Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၇၉)</h2> <h2 style="text-align:center">ကိစ္စရပ်တွေက ထင်မှတ်ထားတာနဲ့ လွဲဖို့ မျှော်လင့်မိတယ်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ ဆေးက အစ်ကိုလီနဲ့အတူ ရှိနေလား ….”</p> <p>လီရှန်းဟွေ့က မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး အချိန်ခေတ္တကြာပြီးနောက်တွင်မှ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းရီ အတွေးနက်သွားခဲ့၏။ “ ဘယ်ရောက်သွားလဲရော သိလား …”</p> <p>လီရှန်းဟွေ့က မျက်တောင်ကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့ သံသယကို အတည်ပြုပြီးနောက် လင်းရီ အများအပြား သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော အမှုမျိုးကို ဖြေရှင်းရသည်က ….</p> <p>သဲလွန်စ ရှာတွေ့သွားသည်နှင့် အကြောင်းအရင်း အစစ်အမှန်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရုပ်လုံးအကောင်အထည် ပေါ်လာမည်။ အမှန်တရားကြိုးမျှင်သည်လည်း ငွေရောင်ပိုးကြိုးကဲ့သို့ ချောမွေ့နေမှာ ဖြစ်၏။</p> <p>“ အိုကေပြီ အစ်ကိုလီ … ကျုပ်သိချင်တာတွေ အကုန်မေးပြီးသွားပြီ ….”</p> <p>လင်းရီ ခါးကိုင်း၍ လီရှန်းဟွေ့၏ နားထဲသို့ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့ … ဒီကိစ္စ ဒီမှာတင် ပြီးမသွားဘူး … ကျုပ် အစ်ကိုလီအတွက် ကျိန်းသေပေါက် လက်စားပြန်ချေပေးမယ် ….”</p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လီရှန်းဟွေ့က သူ့ခေါင်းကို ခါယမ်းဖို့ ကြိုးပမ်းလာခဲ့သည်။ သူ့လှုပ်ရှားမှုက သေးငယ်သော်လည်းပဲ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>လင်းရီ သူ့အား နှစ်သိမ့်ပေးသည့် အကြည့်တစ်ချက် ကြည့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ ကျုပ်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိပါတယ် ….”</p> <p>လီရှန်းဟွေ့က အင်မတန် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည့်အတွက်ကြောင့် လင်းရီ အချိန်အကြာကြီး မဆွဲထားလိုခဲ့ပေ။</p> <p>တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားခဲ့ပြီး ICU ဒါရိုက်တာနှင့် တွေ့လိုက်၏။</p> <p>“ အစ်ကိုဝမ် … ကျုပ် ခင်များနဲ့ စကားပြောချင်တာလေး ရှိလို့ ….”</p> <p>“ ပြောလေ ….”</p> <p>“ လူနာ လီရှန်းဟွေ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တကယ်လို့ သူ့အခြေအနေက ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင်တောင် လောလောဆယ် မရွေ့ပေးပါနဲ့ဦး … ကျုပ် အကြောင်းကြားတာကို စောင့်ပေးပါ … ဒီကြားထဲမှာ တကယ်လို့ သူ့မိန်းမက လာကြည့်ချင်တယ်ဆိုလည်း သူ့အတွက် အဆင်ပြေအောင် ဖန်တီးပေးမယ်ဆိုရင် ကျုပ် ကျေးဇူးတင်မိမှာပဲ ….”</p> <p>“ မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာ … ဒီလိုစကားမျိုးတွေ တကူးတက ကိုယ်တိုင်ပြောဖို့ မလိုပါဘူးကွာ … ငါနားလည်ပါတယ် …” ICU ဒါရိုက်တာက သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး “ ငါ လုပ်နိုင်တဲ့အတိုင်းအတာထဲ ရှိသရွေ့ ဒီမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရဘူး ….”</p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပါ အစ်ကိုဝမ် … ကျုပ် ခင်များကို တစ်ဝိုင်း အကြွေးတင်သွားပြီ ….”</p> <p>“ အိုကေ … ငါမှတ်ထားတယ် ….”