Book List

<h2 style="text-align:center">ငါ့မှာ အပတ်တိုင်း အလုပ်အသစ်ရှိတယ်</h2> <h2 style="text-align:center">(စာစဉ်-၁၅၆)</h2> <h2 style="text-align:center">ဘာသာပြန် - ထွန်းလင်းအောင်</h2> <p> </p> <h2 style="text-align:center"> </h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၇၆)</h2> <h2 style="text-align:center">လူသတ်သမားက အနီးနားမှာပဲ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ ဘယ် တစ်ခုလဲ … “</p> <p>“ နင် အဲ့ဘက်ခြမ်းကို ဦးတည်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးတာ မမှားဘူး … နင် အမှန်တရားနဲ့ ပိုပြီး နီးကပ်လာမယ်ဆိုရင် လူသတ်သမားက ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာမယ် … နင် စုံစမ်းစစ်ဆေးတာကို နှောင့်ယှက်ဖို့ အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြမှာပဲ …” ချိုးယွီလော့က ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ တစ်နည်းပြောရရင် အဲ့လို ဖြစ်လာပြီဆိုတာနဲ့ နင် ဦးတည်နေတဲ့ လမ်းကြောင်းက အမှန်တရားနဲ့ အတော်လေး နီးကပ်လာနေပြီလို့ ဆိုလို့ရတယ် … ငါ ပြောချင်တာကို နင် သဘောပေါက်ပါတယ် …”</p> <p>“ အင်း … ငါ သဘောပေါက်တယ် …”</p> <p>“ တခြား ရှိသေးလား … မရှိဘူးဆို ငါ အလုပ်များနေလို့ …”</p> <p>“ နှစ်သစ်ကူးပြီးတာနဲ့ ခေါင်းဆောင်ချိုးက အလုပ်တွေ ကြိုးစားလုပ်နေတယ်ပေါ့ ….”</p> <p>“ ချီးကိုအလုပ် …” ချိုးယွီလော့က မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး “ ငါ့အမေနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ပေးနေတာ … ငြင်းလို့လည်း မရဘူး … ဒီမှာ လူက ရူးတောင်ရူးတော့မယ် …”</p> <p>“ အဲ့တာတော့ ငါလည်း မကူညီပေးနိုင်ဘူး … ဘိုင့် …”</p> <p>လင်းရီသည် ချိုးယွီလော့နှင့် စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ ဖုန်းချလိုက်သည်။ လူကွယ်သည့် ထောင်တစ်နေရာ နေရာကောင်းတစ်ခုတွင် ထိုင်ချလိုက်၏။</p> <p>ချိုးယွီလော့၏ စကားက သူ့အား လှုပ်နိုးလိုက်သကဲ့သို့ ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်များက လီရှန်းဟွေ့နှင့် လင်းဟန်တို့သည် အမှန်တရားနှင့် နီးကပ်လာနေကြောင်းကို ဖော်ပြနေသည်။ မဟုတ်ပါက တစ်ဖက်လူသည် ဤမျှ အန္တရာယ်ကြီး စွန့်စားရမည့် နည်းလမ်းကို ရွေးချယ်လာလိမ့်မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့တို့နှစ်ဦးလုံးက သိသိသာသာ နေရာရသည့် ရာထူးများ ကိုယ်စီ ကိုင်ထားကြသော်လည်းပဲ ကျိုးဟိုင်ကဲ့သို့သော နေရာမျိုး၌ သူတို့၏ ရာထူးလေးက ပြောပလောက်သည်မျိုး မဟုတ်သော်ငြားလည်း ရာထူးကား ရာထူးပင်။ တစ်ဖက်က မလွှဲရှောင်သာ၍သာ ယခုလိုမျိုး ပြုလုပ်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့နှင့် ပြောခဲ့ဖူးသမျှကို လင်းရီပြန်လည် မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>မာတဲ့ဟုန်အမှုတွင် တိုးတက်သည့် ခြေလှမ်းတို့ ရှိလာပြီး ဝမ်မေကျားက မာတဲ့ဟုန် သုံးစွဲသွားသည့် ဆေးဝါးကို စွန်းရွှယ်ချန် အမည်ရသည့် အချုပ်သား တစ်ဦးသို့ ပေးလိုက်မိသည်။</p> <p>ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်တွင် ထိုသူက ဆေးမှန်မှန် သုံးစွဲနေပါလျက်နှင့် ရုတ်တရက်ချည်း