Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၈၁)</h2> <h2 style="text-align:center">ရူးသွပ်စွဲလမ်းမှု</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>“ ကူညီပေးရအောင် စခန်းပြန်ပြီး အင်အားတစ်ချို့ စုဆောင်းလိုက်မယ်လေ … အားလုံး ဝိုင်းရှာကြမယ်ဆိုရင် မြန်တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ….”</p> <p>“ မလိုဘူး .. ငါတို့ သဲလွန်စ ရှာတွေ့ထားပြီးပြီ …”</p> <p>“ သဲလွန်စ ရှာတွေ့ထားပြီ ဟုတ်လား ….” လင်းဟန်၏ မျက်နှာထက်တွင် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာတို့ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ တိုက်မောင်းပြေးသွားတဲ့ ဒရိုင်ဘာက ကားကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တယ် … ဒါပေမယ့် ကားကိုတော့ မီးရှို့သွားခဲ့တယ် … အခု သွားပြီး တစ်ချက် ကြည့်တော့မလို့ ….”</p> <p>“ ကျွန်မလည်း လိုက်ခဲ့မယ် …” လင်းဟန် စဉ်းစားခြင်းပင် မရှိဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“ သွားစို့ ….”</p> <p>နှစ်ယောက်က ဆေးရုံထဲကနေ အတူထွက်လာခဲ့ပြီး လင်းရီ၏ ကားထဲသို့ ဝင်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဆင်ခြေဖုံးဘက်ခြမ်းသို့ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p>လင်းရီက ကားကို အမြန်မောင်းသဖြင့် နာရီဝက်အတွင်းမှာပဲ ဆင်ခြေဖုံးဧရိယာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အနီးနားတစ်ဝိုက်တွင် မည်သူကမျှ ရှိမနေချေ။ ရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင်လည်း မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်နေရသလောက်က အဝေးပြေးလမ်းမကြီး ဖြစ်၏။</p> <p>သူတို့တို့ နောက်ထပ် တစ်နာရီလောက် မောင်းနှင်ပြီး နောက်ဆုံး၌ လင်းရီ ကားကို ထိုးရပ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းဟန် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။ လူသူ အရိပ်အယောင်ဟူ၍ ခွေးတစ်ကောင်ကြောင်တစ်မြီးသော်မျှ မမြင်ရ။ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ယာဉ်တို့ကလည်း အင်မတန် နည်းပါးပြီး လောကကြီး တစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်တိတ်ဆိတ်နေသယောင် ထင်ရသည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ဒီနေရာက ဒရိုင်ဘာ ကားကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့တဲ့ နေရာလား … ဟုတ်တော့ မဟုတ်သေးဘူး ထင်တယ်နော်….”</p> <p>“ ငါတို့ မကြာခင် ရောက်တော့မှာ … ဒါပေမယ့် မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးချင်တာလေး တစ်ခုရှိတာကို အခုမှ သတိရမိလို့ ….”</p> <p>“ အမှုအကြောင်း ပြောမလို့လား …”</p> <p>“ အမ်ဟမ့် … ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့ ….”</p> <p>လင်းဟန် လင်းရီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ရှင် ကျွန်မအပေါ် အဲ့အတွေးတွေတော့ ရှိနေတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား … ကျွန်မက ရှင်ကြိုက်တတ်တဲ့ ပုံစံမျိုးမှ မဟုတ်တာ ….”</p> <p>လင်းရီ ခွန်းတုံ့ပြန် ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့အကြောင်း ပြောကြတာပေါ့ ….”</p> <p>ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဟူသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းဟန်၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်အောင် မြန်ဆန်လာပြီး စိတ်ခံစားချက်တို့ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် သူမကိုယ်သူမ ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းချုပ်ထားခဲ့၏။ ဤသည်က သူမ၏ အခွင့်အရေး ဖြစ်နေနိုင်သည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်းက ဘာပြောချင်တာ … နောက်တစ်ကြိမ် လူရွေးပွဲ ရှိလို့လား … ဒါဆိုရင်တော့ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်မဘက်က သေချာလေး ပြင်ဆင်ထားရတော့မှာပဲ ….”</p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို တသသ ဖြစ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p>“ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့က မင်းအတွက် ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်မျိုး ရှိလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ် …”</p> <p>“ အရာအားလုံးပဲ ….”