Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၇၇)</h2> <h2 style="text-align:center">သဲလွန်စ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>“ မြန်လှချည်လား …”</p> <p>“ အထက်က ဒီနေ့ပဲ လိုချင်တယ်လို့ အမိန့်ပေးလာလို့လေ … ဓာတ်ခွဲခန်း ဝန်ထမ်းတွေလည်း တစ်ညအတွင်း အကုန်လုံး ပြီးအောင် ကြိုးစားပေးလိုက်ရတယ် …” ကူရိရန် ပြောပြလိုက်၏။</p> <p>“ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်… ရလဒ်မှတ်တမ်းတွေ အကုန် ဒီမှာပဲ …”</p> <p>သွေးနမူနာ နှစ်ရာကျော် ရှိသော်လည်းပဲ အကုန်လုံးကို ရလဒ် အစီရင်ခံစာထဲသို့ ထည့်သွင်းဖို့ရာ မလိုအပ်ပေ။</p> <p>နောက်ဆုံးရလဒ်တစ်ခုတည်းကသာလျှင် အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်၏။</p> <p>“ အခင်းဖြစ်တဲ့နေရာမှာ မတူညီတဲ့ သွေးနမူနာ သုံးမျိုး ရှိတယ် .. အဲ့ဒီထဲကမှ ၁၇၈ ခုက အစ်ကိုလီရဲ့သွေးတွေ ၊ ၂၉ ခုက ခေါင်းဆောင်လင်းရဲ့ သွေးတွေ ၊ ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ သုံးခုကတော့ ဒရိုင်ဘာရဲ့ သွေးတွေ ဖြစ်မယ်ထင်တာပဲ …”</p> <p>လင်းရီ စကားမဆိုဘဲ သူ၏ အကြည့်က စမ်းသပ်မှု အစီရင်ခံစာ သုံးခုအပေါ်တွင် စူးစိုက်ကျရောက်နေခဲ့သည်။</p> <p>အစ်ကိုလီနှင့် တိုက်ပြေးသွားသည့် ဒရိုင်ဘာ၏ သွေးနမူနှင့် စပ်လျဉ်း၍တော့ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မရှိ‌ချေ။</p> <p>သို့ပေမယ့် … လင်းဟန်၏ သွေးနမူနာကတော့ ပုံမှန်နှင့်မတူပါဘဲ တမူထူးခြားဆုံး ဖြစ်၏။ လင်းရီ ဝီချက်ဖွင့်ပြီး သူနှင့် ဝမ်ကျားမေတို့ ပြောထားသည့် စကားဝိုင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်.</p> <p>ယခင်ကလည်း သူမ၏ သွေးထဲတွင် မူမမှန်သည့် ထူးခြားချက်တို့ ရှိနေကြောင်း ပို့ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်းပဲ ယခုအချိန်ထိတိုင် မပြောင်းမလဲ ဖြစ်နေလိမ့်မည်လို့ လင်းရီ မျှော်လင့်ထားခဲ့ပါချေ။</p> <p>“ ဒီရဲ့ ရီပို့နဲ့ဆိုရင် လူသတ်သမားကို ခန့်မှန်းလို့ ရကောင်း ရနေပြီ …” လင်းရီ ရီပို့ကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ ဒီသဲလွန်စတွေနဲ့ဆိုရင် လူသတ်သမားကို ရှာဖွေဖို့က မခဲယဉ်းလောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား …”</p> <p>“ အတိအကျတော့မဟုတ်ပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ပါတယ် … ဒါပေမယ့် အရမ်းကြီး မျှော်လင့်လို့ရမှာတော့ မဟုတ်ဘူးရယ် …” ကူရိရန်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး “ အစ်ကိုဟွေ့နဲ့ အစ်ကိုချီတို့ကတော့ စုံစမ်းနေကြပြီ …”</p> <p>“ လောလောဆယ် ထားခဲ့လိုက်… တကယ်လို့ လိုအပ်တာရှိရင် ဖုန်းနဲ့ ဆက်သွယ်ကြမယ် …”</p> <p>ကူရိရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဒါဆို ညီမ ယောင်းမလေးဆီ ပြန်သွားလိုက်ဦးမယ် … တစ်ခုခုဆို လှမ်းခေါ်လိုက် … တကယ်လို့ အစ်ကိုလီဆီကနေ သတင်းတစ်ခုခု ထူးတယ်ဆိုလည်း ဖုန်းဆက်လိုက် …”</p> <p>“ အင်း … နားလည်ပြီ …”</p> <p>အနှီစကားတို့အား ဖလှယ်ပြီးနောက် နှစ်ယောက် လမ်းခွဲလိုက်ကြသည်။</p> <p>လင်းရီ ခေါင်းလှည့်လိုက်တော့ နင်ချဲ့က အလှမ်းသိပ်မဝေးသည့် နေရာမှ သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူမက အနက်ရောင် legging၊ အနက်ရောင်ခြေနင်းများနှင့် ရင့်ကျက်သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှယ် ဝတ်စားထားပြီး beige trench coat ကို အပေါ်က ဝတ်ဆင်ထားကာ စာဖိုင်တစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းလျှောက်နေစဉ်တွင် လေညှင်းက သူမနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့်နှယ် လူနာနှင့် မိသားစုဝင်တော်တော်များများ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားနေလျက် ရှိသည်။</p> <p>“ ကျိုးဟိုင်က နင့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကလည်း မဆိုးဘူးပဲ …” နင်ချဲ့ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး “ နင်သူတို့ကို ဆွဲစားထားသေးလား …”</p> <p>“ ပေါက်ကရ ပြောမနေနဲ့ … သူက ဒီတိုင်း B cup လေးပဲ … ငါ့စတိုင်မဟုတ်ဘး ….”</p> <p>“ အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ် …”</p> <p>နင်ချဲ့က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကော့တင်းလိုက်ပြီး “ နင်က အဲ့လိုဆိုတော့လည်း ဒီက မငြင်းတော့ပါဘူး …”</p> <p>“ ရပြီ … ၊ အလုပ်ကိစ္စ ပြောကြစို့ … အခုက ဟာသလုပ်နေရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး …”</p> <p>နင်ချဲ့ ပခုံးတွန့်လိုက်၏။ “ ပြောစရာကတော့ ထွေထူးမရှိပါဘူး … ငါ ဒီလာခဲ့တာက နင့်ကို သတိရလို့ … ဒီလောက်ပဲ … အဲ့တာနဲ့ ကျိုးဟိုင် လေယာဉ်လက်မှတ် ဖြတ်လိုက်တယ်လေ ….”</p> <p>“ ဟောင်ကောင်မှာ ရှာတွေ့တာ ဘာမှ မရှိဘူးလား …”</p> <p>“ လူ နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်တော့ ဖမ်းမိထားတယ် … ဒါပေမယ့် သူတို့အကုန်လုံးကြည့်ရတာ အသုံးမဝင်တဲ့ အခိုင်းသမားတွေပုံစံပဲ … သူတို့နားက ဘယ်လောက်မှ သိရမှာမဟုတ်ဘူး ….” နင်ချဲ့က သူမ၏ ဆံနွယ်ကို သာမန်လျှံကာ နောက်သို့  ပင့်တင်လိုက်ပြီး ယုံကြည်ချက် ပြည့်ဝနေသည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ အခု လီကျန်းချွမ်နဲ့ သူ့သားက သေပြီ … အလောင်းတောင် အေးနေပြီ …၊ ဆိုတော့ အဲ့ဘက်ခြမ်းကတော့ ထပ်ပြီး တူးဆွကြည့်လို့ အဆင်မပြေနိုင်လောက်ဘူး …”</p> <p>“ ဆေးဝါးစက်ရုံကရော … ဘာသဲလွန်စမှ မရှိဘူးလား …”</p> <p>“ စက်ရုံက တရားဝင် စက်ရုံပဲ … သူတို့က လူကို လှည့်စားလို့ရအောင် စက်တင်ချိန်ထားတာ … ဒွပေမယ့် တကယ်တမ်း ကွပ်ကဲနေတဲ့ ပိုင်ရှင်ကကျတော့ လီကျန်းချွမ် ဖြစ်နေတုန်းပဲ … သူတို့က ဗီဇဆေးရည် သုတေသနပြုဖို့အတွက် ကာဗာပေးထားတယ် … ဒါပေမယ့် ကိစ္စ ဖြစ်သွားပြီးနောက်ပိုင်းမှာ စက်ရုံက ရုတ်တရက် ပိတ်ချသွားပြီး နေရာကလည်း ဗလာပဲကျန်တယ် … ငါတို့တွေ ဒေတာ တစ်ချို့တစ်လေ စုဆောင်းပြီးတာနဲ့ ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ် … ဒါပေမယ့် …..” ထိုနေရာအရောက်၌ နင်ချဲ့၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် အရိပ်အမြွက်ပြသည့် သွင်ပြင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး “ ငါ ဟောင်ကောင်မှာ ရှိနေတုန်းက ခပ်ချောချော ကောင်လေးတွေ ငါ့လာ ဖလစ်နေကြတာ …”</p> <p>“ အဲ့ဒီတော့ ….”</p> <p>“ ငါ သူ့မျက်ခွက်ကို ဖြတ်ရိုက်ပစ်ခဲ့တယ် … လူက ဝတ်ထားတာ အနီရောင် ဘက်စ်ကက်ဘော အင်္ကျီနဲ့ … ပြီးတော့ သူ့မျက်လုံးတွေကိုလည်း ငါ မကြိုက်ဘူး …”</p> <p>လင်းရီ “ ….. “</p> <p>“ လုပ်စမ်းပါဟ … လေးနက်စမ်းပါ … မင်းတို့ ယူလာခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ဒေတာလေးတွေ ကြည့်ကြည့်ရအောင် ….”