြန့်လှသော စာပေတတ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ သတို့သမီးမှာမူ ကိုယ်ဟန်အချိုးအစား လှပကာ ခေါင်းတွင် အနီရောင် ပဝါအုပ်ထားသဖြင့် မျက်နှာကိုမူ မမြင်ရချေ။</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ လင်းလက်သွားပြီး ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>​ဘယ်ကလာတဲ့ သခင်လေးနဲ့ သခင်မလေးလဲ</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိသာထင်ရှားလှသော မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား</p> <p>​လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းတွင် အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> "မိစ္ဆာကောင်တွေ မကောင်းမှုလုပ်နေတာကိုး "</p> <p>​ရုတ်တရက်</p> <p>​ရှေ့နားမှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ခေါင်းနာကိုယ်တော်  တစ်ပါးမှာ အိမ်စောင့်ဝန်ထမ်းများ၏ တားဆီးမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်လာတော့သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ မျက်လုံးတွေ ကန်းနေတာလား ငါက မင်းတို့အိမ်ကို မိစ္ဆာနှိမ်နင်းပေးဖို့ လာတာကွ၊ စောစောက တာအိုဆရာကိုကျ ဘာလို့ အထဲပေးဝင်တာလဲ "</p> <p>​ခေါင်းနာကိုယ်တော်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုနေတော့သည်။</p> <p> သူ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အလွန်ပင် မဆင်မခြင် ဖြစ်လှသည်။</p> <p>ဤလူများမှာ လူကို ကြည့်ပြီး ခွဲခြားဆက်ဆံနေကြခြင်းပင်။</p> <p> ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ ဖိတ်စာမပါဘဲ အထဲဝင်သွားသည်ကို သူတို့ မတားဘဲ၊ သူ့ကိုကျမှ လာတားနေကြသည်။</p> <p>ရုပ်ချောရင် ဘာမဆို လုပ်ခွင့်ရှိတာလား  ခေါင်းနာကိုယ်တော်မှာ ထိုအချက်ကို လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။</p> <p>​"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ "</p> <p>"ဒီတာအိုရဟန်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ၊ ဒီနေရာက ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား "</p> <p>​အရှိန်အဝါရှိသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦးက ဟန့်တားလိုက်သည်။</p> <p>သူမှာ ချင်းရွှေခရိုင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး  ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော လူများမှာလည်း ရုံးတော်အရာရှိများ၊ သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်များသာ ဖြစ်ကြရာ ခေါင်းနာကိုယ်တော်ကို ဝိုင်းဝန်း ပြစ်တင်ကြတော့သည်။</p> <p>​"မင်းတို့ အကုန်လုံးက သာမန်မျက်စိတွေနဲ့ မိစ္ဆာကို မခွဲခြားနိုင်ကြဘူးပဲ၊ ဟိုရှေ့မှာ ရှိနေတာက လူတွေ မဟုတ်ဘူး၊ မိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကွ "</p> <p>​ထိုစကားကြောင့် ပွဲတစ်ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p>​"ဟေ့... ဒီအရူးတာအိုရဟန်းကို အပြင်ကို မောင်းထုတ်စမ်း "</p> <p>"မင်္ဂလာရှိတဲ့နေ့မှာ ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ၊ ရိုက်ပစ်စမ်း "</p> <p>​ပွဲလာပရိသတ်များမှာ ဒေါသထွက်ကုန်ကြပြီး လူငယ်အချို့မှာ လက်များကို မကာ တာအိုရဟန်းကို ဝိုင်းရိုက်ရန် ပြင်ကြတော့သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ ဒေါသမှာ ငယ်ထိပ်ရောက်နေကြသည်။</p> <p>​ခေါင်းနာကိုယ်တော်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့်</p> <p>"ငါက ချန်နိုင်ငံ  တရားရုံးတော် ရဲ့ တာဝန်ခံပဲ၊ မိစ္ဆာနောက်ကို လိုက်လာတာ၊ ဘယ်သူက ငါ့ကို လာတားဝံ့လဲ "</p> <p>ဟု အော်လိုက်သည်။</p> <p>​တရားရုံးတော် ဆိုသော အမည်မှာ လူအများကို ကြောက်လန့်စေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p>သို့သော် လူများမှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည် ဆဲဆိုကြပြန်သည်။</p> <p>​"ဒီအရူးတာအိုရဟန်းက ရုံးတော်ကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး လိမ်ညာနေတာပဲ၊ ဖမ်းစမ်း "</p> <p>"ရုံးတော်က တာဝန်ခံဖြစ်ရအောင်၊ ရုံးတော်မှာ ဒီလို ရုပ်ဆိုးဆိုး အရူးတာအိုရဟန်းမျိုး ဘယ်ရှိမလဲ "</p> <p>​ခေါင်းနာကိုယ်တော်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ရီသွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်</p> <p>"ငါ ဒီမိစ္ဆာတွေကို ဖမ်းပြီးမှ မင်းတို့နဲ့ စာရင်းရှင်းမယ် "</p> <p>​ရှူး...