</p> <p>စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရီ ICU ထဲက ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ကံကောင်းခဲ့မည်ဆိုပါက ယနေ့ညတွင် ကြပ်မတ်ကုသဆောင်မှ ပြောင်းရွေ့နိုင်သော်ငြားလည်း လွဲမှားချော်မှား မရှိစေရန်အတွက် လင်းရီသည် လီရှန်းဟွေ့ကို အနည်းငယ် ခပ်ကြာကြာ နေခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီးနောက် လင်းရီ လူနာခန်းဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး လီရှန်းဟွေ့၏ ဇနီး၊ ကျန်းဝန်လီနှင့် ဆုံသည်။ လင်းဟန်က သူမနံဘေးတွင် ရှိနေခဲ့၏။</p> <p>“ လင်းရီ … အစ်ကိုလီ ဘယ်အချိန်လောက် ICU က ရွေ့နိုင်မလဲတဲ့ ….”</p> <p>“ အခြေအနေက အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ … ဒါပေမယ့် စိတ်ချရအောင်ဆိုပြီး ဆေးရုံက အပိုစစ်ဆေးတာတွေ လုပ်ဖို့ရှိတယ် ….” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။ “ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဒါရိုက်တာနဲ့ စကားပြောထားပါတယ် … မရီး ကြိုက်တဲ့အချိန် သွားလည်လို့ရတယ် ….”</p> <p>ဤစကားကြားတော့ ကျန်းဝန်လီက အများအပြား စိတ်သက်သာရသွားခဲ့သည်။</p> <p>ကျိုးဟိုင် တတိယတန်းစား‌ ဆေးရုံ၏ နာ့စ်ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သဖြင့် သူမကိုယ်၌က ဤနေရာရှိ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတို့နှင့် ရင်းနှီးနေသည်။ လင်းရီလည်း ရှည်ရှည်ဝေးဝေး ရှင်းပြဖို့ မလိုသဖြင့် သက်သာသွားခဲ့သည်။</p> <p>အနည်းဆုံးတော့ သူက အန္တရာယ်ကင်းနေပြီး သူမကလည်း သွားလည်နိုင်သည်။ ယင်းက အရေးကြီးဆုံးဖြစ်၏။</p> <p>“ အမှုအခြေအနေရော ဘယ်လိုရှိပြီလဲ ….” လင်းဟန် မေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းရီခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ ခဏလောက် ထွက်ခဲ့ဦး … ငါ အသေးစိတ်ရှင်းပြပေးမယ် … ဒီကိစ္စကို မင်းဘာမင်း ကိုင်တွယ်ရမှာ … ငါ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်မချရဲဘူး ….”</p> <p>“ အွန်း ….” လင်းဟန်က တည်ကြည်လေးနက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>နှစ်ယောက်က ကော်ရစ်ဒါ လှေကားနားဘက်ခြမ်းသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး လင်းရီက သူ့အိတ်ထောင်ထဲကနေ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့် လက်တစ်ဖဝါးစာ လေလုံ အိတ်အကြည်လေး တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်၏။ အထဲတွင် နှမ်းစေ့ခန့်မျှ ရှိသည့် ဆေးလုံးတို့ ဒါဇင်ခန့် ရှိနေသည်။</p> <p>“ ဒါက ဘာလဲ ….”</p> <p>“ မင်း အစ်မဝမ်ဆီကနေ Betalek လက်ကျန်ကို ယူလာပြီး စမ်းသပ်ဖို့ လုပ်တဲ့အချိန် ရုတ်တရက်ကြီး ကားတိုက်ခံလိုက်ရတယ်မလား ….”</p> <p>လင်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ အစ်ကိုလီရဲ့ အင်္ကျီအဝတ်အစားထဲမှာ ဒီဆေးတွေ တွေ့ခဲ့တာပဲ … ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ဆေးလက်ကျန်ဆိုတာ အတည်ပြုထားပြီးပြီ ….” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ အခု ပြဿနာက ဒါပဲ … ဒါကို ယူသွားပြီး စစ်ဆေးလိုက် …. တကယ်လို့ Batalek အစစ်သာဆိုရင် မာတဲ့ဟုန် သေတာက တခြားအကြောင်းအရင်းကြောင့် ဖြစ်သွားပြီ … တကယ်လို့ ဆေးက အတုဆိုရင်တော့ ပြဿနာက ဒီဟာပဲ …..”</p> <p>လင်းရီ လက်ထဲရှိ အိတ်အကြည်လေးကို ကြည့်ရင်း လင်းဟန်၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကာ သူမ လှမ်းယူလိုက်၏။</p> <p>“ စိတ်ချထားလိုက် ခေါင်းဆောင်လင်း … ဒီကိစ္စ သေချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကိုင်တွယ်လိုက်မယ် ….”</p> <p>လင်းရီ သူ့နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး “ နောက်တောင်ကျနေပြီ … ဓာတ်ခွဲခန်းကလူတွေတောင် အိမ်ပြန်ကုန်ကျလောက်ရောပေါ့ … ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ … လောဖို့မလိုဘူး … ရလဒ်တွေ မှန်ကန်ဖို့ပဲ လိုတယ် …”</p> <p>“ အင်း … နားလည်တယ် ….”