Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">လီလီအတု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူမှာ ဘေးလူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွား၏။ ကြွက်အုပ်ကြီးနှင့်အတူ သွားလာနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို မည်သူကမျှ လျစ်လျူရှု၍ မရနိုင်ဘဲ မကြာမီမှာပင် လူအုပ်စုကြီးမှာ သူတို့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလာကြတော့သည်။</p> <p>“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း”</p> <p> ချားလ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်ပြီး လီလီကို နောက်တစ်လမ်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။</p> <p>“အဲဒါ မင်းအိမ်ဆိုတာ သေချာလား၊ ဟိုမှာရှိတဲ့ မိန်းကလေးက မင်းရဲ့ မူလပုံစံအတိုင်းပဲလား”</p> <p>“သေချာတာပေါ့... အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ မူလပုံစံအစစ်ပဲ၊ ဟိုအမျိုးသမီးကလည်း ကျွန်မရဲ့ မေမေဆိုတာ ကျိန်းသေတယ်”</p> <p>လီလီက ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေသော အသံဖြင့် ဖြေရှာပေသည်။</p> <p>“မင်းရဲ့ ကြွက်သူငယ်ချင်းတွေကို အရင်လူစုခွဲခိုင်းလိုက်ဦး၊ ငါတို့ ပြဿနာ မတက်ချင်ဘူး”</p> <p>လီလီက တကျွိကျွိနှင့် နှစ်ချက်အော်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်က ကြွက်များမှာ လူစုခွဲသွားကြ၏။ ကြည့်ရှုနေသော အမျိုးသမီးအချို့ထံမှလည်း အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် လီလီကို လမ်းများထဲ၌ ခေတ္တခေါ်သွားပြီးနောက် ထိုအိမ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လိုက်၏။</p> <p>လီလီ၏ မိခင်မှာ အိမ်ရှေ့၌ မရှိတော့ပေ။ “လီလီ” ဟု ခေါ်ဆိုအပ်သော မိန်းကလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ငြိမ်သက်စွာ ဖတ်နေပေသည်။</p> <p>“ခဏနေရင် ဘာမှမပြောနဲ့ဦး၊ ငါပဲ ကိုင်တွယ်မယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ပြီး ထူးခြားမှု မရှိကြောင်း သေချာမှသာ ချားလ်စ်သည် သစ်သားခြံစည်းရိုးတံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထိုမိန်းကလေးဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>“လီလီ...” ချားလ်စ်က လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>စာဖတ်နေသော မိန်းကလေးမှာ ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။ ချားလ်စ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး စာအုပ်ကို ချကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်ဖို့ ပြင်တော့သည်။</p> <p>“ဟင်...” ချားလ်စ်က သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ ကိုယ်ပျောက်နေသော လက်တံ သုံးခုက သူမကို ချက်ချင်း ရစ်ပတ်ဖမ်းဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာ သူမ၏ မူလပုံစံသို့ ပြန်ပြောင်းသွားလိမ့်မည်ဟု ချားလ်စ် မျှော်လင့်ထားသော်လည်း “လီလီ” မှာ ရုန်းကန်ရင်း “မေမေ... မေမေ... ကယ်ပါဦး” လို့သာ အားကိုးတကြီး အော်ဟစ်နေရှာပေသည်။</p> <p>မိန်းကလေး၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်ရသောအခါ ချားလ်စ်မှာ အံ့သြသွားပြီး သံသယများ ဝင်လာ၏။ သူသည် ပုံစံပြောင်းလဲတတ်သော မိစ္ဆာများစွာနှင့် ကြုံဖူးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်တတ်သော အရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။</p> <p>ချားလ်စ်သည် “လီလီ” ကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲယူလိုက်၏။ သူ၏ ဓားနက်ကို ထုတ်ကာ မိန်းကလေး၏ လက်မောင်းကို အနည်းငယ် ခြစ်လိုက်ရာ အနီရောင် သွေးများ စီးကျလာလေသည်။ သူသည် ထိုသွေးကို မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် လူသားသွေး ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရ၏။</p> <p>ထိုစဉ် အိမ်တံခါး ပွင့်လာပြီး လီလီ၏ မိခင် ထွက်လာပေသည်။ သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် သေနတ်တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ချားလ်စ်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်၏။ “ငါ့သမီးကို အခုချက်ချင်း လွှတ်လိုက်၊ ငါ ရဲတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီးပြီ”</p> <p>ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်နက်ကို ချားလ်စ်က ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရှေ့က မိန်းကလေးကိုသာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်း ငါ့ကို မြင်တော့ ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ”</p> <p>မိန်းကလေးမှာ အလွန်ကြောက်လန့်နေပုံရသော်လည်း အမြန်ပြန်ဖြေ၏။ “ရှင်က ပင်လယ်နံ့ နံနေလို့လေ၊ ပင်လယ်နံ့ နံတဲ့သူတိုင်းက လူဆိုးတွေလို့ ဖေဖေ ပြောဖူးတယ်”</p> <p>“လိမ်တာ... မင်းက လိမ်နေတာ၊ အဲဒါ ငါ့ဖေဖေဟဲ့”</p> <p> ကြွက်ဖြူလေး လီလီက ထိုမိန်းကလေးကို