</p> <p>လင်းဟန် လေးနက်ပြတ်သားသည့် လေသံဖြင့် ပြောဆိုလာခဲ့၏။</p> <p>“ တခြားအရာရော မရှိတော့ဘူးလား … ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့အပြင် လောကကြီးထဲမှာ တပ်မက်လောက်စရာ အခြားအရာတွေ မရှိတော့ဘူးလား ….”</p> <p>“ မရှိဘူး ….” လင်းဟန်က ခါးသီးမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ဆံပင်ကို ပင့်သပ်လိုက်ပြီး ပြောလာခဲ့သည်။ “ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဆိုတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ဘဝတစ်သက်တာ ရည်မှန်းချက်ပဲ … လူက မသေသေးသရွေ့ ဘယ်တော့မှ အရှုံးပေးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး ….”</p> <p> “ စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိတာက ကောင်းတယ် … ဒါပေမယ့် အင်မတန် စွဲလမ်းရူးသွပ်လာမယ်ဆိုရင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ် …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ မင်း မိသားစုထဲမှာ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ဖူးတဲ့လူ ရှိတယ်မဟုတ်ဘူးလား … သူမင်းကို အကြံဉာဏ်မပေးဖူးဘူးလား ….”</p> <p>လင်းဟန် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။</p> <p>“  ငယ်ငယ်တုန်းက သူတို့တွေ ကျွန်မကို ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲ သိပ်ပြီးမှ ဝင်စေချင်ကြတယ် … ဘာလို့ဆို လင်းမိသားစု အောင်မြင်နိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း ဖြစ်နေလို့ပဲ … ပြီးတော့ ကျွန်မကလည်း အမြဲတမ်း ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ် ကြီးတယ် … အကောင်းဆုံးဆိုတဲ့အရာကိုမှ လိုချင်တတ်တဲ့စိတ်ရှိတယ် … ဒီတော့ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ရောက်ဖို့က ကျွန်မရဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းကတည်းက ကလေးဘဝရည်မှန်းချက် ဖြစ်ခဲ့တာ ….”</p> <p>လင်းဟန် သူမကိုယ်သူမ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>“ အမှန်အတိုင်း ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အတော်လေး ဟုတ်လှပြီ ထင်နေခဲ့တာ … လူရွေးပွဲ ဝင်မပြိုင်ခင်တုန်းကတောင် ကိုယ့်ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးပေါ့ … ကိုယ့်ဘက်က ပုံမှန်လေး စွမ်းဆောင်ပြနေသရွေ့ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူး … အသင်းတစ် အဖွဲ့ဝင် ဆိုရင်တောင်မှပေါ့ ….”</p> <p>“ လူရွေးပွဲရောက်တော့မှပဲ တစ်တောင်ထက် တစ်တောင်က ပိုမြင့်တယ်ဆိုတဲ့ စကားအဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သဘောပေါက်လိုက်နိုင်တော့တယ် … ငြင်းခံလိုက်ရတဲ့ အဲ့ဒီရက်တွေတုန်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဒီလောကကြီးထဲ ဘယ်လိုဖြတ်သန်းရမလဲတောင် မသိတော့တဲ့ အထိပဲ ….”</p> <p>“ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ငါ နားလည်တယ် … မဟုတ်ရင် မာနကြီးတဲ့ မင်းလိုလူက ငါ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးနည်းလမ်းတွေကို အောက်ကျခံပြီး လာမေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး…” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ဒါပေမယ့် အခု မင်းပုံစံကြည့်ရတာ လက်မလျှော့ချင်သေးတဲ့ပုံပဲ …”</p> <p>“ ဟုတ်တယ် … ကျွန်မ အရှုံးမပေးသေးဘူး … အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်မမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခု ရှိနေသေးတယ် … နောက်တစ်ကြိမ် လူရွေးပွဲကျရင် အခွင့်အရေးကို ကျိန်းသေပေါက် ဆုပ်ကိုင်သွားမှာ …”</p> <p>စကားဆုံးအောင် ပြောပြီးနောက် သူမက လင်းရီကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … အချင်းချင်းတွေကို အရိပ်အမြွက်လေး ဘာလေး မပြောပြချင်ဘူးလား … လူရွေးပွဲက ဘယ်အချိန်လောက် ဖြစ်မှာလဲတဲ့ဟင် …”</p> <p>“ လာမယ့်နောက်နှစ်လောက်မှာ … လူ သုံးယောက် ခေါ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ် … ဆိုတော့ အပြိုင်အဆိုင်ကလည်း ပိုပြီးတောင် ကြမ်းလာဦးမယ် …”</p> <p>လင်းဟန် စိတ်သက်သာရစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။</p> <p>“ ပြဿနာ မရှိဘူး … ဟော့ဒီက ယုံကြည်ချက် အပြည့် ရှိပြီးသား ….”