Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒေသခံများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အဝေးက ဆိပ်ကမ်းမှာ ရှိနေတဲ့ လူရိပ်တွေကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်က ခြောက်ကပ်နေတဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို မသိမသာ လျှာနဲ့ သပ်လိုက်မိ၏။</p> <p> “အရင်ဆုံး ဆိုက်ကပ်လိုက်ကြစို့၊ ကုန်းပေါ်ရောက်မှ ဒေသခံတွေကို မေးကြည့်တာပေါ့”</p> <p>ချားလ်စ်နဲ့ အဖွဲ့သားတွေ နာဝေးလ်သင်္ဘောပေါ်ကနေ ဆင်းလိုက်တာနဲ့ လူအုပ်ကြီးက သူတို့ကို ဝိုင်းအုံလာတော့သည်။ ဘေးက ကြည့်နေတဲ့သူတွေက မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြတာကြောင့် ချားလ်စ်တို့ တစ်သိုက် အနေရခက်လာ၏။</p> <p>အဲဒီအချိန်မှာပဲ အကောက်ခွန်အရာရှိ ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ယောက်က လူအုပ်ကို တိုးဝှေ့ပြီး ထွက်လာကြပေသည်။</p> <p>မျက်နှာမှာ အပြုံးအရိပ်အယောင် ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်က “ဘယ်သူက ကပ္ပတိန်လဲ၊ ခင်ဗျားတို့ သင်္ဘောက ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဒီနေရာမှာ နိုင်ငံခြားသင်္ဘောတွေ ဆိုက်ကပ်ခွင့် မရှိဘူးဆိုတာ မသိဘူးလား” ဟုမေးလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က ရှေ့ထွက်ပြီး အခြေအနေတွေကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။ အဲဒီနောက် ကျွန်းပေါ်မှာ သင်္ဘောကျင်း ရှိမရှိကိုလည်း မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ် စကားပြောပြီးတဲ့နောက် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပေသည်။ အရှေ့က လူနှစ်ယောက်ဟာ ကျောက်ရုပ်တွေလို ငြိမ်ကျသွားပြီး ချားလ်စ်ကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာတော့မှ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာသလို ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာထားတွေကလည်း အရင်ထက် ပိုပြီး ဖော်ရွေလာပေသည်။ “ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ၊ သင်္ဘောကို အရှေ့ဘက်ကို မောင်းသွားရင် သင်္ဘောကျင်းကို တွေ့ပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ဒုတိယအရာရှိ ကော်နာက ချားလ်စ်နား ကပ်ပြီး “ကပ္ပတိန်... ဒီကျွန်းကလူတွေ တုံ့ပြန်မှုက နည်းနည်း နှေးနေသလိုပဲနော်” ဟူ၍ တိုးတိုးလေး ပြောပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်လည်း သေချာမသိပေမဲ့ ဒါက သိပ်အရေးမကြီးတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူတို့ရဲ့ အရေးပေါ် အခြေအနေ ပြီးဆုံးသွားတာကိုပဲ စိတ်အေးလိုက်မိ၏။</p> <p>ချားလ်စ်က နာဝေးလ်သင်္ဘောကို သင်္ဘောကျင်းထဲ မောင်းသွင်းလိုက်တဲ့အခါ စက်တွေကို အသစ်လဲဖို့ တစ်လလောက် ကြာမယ်လို့ သိလိုက်ရပေသည်။ အချိန်အကြာကြီး စောင့်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူတို့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။ သင်္ဘောစက်ဆိုတာ သင်္ဘောရဲ့ နှလုံးသား မဟုတ်ပါလား။ စက်တွေ ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်ရင် နာဝေးလ်သင်္ဘောဟာ သန္တာကျွန်းစုဆီကို ဘယ်လိုမှ ပြန်ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>စရံငွေပေးပြီး ဆိပ်ကမ်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါမှာလည်း ဒေသခံတွေက သူတို့ကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေတုန်းပဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ချားလ်စ်နဲ့ အဖွဲ့သားတွေကတော့ ရေငတ်လွန်းလို့ နှုတ်ခမ်းတွေ ခြောက်ကပ်နေတာကြောင့် ဒေသခံတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့ဟာ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ တည်းခိုခန်းတစ်ခုထဲကို အမြန်ဝင်ပြီး ဝဝလင်လင် စားသောက်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>အဖွဲ့သားတွေ အားလုံး ဗိုက်ဝပြီး လေတက်သံတွေ ထွက်လာတော့မှ ချားလ်စ်က ပြောလိုက်၏။ “စက်တွေလဲဖို့ တစ်လ ကြာလိမ့်မယ်၊ ဒေသခံတွေက သိပ်ပြီး ဖော်ရွေပုံမရဘူး၊ ဒါကြောင့် အားလုံး သတိထားကြပြီး မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေ မဖြစ်အောင် နေကြပါ”</p> <p>အဖွဲ့သားတွေက ခုံပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံကြပေသည်။</p> <p>ဒါပေမဲ့ ချားလ်စ်က ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်အတွက် လုပ်ခလစာတွေ ခွဲပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းဟာ ချက်ချင်းပဲ အားအင်တွေ ပြည့်သွားကြ၏။</p> <p>လက်ထဲမှာ အက်ကိုး ငွေစက္ကူထုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း အင်ဂျင်နီယာချုပ် ဂျိမ်းစ်က တွေဝေစွာနဲ့ ပြောပေသည်။</p> <p> “ကပ္ပတိန်... တာဝန်ကလည်း မအောင်မြင်ဘူး၊ နာဝေးလ်သင်္ဘောကလည်း စက်တွေ လဲရဦးမှာ၊ ဒါကို ခင်ဗျား ဘာလို့”</p> <p>“ရပါတယ်၊ လူတိုင်းက သူတို့ လုပ်ခနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနားရက်မှာ အနားယူပြီး ကောင်းကောင်း နေကြပါ”</p> <p> ချားလ်စ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>အရင်ကတော့ ချားလ်စ်ဟာ သင်္ဘောဝယ်ဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ချွေတာခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ပိုက်ဆံကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်လာပြီးနောက်မှာ ငွေစက္ကူအချို့နဲ့ အဖွဲ့သားတွေကို စိတ်ကျေနပ်အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာဟာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုပဲ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>လက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ ရလာတော့ အဖွဲ့သားတွေလည်း ငြိမ်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူတို့ဟာ ပြုံးပျော်ရင်း ပုခုံးချင်းဖက်ကာ အပြင်ကို ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့ ဘယ်ကို သွားကြမလဲဆိုတာ ချားလ်စ် ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ ပင်လယ်မှာ အသက်မွေးတဲ့ အမျိုးသားတွေအတွက် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ် ရောက်ရင် ဒါက ပုံမှန် အပန်းဖြေနည်းပဲ မဟုတ်ပါလား။ ချားလ်စ် တစ်ယောက်သာလျှင် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ချွေတာလွန်းလို့ ထူးဆန်းတဲ့ လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အဲဒီညမှာ ချားလ်စ် အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခု မက်ပေသည်။ သူဟာ ပင်လယ်နက်ထဲကို ပြန်ပြီး နစ်မြုပ်သွားကာ ဟိုဧရာမ ကြောက်စရာ ဘီလူးကြီးက သူ့ဘက်ကို လှည့်လာတာကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူ အော်ဟစ်ပြီး နိုးလာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးတွေ ရွှဲနေပေသည်။ ရေအောက်ကမ္ဘာလည်း မဟုတ်၊ မိစ္ဆာလည်း မရှိဘဲ တည်းခိုခန်းရဲ့ အက်ကွဲနေတဲ့ မျက်နှာကြက်ကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်... အိမ်မက်ဆိုး မက်လို့လား”</p> <p>လီလီက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် ခုန်တက်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ် ထထိုင်ပြီး အိတ်ဆောင်နာရီကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပေသည်။ သူ တစ်ဆက်တည်း ၁၁ နာရီတောင် အိပ်ပျော်သွားတာ ဖြစ်ပေသည်။ ဒါက သူ့အတွက်တော့ တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူ ရေချိုးခန်းသွားဖို့ ထလိုက်တဲ့အခါ တံခါးဝမှာ စာအိတ်တစ်ခု ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ စာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ လှပတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာကို တွေ့ရပေသည်။</p> <p>ကပ္ပတိန်ချားလ်စ် ခင်ဗျား-</p> <p>ရှာဖွေရေးသင်္ဘောပေါ်က ဘဝက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းပါတယ်၊ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး မခံစားနိုင်တော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ကုန်းပေါ်မှာပဲ နေခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်၊ လူကိုယ်တိုင် လာပြီး နှုတ်မဆက်နိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဗျာ။</p> <p>ခင်ဗျားရဲ့ သင်္ဘောသားဟောင်း</p> <p>စနစ်ဖလာ</p> <p>ချားလ်စ်က စာအိတ်ကို နယ်ဖတ်ပြီး အမှိုက်ပုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်၏။</p> <p>“ပိုက်ဆံတစ်ခုတည်းနဲ့တော့ သူတို့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ဝယ်လို့မရဘူးပဲ၊ တချို့ကတော့ တကယ်ကို ကြောက်ချီးပါသွားကြပြီ”</p> <p>ချားလ်စ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ သိပ်ပြီး ခံစားမနေပေ။ ဒီလို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုး ကြုံပြီးရင် အဖွဲ့သားတချို့ ထွက်သွားကြမှာကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>အချိန်ကို တွက်ကြည့်လိုက်တော့ အခုဟာ ညဘက် ရောက်နေပြီ ဖြစ်တာကြောင့် လီလီ့ကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်ခဲ့၏။</p> <p>ကျွန်းတွေရဲ့ ဆိပ်ကမ်းတွေက သိပ်ပြီး မကွာခြားပေမဲ့ ချားလ်စ် တစ်ယောက် ဒေသခံတွေ ခေါ်တဲ့ “ခရောင်း  ရပ်ကွက်” ထဲ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ကွာခြားချက်ကို သိသိသာသာ သတိထားမိသွားပေသည်။</p> <p>အဆောက်အအုံတွေကနေ ဒေသခံတွေရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုအထိ အားလုံးဟာ သန္တာကျွန်းစုနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားနေ၏။ လမ်းပေါ်မှာ ဖြတ်သွားတဲ့ အမျိုးသားတိုင်းဟာ သားရေကော်လာပါတဲ့ ဝတ်စုံတွေကို သေသေသပ်သပ် ဝတ်ထားကြပြီး လက်ထောက်တုတ်တွေကို ကိုင်ထားကြပေသည်။ အမျိုးသမီးတွေကလည်း ခမ်းနားတဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ အလွန်ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ သွားလာနေကြ၏။</p> <p>ချားလ်စ် တစ်ယောက် အမြင်မှားတာလားတော့ မသိပေမဲ့ ဒီကျွန်းကလူတွေဟာ တခြားကျွန်းတွေထက်စာရင် ရုပ်ရည်ပိုပြီး ချောမောလှပကြပုံရပေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ရုပ်ရည်က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ လူတွေကို စိုက်ကြည့်တတ်တဲ့ အကျင့်ကတော့ ပြင်မရသေးပေ။</p> <p>လှောင်အိမ်ထဲက တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို အကြည့်ခံနေရတာကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာတာကြောင့် ချားလ်စ်က လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ကို တားပြီး မေးလိုက်၏။ “တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ၊ စူးစမ်းသူများ အသင်း က ဘယ်မှာလဲ၊ ဆိပ်ကမ်းဘက်မှာ ကျွန်တော် ရှာလို့ မတွေ့လို့ပါ”</p> <p>“စူးစမ်းသူများ အသင်းလား၊ အဲဒါက ဘာလဲ၊ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး” လို့ အဲဒီလူက ပြန်ဖြေပေသည်။</p> <p>မကြားဖူးဘူး