Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါးဟင်းချို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က အဲလစ်ဇဘက် ပြောနေသော စကားများ၏ အနက်အယ်လီဇဘက်အဓိပ္ပာယ်ကို မသိနားမလည်ဟန် ဆောင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေလိုက်၏။</p> <p>“မစ် အဲလစ်ဇဘက်... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p>“ရှင် ဂျယ်လီတွေ လိုတယ်ဆိုလို့လေ၊ အရေးကြီးပုံ ရတာနဲ့ ကိုယ်တိုင် ယူလာပေးတာ”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က ပြန်ဖြေရင်း သူမ၏ နောက်ဘက်မှ သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ”</p> <p> ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က ထိုသေတ္တာကို ချားလ်စ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဘာလို့ အားနာနေတာလဲ၊ လက်ဆောင်ပေးတာပါ၊ ဒါက သိပ်ပြီး တန်ဖိုးရှိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က အခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး မှောင်ရိပ်ကျနေသော နေရာများကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>“အချစ်ရယ်... ဘာလို့ အဖော်တစ်ယောက်လောက် မရှာထားတာလဲ၊ တစ်ယောက်တည်း နေရတာ အရမ်း အထီးကျန်ဖို့ ကောင်းတာပဲ”</p> <p>ချားလ်စ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အဲလစ်ဇဘက်က အခန်းတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ အပြုအမူကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲ၌ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ ကုတင်အောက်က စူးစိုက်ကြည့်နေကြသော မျက်လုံးအစုံများကို သတိရလိုက်သဖြင့် သူက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး သေတ္တာကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဈေးနှုန်းတစ်ခု ပြောပေးပါ၊ ကျုပ်က သူတစ်ပါးရဲ့ ကျေးဇူးကို အလကား မယူချင်လို့ပါ”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး မျက်လုံးများထဲ၌လည်း ရမ္မက်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေပေသည်။</p> <p> “ဒါဆိုရင်တော့... ရှင့်ကိုယ်ရှင်ပဲ ကျွန်မကို ပေးလိုက်ပါတော့လား”</p> <p>“ဘာ... ဘာပြောတယ်...” ချားလ်စ် စကားထစ်သွားရ၏။</p> <p>ချားလ်စ် နောက်ထပ် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အဲလစ်ဇဘက်က လက်ထဲက သစ်သားတုတ်လေးနှင့် စားပွဲပေါ်က ဆီမီးခွက်ကို ပုတ်လိုက်ရာ ဆီမီးခွက်မှာ ကွဲအက်သွားပြီး အခန်းတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏမှာပင် ချားလ်စ်၏ နှာခေါင်းထဲသို့ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု ဝင်လာပြီး နူးညံ့သော ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုက သူ့ထံသို့ တိုးကပ်လာပေသည်။</p> <p>“စိတ်ကို လျှော့ထားပါ အချစ်ရယ်... စိတ်လျှော့ထားတတ်ဖို့ သင်ယူရမယ်၊ ပင်လယ်ပြင်မှာ နေရတာက တကယ့်ကို မွန်းကြပ်ဖို့ ကောင်းတာလေ”</p> <p>အဲလစ်ဇဘက်က မြှူဆွယ်သော လေသံဖြင့် သူ၏ နားနား၌ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ အသက်ရှူသံများ မြန်လာပေသည်။ သူ ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် အမှောင်ထဲ၌ နူးညံ့အိစက်သော အထိအတွေ့တစ်ခုက သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က အခြေအနေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးသော်လည်း ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုး၌ ဘာမှ မခံစားရလျှင်တော့ ယောက်ျားတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။ ချားလ်စ်၏ ရင်ထဲ၌ ရမ္မက်မီးများ တောက်လောင်လာပြီး သူကလည်း အားကျမခံ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ပေသည်။</p> <p>မွန်းကြပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော အထိအတွေ့များ ရုတ်တရက် ဝေးကွာသွားချိန်၌ ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများသာ အခန်းထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။</p> <p>ချားလ်စ် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့သည့် အချိန်မှာပင် ကုတင်အောက်မှ တကျွိကျွိ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပေသည်။</p> <p>ထိုအသံက ချားလ်စ်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေးနှင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ရမ္မက်မီးများကို ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> တခြားကိစ္စဆိုလျှင်တော့ ပြဿနာ မရှိသော်လည်း အခုက အခန်းထဲ၌ အစောင့်အရှောက်တွေ အများကြီး ရှိနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p>ချားလ်စ်က ဘယ်ဘက်လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ကိုယ်ပျောက်နေသော လက်တံများက အဲလစ်ဇဘက်ကို ရစ်ပတ်ကာ အသာအယာ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>“မစ် အဲလစ်ဇဘက်... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ဒီနေ့ ငါ စိတ်မပါသေးလို့ပါ”</p> <p>အမှောင်ထဲတွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွား၏။ ဤကဲ့သို့ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခံရခြင်းက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုကို သူမကိုယ်တိုင် ပြန်လည် သံသယဝင်စေပေသည်။</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်သွားပြီး “ချားလ်စ်... မင်းကတော့ လွန်လွန်းတယ်၊ ယောက်ျားဖြစ်ပြီးတော့ ဒီလိုအချိန်မှာမှ စိတ်မပါဘူး ပြောရလား” ဟု မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ စင်္ကြံလမ်းမှ အလင်းရောင်များ အခန်းထဲသို့ စီးဝင်လာပေသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီနေ့ ငါ တကယ် စိတ်မပါလို့ပါ”</p> <p>“အသင်းတိုက်မှာတုန်းက ငါက မင်းကို အကြံပေးတယ်၊ ကူညီပေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ကျေးဇူးတင်ရကောင်းမှန်း မသိဘူး၊ တကယ့်ကို နှလုံးသားမရှိတဲ့ လူပဲ”</p> <p> အဲလစ်ဇဘက်က တွန့်လိမ်နေသော အဝတ်အစားများကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရင်း တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>ထိုအလှပဂေးကြီး ထွက်မသွားမီ နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့သေးသည်။ “မင်းက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလိုမျိုး ယောက်ျားအချင်းချင်းပဲ စိတ်ဝင်စားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာပေါ်၌ ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။ သူ ကြိုးစားပြီး မိတ်ဆွေဖွဲ့ထားရသော သူငယ်ချင်းမှာ ယခုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက် ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ပေသည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်က မရိုးသားဘူး ဆိုပေမယ့်လည်း...</p> <p>လီလီမှာ အခန်းထဲ၌ ရှိနေတုန်းပင်။ သူမက ကြွက်တစ်ကောင် ဖြစ်နေသော်လည်း အခြေခံအားဖြင့်တော့ ၁၁ နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲ၌ ချားလ်စ်က ဗီရိုထဲမှ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်ကို ရှာဖွေကာ ထွန်းလိုက်၏။ သူ စကားလုံးများကို ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးမှ “လီလီ... အမှန်တော့ ခုနက”</p> <p>ကုတင်အောက်က အသံက ချားလ်စ်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။ “ဦးလေး ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဖေဖေက ဆရာဝန်ဆိုတော့ ဒီလိုကိစ္စတွေကို သင်ပေးဖူးတယ်၊ ဦးလေး ချားလ်စ်... ကျွန်မကြောင့် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားတာလားဟင်”</p> <p>“အဲဒါက...”