Book List

</p> <p> အခန်း (၃၅) တစ်ကျွန်းလုံးအတိုင်းအတာ</p> <p>မကြာမီမှာပင် ဆိပ်ကမ်းဧရိယာရှိ လမ်းမများပေါ်တွင် ကျွန်းသားများမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။</p> <p>အရပ်လေးမီတာနီးပါး မြင့်သော စက်ပြင်အရာရှိ ဂျိမ်းစ်သည် ပန်းရောင်လိုက်ကာဖြင့် ပတ်ထားသော သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်၏ အလောင်းကို တရွတ်တိုက်ဆွဲရင်း လမ်းမထက်တွင် လှည့်လည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လိုက်ကာကြားမှ ယိုစီးကျလာသော သွေးပုပ်ရောင် သွေးစက်များသည် ကျောက်ခင်းလမ်းမထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးတန်းကြီးတစ်ခုကို ချန်ရစ်ခဲ့ပေသည်။</p> <p>လမ်းပေါ်ရှိ ကြည့်ရှုသူများသည် ထိုအဖွဲ့အတွက် လမ်းကို အမြန်ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာပေးများဖြင့် လမ်းဘေးမှ ရပ်ကြည့်နေကြ၏။ လူအုပ်ထဲမှ အချို့မှာ မျက်နှာလွှဲလိုက်ကြပြီး ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန်ပင် လှည့်ထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ ထိုသူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချားလ်စ်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်၏။ ထိုသူများသည် သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များ လွှတ်ထားသော သူလျှိုများဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိပေ။ ဤသည်မှာ သူ ဤသို့ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းဖြင့် ရယူလိုသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်ဖြစ်တော့ ဘာဖြစ်သလဲ။ မြေအောက်ပင်လယ်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ သတ္တဝါများနှင့် ယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့မှာ ကလေးကစားစရာမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မြေပြင်ပေါ်ရှိ သွေးတန်းကြီးသည် ပြည့်တန်ဆာအိမ်မှသည် ဆိပ်ကမ်းရှိ ရဲကင်းစခန်းအထိ တစ်လျှောက်လုံး တန်းနေတော့သည်။</p> <p>"ဟေး၊ မင်းတို့ ဒီကျွန်းကို အုပ်ချုပ်တာ တော်တော်ညံ့တာပဲ။ ဒီလို သတ္တဝါတွေ ကျွန်းပေါ်ကို ဒီလောက်တောင် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေတာကိုတောင် မင်းတို့ သတိမထားမိကြဘူးလား။ အလုပ်ရော လုပ်ကြရဲ့လား"</p> <p>ချားလ်စ်သည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားလျက် အထက်လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရဲများကို ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ တာဝန်ကျနေသော ရဲအရာရှိနှစ်ဦးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပုံပျက်ပန်းပျက် အလောင်းကို ကြည့်ရင်း နဖူးမှ ချွေးစေးများ ပြန်လာကြသည်။</p> <p>"မင်းတို့ အိုက်နေလို့လား" ချားလ်စ်က မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော သူ့မျက်နှာကို သူတို့နားသို့ ကပ်ကာ ဖိအားပေးလိုက်သည်။</p> <p>"မ... မဟုတ်ပါဘူး။ မအိုက်ပါဘူး" ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ရဲအရာရှိမှာ ဗီဇအရ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွား၏။</p> <p>"အခု ငါက မင်းတို့အတွက် ဒီပြဿနာကို ရှင်းပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ ကျေးဇူးတင်စကားလေး ဘာလေး ပြောသင့်တာပေါ့။ ငါ့အထင် ဆိပ်ကမ်းမှာ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေ ထပ်ရှိနေဦးမယ် ထင်တယ်။ သူတို့ကို မြန်မြန်ရှာလိုက်ကြ။ ငါ့အဖွဲ့သားအချို့လည်း ပျောက်ဆုံးနေသေးတယ်"</p> <p>ဝင်ပေါက်ရှိ အလောင်းပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း ရဲနှစ်ဦးမှာ စကားတစ်လုံးမျှပင် ပြန်မပြောရဲတော့ပေ။ အထက်လူကြီးများထံ ချက်ချင်း အစီရင်ခံပါမည်ဟုသာ အလေးအနက် ကတိပေးနိုင်ကြတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ် ရဲကင်းမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝဖိုင့်သော ရဲအရာရှိက သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို အလောတကြီး တိုက်တွန်းလိုက်၏။ "မြန်မြန်၊ ရဲချုပ်ကို သွားအကြောင်းကြား။ ဟိုလူသစ်တွေက ဒူးရန့်ကို သတ်လိုက်ပြီ"</p> <p>"ကပ္ပတိန်၊ အဲဒီလူတွေက ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို ရှာပေးပါ့မလား" ကော်နာက သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ငါသာ ဒီကျွန်းရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဆိုရင် ငါ့နယ်မြေထဲမှာ တခြားမျိုးနွယ်စုတွေက ငါ့လူတွေကို လာပြီး အစာအဖြစ် စားသုံးနေတာကို ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး" လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရင်း ချားလ်စ်က တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆက်ပြော၏။ "ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အဓိကပြဿနာ မဟုတ်ဘူး။ ဟိုသွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ထုတ်ပြနေတာကို ကြည့်ရင် ဒီကျွန်းက အေးချမ်းတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ ငါတို့ ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားဖို့ လိုတယ်။ အခု သင်္ဘောကျင်းကို သွားကြစို့"</p> <p>"ဆရာ၊ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။ ပြင်ဆင်တာ တစ်လကြာမယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောထားတယ် မဟုတ်လား" ချားလ်စ်နှင့် အဖွဲ့သားများ သင်္ဘောကျင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် မန်နေဂျာက ပုံစံပြမြေပုံများကို ကိုင်လျက် အနားသို့ ရောက်လာ၏။</p> <p>"လုပ်ငန်းစဉ်ကို မြန်မြန်လုပ်ပေးလို့ ရမလား။ ပိုက်ဆံက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ချားလ်စ်က ဆိုသည်။ သူသည် နောက်ထပ် ဘာပြဿနာမှ မတက်ချင်တော့ပေ။ ယခု သူအလိုရှိသည်မှာ သန္တာကျောက်တန်းကျွန်းစုသို့ ပြန်နိုင်မည့် အလုပ်လုပ်သော တာဘိုင်စက် တစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ မန်နေဂျာမှာ အကျပ်ရိုက်သွားဟန်ဖြင့် "ဒါက ကျွန်တော့်ကို တော်တော် အခက်တွေ့စေတာပဲ..."</p> <p>သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် အလုပ်သမားတစ်ဦး အနားသို့ ရောက်လာပြီး သူ့နားနားသို့ တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။ မန်နေဂျာ၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ချားလ်စ်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်တော့သည်။ "ဆ...ဆရာ။ သုံးရက်ပဲ။ ဒီမှာ ရှိသမျှ အကောင်းဆုံး တာဘိုင်ကို သုံးရက်အတွင်း တပ်ဆင်ပေးပါ့မယ်။ သုံးရက်ပဲ စောင့်ပါ"</p> <p>အလုပ်သမားက မန်နေဂျာကို ဘာပြောလိုက်သည်ကို ချားလ်စ် မသိသော်လည်း မန်နေဂျာ၏ သဘောထား ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ရိက္ခာတွေ ပြင်ထားကြ။ တာဘိုင်အသင့်ဖြစ်တာနဲ့ ချက်ချင်း ထွက်ကြမယ်"</p> <p>"ဂျက်နဲ့ ကျန်တဲ့လူတွေကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဒစ်ပ်က ပျောက်ဆုံးနေသော အဖွဲ့သားများအကြောင်းကို မေးလိုက်၏။</p> <p>"သူတို့အတွက် အခု လောလောဆယ် မစဉ်းစားနိုင်သေးဘူး။ သင်္ဘောပြင်ပြီးလို့မှ ရဲတွေ ရှာမတွေ့သေးရင် သူတို့ သေသွားဖို့ များပြီ"</p> <p>ချားလ်စ်နှင့် အဖွဲ့သားများ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လီလီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မစ္စတာချားလ်စ်၊ ဟိုမှာကြည့်၊ ဟိုပန်းချီဆရာကြီး"</p> <p>ချားလ်စ် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာပျက်စီးနေသော မျက်မမြင် ပန်းချီဆရာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုမျက်မမြင်မှာ လေထဲတွင် အနံ့ခံရင်း သူတို့ဆီသို့ ယိုင်တိယိုင်တိုင်ဖြင့် လှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား" ချားလ်စ်က မျက်မမြင် ပန်းချီဆရာအနားသို့ ချဉ်းကပ်ကာ မေးလိုက်၏။ မျက်မမြင်မှာ လန့်သွားဟန်ရှိသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"ဆရာ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့ပြီ။ **ဟယ်လင်ရင်ပြင်**မှာကတည်းက ဒါကို ပြောချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမှာ လူတွေ အရမ်းများနေလို့"</p> <p>"ဘာကိစ္စလဲ။ လိုရင်းကိုပဲ ပြောပါ" ချားလ်စ်က မျက်မမြင်၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>မျက်မမြင်သည် သူ့လည်ပင်းကို ကျုံ့ကာ အသံကို နှိမ့်လိုက်ပြီး "ဆရာ၊ ဆရာ့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးတဲ့ သတင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဒီသတင်းကို ပေးတဲ့အတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီစုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ နေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆရာ့သင်္ဘောပေါ်မှာ နေရာတစ်နေရာ ပေးစေချင်ပါတယ်။ ဒီမှာ မနေနိုင်တော့ဘူး၊ လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို နှိပ်စက်နေကြတယ်"</p> <p>ချားလ်စ်သည် သတင်းအချက်အလက် ပိုမိုလိုအပ်နေသဖြင့် ထိုအပေးအယူကို သဘောတူလိုက်သည်။ "ပြောပါဦး"</p> <p>"ဆရာ သန်မာတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားပါ။ ရဲတွေက ဆရာ ဒူးရန့်ကို သတ်တဲ့သတင်းကို အထက်ကို တိုင်လိုက်ပြီ။ အကျိုးဆက်ကို ရှင်းဖို့အတွက် **သွေးသန့်**နှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီ။ သူတို့ ရောက်လာရင် ဆရာ ထွက်ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>"သွေးသန့်တွေ။ မင်း ဘာအကြောင်း ပြောနေတာလဲ" ချားလ်စ်၏ မျက်ခုံးများ စုကပ်သွား၏။</p> <p>မျက်မမြင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် လက်များကို ရမ်းယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဆရာသတ်လိုက်တဲ့ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေက အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ ရှိသမျှ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်တော့ ဒီကျွန်းတစ်ကျွန်းလုံး၊ ဒေသခံတိုင်းဟာ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေပဲ။ ဒါက သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ခံတပ်ဖြစ်တဲ့ **အမှောင်ပုလဲကျွန်း**ပဲ"</p> <p>ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ "သူတို့ အားလုံးလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ အားလုံးပဲ၊ ကျွန်တော် အပါအဝင်ပေါ့"</p> <p>သူ့စကား မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြသည့်အနေဖြင့် မျက်မမြင်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်ရာ သူ၏ ချွန်ထက်သော သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင် အစွယ်များသည် အလင်းအောက်တွင် ပြောင်လက်နေတော့သည်။</p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်ခက်ထန်သွား၏။ သူသည် အင်းဆက်ကြီး၏ သေမင်းလက်သည်းကြားမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သွေးစုတ်ဖုတ်ကောင်များ၏ အသိုက်ထဲသို့ မှားယွင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ချားလ်စ်၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး သူ့မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွား၏။ သူသည် အဖွဲ့သားများနှင့်အတူ သင်္ဘောကျင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားလိုက်သည်။ သင်္ဘောကျင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် အပြင်သို့ ထွက်ရန် ပြင်နေသော မန်နေဂျာနှင့် တိုးတော့သည်။</p> <p>"ငါ့သင်္ဘောကို မြန်မြန်ပြင်ပေးမယ်လို့ မင်း ပြောထားတယ် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်ရှိနေသေးတာလဲ" ချားလ်စ်က မေးလိုက်၏။</p> <p>"အဲဒါ... ကျွန်တော်... ကျွန်တော်..." မန်နေဂျာမှာ စကားပင် မထွက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဆင်ခြေများကို နားမထောင်တော့ဘဲ အပြင်ထွက်ပေါက်အားလုံးကို ပိတ်ထားရန်နှင့် သင်္ဘောကျင်းအတွင်းရှိ လူအားလုံးကို စုစည်းထားရန် သူ့အဖွဲ့သားများကို တိုက်ရိုက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟန်ဆောင်မနေနဲ့တော့။ သူ ငါတို့ကို အကုန်ပြောပြပြီးပြီ။ မင်းလည်း အပြင်က လူတွေနဲ့ ပေါင်းကြံထားတာ မဟုတ်လား။ ငါ့သင်္ဘောကို မင်းတို့ တစ်လက်မတောင် မထိရသေးဘူးလို့ ငါ ပြောရဲတယ်"</p> <p>"သစ္စာဖောက်ကောင်" ဒေါသထွက်နေသော မန်နေဂျာမှာ သူ၏ ချွန်ထက်သော အစွယ်များကို ထုတ်ကာ မျက်မမြင်ဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်၏။ သို့သော် သူ မျက်မမြင်ဆီသို့ မရောက်မီမှာပင် သွေးများ ပေကျံနေသော အနက်ရောင် ဓားသွားမှာ သူနှင့် သူ၏ ပစ်မှတ်ကြားသို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p>


Save