</p> <p>“ အိုကေ သွားတော့ ….”</p> <p>လင်းဟန် ခေါင်းညိတ်ပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းရီ နေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေရင်း ထွက်ခွာသွားသည့် သူမ၏ နောက်ကျောပုံရိပ်ကို ငေးမောကြည့်ရှုနေခဲ့၏။</p> <p>သူ့အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသည်။</p> <p>အချိန်အတော် ကြာသွားခဲ့ပြီးနောက် လင်းရီက ပျင်းရိစွာ အညောင်းဆန့်လိုက်၏။ ဆေးရုံရှိ အရာအားလုံးကို စီစဉ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ယခု ကျန်ရစ်တော့သည်က ရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ရာပင်။</p> <p>သူ ထင်ထားသလို ဟုတ်မနေဖို့ မျှော်လင့်မိသည်။</p> <p>ထို့နောက် လင်းရီက လူနာခန်းထဲသို့ သွားပြီး ကျောက်ယွင်ဟူကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထိုကောင်က ကြမ်းပြင်တွင် လှုပ်ရှားသွားလာနိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အကြာဆုံး သုံးရက်အတွင်း ဆေးရုံဆင်းနိုင်နေလေပြီ။</p> <p>ယွီစီယင်နှင့် ရှောင်ပင်းတို့သည်လည်း အပြင်ပန်းကြည့်မည်ဆိုပါက အဆင်ပြေနေသယောင် ထင်ရ၏။</p> <p>လင်းရီ သူတို့ကို နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်နေခိုင်းထားဖို့ စီစဉ်ထားသည်။ ကျောက်ယွင်ဟူ ဆေးရုံဆင်းပြီးနောက်တွင် ဝိုင်းတစ်ခု စီစဉ်ရင်း အသင်းလည်း လူခွဲကြမည် ဖြစ်၏။</p> <p>အုပ်စုထံ လည်ပတ်ပြီးနောက် လင်းရီသည် လီချူးဟန်နှင့် ချောင်ရှင်းတို့အား သွားရောက်နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ ကျီချင်းရန်၏ အိမ်သို့ ပြန်လာသည်။</p> <p>အပြင်ဘက်၌ ကားအင်ဂျင်သံကို ကြားတော့ စုန့်လန်က အကျင့်အလျောက် လင်းရီကို အထဲသို့ ကြိုဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ ဟယ် … ဖုန်းလည်း ကြိုမဆက်ဘူး … လာမယ်မှန်းသိရင် ဟင်းတွေ ပြင်ထားပေးမှာပေါ့ …..”</p> <p>“ မလိုပါဘူးဗျာ မလိုပါဘူး … ရပါတယ် … အပြင်လူမှ မဟုတ်တာ ….” လင်းရီ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်ပြီး “ ကျန်တာလေးတွေ နွှေးပေးမယ်ဆိုလည်း အဆင်ပြေပါတယ် …..”</p> <p>“ အဲ့လိုတော့ ဘယ်ဖြစ်မှာ …. အန်တီ သားဖို့ အခုပဲ ဟင်းကြော်ပေးမယ် …..”</p> <p>“ တော်ပြီလို့ အန်တီစုန့် … ကျွန်တော့်ကို ဒီလိုမျိုး ယဉ်ကျေးနေမယ်ဆို ကျွန်တော် နောက်မလာတော့ဘူးနော်….” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ကျန်တာလေးပဲ နွှေးပေးလိုက်ပါ ….”</p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ … ဟင်းနွှေးနေတဲ့အချိန် ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်နေလိုက်ဦး ….”</p> <p>“ ဟုတ် ….”</p> <p>အိမ်ထဲတွင်တော့ ဧည့်ခန်းထဲ၌ မည်သူမျှ ရှိမနေသည်ကို လင်းရီ သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>“ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှလည်း မရှိကြပါလား ….”</p> <p>“ နင့် အန်ကယ်က မာကျောက်ကစားဖို့ အပြင်ထွက်သွားတယ် … ရန်ရန်ကလည်း အပေါ်ထပ်မှာ အလုပ်များနေတယ် … အန်တီ သူ့ကို အောက်ဆင်းလာခိုင်းလိုက်မယ် ….”</p> <p>“ ရတယ် ရတယ် သူ အလုပ်ရှုပ်နေတာဆိုလည်း မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး ….”</p> <p>“ သဘော သဘော … အဲ့ဒါဆိုလည်း နင် စားပြီးရင် သူနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ပေါ့ ဟုတ်ပြီလား ….”</p> <p>“ ဟုတ် အန်တီစုန့် ….”