Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဲလစ်ဇဘက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် လီလီကို အရက်ဆိုင်၌ ထားရစ်ခဲ့ပြီး စူးစမ်းရှာဖွေသူများ အသင်းဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့၏။ ကောင်မလေးမှာ စိတ်ဓာတ်ကျနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်ကသာ သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေပေသည်။</p> <p>အသင်းတိုက်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ချားလ်စ်၏ အကြည့်က ထောင့်နားက ဆိုဖာဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွား၏။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်တော့ ကပ္ပတိန် လေးယောက်သာ ရှိပြီး ထိုထဲ၌ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် အလှပဂေး အဲလစ်ဇဘက်လည်း ပါဝင်ပေသည်။</p> <p>“ချစ်ရတဲ့ ချားလ်စ်... ငါ ဒီမှာလေ”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က တက်ကြွစွာ လက်ယမ်းပြလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က သူမဆီ တန်းမသွားဘဲ စားပွဲဆီသို့သာ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ သူ လုပ်စရာရှိသည့် ရုံးကိစ္စများကို အရင် အဆုံးသတ်ချင်၍ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ဟောဒီမှာ အဲဒီကျွန်းရဲ့ အချက်အလက်တွေ” ချားလ်စ်က သူ ရေးမှတ်ထားသော မှတ်တမ်းကို စားပွဲနောက်က ဝန်ထမ်းမလေးထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p>“ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ အဲဒီကို သွားခဲ့တာလား” လို့ ဝန်ထမ်းမလေးက မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးရှာပေသည်။</p> <p>“မြန်မြန်လုပ်ပါ... ငါ့မှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး” လို့ ချားလ်စ်က စိမ်းသက်နေသော ဝန်ထမ်းသစ်လေးကို အလောတိုက်လိုက်၏။</p> <p>“ဆောရီး... ဆောရီးနော်၊ ကျွန်မ ဒီနေ့မှ အလုပ်စဝင်တာမို့လို့ပါ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး မန်နေဂျာကို သွားမေးလိုက်ပါ့မယ်”</p> <p>မကြာမီမှာပင် မျက်မှန်ဝိုင်းလေး တပ်ထားပြီး ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ရောက်လာပေသည်။ သူက ချားလ်စ်ကို ပြုံးပြပြီးနောက် မှတ်တမ်းကို ယူကာ အသေအချာ စစ်ဆေးတော့၏။ သူသည် လက်ထဲက စာအုပ်အချို့နှင့်ပင် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးနေပေသေးသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် သူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “အသင်းအတွက် အခုလို ကူညီပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ရှင့်ကြောင့် ပင်လယ်အောက်ကမ္ဘာရဲ့ ပဟေဠိအချို့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ” လို့ လေးစားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်က ဘယ်လောက်လဲ”</p> <p>“အန္တရာယ် အဆင့် ၅ ရှိတဲ့ ကျွန်းကို စူးစမ်းခဲ့တာရယ်၊ ပြီးတော့ အသေးစိတ် မှတ်တမ်း ရေးပေးတာရယ်ကြောင့် စုစုပေါင်း အက်ကိုး ၁.၆ သန်း ရပါမယ်၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ အခွန်တွေ နှုတ်လိုက်ရင်တော့ လက်ထဲကို ၁.၄၅ သန်း ရောက်မှာပါ”</p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ထိုပမာဏကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ ချားလ်စ် အံ့သြသွားရ၏။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို စူးစမ်းရုံနှင့် ဤမျှ ငွေအမြောက်အမြား ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုငွေနှင့်ဆိုလျှင် သန္တာကျောက်တန်း ကျွန်းစုပေါ်၌ အိမ်ရှေ့ကွင်းပြင် ပါသော နှစ်ထပ်အိမ် တစ်လုံးကို အေးဆေးစွာ ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။</p> <p>သို့သော် ကျွန်းပေါ်၌ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အသက်အန္တရာယ်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်တော့ ဤငွေပမာဏမှာ ထိုက်တန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သူသည် အသက်နှင့် ရင်းပြီး ရှာဖွေခဲ့ရခြင်း မဟုတ်လား။</p> <p>“ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်... ရှင့်ရဲ့ ဘဏ်အကောင့် နံပါတ်ကို အရင်ကတည်းက ပေးထားဖူးတယ်နော်၊ အဲဒီအကောင့်ထဲကိုပဲ တိုက်ရိုက် ထည့်ပေးလိုက်ရင် အဆင်ပြေမလား”</p> <p>“ပြေပါတယ်”</p> <p> ချားလ်စ်က ဖြေပြီးနောက် ဆိုဖာရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။ ဒီနေ့ သူ လုပ်စရာ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးပေသည်။</p> <p>“မင်း မျက်လုံးက ဘာဖြစ်တာလဲ” အဲလစ်ဇဘက်၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးပေါ်က ပင်လယ်ဓားပြများကဲ့သို့ မျက်လုံးစီးကြိုး အမည်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>“မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆုံးရှုံးသွားတာပေါ့... ဟူး၊ အဲဒီကျွန်းက အရမ်း အန္တရာယ်များတာပဲ၊ အသက်ရှင်ရုံနဲ့တင် ကံကောင်းလှပြီ၊ တကယ် ကြောက်စရာကြီး”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က ပြောရင်း ချားလ်စ်အနားသို့ တိုးကပ်လာ၏။ သူမ၏ စကားအရ ကြောက်နေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း မျက်နှာမှာတော့ ကြောက်ရွံ့ရိပ် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p>“ဒီနေ့ ဘာလို့ လူနည်းနေတာလဲ” ချားလ်စ်က ကျန်ရှိသော စိမ်းသက်နေသည့် ကပ္ပတိန် သုံးယောက်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>“ကပ္ပတိန်တွေက များသောအားဖြင့် စနေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှ ဆိုက်ကပ်ကြတာ၊ အဲဒီကျမှ ဒီမှာ လူစုံတာလေ၊ တခြား အချိန်တွေဆိုရင် ငါတို့ အနည်းစုပဲ ရှိတာ၊ ဟင်... မင်း လက်သူကြွယ်မှာ ဘာလို့ လက်စွပ် ဝတ်ထားတာလဲ၊ မင်္ဂလာဆောင်လိုက်ပြီလား၊ အို... ငါ့ရင်တွေ ကွဲရပါပြီ”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ချားလ်စ်၏ လက်စွပ်ကို လက်ချောင်းလေးဖြင့် အသာအယာ ထိတွေ့ရင်း စနောက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လက်ကို မြှောက်ပြလိုက်ပြီး “ဒါက ရတနာတစ်ခုပါ၊ အဲလစ်ဇဘက်... စူးစမ်းရှာဖွေသူတွေကြားမှာ ရတနာတွေကို ဘယ်လို အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြလဲ” ဟုမေးလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကြောင့် ကျန်ရှိသော ကပ္ပတိန် သုံးဦးစလုံးမှာ စိတ်ဝင်တစား လှည့်ကြည့်လာကြပေသည်။</p> <p>“များသောအားဖြင့်တော့ လူစုံတဲ့ စနေနေ့တွေမှာ လုပ်ကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုပဲ ထုတ်ပြလိုက်ရင်လည်း ငါတို့ ကြည့်ပေးလို့ ရတာပဲ၊ တကယ် တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုရင် ငါ သင့်တော်တဲ့ ဈေးပေးပြီး ဝယ်မယ်”</p> <p> လူငယ်တစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။ ထိုလူငယ်မှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲ၌ အရက်ပုလင်း တစ်လုံးကို ကိုင်ထားကာ မျက်နှာမှာလည်း ညှိုးငယ်နေပေသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများ၌ အရက်များ ပေကျံနေပြီး နှစ်မီတာ အကွာမှပင် သူ၏ အနံ့ဆိုးကို ချားလ်စ် ရရှိနေ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က ကျန်ရှိသော ရတနာ နှစ်ခုကို ထုတ်ကာ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက် အပါအဝင် လေးယောက်စလုံးက ရတနာများကို အသေအချာ စစ်ဆေးကြ၏။ ခဏအကြာတွင် အရက်မူးနေသော လူငယ်က စကားစလာပေသည်။</p> <p>“အမျိုးအမည် မသိသေးတဲ့ ရတနာတွေဆိုတော့ ပုံသေဈေး မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေပဲလေ... တစ်ခုကို သုံးသိန်းစီနဲ့ ငါ ယူမယ်၊ နှစ်ခုစလုံး ပေးလိုက်ပါ”</p> <p>ဤသည်မှာ လောင်းကစား ဆန်လှပေသည်။ ထိုရတနာများ၏ အသုံးဝင်ပုံနှင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။ အကယ်၍ ပေးဆပ်ရမည့် တန်ဖိုးကသာ ကြီးမားနေခဲ့လျှင် ငွေကုန်ကြေးကျ ခံပြီး ဒုက္ခဝယ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p>“ဈေးကတော့ သင့်တော်ပါတယ်”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က ချားလ်စ်၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနီရောင်များမှာ ချားလ်စ်၏ နားရွက်နှင့် ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ ထွက်သက်ကိုပင် ချားလ်စ် ခံစားနေရပေသည်။</p> <p>“ကောင်းပြီ... ရောင်းမယ်” ချားလ်စ်က ဘေးသို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်၏။</p> <p>“ငါ့နာမည် ဝီလျံ ပါ၊ နောက်တစ်ခါ ရတနာတွေ ထပ်ရရင်လည်း ငါ့ကို သတိရပေးပါဦး”</p> <p>ထိုလူငယ်က ပြောပြီးနောက် အနီရောင် အမှုန့်ထုပ်လေး တစ်ထုပ်ကို ထုတ်ကာ အရက်ပုလင်းထဲ ထည့်ပြီး မော့သောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝီလျံမှာ တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်လာသဖြင့် ချားလ်စ်က ဇဝေဇဝါဖြင့် အဲလစ်ဇဘက်ကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့... အဲဒါ ပျော်ရွှင်သီး အမှုန့်လေ၊ သူ အဲဒါ သုံးနေတာ နာရီဝက်လောက် ရှိပြီ”</p> <p>‘မူးယစ်ဆေးတစ်မျိုးမျိုးလား’</p> <p>ဝီလျံ၏ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းမှ အရည်များ ထွက်ကျလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချားလ်စ် စိတ်ထဲမှ သံသယ ဝင်မိသွား၏။</p> <p>သို့သော် သူသည် တခြားသူ၏ ကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားဘဲ အနားက အလှပဂေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“အကြားအာရုံ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်တာကို ပျောက်စေတဲ့ ဂျယ်လီတွေ ရှိသေးလား၊ ငါ နည်းနည်း ဝယ်ချင်လို့”</p> <p>ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>သူ့မှာ အသံထူးတွေ ကြားရတဲ့ ဝေဒနာက ခဏခဏ မဖြစ်သော်လည်း ဖြစ်လာလျှင်တော့ တကယ့်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို စားရင် စွဲတတ်တယ်နော်၊ တကယ်လို့ ဖြတ်လိုက်ရင်တော့ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သေခြင်းမျိုးနဲ့ သေရလိမ့်မယ်”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က သတိပေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ တခြားနည်းလမ်းကော ရှိသေးလား”</p> <p>“ရှိတာပေါ့”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က ချက်ချင်း ပြန်ဖြေပေသည်။</p> <p> “ကုန်းမြေပေါ်မှာပဲ အမြဲ နေလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီပြဿနာက အလိုလို ပြေလည်သွားမှာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ်သည် ထိုနည်းလမ်းကို ချက်ချင်း ပယ်လိုက်၏။ မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ သူသည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်၌ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိမနေလိုပေ။</p> <p>တခြား ကပ္ပတိန်များနှင့် ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် နာရီကို ကြည့်ကာ ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> “မစ် အဲလစ်ဇဘက်... စနေနေ့ကျရင် အဲဒီဂျယ်လီတွေ ယူလာပေးပါ၊ ငါ ဝယ်ပါ့မယ်၊ အခုတော့ နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ နောက်မှပဲ စကားပြောကြတာပေါ့”</p> <p>ချားလ်စ် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်နှင့် အဲလစ်ဇဘက်ကလည်း ထရပ်ကာ သူ့နောက်မှ လိုက်လာပေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေ၏။</p> <p>ဆိပ်ကမ်း၌ ရပ်ရင်း အလုပ်သမားများ ကုန်တင်ကုန်ချ လုပ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ချားလ်စ် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>‘ဟုတ်သားပဲ... နာရီတစ်လုံး ဝယ်ရမယ်’</p> <p>ချားလ်စ် အရက်ဆိုင်ရှိ အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်၌ သူ၏ အကျီအိတ်ထဲတွင် တောက်ပြောင်နေသော ရွှေရောင် နာရီလေး တစ်လုံး ပါလာပေပြီ။</p> <p>တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ပြေးလွှားနေသော ကြွက်အုပ်ကြီးက သူ့ကို ဆီးကြိုနေ၏။</p> <p>“ဦးလေး ချားလ်စ်... ပြန်လာပြီလား”</p> <p> နဂိုက တက်ကြွလှသော လီလီက ကုတင်ပေါ်၌ အသက်မဲ့စွာ လှဲနေရင်း မေးရှာပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လီလီ၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် စားပွဲ၌ ထိုင်ကာ ဒိုင်ယာရီ စရေးတော့သည်။</p> <p>လီလီက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လာချောင်းကြည့်သော်လည်း စာမျက်နှာပေါ်က စက်ဝိုင်းပုံ၊ စတုရန်းပုံ စာလုံးများကို သူမ နားမလည်သဖြင့် စိတ်ပျက်ကာ ပြန်လှည့်သွား၏။</p> <p>ဒေါက်၊ ဒေါက်၊ ဒေါက်...</p> <p>အခန်းတံခါး ခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က လီလီကို အချက်ပြလိုက်ရာ ကြွက်များမှာ ချက်ချင်းပင် အခန်းထောင့် အသီးသီးသို့ ပြေးဝင် ပုန်းကွယ်သွားကြတော့သည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အခန်းထဲ၌ ချားလ်စ် တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p>ချားလ်စ် တံခါးဖွင့်လိုက်သည်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အရပ်ရှည်ရှည် အလှပဂေးအဲလစ်ဇဘက် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>“အချစ်ရယ်... ဘာလို့ ဒီလို နေရာမျိုးမှာ နေနေတာလဲ၊ ဒီနေရာက အသံလုံတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က တစ်မျိုး အဓိပ္ပာယ်ရသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save