Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၇၈)</h2> <h2 style="text-align:center">မြူခိုးနောက်ကွယ်က အမှန်တရား</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ အာ ….”</p> <p>နင်ချဲ့၏ ရှင်းပြစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး သူ့ မျက်နှာအရောင်ပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ ဒါပေမယ့် နင့်မိတ်ဆွေဆိုတော့ ထွေထူး ပြဿနာ ရှိမယ် မထင်ပါဘူး … တခြား အကြောင်းတွေကြောင့် ဖြစ်ရင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့ …”</p> <p>နင်ချဲ့ ဤစကားမျိုး ပြောလိုက်သည်က လင်းရီအပေါ်ရှိ ယုံကြည်မှုကြောင့်ပင်။</p> <p>လင်းရီ၏ ဘေးနားပတ်ဝန်းကျင်တွင် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာကောင်းသည့် လူများ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်ပေ။</p> <p>“ အခုချက်ချင်း လေယာဉ်လက်မှတ်ဖြတ်လိုက် … ပြီးရင် ရန်ကျင်းသွားပြီး ငါ့ကို တစ်ခု အတည်ပြုပေးစမ်းပါ ….”</p> <p>“ ဘာကြီးကိုလဲ …”</p> <p>“ သွေးနမူနာ … ၊ သူတို့ကို အမြန်လေး စမ်းသပ်ခိုင်းလိုက် … ၊ ကျန်းချောင်ယွဲ့ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုက်မယ် … အဲ့မှာ တစ်ခါတည်း ပစ္စည်းပါပေးမယ် …”</p> <p>“ အိုကေလေ …”</p> <p>အလုပ်ကိစ္စတွင်တော့ နင်ချဲ့က အမြဲတစေ တည့်တိုးဆန်ပြီး လိုရင်းတိုရှင်းသာ သွားသည်။</p> <p>“ တစ်ခုထပ်ရှိသေးတယ် … အဲ့တာကိုတော့ ယွီလော့ကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက် …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ဆေးဝါးစက်ရုံ မပိတ်ချခင်တုန်းက သူတို့ ဘယ်ဆေးတွေ ထုတ်ခဲ့လဲဆိုတာ စစ်ဆေးပေး … ၊ ဆေးနာမည်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ပါကင်တွေ … ၊ ပြီးရင် ငါ့ဆီ ပို့ပေးဖို့လည်း မမေ့နဲ့ …”</p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး ….”</p> <p>နောက် နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ လင်းရီသည် အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးသွားခဲ့ပြီး နင်ချဲ့ကို လေဆိပ်သို့ ပို့ပေးရန်အတွက် ကျန်းချောင်ယွဲ့အား ပြောလိုက်၏။</p> <p>မွန်းလွဲပိုင်းတွင်တော့ လင်းရီ မည်သည့်နေရာကိုမျှ မသွားခဲ့ပ‌ေ။ ကျီချင်းရန်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ရုံကလွဲပြီး လီချူးဟန်၏ နားနေခန်းထဲ၌သာ တစ်ချိန်လုံး ရှိနေသည်။</p> <p>ညနေ လေးနာရီထိုး‌တော့ အသင်းက တစ်ပိုင်းတစ်စမျှသာ ပြီးဆုံး‌သေးသည့် ဆေးဝါးများကို ဆေးရုံသို့ ပို့ပေးလာခဲ့၏။</p> <p>ထို့နောက် လင်းရီလည်း ချောင်ရှင်းကို ဆေးရုံထံမှ Betalek တစ်ဘူး ယူခိုင်းပြီး ဆေးနှစ်မျိုးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သည်။</p> <p>နောက်ဆုံး ရလဒ်က လင်းရီ မျှော်လင့်ထားသည့် အတိုင်း ဖြစ်၏။ ဆေးဝါးနှစ်မျိုးလုံးက မခွဲခြားနိုင်လောက်အောင် ချွတ်စွပ်တူနေသည်။</p> <p>တိကျမှု