</p> <p>မိနစ် အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် စုန့်လန်က ညနေခင်း ဟင်းအကျန်များကို လင်းရီအတွက် နွှေးပြီးသွားပြီး တွေးပေးတတ်စွာဖြင့် အသီးတစ်ချို့ကိုပါ လှီးဖြတ်ပေးလိုက်သေးသည်။</p> <p>လင်းရီ ခပ်သွက်သွက် စားလိုက်ရာ ဆယ်မိနစ်အတွင်း ဟင်းအားလုံး ကုန်သွားခဲ့လေသည်။ စုန့်လန်နှင့် ခေတ္တစကားပြောဆိုပြီးနောက် ကျီချင်းရန်အား ရှာရန် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ လှေကားပေါ်သို့ တက်သည့်အချိန်မှာပဲ လင်းရီမှာ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိ၏။</p> <p>ကျီချင်းရန်က နားအင်မတန်ပါးပြီး သူ အိမ်ထဲ ရောက်နေသည်မှာ အနည်းဆုံးတော့ နာရီဝက်ရှိပြီ ဖြစ်၏။ သို့ပေမယ့် လူက ထွက်မလာချေ။</p> <p>သူမ အရမ်း အာရုံစိုက်နေလို့များလား ….</p> <p>သူ စာကြည့်ခန်းသို့ ရောက်လာပြီး တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ထင်မှတ်မထားစွာဖြင့် ကျီချင်းရန်က သူမ၏ အလုပ်စားပွဲပေါ်မှာပဲ အိပ်မောကျနေလေသည်။</p> <p>ယင်းက လင်းရီကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့၏။ နှစ်ယောက်က ၂ နှစ်နီးပါးခန့် အတူနေလာခဲ့ပြီး အချိန်အများစုကို ကျိုကျုံးဗီလာမှာပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။</p> <p>ထိုစဉ်အချိန်ကလည်း သူမ ယခုလိုပဲ နေ့တိုင်းနေ့ အလုပ်များ၏။ သို့ပေမယ့် စာကြည့်ခန်းထဲ အိပ်ပျော်နေတာကိုတော့ ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင်။</p> <p>ထို့ပြင် ယခုမှ ည ရှစ်နာရီစွန်းစွန်း ရှိသေးပြီး သူမ ပုံမှန် နားနေကျ အချိန်နှင့်လည်း အကွာကြီး ဖြစ်၏။</p> <p>လင်းရီ စောင်အပါးတစ်ထည်ကို ကောက်ယူ၍ ကျီချင်းရန်ကိုယ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ခြုံပေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းရီ၏ လုပ်ရပ်ကို ခံစားမိသွားခဲ့ဟန်ပင်။ ကျီချင်းရန်မှာ အိပ်စုံမှုန်မွှားဖြင့် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့၏။</p> <p>“ နင် ပြန်လာပြီလား ….”</p> <p>“ ဘာလို့ ဒီမှာ အိပ်နေတာ ….”</p> <p>“ ရီပို့တွေကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အတော်လေး ငိုက်လာလို့ … အဲ့နောက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့တာပဲ …”</p> <p>ကျီချင်းရန်က ပျင်းရိစွာ အညောင်းဆန့်ရင်း ချစ်ဖို့ကောင်းစွာ သမ်းဝေလိုက်သည်။ ပါးဘေးသို့ ကျနေသည့် သွားရည်များအား သုတ်လိုက်သည့် လှုပ်ရှားမှုလေးကပင် အင်မတန် ချစ်ဖို့ကောင်းနေသည်။</p> <p>“ ဘာလို့လဲ မသိဘူး …. ဒီနေ့ အတော်လေး အိပ်ချင်နေသလိုပဲ … ဒါတောင် နေ့လည်တုန်းက ကုမ္ပဏီမှာ တစ်ရေးအိပ်ခဲ့သေးတယ် ….”</p> <p>“ ကာဗွန်ချစ်ပ်ပရောဂျက် စတဲ့အချိန်ဆိုတော့ မင်းလည်း ပင်ပန်းနေမှာပေါ့ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး” အိပ်ချင်တယ်ဆိုလည်း ဘာမှလုပ်မနေနဲ့တော့ … အခု အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့ ….”</p> <p>ကျီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဒါဆို သွားအိပ်တော့မယ် … နင် မအိပ်ချင်သေးဘူးဆို ဂိမ်းဆော့ချင်ဆော့နော်…  ငါ့ကို စိတ်ထဲမထားနဲ့ …..”</p> <p>“ အင်းပါ ….”</p> <p>ကျီချင်းရန် ဆက်တိုက် သမ်းဝေရင်း သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်သွားခဲ့၏။ ကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်းပင် မပြုလုပ်တော့ပေ။</p> <p>ကလင် ကလင် ကလင် …</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီဖုန်းသံ မြည်ဟည်းလာသည်။ ချိုးယွီလော့ထံက ဖြစ်၏။</p> <p>“ အခြေအနေ …”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save