</p> <p>နင်ချဲ့က လက်ဆွဲအိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “ အကုန် ဒီထဲမှာပဲ … နင့်ဘာနင် ကြည့်တော့ …”</p> <p>လက်ဆွဲအိတ်ထဲတွင် စာဖိုင် အထူကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းအပြင် ဓာတ်ပုံတစ်ချို့လည်း ပါဝင်သည်။</p> <p>ကနေဦး အစတွင် လင်းရီ၏ အမူအရာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်းပဲ တတိယပုံကို မြင်သည့် အခိုက်အတန့်တွင်တော့ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ထိန်းမထားနိုင်တော့ချေ။</p> <p>ဓာတ်ပုံ၏ ဘေးကပ်လျက်တွင် စက်ရုံလည်ပတ်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို ရေးသားတင်ပြထားသည်။</p> <p>ပုံ၏ သုံးပုံတစ်ပုံတွင် စက်ပစ္စည်းများ ပြသထားပြီး ကျန်သည့် နှစ်ပုံတွင်တော့ တစ်ဝက်မျှသာ ပြီးမြောက်သေးသည့် ထုတ်ကုန်များကို သာမန်လျှံကာ တွဲလျက် စီထားသည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် အနှီ တစ်ဝက်သာလျှင် ပြီးဆုံးသေးသည့် ဆေးသေတ္တာများနှင့် ဘေးချင်းကပ်တွင် အပြာရောင် သေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေပြီး တစ်ပိုင်းတစ်စမျှသာ ပြီးဆုံးသေးသည့် ဆေးဝါးများ ရှိနေသည်။</p> <p>အဆိုပါ ဆေးဝါးများကပဲ လင်းရီကို မသက်မသာ ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ အနှီ ဆေးဝါးတို့၏ သွင်ပြင်သဏ္ဌာန်က တထေရာတည်း တူညီနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဤသည်ကို မြင်တော့ လင်းရီ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ ရုတ်ချည်းမြန်ဆန်လာခဲ့ပြီး အောင်မြင်မှု လမ်းစကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်နှယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။</p> <p>“ မင်း ဒီပုံတွေကို ဆေးဝါးစက်ရုံထဲမှာ ရိုက်ခဲ့တာ မှန်တယ်မလား …”</p> <p>နင်ချဲ့က အနားကပ်လာပြီး တစ်ချက်ကြည့်၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ “ အင်းလေ … ဘာလို့ …”</p> <p>“ နမူနာတွေရော ယူခဲ့သေးလား ….”</p> <p>“ ဒါကြီးကို ငါက ဘာလုပ်ဖို့ ယူခဲ့ရမှာလဲ …” လင်းရီမျက်နှာထက်ရှိ လေးနက်သည့် အမူအရာကို မြင်တော့ နင်ချဲ့ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ နင် တစ်ခုခု တွေ့မိလို့လား …”</p> <p>“ ကျန်တာ မမေးသေးနဲ့ … ဟောင်ကောင်ကို လူလွှတ်ပြီး ပုံထဲပါတဲ့ ဒီဆေးတွေ ငါ့ဆီ အမြန်ယူလာခဲ့ပေး … အချိန်မဖြန်းနဲ့ … အလျင်လိုတယ် …”</p> <p>“ လောစရာမလိုပါဘူး … ဟိုမှာ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းနေတဲ့ ငါ့အသင်းဝင်တစ်ချို့ ကျန်နေသေးတယ် .. ငါသူတို့ကို ပြောလိုက်မယ် …”</p> <p>၎င်းနောက် ချက်ချင်းပဲ နင်ချဲ့က သူမ၏ အသင်းဝင်များထံ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် မည်သည့် လွဲမှားချော်မှားတို့မျှ မရှိခဲ့ပေ။ ပုံထဲရှိ ဆေးသေတ္တာက နေရာ၌ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်၏။</p> <p>နင်ချဲ့လည်း အလျင်လိုနေသည့် လင်းရီ၏ အမူအရာကြောင့် သူမ၏ အသင်းသားများအား ဆေးသေတ္တာကို ချက်ချင်း