ရရှိစေရေးအတွက် လင်းရီသည် လီချူးဟန်နှင့် ချောင်ရှင်းကိုပါ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ သူမတို့နှစ်ဦးဆိုလျှင် ဆေးဝါးများကို စစ်ဆေးအကဲဖြတ်ပေးနိုင်လောက်သည်။</p> <p>သို့ပေမယ့်လည်း သူမတို့နှစ်ဦး ခံစားကြည့်သည့်တိုင် ဆေးနှစ်မျိုးလုံးက Betalek ပဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် Betalek ကို ဩဇီက ထုတ်ပြီး ဟောင်ကောင်တွင် ဤသို့သော ဆေးဝါးမျိုး ထုတ်လုပ်နိုင်သည့် အစွမ်းအစ မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူ့ရှေ့ရှိ အနှီ တစ်ပိုင်းတစ်စမျှသာ ပြီးဆုံးသေးသည့် ဆေးဝါးတို့မှာ ကျိန်းသေပေါက် အတု ဖြစ်ရမည်။</p> <p>“ ရှင်းရှင်း … ဒီဆေးတွေ ယူသွားပြီး ဆေးဝါးစမ်းသပ်တဲ့ ဌာနကို ယူသွား …၊ သူတို့ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာ အကဲဖြတ်ခိုင်းလိုက် … မြန်မြန်လေးနော်…”</p> <p>“ အမ် … ဟုတ် … ညီမအခု သွားလိုက်မယ် …”</p> <p>ချောင်ရှင်းက အင်မတန် တက်ကြွနေပြီး အမှုကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန်အတွက် သူမဘက်ကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်နိုင်တော့မည် ဆိုသည့် အတွေးနှင့် ကြည်နူးနေသည်။</p> <p>အားလုံးစီစဉ်ပြီးနောက် လင်းရီက နားနေခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး အထူးဓာတ်ခွဲခန်း ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။</p> <p>ည ရှစ်နာရီကျော်လောက် အချိန်ရောက်သည့်အခါတွင်တော့ လင်းရီ လိုအပ်သည့် စမ်းသပ်မှု ရလဒ်က အဖြေထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဆေးဝါးစမ်းသပ်မှု ဓာတ်ခွဲခန်းသို့ ပို့လိုက်သည့် ဆေးများ၏ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ထားပုံတို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>အဓိက ပါဝင်နေသည့်အရာများက ကစီဓာတ်၊ စူးခရို့စ်နှင့် ဗျူရိုဖင်း ဂရန်းနျူးလ် အပိုင်းအစတို့ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ဤသို့ ဖြစ်မည်လို့လည်း လင်းရီ သေချာပေါက် မျှော်မှန်းထားပြီးသားပင်။</p> <p>ကစီဓာတ်ကို သကြားဖြင့် အဓိက ဖွဲ့စည်းထားပြီး စူးခရို့စ်တွင်လည်း သွေး၏ သကြားဓာတ်ကို မြင့်တက်နေသည့် အစွမ်းသတ္တိတို့ ပါဝင်နေသည်။ ဗျူရိုဖင်းက အကိုက်အခဲပျောက်ဆေးများတွင် အဓိက ပါဝင်သည့် အရာဖြစ်ပြီး သုံးစွဲပြီးနောက်တွင် သွေးကြောများအား တင်းကျပ်လာစေသည်။</p> <p>သွေးကြောများ တင်းကျပ်လာမှုက သွေးတိုးခြင်း အဖြစ်သို့ ဦးတည်သွားစေပြီး တစ်နည်းဆိုရသော် အနှီဆေးအတုတို့က သွေးတိုးဆေးများပင်။</p> <p>အကယ်၍ သွေးတိုးရောဂါ ဝေဒနာရှင် လူနာတစ်ဦးက ထိုဆေးကို အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့နှင့် သုံးစွဲမိမည်ဆိုပါက အင်မတန် အသက်အန္တရာယ် များသည်။</p> <p>မာတဲ့ဟုန်နှင့် စွန်းရွှယ်ချန်တို့သာ ဤဆေးကို သောက်သုံးလိုက်မည်ဆိုပါက