Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၄)</h2> <h2 style="text-align:center">သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကပ္ပတိန်၊ တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"</p> <p>နာဝေးလ်သင်္ဘော၏ အဖွဲ့သားများသည် ကြွက်ကလေးများနောက်သို့ လိုက်ရင်း လူစုမိလာကြ၏။ သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ဝတ်လာကြပုံရပြီး အသက်ရှူသံများတွင် အရက်နံ့များ စွဲနေပေသည်။ အင်္ကျီကော်လာများတွင်လည်း နှုတ်ခမ်းနီရာ အမျိုးမျိုး ပေကျံနေ၏။</p> <p>"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမဆို ဒစ်ပ် မနေ့ညက ဘယ်သွားလဲဆိုတာ သိလား" ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ပိန်ပိန်ပါးပါး စားဖိုမှူး ဖရေးက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေ၏။ "ကျွန်တော် သိတယ် ကပ္ပတိန်၊ ဒုတိယအရာရှိက အဲဒီကောင်လေးကို မနေ့က ခေါ်သွားတာ။ သူက ကောင်လေးကို ပိုပြီး ခမ်းနားတဲ့နေရာ ခေါ်သွားပြီး လူလားမြောက်အောင် သင်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီနားတင်ပါပဲ၊ တည့်တည့်သွားရင် ရောက်ပြီ"</p> <p>"မင်းတို့ လက်နက်တွေယူပြီး ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ကြ" ချားလ်စ်က ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။</p> <p>*ဒေသခံ လူမိုက်ဂိုဏ်းတစ်ခုခုနဲ့ ပြဿနာ တက်တာလား*</p> <p>အဲဒါက ချားလ်စ် ခေါင်းထဲ ပထမဆုံး ဝင်လာသည့် အတွေးဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းမျိုးများသည် များသောအားဖြင့် ဂိုဏ်းများ၏ လက်အောက်တွင် ရှိတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း သိပ်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။ လူမိုက်ဂိုဏ်းဆိုသည်မှာ လူကို ဖမ်းသွားရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အလုပ်ထွက်စာများပါ လိုက်ပို့နေရန် အားမည်မဟုတ်ပေ။ ဒါက လူပျောက်နေမှန်း သူတစ်ပါး မသိအောင် တမင်တကာ ကြံစည်ထားသည့် အပြုအမူမျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် အနီရောင် လိုက်ကာများ ချိတ်ထားသည့် အရက်ဆိုင်တစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်လာကြ၏။ အဝင်ဝနှင့် မီတာအနည်းငယ် အကွာမှာတင် အမျိုးသားတို့၏ တပ်မက်မှုကို နှိုးဆွပေးသည့် မွှေးရနံ့များက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေပေသည်။</p> <p>*ဗုန်း*</p> <p>ချားလ်စ်က တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလိုက်၏။ ခန်းမထဲတွင် ဖက်လဲတကင်း ရှိနေကြသည့် စုံတွဲများသည် ရုတ်တရက် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပေသည်။</p> <p>အရပ် နှစ်မီတာနီးပါး မြင့်သည့် ကြွက်သားစိုင်ကြီးများနှင့် လူတစ်ယောက်က ခက်ထန်သည့် မျက်နှာပေးနှင့် ထရပ်လိုက်၏။ သူ့နောက်မှာတော့ သူ့၏ လက်ပါးစေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပေသည်။</p> <p>"ဒီကောင်စုတ်၊ ငါတို့ နယ်မြေထဲမှာ ဘယ်လိုတောင် လာပြီး ပြဿနာ ရှာတာလဲ" လူပုလေးတစ်ယောက်က အော်လိုက်ပေမဲ့ လူကောင်ကြီးကြီး လူကြီးက သူ့ကို လက်ဝါးတစ်ချက်နှင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သောကြောင့် နံရံသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p>မျက်နှာပေါ်တွင် အသားစိုင်များ ရွေ့လျားနေသည့် ထိုလူကောင်ကြီးက ချားလ်စ်နားသို့ လျှောက်လာပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>"ငါ့အဖွဲ့သားတွေ ဒီမှာ ရှိနေတယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောလို့ လာတာ" ချားလ်စ်က မတုန်မလှုပ်ဘဲ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ ရန်စသည့် အပြုအမူကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း လူကောင်ကြီးကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင်။ "ခင်ဗျားရဲ့ အဖွဲ့သား နှစ်ယောက်က ဒီမှာ မရှိဘူး၊ တခြားနေရာ သွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မျက်လုံးများကလည်း ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ "ငါက အဖွဲ့သားနှစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့လို့လား"</p> <p>လူကောင်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းပြီး ပျက်ယွင်းသွားတော့သည်။ လူသားတစ်ယောက်က သူ့ကို အကွက်ကျကျ ပြန်ဖမ်းမိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သူက လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p>သူ့၏ လက်ပါးစေများက အရက်ဆိုင်ထဲမှ ဧည့်သည်များကို စတင် မောင်းထုတ်လိုက်ကြပေသည်။ မကြာခင်မှာပင် စည်ကားနေသည့် အရက်ဆိုင်ကြီးမှာ ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။</p> <p>"ပင်လယ်က လာတဲ့လူတွေက လွယ်လွယ်နဲ့ ရန်စလို့ မရဘူးဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဒီကို ရောက်လာမှတော့... ဒီမှာပဲ အမြဲတမ်း နေသွားလိုက်တော့လေ"</p> <p>ပြောရင်းနှင့် လူကောင်ကြီးက သူ့၏ အနီရဲရဲ လျှာကြီးကို ထုတ်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်၏။ သူက တဟားဟား ရယ်ပြီး "မယ်တော်ရဲ့ ကောင်းချီးကြောင့်ပဲ... ငါ ဒူးရန့် ရဲ့ လက်ထဲကို လူသားတစ်အုပ်ကြီး ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ရောက်လာတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်ပေသည်။</p> <p>ဒူးရန့်၏ အနိဋ္ဌာရုံ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချားလ်စ်က တစ်စက္ကန့်မျှပင် မတွေဝေခဲ့ပေ။ သူ၏ ခြောက်လုံးပြူး သေနတ်ကို ထုတ်ပြီး ဒူးရန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ချိန်လိုက်၏။ ကျန်သည့် အဖွဲ့သားများလည်း သူတို့၏ လက်နက်များကို အမြန် ထုတ်လိုက်ကြပေသည်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ လူများထံမှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချားလ်စ်က ကမ္ဘာပေါ်တွင် အရယ်ရဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ပြောလိုက်သလိုမျိုး သူတို့က လှောင်ပြောင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>*ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဒိုင်း*</p> <p>ကျည်ဆန်များသည် ဒူးရန့်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ မှန်ပြီး သွေးများ ပန်းထွက်ကုန်၏။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်း အံ့သြသွားရသည်မှာ ဒူးရန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကျည်ဆန်ဒဏ်ရာများသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ကျန်းမာလာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဘာဒဏ်ရာမှ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျားတို့ ဘာနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရလဲဆိုတာ... အခုထိ သတိမထားမိသေးဘူး ထင်တယ်... လူသားတို့" ဒူးရန့်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ကြောက်စရာကောင်းအောင် ကွေးညွှတ်သွားပေသည်။</p> <p>သူ့၏ အပေါ်နှုတ်ခမ်းမှ ချွန်ထက်သည့် အစွယ်နှစ်ချောင်း ထွက်လာ၏။ ဖြူဖျော့နေသည့် မျက်လုံးအိမ်များထဲတွင်လည်း လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သွေးများကဲ့သို့ အနီရောင်များက နေရာယူလာပေသည်။</p> <p>"သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်ပဲ" ချားလ်စ်က ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ သွေးတွေက ငါ့အပိုင်ပဲ"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီး ဒူးရန့်က ချားလ်စ်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပေသည်။ ခဏချင်းမှာပင် ချားလ်စ်မှာ ဧရာမ အားအင်တစ်ခုကြောင့် မြေပြင်ပေါ် ဖိချခံလိုက်ရပြီး ဒူးရန့်၏ အစွယ်များက ချားလ်စ်၏ လည်ပင်းထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဒူးရန့် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တခြား သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များလည်း အသွင်ပြောင်းပြီး သူတို့၏ အစွယ်များကို ထုတ်ကာ အဖွဲ့သားများဆီသို့ ခုန်အုပ်ကြတော့သည်။</p> <p>ဒူးရန့် သွေးစုတ်နေစဉ်မှာပင် တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု စတင် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ့အောက်မှ မျက်လုံးနက်နှင့် လူသားမှာ ဘာမှ ပြန်မခုခံဘဲ ငြိမ်နေပေသည်။ ဒါက ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။</p> <p>*ဟမ်... ငါ ဒီကောင်ကို ကြောက်လွန်းလို့ ကြက်သေသေသွားအောင် လုပ်မိလိုက်တာလား*</p> <p>ဒူးရန့် ခေါင်းထဲ၌ ဤအတွေး ဝင်လာသည့်အချိန်မှာပင် ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေသည့် ပုံစံရှိသော အဖြူရောင် မျက်နှာဖုံးတစ်ခုက ချားလ်စ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းသွားပေသည်။</p> <p>*ရွှစ်*</p> <p>အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အနက်ရောင် ဓားသွားက ဒူးရန့်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။ သူ နောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ဆုတ်သွားရ၏။</p> <p>"တောက်၊ ငါက တစ်ခုခု တန်ဖိုးရှိတာများ ဖြစ်မလားလို့ အောက်မေ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေတဲ့လား၊ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ သတ္တဝါတွေပဲ၊ ရယ်စရာကြီး"</p> <p>"အား"</p> <p>ချားလ်စ်တို့နောက်တွင်တော့ ဂျိမ်းစ်သည် အရပ် လေးမီတာနီးပါး မြင့်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။ သူက သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းပြီး လက်နှစ်ဖက်၏ အားနှင့်ပင် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းပစ်လိုက်ပေသည်။</p> <p>ကြွက်အုပ်စုကြီးကလည်း သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင် တစ်ကောင်ပေါ်သို့ ဝိုင်းအုံသွားကြပြီး ကြွက်သံများ ခန်းမထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။ အမွှေးပွပွ ကြွက်အုပ်ကြီး၏ အောက်တွင် သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရ၏။</p> <p>ကျန်သည့် အဖွဲ့သားများလည်း ဝိုင်းတိုက်ကြပေသည်။ သူတို့သည် ဟိုဧရာမ လိပ်ပြာကြီးရှေ့မှာတော့ ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြပေမဲ့ "နတ်ဘုရား" တစ်ပါးနှင့် ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသူများအတွက်တော့ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်လို သဘာဝလွန် သတ္တဝါများက သူတို့ကို ခြောက်လှန့်၍ မရတော့ပေ။</p> <p>"မင်း" ဒူးရန့်က ရှေ့မှ မျက်နှာဖုံးဖြူနှင့် လူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ အခြေအနေများက သူ မထင်ထားသလို ဖြစ်ကုန်ပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p>သူ့၏ ချွန်ထက်သည့် လက်သည်းများက လေထဲတွင် အရိပ်များ ထင်ကျန်ရစ်အောင် မြန်ဆန်စွာဖြင့် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာကို ကုတ်ဖဲ့ရန် ကြိုးစားလိုက်ပေသည်။ ချားလ်စ်က လည်ပင်းကြွက်သားများကို တင်းပြီး ခေါင်းကို နောက်ဆုတ်လိုက်သောကြောင့် လက်သည်းများသည် သူ့၏ ချောမွေ့နေသည့် မျက်နှာဖုံးကို မသိမသာလေးပင် ပွတ်ဆွဲသွားပေသည်။</p> <p>"မင်းက ကိုက်ရတာ ကြိုက်တယ်ပေါ့၊ ဒါဆို ဒါကို မြည်းကြည့်လိုက်ဦး"</p> <p>သွေးများ ပေကျံနေသည့် အနက်ရောင် ဓားကို မြှောက်ပြီး ဒူးရန့်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အားဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်ရာ ဓားဦးက ခေါင်းခွံ၏ နောက်ဘက်မှ ထွက်လာတော့သည်။ ဒူးရန့်က နာကျင်စွာဖြင့် ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားပေမဲ့ ချားလ်စ်က ဓားရိုးကို လှည့်ပြီး ရှေ့သို့ ထပ်တိုးလိုက်သောကြောင့် လူသားမဟုတ်သည့် မျက်နှာကြီးမှာ တိတိကျကျပင် နှစ်ခြမ်း ကွဲသွားတော့သည်။ ထို့နောက် ဓားကို ပြန်ထုတ်ပြီး သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်၏ နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပေသည်။</p> <p>စောစောကမှ မောက်မာနေသည့် သတ္တဝါမှာ အကြောဆွဲပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားကာ မကြာခင်မှာပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။ ချားလ်စ်က