Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၈၀)</h2> <h2 style="text-align:center">လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေတဲ့ ကန့်လန်ကာ ပွင့်လာပြီ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ ငါ လိုရင်းပဲ တန်းပြောမယ် … ဟုန်မန်ဂိုဏ်းလက်အောက်မှာ ရှိတဲ့ ဆေးဝါးစက်ရုံက ပဋိဇီဝဆေးတွေ ၊ အားဆေးတွေကို အဓိက ထုတ်တယ် … နင် ပြောတဲ့ ဆေးနဲ့တော့ မတူဘူး … ကြည့်ရတာ သူတို့ ကုမ္ပဏီထုတ် မဟုတ်ဘူးနဲ့တူတယ် …”</p> <p>ထိုနေရာတွင် စကားခေတ္တရပ်တန့်ပြီးနောက် ချိုးယွီလော့က “ ဆေးက အတုဆိုတာလည်း အတည်ပြုပြီးသွားပြီ … Betalek အတုပဲ …”</p> <p>“ ဒီနယ်ပယ်ထဲက ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတစ်ချို့နဲ့တောင် တိုင်ပင်ကြည့်ပြီးသွားပြီ … စက်ရုံရဲ့ အရွယ်အစားနဲ့ သူတို့သုံးထားတဲ့ စက်အစိတ်အပိုင်းတွေအရဆိုရင် ဒီလိုဆေးမျိုးကို ပွားဖို့က မခက်ခဲဘူး …”</p> <p>“ အဲ့လိုကိုး … နားလည်ပြီ ….”</p> <p>“ ပြီးတော့ ဘော့စ်လျိုကလည်း မေးခိုင်းလိုက်သေးတယ် … နင်ပို့လိုက်တဲ့ သွေးနမူနာက ဘယ်ကနေ ရလာခဲ့တာလဲတဲ့ ….”</p> <p>“ သွေးစစ်ချက် ရလဒ်က ထွက်လာပြီလား …” လင်းရီ လေးနက်သည့် လေသံဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ ယင်းက မေးခွန်းအလုံးစုံ၏ အဆုံးသတ် အမှတ်နေရာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>“ အင်း … ထွက်လာပြီ … တိရစ္ဆာန်တွေအပေါ် လုပ်ထားတဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လိုက်ရင် မိုနိုနျူးကလိယား ဆဲလ်ပါဝင်နှုန်း မြင့်မားနေတာက ဗီဇဆေးရည်ကြည်ကြောင့်ပဲ …”</p> <p>“ ကောင်းပြီ … ငါ သဘောပေါက်ပြီ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ မင်းတို့ ဒီကိစ္စ စိတ်ပူဖို့ မလိုဘူး … ငါ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ် ….”</p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ငါတို့ ဝင်မပါတော့ဘူး … တကယ်လို့ နင့်ဘက်ခြမ်းက တစ်ခုခု ရှိတယ်ဆိုရင် ငါတို့ဆီ ဖုန်းခေါ်ဖို့ မမေ့နဲ့ ….”</p> <p>“ အိုကေ ….”</p> <p>ချိုးယွီလော့နှင့် ဖုန်းပြောပြီးနောက် လင်းရီ အချိန်အတော်ကြာသည်ထိအောင် စိတ်မတည်ငြိမ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>အပေါ်ထပ် ကြမ်းပြင်တွင် ထိုင်နေရင်း နှုတ်ဆိတ်နေသည့် ရုပ်ထုကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မိနစ် နှစ်ဆယ်နီးပါးခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းရီ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ထလာခဲ့သည်။ ကိစ္စရပ်များက ယခုလို အခြေအနေသို့တိုင် ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်လာသဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာက နည်းလမ်းတကျ ကိုင်တွယ်ဖို့ပဲ ဖြစ်၏။</p> <p>လူတိုင်းက အရွယ်‌ရောက်ပြီးသူများ ဖြစ်ပြီး ကိုယ့်လုပ်ရပ်ကိုယ် တာဝန်ယူသင့်သည်။</p> <p>ည ဆယ်နာရီကျော် အချိန်ရောက်တော့ လင်းရီ သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျီချင်းရန်က အိပ်မောကျနေပြီး ပုံမှန်ထက်ပင် ပို၍ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျနေခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီ ဤအတိုင်း ရပ်ကြည့်မနေချေ။ ယခုတလော ရုပ်ရောစိတ်ပါ အတော်လေး ပင်ပန်းထားသဖြင့် သေချာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အနားယူဖို့ လိုအပ်နေလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။</p> <p>ရှစ်နာရီ ဝန်းကျင် အချိန်။</p> <p>လင်းရီ အိပ်ရာနိုးသည့် အချိန်၌ ကျီချင်းရန်၏ ဦးခေါင်းက သူ့ရင်ဘတ်ပေါ် ရှိနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ ညအိပ်ဝတ်စုံက ကြယ်သီးများပြုတ်နေသည်။</p> <p>ကျီချင်းရန် အိပ်မောကျနေဆဲ ဖြစ်တာကို မြင်လိုက်ရတော့ လင်းရီ ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။</p> <p>သူ့ဦးနှောက် မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင်တော့ ဤသည်က ကျီချင်းရန် ပထမဆုံးအကြိမ် အအိပ်လွန်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>ယခုမတိုင်မီကဆိုလျှင် သူ မျက်လုံးဖွင့်သည်နှင့် သူမမှာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ သို့ပေမယ့် ယနေ့တွင်တော့ ဆက်လက် အိပ်မောကျနေလျက် ရှိသည်မှာ အနည်းငယ်တော့ ထူးဆန်းသည်။</p> <p>လင်းရီ သူ့လက်ကို ကျီချင်းရန်၏ နဖူးပေါ်တင်လိုက်၏။ ကိုယ်အပူချိန်ကလည်း ပုံမှန် ဖြစ်သဖြင့် ရှည်ရှည်ဝေးဝေး တွေး၍ စိတ်ပူမနေတော့ချေ။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ ကျီချင်းရန်မှာ အိပ်စုံမှုန်မွှားဖြင့် အညောင်းဆန့်ရင်း မျက်လုံးဖွင့်လာခဲ့၏။ လင်းရီ သူမအား စိုက်ကြည့်နေသည်နှင့် ပက်ပင်းတိုးသွားခဲသည်။</p> <p>“ နင် နိုးပြီပဲ … အခု ဘယ်အချိန် ရှိပြီလဲ …”</p> <p>“ ရှစ်နာရီကျော်ပြီ ….”</p> <p>“ အာ … ရှစ်နာရီတောင် ကျော်သွားပြီလား ….”</p> <p>ကျီချင်းရန် ရုတ်ချည်း ကုတင်ပေါ်က ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်ပြီး ဆံပင်တစ်ခုလုံးလည်း ရှုပ်ပွနေကာ တစ်စုံတစ်ရာက ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်ပျက်ထားသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>“ အဲ့လောက်ထိ ဖြစ်ပျက်ပြစရာ မလိုပါဘူးကွာ … အခုမှ ရှစ်နာရီကျော်လည်းပဲ ရှိသေးတာပါ ….”</p> <p>“ အလုပ်တက်ရက်ကြီးမှာ ဒီလောက်ထိ နောက်ကျအောင် တစ်ခါမှ မအိပ်ဖူးလို့လေ …” ကျီချင်းရန်က သူမ၏ ရှုပ်ပွနေသည့် ဆံပင်ကို ထိုးဖွလိုက်ပြီး “ မနေ့ကလည်း စောစောအိပ်ခဲ့ရဲ့သားနဲ့ကို …”</p> <p>“ လူတိုင်းလည်း တစ်ခါတစ်လေ ပင်ပန်းတဲ့ အချိန်ဆိုတာ ရှိတာပဲလေ … မဝသေးရင် နည်းနည်းထပ်အိပ်လိုက် … မဟုတ်ရင် ကုမ္ပဏီမှာ ခွန်အားမရှိဘဲ ဖြစ်နေလိမ့်မယ် …”</p> <p>“ အိပ်လည်း အိပ်မပျော်တော့ဘူး …” ကျီချင်းရန် အိပ်ရာထဲက ထွက်လိုက်ပြီး “ ရေသွားချိုးတော့မှာ … ငါ့ကို မပူနဲ့ … နင် အလုပ်များရင် လိုက်ပို့ပေးဖို့ မလိုပါဘူး … ငါ့ဘာငါ မောင်းသွားလို့ရတယ် ….”</p> <p>“ ငါလည်း အလျင်မလိုပါဘူး … လိုက်ပို့ပေးလို့ရတယ် …”</p> <p>“ အင်း ….”