ဟုတ်လား။ ချားလ်စ် တော်တော်လေး အံ့သြသွား၏။ သူ သိသလောက်တော့ ပင်လယ်အောက်ကမ္ဘာမှာ ရှိတဲ့ ကျွန်းအများစုကို ရှာဖွေရေးသမားတွေကပဲ တွေ့ရှိခဲ့ကြတာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>ဒီအသင်းဆိုတာကလည်း ကျွန်းအသီးသီးက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေနဲ့ အကျိုးတူ ဆက်ဆံရေးရှိပြီး လူနေအခြေချမှုတွေမှာ အင်အားကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ တကယ်လို့ ဒီကျွန်းမှာ အဲဒီအသင်း မရှိဘူးဆိုရင် ဒီကျွန်းဟာ တခြားကျွန်းတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်မရှိတဲ့ သီးခြားကျွန်းတစ်ခု ဖြစ်နေတာလား။</p> <p>ချားလ်စ် စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အဲဒီလူက ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ ခဏလောက် တွေဝေပြီးနောက် ချားလ်စ်ဟာ အနားက စာကြည့်တိုက်တစ်ခုထဲကို ဝင်သွားလိုက်၏။ မကြာခင်မှာပဲ စာအုပ်တွေထဲက ရေကြောင်းပြမြေပုံ အမျိုးမျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ သူတို့ ရောက်နေတဲ့နေရာကို အတိအကျ သိလိုက်ရပေသည်။</p> <p>မြေပုံပေါ်မှာ လက်နဲ့ မျဉ်းဆွဲကြည့်ရင်း ချားလ်စ်က စိတ်အေးသွားသလိုနဲ့ ပြောလိုက်၏။ “ကောင်းပြီ၊ ဒီနေရာက မြေပုံမှာ မှတ်တမ်းမတင်ထားပေမဲ့ သန္တာကျွန်းစုနဲ့ သိပ်မဝေးဘူးပဲ၊ သင်္ဘောပြင်ပြီးတာနဲ့ အမြန်ဆုံး မောင်းရင် ၁၅ ရက်အတွင်း ပြန်ရောက်နိုင်တယ်”</p> <p>အဲဒီနောက် ချားလ်စ်ဟာ ရေကြောင်းပြမြေပုံ အသစ်နဲ့ အဟောင်း အချို့ကို ဝယ်ယူပြီး စာကြည့်တိုက်ကနေ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p>စည်ကားနေတဲ့ လမ်းမပေါ်မှာ ရပ်နေရင်း သူ ဘာလုပ်ရမလဲ ခဏလောက် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေ၏။ သင်္ဘောကလည်း ပြင်ဆင်နေပြီ၊ ရောက်နေတဲ့ နေရာကိုလည်း အတည်ပြုပြီးပြီ ဆိုတော့ သူ ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ။</p> <p>အရင်တုန်းကဆိုရင်တော့ ချားလ်စ်ဟာ နောင်တစ်ချိန် စွန့်စားခန်းတွေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်တဲ့အနေနဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းတွေပဲ ဆက်လုပ်နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးလာတဲ့ အာရုံချောက်ခြားမှုတွေကို စဉ်းစားမိတဲ့အခါ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း တွန်းအားပေးနေမိပြီလားလို့ တွေးမိသွား၏။ ဒီပင်လယ်အောက်ကမ္ဘာကို ရောက်ကတည်းက သူ တစ်မိနစ်တောင် အေးအေးဆေးဆေး မနားခဲ့ရသေးပေ။</p> <p>*ငါ အပန်းဖြေဖို့ သင်ယူရမယ်၊ ဒါမှ ဒီအာရုံချောက်ခြားမှုတွေ သက်သာနိုင်မှာပဲ။*</p> <p>ဒီလိုတွေးပြီး ချားလ်စ်က သူ့ပုခုံးပေါ်က လီလီ့ကို ကြည့်ပြီး “ကျွန်းပတ်ကြည့်ရအောင်” ဟုပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p>“ဟေးး”</p> <p> လီလီက ကစားရတော့မယ်ဆိုပြီး ချက်ချင်း အားတက်သွား၏။</p> <p>မြင့်မားတဲ့ ဘုရားကျောင်းတွေ၊ လှပတဲ့ ရုပ်လုံးထုတွေနဲ့ ရောင်စုံမှန် ပြတင်းပေါက်တွေက သူတို့ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်နေပေသည်။ ချားလ်စ်ဟာ အနုပညာမှာ သိပ်ပြီး နားမလည်ပေမဲ့ ဒီအဆောက်အအုံတွေရဲ့ လက်ရာကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲဆိုတာ သူ သိပေသည်။ ဒါတွေက သန္တာကျွန်းစုလို ကျွန်းသစ်တစ်ခုနဲ့ ဘယ်လိုမှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>“ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်... ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး၊ အဲဒါ ဘာလဲ၊ အရမ်း စားချင်စရာကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save