ဦးနှောက်သွေးယိုစိမ့်မှု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် ထိုဖြစ်ရပ်အပြီးတွင် ဝမ်မေကျားက ဆေးအသစ်တစ်သုတ်သို့ ပြောင်းလဲ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ယခုအချိန်ထိတိုင် မည်သည့် ပြဿနာရပ်တို့မျှ မမြင်ရသေးချေ။</p> <p>ဆေးသည်လည်း ယခင်ကနှင့် အတူတူပင်။ Batalek စက်ရုံထုတ်သာလျှင် ဖြစ်ပြီး ထုတ်လုပ်သည့် ရက်စွဲတစ်ခုတည်းကသာ ဆန်းသစ်သွားခြင်းပင်။</p> <p>ထိုသို့ဆိုသော်ငြားလည်းပဲ ဆေးအသစ်နှင့် ဆေးအဟောင်းတွင် ကုန်ကြမ်း ကွာဟချက်မှုတို့ မရှိပါဘဲ ဆေးဒိတ်လွန်နေသည်ဆိုသည်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ပေ။ တကယ့် ဖြစ်နိုင်ချေကတော့ မာတဲ့ဟုန်ကို ပေးလိုက်သည့် ဆေးဝါးတစ်မျိုးတည်းကသာ အမှန်တကယ် ပြဿနာ ရှိနေခြင်း ဖြစ်နိုင်လောက်သည်။</p> <p>ကလင် ကလင် ကလင် …</p> <p>ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်မှာပဲ လင်းရီ၏ ဖုန်းသံက မြည်ဟည်းလာခဲ့ပြီး လီချူးဟန်က ခေါ်ဆိုလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>“ ရှင်းရှင်း … စားစရာတစ်ခုလောက် ဖြစ်ဖြစ် သွားဝယ်ပေးစမ်းပါ … အရင်စားကြစို့ …”</p> <p>“ ဟုတ် …. “</p> <p>အမှု၏ အမြီးအဖျားကို သေချာ မသိရသေးသဖြင့် လင်းရီလည်း ခေတ္တ အနားယူဖို့ ဆုံးဖြတ်ကာ ရှစ်ခုမြောက် အတွင်းလူနာဌာနသို့ ဦးတည်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>လီချူးဟန်၏ နားနေခန်းထဲရောက်တော့ ချောင်ရှင်းက ဟင်းလေးပွဲနှင့် နို့လက်ဖက်ရည် သုံးခွက် ဝယ်လာခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>“ အစ်ကိုရီရယ် … အဲ့လောက်ကြီးလည်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး … အစ်မလီ အခုလေးတင်ပဲ ICU ဌာနခေါင်းဆောင်ကို ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီ … လီရှန်းဟွေ့လို့ခေါ်တဲ့ လူနာရဲ့ အခြေအနေကလည်း အတော်လေး တည်ငြိမ်နေပါပြီ ..”</p> <p>“ ငါလည်း မေးထားပြီ … တကယ်လို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သက်သာလာနေတယ်ဆိုရင် ဒီနေ့ညပဲ ဆေးရုံက ဆင်းလို့ရပြီ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် အမှုမှာ ဦးနှောက်ခြောက်စရာတွေက အတော်လေး များနေသေးတယ်လို့ ခံစားနေရတယ် …”</p> <p>ဤစကားကြားတော့ ချောင်ရှင်း၏ မျက်ဝန်းတို့ လင်းလက်လာခဲ့ပြီး “ ဟင် အစ်ကိုရီ … မြန်မြန်လေး … အစ်ကိုရီကို ဘာတွေက စိတ်အနှောင့်အယှက်ပေးနေလဲဆိုတာ ညီမကို မြန်မြန်လေး ပြောပြ … ညီမကူပြီး သုံးသပ်ပေးမယ် ….”</p> <p>ချောင်ရှင်းက ကိုနန်စုံထောက် ဇာတ်လမ်းတွဲ၏ အမာခံဖန်တစ်ဦးဖြစ်သည်ကို လင်းရီလည်း သိသည်။ သူမ၏ ကိုနန်ကို အတုယူရင်း စုံထောက်လုပ်ချင်နေသည်။ လင်းရီလည်း သူမကို မည်သည့်အရာတို့မျှ ကွယ်ဝှက်မထားဘဲ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်၏။</p> <p>သို့ပေမယ့် အထူးဖြစ်သည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်တစ်ချို့ကိုတော့ ထိမ်ချန်ထားခဲ့သည်။ သို့ပေမယ့်လည်း ယင်းက အမှု သုံးသပ်သည့် အပေါ် မည်သည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုတို့မျှ ရှိနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ ဘုရားရေ … ဒီအမှုက ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာပဲ …” လင်းရီ၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ချောင်ရှင်းမှာ မြည်တမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p>“ အဲ့တာကြောင့်လည်း ငါ ပိတ်မိနေတာလေ …. မင်းက ဆယ်နှစ်ကျော်လောက် ကိုနန်ဖန်ဖြစ်ဖူးတာဆိုတော့ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ ငါ့ကို ကူညီပေးစမ်းပါ …”</p> <p>“ ညီမက ကိုနန်ဖန်ဆိုတာ ဟုတ်တယ် … ဒါပေမယ့် ဒီအမှုက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတာ … နားထောင်ပြီးတော့ ဦးနှောက်တောင် သုံးစားမရတော့သလိုပဲ …”</p> <p>“ ဟမ့် … မင်းလည်း အားကိုးလို့ကို မရဘူး …” လင်းရီက လှောင်ပြောင်ထေ့ငေါ့သည့် လေသံဖြင့် “ ငါကတော့ မင်းကို ရွာရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကြီးဆိုပြီး အားကိုးလိုက်ရတာ လက်စသတ်တော့ မင်းလည်း ထူးမခြားနားပါပဲ ….”</p> <p>“ ဟေ့ … အဲ့လို ပြောလို့တော့ ဘယ်ရမှာ …” ချောင်ရှင်းက သိရခက်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် “ အစ်ကိုရီ သိမှာတော့ မဟုတ်ဘူး … ကိုနန် ဇာတ်ကားထဲမှာ ဒီလိုမျိုး အလားတူ အမှုတွေ ဖြေရှင်းတာကို ညီမမြင်ဖူးတယ် … အစ်ကို့ကို ညီမ အရိပ်အမြွက်နည်းနည်းလေးလောက် ပေးလို့ရတယ် …”</p> <p>“ ဘာလဲ … ငါ့ကိုပြော …”</p> <p>“ တကယ်တော့ ဒီလိုအမှုမျိုးတွေမှာ အတော်လေး ရိုးရှင်းတဲ့ အမှန်တရားတွေက မကြာခဏ ရှိတယ် … ကိုယ်တွေက အတွေးလွန်နေရုံသပ်သပ်ကြောင့်သာ ခက်နေတာ … လူသတ်သမားက ကိုယ်တွေ ဘေးနားက အနီးကပ်လူလည်း ဖြစ်ရင်ဖြစ်နေနိုင်တာပဲလေ … ညီမတို့က ဒီတိုင်း သတိမထားမိရုံလေးတင်ပါပဲ …”</p> <p>“ ဘာအကြောင်းပြချက်ကြီးလဲ အဲ့တာ ….” လင်းရီ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ တကယ့်လက်တွေ့နဲ့ ကာတွန်းနဲ့က ဘယ်တူမှာတုန်းဟ … နှစ်ခုကို လုံးဝ ဒွန်တွဲပစ်လိုက်လို့ မရဘူးလေ ….”</p> <p>“ အွန်း … သိတယ် … အစ်ကို့ကို ဒီတိုင်း စဉ်းစားလို့ရမယ့် ဧရိယာကို ချဲ့ပေးချင်ရုံသပ်သပ်ပဲ … အသုံးဝင်မှာပါ …”</p> <p>“ အိုကေ … ငါ စဉ်းစားလိုက်မယ် …” လင်းရီ ပြောပြီးနောက် ဆော်ဩလိုက်၏။ “ အရင်စားကြစို့ … စားတဲ့အချိန်မှာတော့ ဒီသောက်အလုပ်တွေကို မေ့ထားကြမယ် …”</p> <p>“ အိုကေ …”</p> <p>ကလင် ကလင် ကလင် …</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီ၏ ဖုန်းသံက ထပ်မံ၍ မြည်ဟည်းလာပြန်သည်။ နင်ချဲ့ ဖုန်းဆက်လာခြင်းပင်။</p> <p>“ နင် ဘယ်မှာလဲ …” ဖုန်းဝင်သွားသည်နှင့် နင်ချဲ့က တည့်တိုးမေးမြန်းလာခဲ့သည်။</p> <p>“ ဆေးရုံမှာ …”</p> <p>“ စောင့်နေ … ငါ မကြာခင် ရောက်မယ် …”</p> <p>“ မင်း ကျိုးဟိုင်မှာလား …”</p> <p>“ အရင်ရက်တုန်းက ဆေးဝါးစက်ရုံကို စုံစမ်းဖို့ ဟောင်ကောင်ရောက်နေတာ … ကိစ္စတွေက ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ အစကတော့ ရန်ကျင်းကို ပြန်မလို့ပါပဲ … ဒါပေမယ့် ယွီလော့က နင့်ဘက်ခြမ်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်တယ် ပြောလာခဲ့လို့ ငါလည်း အားနေတာနဲ့ လာဖို့ လုပ်လိုက်တာ ….”