</p> <p>အိပ်ရာထပြီးနောက် နှစ်ယောက်က ရေချိုးခန်းထဲသို့ အတူသွားပြီး ကိုယ်လက်သန့်စင် ဆေးကြောလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် မနက်စာကို အလျင်အမြန်စား၍ ကားဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>လင်းရီက အရင်ဦးဆုံး ကျီချင်းရန်ကို ကုမ္ပဏီရှေ့ပေါက်ဝ၌ ချပေးလိုက်၏။ ထို့နောက် ဆေးရုံသို့ ဦးတည်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>ဆေးရုံသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီးနောက် ICU သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်၏။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့၏ အခြေအနေက မနေ့ကထက်စာလျှင် အများအပြား သက်သာလာပြီး ရွှင်ပြလာဟန်ပင်။</p> <p>အခြေအနေကို တစ်ချက်သိရှိပြီးနောက် လီချူးဟန်နှင့် တွေ့ဖို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p>ယနေ့ လုပ်စရာ ကိစ္စရပ်တို့က မများလှပေ။ အဓိကကတော့ သူကြိုသိထားပြီးသည့် နောက်ဆုံးရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းဖို့ပဲ ဖြစ်၏။ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာဖို့တော့ မျှော်လင့်လျက်ပင်။</p> <p>မနက်ခင်းပိုင်းတွင် ကူရိရန်က လီရှန်းဟွေ့အကြောင်း လာမေးမြန်းသည်။ ထို့နောက် လင်းရီနှင့်အတူ အမှုအကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့လေသည်။</p> <p>“ တိုက်ပြေးသွားတဲ့ ကားကို တွေ့ပြီ … ဒါပေမယ့် ဒရိုင်ဘာကလည်း ကားနဲ့အတူ မီးရှို့ခံထားရတယ် ….”</p> <p>“ ဝါရင့်တဲ့ ပြစ်မှူကျူးလွန်သူတွေ လက်ချက်ဆိုတာ ကျိန်းသေတယ် …”</p> <p>“ အမှန်ပဲ … ဒါပေမယ့် ကံကောင်းချင်တော့လည်း ညီမတို့ဘက်က ဒရိုင်ဘာရဲ့ DNA အကြွင်းအကျန်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ် … နည်းပညာ ဌာနက သူတို့နှစ်ခုကို အခု တိုက်စစ်ကြည့်နေပြီ … မကြာခင် ရလဒ် ထွက်လာလောက်တယ် ….” ကူရိရန် ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်ကို နားအနောက်သို့ ပင့်သပ်လိုက်သည်။</p> <p>“ ညီမအထင်တော့ ဒါက သက်သေပဲ … ဒရိုင်ဘာကို ရှာတွေ့ဖို့ကတော့ မခက်လောက်ဘူး …. ဒါပေမယ့် သူက လူသတ်သမား ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကတော့ တခြား ဇာတ်လမ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီ ….”</p> <p>“ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး …” လင်းရီ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ လူသတ်သမားက ခြေလှမ်းတိုင်းကို တစ်ဆင့်ချင်း သေချာစီစဉ်ထားတယ် … သူတို့ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျတော့ လုံးဝ လှုပ်ရှားလာမှာ မဟုတ်ဘူး …. တကယ်လို့ ဒရိုင်ဘာကို ဖမ်းမိခဲ့ရင်တောင် လူသတ်သမား ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှာတွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်လောက်ဘူး ….”</p> <p>“ ညီမလည်း အဲ့ကိစ္စကို စိုးရိမ်နေတာ … ဒရိုင်ဘာကို ရှာရုံသပ်သပ်နဲ့တော့ အထောက်အကူဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး …”</p> <p>“ ဖြည်းဖြည်းပေါ့ … အလျင်လိုဖို့ မလိုပါဘူး … တစ်နေ့ကျရင်တော့ အမှန်တရားက ထွက်ပေါ်လာမှာပဲလေ ….”</p> <p>“ အွန်း ….”