</p> <p>​သူသည် လည်ပင်းမှ ပုတီးစိပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး သတို့သားနှင့် သတို့သမီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။</p> <p>အရှိန်မှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p>သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ... နုနယ်လှသော သတို့သား ဆွန်ယွီရှုမှာ လက်တစ်ဖက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုပုတီးစိပ်ကို မြဲမြံစွာ ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။</p> <p>​ခေါင်းနာကိုယ်တော်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်</p> <p>"မိစ္ဆာကောင်... မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က..."</p> <p>​သတို့သား ဆွန်ယွီရှုက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ</p> <p>"ဘယ်ကလာတဲ့ တာအိုရဟန်းလဲ၊ လျှောက်ပြောနေတာပဲ၊ ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်းကိုယ်တိုင်က မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်နေတာပဲ "</p> <p>ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သံသယများ ဝင်လာကြသည်။</p> <p> ဆွန်သခင်လေးမှာ သာမန်စာပေတတ် တစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး သိုင်းပညာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ပေ။</p> <p>သို့သော် စောစောက ပြင်းထန်လှသော ပုတီးစိပ်ကို အသာလေး ဖမ်းယူလိုက်နိုင်ခြင်းမှာ အတွေ့အကြုံရှိသူများအတွက်မူ အတော်လေး စဉ်းစားစရာ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p>​ချင်းရွှေခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ မသိမသာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ပညာရှိတို့သည် မိမိကိုယ်ကို ဘေးကင်းအောင် နေတတ်ခြင်းမှာ အခြေခံ အတတ်ပညာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။</p> <p> အခြေအနေကို အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>​ဆွန်အိမ်တော်သခင် က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်</p> <p> "ဒီဆရာတော်က ဘယ်ကျောင်းတိုက်မှာ ကျင့်ကြံတာလဲ၊ ဘာကြောင့် ငါ့သားကို မိစ္ဆာလို့ ပြောရတာလဲ၊ ဘာသက်သေရှိလဲ"</p> <p>​ခေါင်းနာကိုယ်တော်က ရယ်မောကာ</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဆရာက ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက် က ရှန့်ယင်း ဆရာတော်ကြီး ပဲ၊ မယုံရင် ဝန်ဟွာကျောင်းမှာ သွားစုံစမ်းနိုင်တယ်"</p> <p>ဟု ပြောပြီးနောက်</p> <p>"မင်းကို ပြောရဦးမယ်... မင်းရဲ့သားက မိစ္ဆာတွေ သတ်တာကို ခံရတာ ကြာပြီ၊ မင်းက မိစ္ဆာတွေအတွက် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပပေးနေတာပဲ "</p> <p>ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​ဆွန်အိမ်တော်သခင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p> ဝန်ဟွာကျောင်းတိုက်မှာ နာမည်ကြီး ကျောင်းတိုက်ဖြစ်ပြီး ရှန့်ယင်းဆရာတော်ကြီးမှာလည်း လူတိုင်းလေးစားရသော ဆရာတော်ကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုခေါင်းနာကိုယ်တော်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးလှရာ၊ ဆရာတော်ကြီးက ဤကဲ့သို့သော တပည့်မျိုးကို တကယ်ပဲ လက်ခံခဲ့ပါ့မလားဟု သံသယဝင်နေကြလေသည်။</p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save