သွေးများ ပေနေသည့် ခေါင်းနှစ်ခြမ်းကို ပြန်စိပေးလိုက်ပြီးနောက် နောက်ပြန်ဂျွမ်းတစ်ပတ် ပစ်ကာ သူ့နောက်မှ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ပါလိုက်ပြန်၏။</p> <p>ချားလ်စ်က သူတို့အမျိုးအနွယ်များကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးသလိုပင် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်သည့် သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များလည်း မခံနိုင်တော့ဘဲ ပြတင်းပေါက်မှ အသည်းအသန် ခုန်ချပြီး ထွက်ပြေးကြတော့သည်။</p> <p>"ဘာတွေလဲကွာ... အသုံးမကျတဲ့ သတ္တဝါတွေ၊ ဒီလောက် အဆင့်မရှိတာကိုများ..." ချားလ်စ်က ထွက်ပြေးသွားသူများကို ကြည့်ပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>ချားလ်စ်၏ နားများက လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့အဖွဲ့သားများကို ခေါ်ကာ ပျက်စီးနေသည့် ခန်းမကို ဖြတ်၍ သစ်သားတံခါးတစ်ခု ရှေ့သို့ ရောက်လာကြပေသည်။</p> <p>တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် အခါမှာတော့ ဒစ်ပ်နှင့် ကော်နာတို့မှာ လက်ခုပ်တန်းများပေါ်တွင် အသားခြောက်များလိုမျိုး ပြောင်းပြန် ဆွဲထားခံရသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ လက်ကောက်ဝတ်များတွင် ဓားရာအနက်ကြီးများ ရှိနေပြီး သွေးများမှာ သူတို့အောက်မှ သစ်သားဇလုံထဲသို့ တစက်စက် ကျနေပေသည်။</p> <p>သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး ချားလ်စ်သာ အချိန်မီ ရောက်မလာခဲ့လျှင် သွေးလွန်ပြီး သေကြရမှာ သေချာပေသည်။ ချားလ်စ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လက်ခုပ်တန်းပေါ်တွင် ချိတ်ထားခံရသည့် လူနှစ်ယောက်မှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်ကြတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်က သူတို့ကို ချက်ချင်း မဖြုတ်ပေးသေးဘဲ ဒစ်ပ်နားသို့ တိုးသွားပြီး သူ့လက်ထဲမှ အနက်ရောင် ဓားနှင့် ဒစ်ပ်၏ မျက်နှာကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p>"ကဲ... ဘယ်လိုလဲ၊ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်မလေးရဲ့ အရသာက ကောင်းရဲ့လား"</p> <p>ပါးစပ်ထဲတွင် အဝတ်များ ထိုးထည့်ခံထားရသောကြောင့် ကောင်လေးမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မျက်လုံးထဲ၌တော့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာနှင့် အော်ဟစ်နေပုံရပေသည်။</p> <p>အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူတို့ကို ချည်ထားသည့် သံကြိုးများ ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p>သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသည့် ထိုလူနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချားလ်စ်က ဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး သွေးဖောက်သည့် ကိရိယာများကို လိုက်ကြည့်နေ၏။ ဒီနေရာမှာ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များက သူတို့၏ သားကောင်များထံမှ သွေးထုတ်ယူသည့် နေရာ ဖြစ်ပုံရပေသည်။ လူကြီးနှစ်ယောက် အရပ်လောက် မြင့်သည့် ဖန်အိုးကြီးများထဲတွင် ပြည့်နေသည့် အနီရောင် အရည်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဒစ်ပ်နှင့် ကော်နာမှာ သူတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော သားကောင်များ မဟုတ်ဘူးဆိုသည်ကို ချားလ်စ် သိလိုက်ရသည်။ တခြား လူများလည်း အများကြီး ရှိဦးမှာပါ။</p> <p>ပျောက်ဆုံးသွားသည့် တခြား အဖွဲ့သားများကတော့ ဒီမှာ မရှိကြပေ။ ဒါကြောင့် သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များ စုဝေးသည့်နေရာမှာ ဒီတစ်နေရာတည်း မဟုတ်ဖို့ များပေသည်။</p> <p>"ကပ္ပတိန်ချားလ်စ်၊ အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" လီလီက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား၊ ငါတို့ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေ အများကြီး သတ်လိုက်ပြီဆိုတော့ အာဏာပိုင်တွေကို သွားတိုင်ရမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save