</p> <p>နှစ်ယောက်က စခန်းကိစ္စများကို ခေတ္တကြာအောင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ဆေးရုံက မထွက်ခွာမီ ကူရိရန်က စခန်းတစ်ခုလုံးကိုယ်စား ကျန်းဝန်လိထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့အကြောင်း မေးမြန်းစုံစမ်းသည်။</p> <p>နေ့လည်ခင်းပိုင်းသည်လည်း ယမန်နေ့ကကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး နေ့လည်စာ စားသောက်ရန်အတွက် သုံးဦးအတူ စုဝေးလိုက်၏။</p> <p>ချောင်ရှင်းက အမှုကိစ္စအကြောင်း အတော်လေး သိချင်စိတ်ပြင်းပြနေခဲ့ပြီး မေးခွန်းများအား မရပ်တမ်း မေးမြန်းနေခဲ့သည်။</p> <p>လီချူးဟန်ကတော့ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်နေလျက် သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေလျက်ရှိ၏။</p> <p>ကလင် ကလင် ကလင်…</p> <p>စားနေတစ်ခိုက် လင်းရီ၏ ဖုန်းသံ မြည်ဟည်းလာခဲ့၏။ လင်းဟန်ထံကပင်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ရလဒ် ထွက်လာခဲ့ပြီ … နင် ဘယ်မှာလဲ …. ငါ အခု နင့်ဆီ ယူလာခဲ့ပေးမယ် …”</p> <p>“ နှလုံးခွဲစိတ်ကုသဌာနမှာ … လာခဲ့လိုက် ….”</p> <p>လင်းဟန်က ရလဒ်အစီရင်ခံစာကို ယူလာခဲ့ပေးမည်ဟု ဆိုသော်ငြားလည်းပဲ လင်းရီ၏ မျက်နှာထက်တွင် မျှော်လင့်စောင့်စားမှု တစ်စိုးတစ်စိကိုမျှ မမြင်နေရပေ။</p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် လင်းဟန်က ဌာနသို့ ရော်ကလာခဲ့ပြီး လင်းရီကို ကော်ရစ်ဒါ အပြင်ဘက်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>လင်းဟန်က မဖွင့်ရသေးသည့် ဖိုင်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလာခဲ့သည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ရလဒ် အစီရင်ခံစားက ဒီထဲမှာပဲ ….”</p> <p>“ အင်း ….”</p> <p>လင်းဟန်လက်ထဲက ဖိုင်ကို လင်းရီ လက်ခံရယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ချိပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စာရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>စာပါ အကြောင်းအရာများအား လင်းရီ အချိန်အတော်ကြာသည်ထိတိုင်အောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>“ အစီရင်ခံစာထဲမှာ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား ….” လင်းဟန် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြစွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ မရှိပါဘူး … ပြောထားတာ Batalek က အစစ်တဲ့ ….”</p> <p>“ ဆိုလိုတဲ့သဘောက မာတဲ့ဟုန် သောက်တဲ့ ဆေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မှားယွင်းနေတာမျိုး မရှိဘူး … ရုတ်တရက် သွေးဆောင့်တိုးလာတာကြောင့်ပဲ ဖြစ်မယ် … ငါတို့တွေ အစကတည်းကနေ မှားယွင်းနေခဲ့ကြတာပဲ ….”</p> <p>“ အင်း … ငါတို့တွေ အစကတည်းကနေ မှားယွင်းပြီး စုံစမ်းနေခဲ့မိကြတာပဲ …. မဟုတ်ရင် ဒီလောက်အချိန်များပြီး ပုပ်သွားစရာ အကြောင်း မရှိဘူး ….”</p> <p>လင်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ ဒါဆို မာတဲ့ဟုန်ရဲ့ အမှုကို ပိတ်လို့ ရလောက်ပြီ … လက်ရှိတာဝန်က ဒရိုင်ဘာကို ရှာဖို့နဲ့ သူ့ကို တရားစီရင်ပေးပြီး ကပ္ပတိန်လီအတွက် တရားမျှတမှု ပြန်လည်ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ပဲ ….”</p> <p>“ အင်း … အစ်ကိုလီကို ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်အောင် လုပ်သွားတဲ့လူက ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ … ငါ ဒင်းတို့ကို လုံးဝ အလွှတ်မပေးဘူး …”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save