ခုန်အုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က ကြွက်ဖြူလေးကို အမြီးမှ လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။ ထို့နောက် မိန်းကလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ကြွက်ဖြူလေးကို ကိုင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p>ထို “လီလီ” ဟု ဆိုသူမှာ အရာအားလုံး ပုံမှန် ဖြစ်နေပြီး ဟန်ဆောင်နေသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မတွေ့ရပေ။ ချားလ်စ်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“စိတ်အေးအေး ထားပါဦး၊ ငါတို့ အရင် စုံစမ်းကြည့်ရအောင်”</p> <p>ချားလ်စ်က ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေသော ကြွက်ဖြူလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် လီလီကို ဆိပ်ကမ်းသို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့၏။ သူတို့သည် လမ်းအချို့ကို ပတ်လျှောက်ပြီးနောက် လူသူကင်းဝေးသော ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ရှေ့သို့ ရောက်လာကြလေသည်။</p> <p>ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ လူမရှိကြောင်း သေချာမှသာ ချားလ်စ်သည် တံခါးကို ခေါက်ပြီး “ငါ မင်းတို့ သူဌေး ‘နားရွက်သေး’ နဲ့ တွေ့ချင်တယ်” ဟုတိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>တံခါးမှာ တိတ်တဆိတ် ပွင့်သွားပြီး ချားလ်စ်နှင့် လီလီတို့ အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>အတွင်းဘက်တွင်တော့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဂိုဒေါင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး ဆေးမင်ကြောင် ထိုးထားသော လူတစ်စုမှာ ဖဲကစားနေကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ ကြွက်အုပ်ကြီးနှင့် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာ၌ အမာရွတ်နှင့် လူပိန်တစ်ယောက်က ထရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“အာ... ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်၊ မတွေ့တာ ကြာပြီပဲ၊ ကုန်သွယ်ဖို့ လာတာလား၊ ရှင့်မှာ သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း ရထားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ကုန်တွေ အများကြီး တင်နိုင်မှာပဲ”</p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက ပြောလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က အပိုစကားတွေ မပြောတော့ဘဲ ငွေစက္ကူထုပ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>“ငါ ဒေါက်တာ အိုလီဗာအကြောင်း သတင်းအချက်အလက် လိုချင်တယ်”</p> <p>တိုက်ရိုက် သွားရောက် စုံစမ်းလို့ မရနိုင်တော့သဖြင့် ချားလ်စ်သည် ဒေသခံ လူမိုက်များထံမှ သဲလွန်စ ရနိုင်မလားဟု စမ်းသပ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အမာရွတ်နှင့် လူက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ချောင်း နှစ်ချောင်း ပြတ်နေသော ညာလက်ဖြင့် ငွေကို လှမ်းယူလိုက်၏။ “ပြဿနာ မရှိပါဘူး၊ ဒီကျွန်းပေါ်မှာ မြွေနဂါးဂိုဏ်း မသိတဲ့ သတင်းဆိုတာ မရှိစေရဘူး”</p> <p>မကြာမီမှာပင် ချားလ်စ် တည်းခိုရာ လင်းနို့အရက်ဆိုင်ရှိ အခန်းတံခါးအောက်မှ စာရွက်တစ်ရွက် ဝင်လာပေသည်။ ချားလ်စ်သည် စာရွက်ကို ကောက်ယူကာ အသေအချာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကြွက်ဖြူလေးကို စိတ်မသက်မသာသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p>“လီလီ... မင်းက မင်းရဲ့ အဖိုးဆီကို သွားရင်းနဲ့ ဝဲဂယက်ထဲ မိပြီး ကြွက်ဖြစ်သွားတာလို့ ပြောတယ်နော်”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>လီလီက ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဟိုလူတွေ စုံစမ်းပေးချက်အရတော့ မင်းရဲ့ မိဘတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်လုံး ဒီကျွန်းပေါ်မှာပဲ ရှိနေခဲ့ကြတာ၊ ပင်လယ်ထဲကို တစ်ခါမှ မထွက်ခဲ့ဖူးဘူးတဲ့”</p> <p>အခန်းတွင်းမှာ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားရလေသည်။</p> <p>သုံးစက္ကန့်ခန့်အကြာတွင် လီလီ၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး “ဒါဆို... ဒါဆိုရင်...” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုရင် ဟိုဘက်က လီလီက အစစ်ပေါ့၊ သူမက ဒေါက်တာ အိုလီဗာတို့ ဇနီးမောင်နှံရဲ့ သမီးအစစ်ပဲ၊ အတု မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ဒေါက်တာ အိုလီဗာမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ တစ်ခါမျှ မထွက်ဖူးသဖြင့် သင်္ဘောပျက်သည့် ကိစ္စလည်း မရှိနိုင်သလို သူတို့ သမီးလေး ပင်လယ်ထဲ ကျသွားပြီး ဝဲဂယက်ထဲ ပါသွားစရာ အကြောင်းလည်း မရှိပေ။</p> <p>“သူမက အစစ်ဆိုရင်... ကျွန်မက ဘယ်သူလဲ” ဟု ပြောရင်း ကြွက်ဖြူလေး၏ မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာလေတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်သည် စကားလုံးများကို သေချာ ရွေးချယ်ပြီးမှ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “လီလီ... ဒါက လက်ခံရ ခက်လိမ့်မယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေဆိုတာ အမြဲတမ်း အမှန်တရားကို မဖော်ပြနိုင်ဘူး”</p> <p>“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မက လီလီပါ၊ ကျွန်မက ကြွက်မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မက လီလီအစစ်ပါ” လို့ ကြွက်ဖြူလေးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p>လီလီ၏ ငိုသံကြောင့် အညိုရောင် ကြွက်များမှာ သူမအနားသို့ အမြန်စုရုံးလာကာ နှစ်သိမ့်သည့် အနေဖြင့် တကျွိကျွိ အော်နေကြ၏။</p> <p>“ငါ့အနားက ထွက်သွားကြ၊ ငါက မင်းတို့လို ကြွက်မဟုတ်ဘူး၊ ငါက လူသားပါ၊ ငါက လူသား”</p> <p> လီလီက အော်လိုက်ရာ ကြွက်များမှာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသော်လည်း ငိုနေသော ကြွက်ဖြူလေးကို ဝိုင်းရံထားကြတုန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူသည် အခြေအနေမျိုးစုံကို ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>သို့သော် အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော ပင်လယ်အောက်ကမ္ဘာ၏ အခြေအနေနှင့် ထူးဆန်းစွာ ကိုက်ညီနေပေသည်။</p> <p>နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီလီသည် အသက်မဲ့နေသော ရုပ်အလောင်းကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်နေ၏။</p> <p>“ဦးလေး ချားလ်စ်... ကျွန်မက တကယ်ပဲ ကြွက်တစ်ကောင်ပဲလားဟင်” ဟုလီလီက စိတ်ဓာတ်ကျစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်မှာ ထိုင်ခုံပေါ်၌ ထိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်နေမိ၏။ ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး၌ မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်ကို သူ မသိပေ။</p> <p>မည်သည့် အဖြေမျှ မရရှိသဖြင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ကြွက်ဖြူလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ထရပ်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ အညိုရောင် ကြွက်များကလည်း သူမနောက်မှ လိုက်ပါသွားကြ၏။</p> <p>“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကျွန်မလည်း မသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက ကြွက်တစ်ကောင် ဆိုမှတော့ မိလ္လာပိုက်တွေထဲမှာပဲ နေရမှာပေါ့၊ ဦးလေး ချားလ်စ်... ကျွန်မကို အခုထိ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဦးလေးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ”</p> <p> လီလီက အရှုံးပေးထားသော လေသံဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p>ကြွက်များမှာ ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး တစ်ကောင်ပေါ် တစ်ကောင် ဆင့်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် သူတို့အားလုံးမှာ မှောင်ရိပ်ကျနေသော စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p>ကြွက်များ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်၏ မျက်နှာပေါ်၌ စိတ်ပျက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>“မင်းက ဒီအတိုင်း အရှုံးပေးလိုက်တော့မှာလား၊ မိလ္လာပိုက်ထဲမှာ နေပြီး တစ်သက်လုံး အမှိုက်တွေပဲ စားသွားတော့မှာလား”</p> <p>နားရွက်လေးများ တွဲကျနေသော လီလီသည် လှည့်ကြည့်လာပြီး ချားလ်စ်ကို တွေဝေစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p>“မင်းကိုယ်မင်း လူသားလို့ ယုံကြည်နေပြီး ဒီပင်လယ်ကြီးက မင်းကို အခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့တာ ဆိုရင်တော့ ပင်လယ်ထဲကို ပြန်ဝင်ပြီး မင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ပြန်တောင်းရမှာပေါ့၊ ထွက်မပြေးနဲ့လေ”</p> <p>ချားလ်စ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>“လူသားတွေက ကံကြမ္မာကို မဖန်တီးနိုင်ပေမဲ့ အခက်အခဲတွေ ကြုံလာရင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကိုတော့ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်၊ ပြန်လာခဲ့၊ ငါ့သင်္ဘောမှာ အမြောက်ပစ်သမား လိုအပ်တယ်”</p> <p>လီလီ၏ မျက်လုံးထဲ၌ မျက်ရည်များ ပြန်လည် ဝဲတက်လာပြန်၏။ သူမသည် ရှိုက်ငိုရင်း ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဦးလေး ချားလ်စ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဘာလို့ ကျွန်မကို အခုလို ကူညီပေးရတာလဲဟင်”</p> <p>ချားလ်စ်သည် တကယ်တမ်း၌ သနားတတ်သော သူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လီလီက မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ လက်မခံနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> အိမ်ပြန်လို့ မရနိုင်တော့သည့် ကံဆိုးသူ အဖော်အဖက် တစ်ဦးအနေဖြင့် လီလီ၏ ကံကြမ္မာမှာ နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ ကံကြမ္မာ ဖြစ်လာမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save