</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် လီလီမှာ ခေါင်းအုံးပေါ်၌ ခွေလျက် အိပ်ပျော်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သူမ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ချိန်၌ ချားလ်စ်ကို “မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ” ဟုနှုတ်ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကုတင်ပေါ်၌ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။</p> <p>“ဂျမ်ပီ... ဦးလေး ချားလ်စ် ရေချိုးခန်းထဲမှာလား”</p> <p>လီလီက မေးလိုက်၏။</p> <p>အညိုရောင် ကြွက်တစ်ကောင်က တံခါးကြားမှ ထွက်လာပြီး ချက်ချင်း ပြန်ဝင်သွားပေသည်။ သူက ကုတင်ပေါ်က လီလီကို ကြည့်ကာ တကျွိကျွိနှင့် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p>“ဦးလေး ချားလ်စ်က မနက်စောစောကြီး ထွက်သွားတာပဲ၊ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေတာ ဖြစ်မယ်”</p> <p>လီလီက မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ကာ ထိုင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် လီလီက ကုတင်အောက်က ကြွက်တွေကို ကြည့်ကာ “ငါတို့ အပြင်ထွက် ဆော့ကြမလား” လို့ မေးလိုက်၏။</p> <p>အညိုရောင် ကြွက်များ၏ တက်ကြွသော တုံ့ပြန်မှုကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လီလီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပြုံးသွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်လေတော့သည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်က အော်ဟစ်သံများကို လျစ်လျူရှုကာ လီလီက ကြွက်အုပ်ကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ကျွန်းအတွင်းပိုင်းရှိ စည်ကားသော လမ်းမများပေါ်သို့ ပြေးထွက်ခဲ့၏။</p> <p>သူတို့သည် ဖက်ရှင်ကျကျ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်ကာ အော်ဟစ်နေသော အမျိုးသမီးများ၊ ဟောင်နေသော လမ်းဘေးခွေးများ၊ တံမြက်စည်းဖြင့် ရိုက်ရန် ပြင်နေသော အဘွားအိုများနှင့် ဘရိတ်ကို အတင်းနင်းလိုက်ရသော ကားဆရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေသည်။ ကြွက်တစ်ကောင်၏ အမြင်အရဆိုလျှင် အရာအားလုံးမှာ ကြီးမားနေပြီး ထူးဆန်း အဆန်းတကြယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော် လူများ၏ ရန်လိုသော အကြည့်များက ပိုများလာသဖြင့် လီလီက ကြွက်များကို အနားက လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ အမြန် ခေါ်သွားလိုက်၏။</p> <p>လူသူကင်းဝေးသော ထိုလမ်းကြားလေးထဲ၌ လူနည်းလှပေသည်။ လီလီသည် သူမနောက်က ကြွက်အုပ်ကြီးနှင့်အတူ စိတ်အေးလက်အေး လမ်းလျှောက်နေ၏။</p> <p>“ဝိုး... ဟိုက ပေါင်မုန့်ကြီးကို ကြည့်စမ်း၊ အဲဒီထဲမှာ ငါ အိပ်လို့တောင် ရတယ်၊ ဂျမ်ပီ... အနားမသွားနဲ့လေ၊ အဲဒါ သူများပစ္စည်း၊ မကိုက်ရဘူး”</p> <p>“အသားတွေကိုလည်း မထိနဲ့နော်၊ မင်းတို့ကြောင့် ဦးလေး ချားလ်စ် ဒုက္ခရောက်ကုန်လိမ့်မယ်”</p> <p>လမ်းများထဲ၌ လျှောက်သွားနေစဉ် လီလီက အဝေးမှ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ သူကတော့ နားဝေးသင်္ဘောပေါ်က စက်ခန်းမှာ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကြွက်သားကြီးတွေနဲ့ ဂျိမ်းစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>လီလီက ဂျိမ်းစ်ကို နှုတ်ဆက်ရန် အနားသို့ သွားဖို့ ပြင်လိုက်သော်လည်း သူက အမြဲတမ်း ပေကျံနေကျ ဝတ်စုံအစား ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် သန့်ရှင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မှင်တက်သွား၏။ သူ၏ လက်ထဲမှာလည်း ဈေးကြီးသော ပန်းစည်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားပေသေးသည်။</p> <p>သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး ကျောပြင်မှာလည်း ချွေးများ စိုရွှဲနေပေသည်။</p> <p>“သူ ဘာလုပ်မလို့လဲဆိုတာ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ကြည့်ရအောင်”</p> <p> လီလီက အကြံပေးလိုက်၏။</p> <p>ဂျိမ်းစ်က လမ်းကြားများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ပေါင်မုန့်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်လာပေသည်။ ထိုစဉ် ဆိုင်ထဲမှ လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ထွက်လာ၏။ ဂျိမ်းစ်က အိတ်ထဲမှ သေတ္တာလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်လိုက်ပေသည်။ ဆိုင်ထဲက လူများအားလုံးက လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးကြတော့သည်။</p> <p>“ဝိုး... လက်ထပ်ခွင့် တောင်းနေတာပဲ”</p> <p> လီလီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအမျိုးသမီးက မျက်ရည်များ ဝဲကာ ခေါင်းညိတ်ပြီး ဂျိမ်းစ်ကို ဖက်လိုက်သည်ကို မြင်ရသောအခါ လီလီ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပြုံးသွားရပေသည်။ “သိပ်ကြည်နူးဖို့ ကောင်းတာပဲ” ဟုလီလီက မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လီလီက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ် သူမ၏ ဗိုက်က တဂွီဂွီ မြည်လာတော့သည်။</p> <p>“ဦးလေး ချားလ်စ်က ငါ့ကို အဖွဲ့သား တစ်ယောက်လို့ ပြောထားတာဆိုတော့ ငါ့ကို လစာ ပေးရမှာပေါ့၊ ဒါမှ ငါက မင်းတို့ အားလုံးအတွက် စားစရာတွေ ဝယ်ပေးလို့ ရမှာ”</p> <p>ဘေးက ကြွက်များကလည်း ထောက်ခံသည့် အနေဖြင့် တကျွိကျွိ အော်ကြ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အဝေးမှ ကြီးမားသော နာရီစင်ကြီးကို လီလီ တွေ့လိုက်ရပေသည်။ သူမက ကြွက်များကို လှည့်ကြည့်ကာ “အားလုံးပဲ... ငါ့အိမ်က ဒီနားတင် ရှိတာ၊ ငါ့မေမေ့ကို သွားကြည့်ရအောင်၊ ပြီးမှ ဦးလေး ချားလ်စ်ဆီ ပြန်ပြီး စားစရာ တောင်းကြတာပေါ့” ဟူ၍ပြောလိုက်၏။</p> <p>လီလီက ကြွက်အုပ်ကြီးနှင့်အတူ အပြေး ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်တော့ သူမက သင်ခန်းစာ ရသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် လူတွေ မမြင်နိုင်သော ထောင့်များကိုသာ ရွေးပြီး သွားလာလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ကြိမ်တွင်တော့ ထိုအိမ်လေးရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြန်၏။ အညိုရောင် ကြွက်များက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် တစ်ကောင်ပေါ် တစ်ကောင် ဆင့်ပေးလိုက်ရာ လီလီမှာ အပေါ်ဆုံးမှနေ၍ ပြတင်းပေါက်ကြားမှ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်နိုင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>မှန်သားကို ကပ်လျက် လီလီက အထဲမှာ မိသားစု သုံးယောက် ထမင်းစားနေကြသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>“ဖေဖေက ဒီနေ့ အလုပ်ကနေ စောစော ပြန်လာတာလား”</p> <p>လီလီက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်မိသည်။</p> <p>အိမ်ထဲက ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများကို နားထောင်ရင်း လီလီ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ မျက်ရည်များ ဝဲလာပေသည်။ သူမက ထမင်းစားချိန် ပြီးဆုံးသည်အထိ ပြတင်းပေါက်မှာ ရပ်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူမ၏ မိခင် အမှိုက်ထွက်ပစ်သည်ကို မြင်မှသာ လီလီက အမြင်မခံရအောင် အမြန် ပုန်းလိုက်ပေသည်။</p> <p>လီလီက သူမ၏ မိခင်ကို တမ်းတစွာဖြင့် ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထိုအမျိုးသမီး အိမ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားမှသာ လီလီက အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ခုန်ဝင်ကာ စားကြွင်းစားကျန်များကို ရှာဖွေတော့သည်။ သူမက ငါးရိုးတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ကျန်ရှိနေသော အသားများကို စားလိုက်၏။ အညိုရောင် ကြွက်များကလည်း ဝိုင်းအုံလာကြပြီး စားစရာ မှန်သမျှကို အမြန် ရှင်းလင်းလိုက်ကြပေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် အိမ်ထဲမှ မိန်းကလေး၏ ပျော်ရွှင်သော အော်ဟစ်သံကို လီလီ ကြားလိုက်ရ၏။</p> <p>“မေမေနဲ့ ဖေဖေ... မွေးနေ့လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သမီး ချစ်တယ်”</p> <p>တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ငါးရိုးကို ကိုင်ထားရင်း ကြွက်ဖြူလေးက ဘေးက ကြွက်များကို မြှောက်ပြလိုက်ပေသည်။ မျက်နှာပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေပေမယ့် သူမက ရှိုက်ငိုရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>“တွေ့လား... ငါ ပြောသားပဲ၊ မေမေချက်တဲ့ ငါးဟင်းချိုက တကယ် အရသာ ရှိတာပါဆို”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save