လျင်လျင်မြန်မြန်နှင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့လျှင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည့် အရာဖြစ်နေလိမ့်မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ယခု … အဓိက စုံစမ်းသင့်သည်မှာ သူတို့ ယခင် သောက်သုံးနေခဲ့သည့် ဆေးဝါးတို့က ထိုဆေးအတုများ ဖြစ်နေခဲ့သည်လား ဆိုသည့် အချက်ကိုပဲ ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုအကြောင်းကို စိတ်ထဲ တေးထားရင်း လင်းရီသည် ဝမ်ကျားမေ၏ နံပါတ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။</p> <p>“ အစ်မဝမ် … ခင်များ အလုပ်များနေလား မသိဘူး …”</p> <p>“ အားပါတယ် … ငါက မနက်ပိုင်းတင်ပဲ အလုပ်များတာ … ကျန်တဲ့အချိန်ဆို အားတာက ခပ်များများပဲ ….” ဝမ်ကျားမေက ပြောလိုက်ပြီး “ နင် ပြောချင်တာ ရှိလို့လား …”</p> <p>“ ကျုပ် အစ်မကို အရင် မာတဲ့ဟုန်ကို ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ဆေးအကြောင်း မေးချင်လို့ … အစ်မဆီမှာ ဆေးကျန်သေးတယ်မလား ….”</p> <p>“ အာ ….”</p> <p>ဝမ်ကျားမေ ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး “ သူတို့ သောက်တဲ့ ဆေးက Betalek ‌လေ …”</p> <p>“ အဲ့ဆေးမှန်း ကျုပ်သိတယ် …ဒါပေမယ့် အစ်မက ထောင်အစောင့်တွေ ဆေးယူရတာ လွယ်အောင်ဆိုပြီး ဆေးအထုပ်တွေ ကြိုထုပ်ထားတယ်မလား … အဲ့ဆေးထုပ်တွေ ကျန်နေသေးလားလို့ပါ …”</p> <p>“ အစကတော့ ခြောက်ထုပ်ကျန်သေးတယ် … ပိုတဲ့ဆေးတွေကို စွန်းရွှယ်ချန်ဆီ ပေးနေတာလေ … ဒါပေမယ့် အဲ့ကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း သူ့ကို တခြား ဆေးအသစ် တစ်သုတ်နဲ့ အစားထိုးလိုက်တာ … အရင်အဟောင်းက တစ်လုံးလားပဲ ကျန်တော့တယ် …. အရင်ရက်တုန်းက ကပ္ပတိန်လီ လာယူသွားတာပဲ …. ပြောတာကတော့ ရှောင်ဟန်နဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်မယ်ဆိုလား … စကားမစပ် ကပ္ပတိန်လီ ဆေးရုံတက်နေရတယ် ဟုတ်လား … သူ အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ …”</p> <p>“ အဆင်ပြေနေပါပြီ … အသက်အန္တရာယ် မစိုးရိမ်ရတော့ပါဘူး  ….”</p> <p>“ အေးအေး … အဲ့လိုကြားရတာ ဝမ်းသာတယ် …”</p> <p>“ ကျေးဇူးပါ အစ်မဝမ် … ကျုပ် ထပ်ပြီး ပြဿနာ ပေးရပြန်ပြီ …”</p> <p>“ မပြောပလောက်ပါဘူးဟယ် … တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ငါ့ဆီ တိုက်ရိုက်သာလာခဲ့ ….”</p> <p>လင်းရီ ခွန်းတုံ့ပြန်ပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စိတ်ထဲ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>အကယ်၍ ကိစ္စရပ်များကသာ ထင်မှတ်ထားသည့် အတိုင်းဆိုပါက ထိုဆေးများတွင် ပြဿနာ တစ်ခုခုတော့ ကျိန်းသေပေါက် ရှိနေရမည်။</p> <p>အကယ်၍ အစ်ကိုလီကသာ ဆေးကို ယူမသွားခဲ့ဘူးဆိုပါက သူ ယခုလို ကားအက်စီးဒင့် ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မည်။</p> <p>ဤအကြောင်းတွေးတောမိတော့ လင်းရီ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ICU ဌာနသို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။</p> <p>လင်းရီ၏ အဆင့်အတန်းကြောင့် ထိုသို့သော နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သူ့အား တားမြစ်မည့်သူ မည်သူကမျှ ရှိမနေချေ။</p> <p>လိုအပ်သည့် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ICU အတွင်းထဲသို့ ဝင်လိုက်၏။</p> <p>“ ဒါရိုက်တာလင်း … မင်းလာပြီလား ….”</p> <p>လင်းရီ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်တော့ ICU ဒါရိုက်တာက လှမ်းလာပြီး နှုတ်ခွန်းဆက်သည်။</p> <p>“ လီရှန်းဟွေ့ နာမည်နဲ့ လူနာ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဒေါက်တာ ….”</p> <p>“ အခြေအနေကတော့ တည်ငြိမ်သွားပြီ … အသက်အန္တရာယ် စိုးရိမ်လောက်စရာ မရှိဘူး … ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ပြန်သက်သာလာမလဲဆိုတာကတော့ ငါလည်း သေချာတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး …”</p> <p>“ ကျုပ်ကို အသေးစိတ်ရှင်းပြ …” လင်းရီ လေးနက်သည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ‘</p> <p>“ ငါတို့ချင်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆိုတော့ ငါလည်း မင်းကို ထိမ်ချန်ပြီး ပြောမနေတော့ဘူး …” ဒါရိုက်တာက ပြောလိုက်ပြီး “ ဦးခေါင်းခွံထိခိုက်သွားတဲ့ ဒဏ်ရာအများစုက ပြန်ပြီး သက်သာလာနိုင်တယ် … တစ်သက်လုံး ထုံထိုင်းသွားနိုင်လောက်တဲ့ အခွင့်အရေးက နည်းတယ်ဆိုပေမယ့် ကိုမာဝင်သွားနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်ကလည်း ရှိသေးတယ် … ငါတို့ သတိထားသင့်တဲ့ တစ်ချက်ပေါ့ …”</p> <p>“ သူ့ ဘယ်ခြေထောက်ကလည်း ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရထားသေးတယ် … ပြန်သက်သာလာရင်တောင် လမ်းပြန်လျှောက်နိုင်ပါ့မလားဆိုတာ စိုးရိမ်စရာပဲ ….”</p> <p>ဘုန်း …</p> <p>ဒါရိုက်တာ၏ စကားကို ကြားတော့ လင်းရီ၏ ဦးနှောက်ထဲ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်နှယ် တဝီဝီမြည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ဘယ်တော့မှ မတ်တပ်ပြန်ရပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ ရက်စက်သည့် အမှန်တရားကို သူ လုံးဝ လက်သင့်မခံနိုင်ပေ။</p> <p>“ မဖြစ်နိုင်တာ … ကျုပ် သေချာလေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ခွဲစိတ်ပေးခဲ့တာကို ကျုပ်စကေးအပေါ် ကျုပ် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိတယ် … “</p> <p>“ အေး …. ခွဲစိတ်ပေးခဲ့တာ မင်းဖြစ်နေလို့ပဲ ကံကောင်းသွားတာ … တခြားလူသာဆိုလို့ကတော ခြေထောက်နှစ်ဖက်လုံးတောင် သုံးစားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး … အဆိုးဆုံးဆိုရင်တော့ အသက်ပါ ကျန်မှာမဟုတ်ဘူး …” ICU ဒါရိုက်တာကပြောလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက် အတိုင်းအတာအထိ သက်သာလာမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရဦးမှာပါ … ဘာပဲဆိုဆို အမေရိကားနဲ့ ဂျာမနီတို့မှာ ဒီလိုဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်ပိုင်း ပြန်ကောင်းလာတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေလည်း ရှိတာပဲဟာ … ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပေါ့ကွာ ….”