ယူလာခဲ့ဖို့ရာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ အရာအားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့နေမည်ဆိုပါက ဆေးသေတ္တာမှာ သုံးနာရီအတွင်း လင်းရီ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာနိုင်သည်။</p> <p>လင်းရီ၏ စိတ်အစဉ်မှာ အတော်လေး ကြောင့်ကြလာခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမှန်းတာ မမှားယွင်းဘူးဆိုပါက မာတဲ့ဟုန် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း အကြောင်းအရင်း အစစ်အမှန်ကို မကြာခင် အတည်ပြုနိုင်လောက်လေသည်။</p> <p>“ နင့်မှာ ရှိတာ ငါ့တစ်ချက်ပြလေ…”</p> <p>လင်းရီ အတွေးနက်နေစဉ်မှာပဲ နင်ချဲ့က ပြောဆိုလာခဲ့၏။</p> <p>သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း လေးနက်နေပြီး အင်မတန်ကို စိတ်ဝင်စားနေသည့်ဟန်ပင်။</p> <p>“ ဒါက မတော်တဆမှုမှာ တွေ့ခဲ့ရတဲ့ သွေးနမူနာတွေပဲ … မင်းက စိတ်ဝင်စားလို့လား …”</p> <p>“ ဟင့်အင်း … ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခုကတော့ နည်းနည်းလေး ထူးဆန်းနေသလားလို့….”</p> <p>နင်ချဲ့က ကူရိရန် ပေးသွားခဲ့သည့် ရီပို့ကို လက်ထဲက ယူပြီးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့နှင့် တိုက်ပြေးသွားသည့် ဒရိုင်ဘာ၏ ဒေတာများကိုတော့ သာမန်လျှံကာ ကြည့်ရုံမျှသာ ကြည့်ပြီး … သို့ပေမယ့် လင်းဟန်၏ အမည်နေရာတွင်တော့ အချိန်အတော်ကြာသည်ထိအောင် အကြည့်ရပ်နေမိသည်။</p> <p>“ ဒီရဲ့ လင်းဟန်က ဘယ်သူတုန်း …”</p> <p>“ ငါ့ မိတ်ဆွေတွေထဲက တစ်ယောက်ပါ …”</p> <p>လင်းဟန်က ယခင် ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ စမ်းသပ်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သော်ငြားလည်း အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်၍ နင်ချဲ့မှာ မေ့ပင် မေ့သွားခဲ့လေပြီ.</p> <p>သို့ပေမယ့် လင်းရီ သူမ၏ အဆိုပါ အထောက်အထားကိုတော့ မပြောပြခဲ့ပေ။ အကြောင်းမူကား မလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>“ ဘာလို့ …”</p> <p>“ ထူးဆန်းတယ် … သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ သွေးထဲ ဆဲလ်ပါဝင်မှုအချိုးနှုန်းက ဒီလိုမျိုး ဖြစ်မနေသင့်ဘူးလေ ..”</p> <p>“ ဟမ်….” လင်းရီက နင်ချဲ့ကို သိချင်စိတ် ပြင်းပြစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ မင်းကို နိုက်ကလပ်လောက်ပဲ သွားဖို့ သိမယ်ထင်နေတာ ဒါတွေလည်း ဖတ်တတ်တယ်ပေါ့ …”</p> <p>“ ဒီတိုင်း တိုက်ဆိုင်သွားရုံပါပဲ …” နင်ချဲ့ ပြောလိုက်ပြီး “ နင့်အသင်းက E အဆင့် ဗီဇဆေးရည်ကို တပ်ဖွဲ့ဆီ ပို့လာခဲ့တာလေ .. ငါတို့ ရန်ကျင်းပြန်ရောက်ဖြစ်တော့ ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ တစ်ချက်သွားကြည့်တာ ဗီဇဆေးရည်ထိုးခံထားရတဲ့ စမ်းသပ်ခံကြွက်တွေနဲ့ ဝက်တွေရဲ့ သွေးထဲမှာ ဒီလိုမျိုး မိုနိုနျူးကလီးယားဆဲလ် ပါဝင်မှုနှုန်းက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အတော်လေး မြင့်မားနေတယ် … ပြီးတော့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မူးဝေတာ ၊ ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောတာ ၊ အဲ့လို လက္ခဏာတွေရောပဲ …”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save