</p> <p>“ ကောင်းသားပဲ … လာကြိုပေးရဦးမလား …”</p> <p>“ မလိုဘူး …. ငါ ရောက်ရင် ဖုန်းခေါ်လိုက်မယ် … ပြီးတာနဲ့ တွေ့ကြတာပေါ့ …”</p> <p>“ အိုကေ …”</p> <p>ခေတ္တစကားပြောပြီးနောက် လင်းရီ ဖုန်းချလိုက်ပြီး သုံးယောက်သား ထမင်းအတူစားကြသည်။</p> <p>စားသောက်နေစဉ်တွင် ချောင်ရှင်းက ကရားရေလွှတ်သည့်နှယ် မရပ်တန့်နိုင်အောင် စကားတွေ ပြောနေခဲ့ပြီး လင်းရီအား အမှုကို မတူညီသည့် ရှုထောင့်ပေါင်းစုံက ကူညီသုံးသပ်ပေးနေခဲ့၏။</p> <p>သို့ပေမယ့် လင်းရီကတော့ စိတ်ထဲ ထားမနေချေ။ ချောင်ရှင်း၏ သုံးသပ်မှုတော်တော်များများက အားကိုးလို့မရသည့်အပြင် အမှုနှင့် အပ်စပ်ကိုက်ညီနေခြင်းလည်း မရှိပေ။</p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် လင်းရီလည်း ဘာမျှ လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် လီရှန်းဟွေ့တို့ မိသားစု လိုအပ်တာရှိမရှိ‌ မေးမြန်းရန်အတွက် လူနာခန်းဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>လူနာခန်းထဲသို့ ရောက်သို့ လင်းဟန်လည်း ရှိနေပြီး လီရှန်းဟွေ့၏ ဇနီးသည်နှင့် စကားပြောဆိုနေသည်။</p> <p>“ မင်းက ဘာလို့ ဒီပြန်ရောက်နေတာ … အိမ်မှာ နားနေသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား …”</p> <p>“ အိမ်မှာ မနေချင်လို့ … ပြီးတော့ ဒဏ်ရာက ပြင်းထန်တာမျိုးမှ မဟုတ်တာ …” လင်းဟန်က ခွန်းတုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “ အစ်ကိုလီက ဒီလောက်ထိခိုက်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားတော့ ငါလည်း နောက်ကွယ်က မောင်းပြေးသမားကို မြန်မြန်ဖမ်းပြီး လက်စားချေချင်တယ် …”</p> <p>“ မင်း အခြေအနေကြီးနဲ့ သူများတွေနဲ့ပဲ လွှဲထားစမ်းပါ …” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ “ ဒရိုင်ဘာကို ဖမ်းမိတဲ့အချိန်ကျ မင်းကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ် ….”</p> <p>“ ဘာအကြောင်းထူးသေးလဲ ….”</p> <p>“ လောလောဆယ်တော့ ဘာမှမထူးသေးဘူး … လုံးဝကို သဲလွန်စမရှိလုနီးပါးပဲ …”</p> <p>လင်းဟန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စိတ်ပျက်သည့် အငွေ့အသက်က မျက်နှာထက်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့၏။</p> <p>“ ငါ ကူညီပေးနိုင်တာရော မရှိဘူးလား ….”</p> <p>“ အဲ့ကိစ္စတော့ မပူနဲ့ .. တကယ်လို့ လိုအပ်ရင်တောင် မင်းဆီကတော့ မလိုဘူး …”</p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ငါဒီမှာနေပြီး အစ်မကို ခဏလောက် အဖော်လုပ်ပေးလိုက်ဦးမယ် … နင်တို့ လိုအပ်လာရင်လည်း ငါ့ကို ခေါ်ပေါ့ …” လင်းဟန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ တခြားအရာတွေ များများစားစား မကူညီပေးနိုင်ဘူးဆိုပေမယ့် အမှုကိုတော့ ကူပြီး သုံးသပ်ပေးလို့ ရတယ် … အဲ့လောက်ကတော့ ငါလုပ်ပေးနိုင်ပါတယ် …”</p> <p>“ အိုကေ … ဒါဆိုလည်း မရီးနဲ့ အတူ နေပေးလိုက် …”</p> <p>လင်းဟန်နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရီသည် လီရှန်းဟွေ့၏ ဇနီးကို စိတ်ချလက်ချနေရန် နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>များမကြာမီ နင်ချဲ့က ဖုန်းဆက်လာခဲ့ပြီး သူ့ တည်နေရာ အတိအကျကို မေးမြန်းက သူနှင့်အတူ တွေ့ဖို့လုပ်၏။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းတွင် ကူရိရန်က ဆေးရုံသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး လင်းရီအား မြင်တွေ့သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ ဓာတ်ခွဲခန်း ရလဒ် ထွက်လာပြီ …”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save