</p> <p>“ ကောင်းပြီ … ကျုပ်နားလည်တယ် …”</p> <p>ထိုအကြောင်းကို ချဲ့ကားပြောဆိုသည်ဟု လင်းရီ မထင်မိပေ။ အကြောင်းမူကား တကယ်လည်း ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ရပ် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။</p> <p>သို့ပေမယ့် မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ခြေထောက်တစ်ချောင်းကတော့ သက်သာရခဲ့သည်။</p> <p>“ လူနာ နိုးလာပြီလား …”</p> <p>“ ခဏတော့ နိုးလာသေးတယ် … ဒါပေမယ့် သူ့အသိစိတ်ကတော့ သိပ်ပြီး ကြည်လင်မနေဘူး …”</p> <p>“ အိုကေ … ကျုပ် တစ်ချက် သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ် …”</p> <p>နှုတ်ခွန်းဆက်ပြီးနောက် လင်းရီသည် ICU ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့ပြီး လီရှန်းဟွေ့နှင့် တွေ့သည်။ ဆေးပိုက်များက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ထိုးသွင်းထားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ လက်ဖြင့် ဖျစ်ညှစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်နှယ် မသက်မသာ ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p>အစ်ကိုလီကို ယခုလို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်တွင် သူ့ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းအရင်းတို့ကြောင့် လင်းရီစိတ်ထဲ ပြောမပြတတ်လောက်အောင် စိတ်ဖိစီးလာခဲ့မိသည်။</p> <p>လင်းရီ ဝင်လာသည်ကို မြင်တော့ လီရှန်းဟွေ့က သူ့ကို ကြည့်လာသည်။ ဦးခေါင်းမလှုပ်နိုင်သော်ငြားလည်း မျက်ဝန်းထဲရှိ အသိအမှတ်ပြုမှု တစ်စွန်းတစ်စကို မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>လင်းရီ သူ့လက်ကို ကိုင်၍ ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်၏။</p> <p>“ အစ်ကိုလီ … ခင်များ ကျွန်တော်ပြောတာ ကြားရတယ်မလား ….”</p> <p>လီရှန်းဟွေ့ မျက်တောင်ခတ်ပြ၏။</p> <p>“ မပူနဲ့ … ခင်များ ဒီကနေ မကြာခင် ထွက်ရတော့မှာ … ခွဲစိတ်ပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်သက်သာလာသရွေ့ ကျိန်းသေပေါက် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး …”</p> <p>လီရှန်းဟွေ့ နောက်တစ်ကြိမ် မျက်တောင်ခတ်ပြလာခဲ့၏။</p> <p>“ ကားအက်စီးဒင့်က မရိုးရှင်းဘူး အစ်ကိုလီ … ကျွန်တော် သဲလွန်စ နည်းနည်းပါးပါးတော့ တွေ့ထားတယ် … အခု ခင်များကို မေးခွန်းနည်းနည်းပါးပါး မေးချင်လို့ …. တကယ်လို့ ဟုတ်တယ်ဆိုရင် မျက်တောင်ခတ် … မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မျက်ခွံပိတ်ထားပေး …”</p> <p>“ အစ်ကိုလီ ဝမ်ကျားမေဆီက ရခဲ့တဲ့ဆေး ….၊ အဲ့တာ ခင်များ ဆီမှာ ရှိသေးတုန်းလား …”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center"> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save