Book List

<h2 style="text-align: center;"> အခန်း (၂၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ယံက မျက်လုံးကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ” ချားလ်စ်က ရေကြောင်းပြမြေပုံပေါ်ကနေ မျက်လုံးခွာပြီး တံခါးကဝင်လာတဲ့ ကြွက်မလေးကို လှမ်းမေးလိုက်၏။</p> <p>“အပြင်ထွက် ဆော့နေတာပါ”</p> <p> လီလီက စိတ်မပါလက်မပါ ပြန်ဖြေပေသည်။</p> <p>“ဗိုက်ဆာနေပြီလား စားပွဲပေါ်မှာ စားစရာတွေ ရှိတယ်နော်”</p> <p>“တခြားကြွက်တွေကိုပဲ ပေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မ စားလာခဲ့ပြီ” ဟု ပြောပြီး လီလီက စိတ်ဓာတ်ကျနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကုတင်ပေါ်တက်ကာ ခေါင်းအုံးပေါ်မှာ လှဲအိပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p>ထူးထူးခြားခြား စိတ်ကောက်နေတဲ့ ကြွက်မလေးကို ကြည့်ပြီး ချားလ်စ် တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရ၏။ သူမ ဘာဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ သူ စဉ်းစားလို့ မရပေ။ အရင်က ကိစ္စတွေက အဆင်ပြေသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သူမရဲ့ စိတ်ကောက်မှုကို အလိုလိုက်မနေအားပေ။ သူမကို အမြီးကနေ ဆွဲမပြီး စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပေသည်။</p> <p>“အမြောက်ပစ်တဲ့ အတတ်ပညာအကြောင်း စာအုပ်အချို့ ငါ ရှာထားပေးတယ်။ အမြန်ဆုံး ဖတ်ထားလိုက်ဦး။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဆိပ်ကမ်းကိုသွားပြီး လက်တွေ့လေ့ကျင့်ရမယ်”</p> <p>လီလီက ပုံနေတဲ့ စာအုပ်ပုံကြီးကို ကြည့်ပြီး ချက်ချင်းပင် ငြင်းဆန်ချင်စိတ် ပေါ်လာ၏။ “ကျွန်မ မဖတ်ချင်ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မက အမြောက်ပစ်တတ်ပြီးသားပဲဟာကို”</p> <p>“စကားမများနဲ့ဦး။ ကျွမ်းကျင်တဲ့ အမြောက်ပစ်သမား ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဒီလောက် မလွယ်ဘူး။ မင်းက ငါ့သင်္ဘောရဲ့ အဖွဲ့သားတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီဆိုမှတော့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ အရည်အချင်း ပြည့်မီရမယ်။ ပင်လယ်ပြင်မှာက ထူးဆန်းတာတွေ အများကြီး ရှိတာ၊ မင်းရဲ့ အားနည်းချက်လေးတစ်ခုက လူအားလုံးရဲ့ အသက်ကို ရန်ရှာသွားနိုင်တယ်”</p> <p>ချားလ်စ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖွင့်ပြီး ကြွက်ဖြူလေးရှေ့ကို ပစ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>ကပ္ပတိန်ရဲ့ ဖိအားပေးမှုအောက်မှာ လီလီတစ်ယောက် သူမရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ မလိုက်အောင် ခက်ခဲတဲ့ စာအုပ်တွေကို မတတ်သာဘဲ ဖတ်ရှုရတော့သည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခုလို ဖိအားတွေကြားမှာ လီလီရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုနဲ့ စိတ်ပျက်မှုတွေက ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရ၏။ တက်ကြွလှတဲ့ လီလီလေး ပြန်ဖြစ်လာပြီး ချားလ်စ်ကို တစ်နေကုန် စကားတွေ လိုက်ပြောနေတော့သည်။</p> <p>ကြွက်မလေးရဲ့ စကားတွေကြောင့် အမြဲတမ်း တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေတတ်တဲ့ ချားလ်စ်လည်း စကားတွေ ပိုပြောလာရပေသည်။ အခန်းထဲက ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p>လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ လီလီက အခြေခံ သင်တန်းတွေကို အောင်မြင်သွား၏။ ချားလ်စ်နဲ့ အနားယူထားတဲ့ အဖွဲ့သားတွေကလည်း ခရီးစဉ်အသစ်အတွက် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အရင်တစ်ခေါက်က စူးစမ်းခဲ့တဲ့ အန္တရာယ်အဆင့် ၅ ကျွန်းက အစွန်ဆုံးမှာ ရှိတာကြောင့် ဒီတစ်ခေါက်မှာတော့ ချားလ်စ်က မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး ပင်လယ်ပြင်ကို စူးစမ်းဖို့ တာဝန်ယူလိုက်၏။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ပင်လယ်ပြင်ကို စူးစမ်းတာက အမည်မသိကျွန်းပေါ် တက်တာထက် ပိုပြီး ဘေးကင်းတတ်ပေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပင်လယ်အောက်ကမ္ဘာမှာတော့ ဘာမှ ကြိုတင် ခန့်မှန်းလို့ မရပေ။</p> <p>ကြွက်ဖြူလေး လီလီ သင်္ဘောပေါ် ပြန်ပါလာတာကို မြင်တော့ အဖွဲ့သားတွေ အံ့သြသွားကြသော်လည်း ချားလ်စ်ရဲ့ အချက်ပြမှုကြောင့် ဘယ်သူမှ အထွန့်မတက်ကြပေ။ သူတို့ သိထားတာကတော့ ကြွက်ဖြစ်ဖြစ်၊ လူဖြစ်ဖြစ် နားဝေးသင်္ဘောမှာ အမြောက်ပစ်သမား အသစ်တစ်ယောက် ရလာပြီ ဆိုတာပါပဲ။</p> <p>နားဝေးသင်္ဘောရဲ့ ခေါင်းတိုင်ကနေ မီးခိုးအမည်းတွေ ပြန်ထွက်လာပြီး ဆိပ်ကမ်းအလုပ်သမားတွေရဲ့ အကြည့်အောက်မှာ သင်္ဘောကြီးက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ပင်လယ်ပြင်ကတော့ ထူးခြားတဲ့ သတ္တဝါအချို့ သင်္ဘောပေါ် တက်လာတာကလွဲရင် ပုံမှန်အတိုင်း အေးဆေးနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ အဲဒီသတ္တဝါတွေကိုလည်း အဖွဲ့သားတွေက အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ကြ၏။</p> <p>အမည်မသိ ရေပြင်ထဲကို ဒုတိယအကြိမ် ဝင်ရောက်လာချိန်မှာတော့ အဖွဲ့သားတွေက အရင်ကထက် ပိုပြီး တည်ငြိမ်နေကြပေသည်။ အရင်ခရီးစဉ်မှာ အသေအပျောက် မရှိခဲ့တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကလည်း တက်ကြွနေကြ၏။</p> <p>လဝက်လောက်ပဲ နားခဲ့ရပေမယ့် အဖွဲ့သားတိုင်းက ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေကြပေသည်။ ဒုတိယအရာရှိ ကိုးနားဆိုရင် သူ့ဝမ်းကွဲညီကိုတောင် သင်္ဘောပေါ် ခေါ်လာပြီး ငွေရှာခိုင်းချင်နေတော့သည်။</p> <p>ကျွန်းအသစ်တစ်ခုကို ဘယ်တော့ ရှာတွေ့မလဲ၊ ကပ္ပတိန်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုအောက်မှာ ဘယ်တော့ ချမ်းသာမလဲ ဆိုတာကိုပဲ အဖွဲ့သားတွေက ပုဂ္ဂလိကအလိုက် ဆွေးနွေးနေကြ၏။</p> <p>သင်္ဘောဦးခန်းမှာတော့ ချားလ်စ်က ကလောင်တံကို ကိုင်ပြီး သင်္ဘောရဲ့ အရှိန်နဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ကြည့်ကာ ရေကြောင်းပြမြေပုံပေါ်မှာ လက်ရှိနေရာကို တွက်ချက်နေပေသည်။ ဒါက ရေကြောင်းပြအရာရှိရဲ့ အလုပ်ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ တိုင်းတာမှုမှာ အနည်းငယ် လွဲချော်တာနဲ့ သင်္ဘောရဲ့ တည်နေရာက အကြီးအကျယ် မှားယွင်းသွားနိုင်လို့ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဒီနေ့အတွက် တည်နေရာကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာတော့ ချားလ်စ်က ဒီနေ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ သူ့အခန်းဆီ ပြန်ဖို့ ပြင်လိုက်၏။</p> <p>ဒါပေမဲ့ အခန်းပြင် ထွက်လိုက်တာနဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိတဲ့ စိတ်မလုံခြုံမှုကို သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး သင်္ဘောဦးခန်း တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>နားဝေးသင်္ဘောရဲ့ ဦးခန်းက အရင်သင်္ဘောထက် အများကြီး ပိုကျယ်ပေသည်။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာ ပဲ့ကိုင်အရာရှိ ဒစ်ပ်က သင်္ဘောကို ထိန်းကျောင်းနေပြီး ပထမအရာရှိ ပတ်တီးတပ်ထားသူကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်ရှုနေရင်း စကားပြောနေကြပေသည်။</p> <p>“ပထမအရာရှိကြီး... ကြားပြီးပြီလား။ ဂျိမ်းစ်က တိတ်တိတ်လေး လက်ထပ်လိုက်တယ်တဲ့၊ ငါတို့ကိုတောင် မဖိတ်ဘူးနော်၊ သူကတော့ တကယ့်ကို သူငယ်ချင်းမပီသတဲ့လူပဲ” လို့ ဒစ်ပ်က မကျေမနပ် ပြောနေ၏။</p> <p>“ဘယ်ဘက်ကို ၁၅ ဒီဂရီ ကွေ့လိုက်... အရှိန်ကို ၅ နော့ တင်လိုက်...”</p> <p>ပတ်တီးကတော့ ဒစ်ပ်ရဲ့ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ညွှန်ကြားနေပေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း ချားလ်စ်က သူ ဘာလို့ စိတ်မလုံခြုံ ဖြစ်နေရလဲ ဆိုတာကို ရှာတွေ့သွား၏။ သူက ပတ်တီးဆီ တည့်တည့်သွားပြီး သူ့ရဲ့ ပြတ်နေတဲ့ ခြေထောက်က ပတ်တီးတွေကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူ အံ့သြသွားရတာကတော့ အရင်က အန်နာ ကိုက်ဖြတ်သွားတဲ့ ပေါင်က အသားတွေက ပြန်ပေါက်နေတာပဲ ဖြစ်ပေသည်။ အသစ်ပေါက်လာတဲ့ အသားတွေက ဖြူဖွေးနေပြီး နဂိုရှိတဲ့ ဆေးမင်ကြောင် အမည်းရောင်တွေနဲ့ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေတော့သည်။</p> <p>ဒစ်ပ်ကလည်း ဒီထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေကို သတိထားမိသွားပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ “ဟမ်... ပြတ်သွားတဲ့ ခြေထောက်က ပြန်ပေါက်လာတာလား မင်းက ပင်လယ်ထဲက ပြည်ကြီးငါးလား”</p> <p>“ပဲ့ကိုင်နေရင် တခြားကို လျှောက်မကြည့်နဲ့”</p> <p> ချားလ်စ်က အော်လိုက်မှ ဒစ်ပ်က သူ့အလုပ်ကို ပြန်အာရုံစိုက်တော့သည်။</p> <p>ပတ်တီးရဲ့ ပေါင်ကို လက်ညှိုးထိုးရင်း ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p> “ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ ရှင်းပြစမ်းပါဦး။ မင်းတို့ ဂိုဏ်းဝင်တွေမှာ ဒီလို အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေ ပြန်ပေါက်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လို့ ငါ မကြားဖူးဘူး”</p> <p>“ကျွန်တော်... ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး... ကျွန်တော့် မှတ်ဉာဏ်တွေက ရှုပ်ထွေးနေတာ၊ နေရာအများကြီး ရောက်ခဲ့ဖူးတယ်... အရာအများကြီး ကြုံခဲ့ဖူးပေမဲ့ အဲဒီ မှတ်ဉာဏ်တွေက ပျောက်ပျောက်သွားတယ်...”</p> <p>ပတ်တီးက နာကျင်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခေါင်းကို ကိုင်ထား၏။</p> <p>“ကျွန်တော့် နာမည်က ပတ်တီး မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မသေချာဘူး...”</p> <p>‘ဒီလူ့မှာလည်း သူ့ဇာတ်လမ်းနဲ့သူ ရှိနေတာပဲ’</p> <p> ချားလ်စ်က စိတ်ထဲက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ့ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်ပေသည်။</p> <p> “ရပါတယ်... အတိတ်ကို မမှတ်မိတော့ရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့၊ အခု မင်းက နာဝေးလ်သင်္ဘောရဲ့ ပထမအရာရှိ ဆိုတာကိုပဲ မှတ်ထားရင် လုံလောက်ပြီ”</p> <p>ပတ်တီးက ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ခေါင်းမော့ကာ အားတုံ့အားနာ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> “ကျေးဇူး... တင်ပါတယ်။ ကပ္ပတိန်”</p> <p>ပြောပြီးတာနဲ့ သူက အနက်ရောင် အပ်ရှည်ကြီး တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး အသစ်ပေါက်လာတဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ စာလုံးလေးတွေ ထိုးလိုက်တော့သည်။ အဲဒီစာလုံးတွေကတော့ “ကပ္ပတိန် ချားလ်စ်ကို ယုံကြည်လို့ ရတယ်” ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>“ပတ်တီး... တကယ်တော့ မင်း ဒီလို လုပ်ဖို့ မလို”</p> <p>“ကပ္ပတိန်... တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေပြီ ပြတင်းပေါက်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး”</p> <p>ဒစ်ပ်ရဲ့ ထိတ်လန့်တကြား အော်သံကြောင့် ချားလ်စ်က ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အဝါရောင် တောက်တောက် အဖတ်လေးတွေက လေထဲမှာ ဝဲပျံပြီး ကျဆင်းနေပေသည်။ ဒီမြင်ကွင်းက ကမ္ဘာမြေပေါ်က နှင်းကျနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ တူလှပေသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပင်လယ်အောက်ကမ္ဘာမှာ ကောင်းကင်တောင် မရှိတာ နှင်းက ဘယ်လိုလုပ် ကျနိုင်မှာလဲ။</p> <p>ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ချားလ်စ်က ကပ္ပတိန် တစ်ယောက်အနေနဲ့ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“အားလုံးပဲ... အခန်းတွေထဲ ပြန်ကြ၊ အရှိန်အကုန်တင်ပြီး ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြမယ်”</p> <p>အဝါရောင် “နှင်း” တွေက ကုန်းပတ်ပေါ်မှာ လျင်မြန်စွာ စုပုံလာပြီး သင်္ဘောပေါ်က အခြေအနေကလည်း တင်းမာလာတော့သည်။</p> <p>သင်္ဘောကြီးက တဂုတ်ဂုတ် မြည်ဟည်းလာပြီး မီးခိုးတိုင်တွေကနေ မီးခိုးအမည်းတွေ တလိမ့်လိမ့် ထွက်လာပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်က မှောင်မည်းနေတဲ့ ပင်လယ်ပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သတိအပြည့် ထားနေ၏။ သူ မျက်တောင်တောင် မခတ်ရဲပေ။</p> <p>ဝူး... ဝူး...</p> <p>လေတိုးသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်ကလည်း လှိုင်းတွေ ထလာတော့သည်။</p> <p>‘ဒါ... ဒါက လေတိုက်နေတာလား မြေအောက်ပင်လယ်မှာ လေတိုက်တာ ရှိလို့လား ဒါဆိုရင် ငါတို့ ကုန်းမြေနဲ့ နီးနေပြီလား’</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အတွေးတွေ ဝင်လာပေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ချားလ်စ် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ သူက အနီရောင် မောင်းတံကို ဆွဲလိုက်ရာ သင်္ဘောပေါ်က မီးမောင်းကြီးတွေက ပင်လယ်ပြင်ကို မလင်းတော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံဆီကို ချက်ချင်း လှည့်သွားတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က အခန်းပြင်ကို ပြေးထွက်ပြီး အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ ထိုခဏမှာပင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး ပြောမပြတတ်အောင် ကြောက်လန့်သွားရတော့သည်။</p> <p>နားဝေးသင်္ဘောရဲ့ တည့်တည့် အပေါ်ဘက်မှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားတဲ့ ကြီးမားလွန်းလှတဲ့ မျက်လုံးကြီး တစ်လုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save