</p> <p>“ တကယ်တမ်းပြောရရင် မင်းရဲ့ လယ်ဗယ်ကလည်း မဆိုးပါဘူး … တကယ်လို့ နည်းနည်းလေးသာ ကံကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် အရင်တစ်ခေါက်ကတည်းက တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်လို့ရနေပြီ ….”</p> <p>လင်းဟန်၏ မျက်လုံးတို့ အရောင်လက်လာခဲ့ပြီး လင်းရီအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ ဒီတော့ ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အသိအမှတ်ပြုတယ်ပေါ့ ….”</p> <p>“ အင်း ….”</p> <p>လင်းရီ၏ ပြောသံကိုကြားတော့ လင်းဟန် အပျော်လွန်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းရီ၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိသည်က သူမအတွက် အံ့ဖွယ် ကိစ္စရပ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>“ ဒီမှာ … ရော့ ယူလိုက် …”</p> <p>လင်းရီက သူ့ အိတ်ကပ်ထဲကနေ အလယ်တွင် ရွှေရောင် ဓားတစ်စင်းပုံစံနှင့် လက်မောင်းတံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လင်းရီ ကမ်းပေးလာသည့် လက်မောင်းတံဆိပ်ကို မြင်တော့ လင်းဟန် ကြက်သေသေသွားခဲ့ပြီး သူမ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာသည်။</p> <p>“ ဒါ … ဒါ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေမှာပဲ ရှိတဲ့ တံဆိပ်မဟုတ်လား ….”</p> <p>“ အင်း … ဒီနေ့ကစပြီးတော့ မင်းက ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့အသင်းဝင်ပဲ … အသင်းတစ် အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးကိုယ်စား မင်းကို ကြိုဆိုပေးမယ်….”</p> <p>လင်းဟန် ထိုင်ခုံနေရာတွင် အေးခဲနေမိ၏။ လက်ရှိ အခိုက်အတန့်က သူမအတွက် အိပ်မက်ပမာ မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သည့် အိပ်ပျက်ညများ၌ သူမ အတမ်းတဆုံး၊ အိပ်မက်မက်ခဲ့ရဆုံးသော အရာက သတိပေးခြင်း မရှိပါဘဲ လက်ရှိ အခိုက်အတန့်တွင် အကောင်အထည်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ … အစစ်အမှန် မဟုတ်သည့်နှယ် ခံစားနေရသည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ရှင် ရုတ်တရက်ကြီး ဘာဖြစ်တာလဲ …” လင်းဟန် လေးနက်တည်ကြည်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>“ တကယ်လို့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ ဒီတံဆိပ်ကို လက်မခံနိုင်ဘူး … ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန် ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းနဲ့ပဲ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တယ် …”</p> <p>“ ငါ့အတွက်တော့ အသင်းတစ်က တခြားလူတွေနဲ့ ကွဲပြားတယ် … ဒါပေမယ့် တစ်ကိုယ်တော် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအရဆိုရင် ငါတို့လူတွေက တခြားအသင်းက လူတွေလောက်တောင် မတော်တာတွေ ရှိတယ် … ဒါပေမယ့် တိုက်ပွဲ မြေပြင်ဆိုတာ အချိန်နဲ့အမျှ ပြောင်းလဲနေတာ … အင်အားရှိနေရုံနဲ့ ပြဿနာအကုန်လုံးကို ဖြေရှင်းပြီးသား မဖြစ်နိုင်ဘူး … မင်းရဲ့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်းနဲ့ မဆုတ်မနစ် ကြိုးပမ်းမှု အတော်လေးကို မြင်ရဲခဲတဲ့ အရာပဲ … ငါတို့အသင်းတစ်ကလည်း စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်တဲ့လူစားမျိုးကို လိုအပ်နေတာနဲ့ ကွက်တိပဲ … ခြုံငုံပြီးပြောရရင် ငါ့ကို အတော်လေး ကျေနပ်စေတယ် … ဒါကြောင့်မို့လည်း မင်းကို အသင်းထဲ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲ …”</p> <p>လင်းရီ၏ အသံက ပျော့ပျောင်းညင်သာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြောနေသယောင် ထင်နေရသည်။</p> <p>“ အချင်းချင်းမို့ အခွင့်အရေးပေးတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ရှက်ဖို့ မလိုဘူး … ငါ့မှာလည်း ခွဲတမ်းရှိတယ် … တစ်ခုတည်းဆိုပေမယ့် မင်းနဲ့ သင့်လျော်တယ် …”</p> <p>ဤသည်ကိုကြားတော့ လင်းဟန်၏ စိတ်ခံစားချက်တို့က အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>“ ဒါပေမယ့် အသင်းတစ်က ရှင်တို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ အမှတ်သညာ တစ်ခုဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ် … ကျွန်မက တကယ်ပဲ အရည်အချင်းပြည့်မီတာရော ဟုတ်လို့လား ….”</p> <p>“ ဒါပေါ့ …” လင်းရီ ပြောလိုက်ပြီး “ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဆိုတာ အထူးနေရာတစ်ခုပဲ … သေဖို့အတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်ရင် ဝင်ဖို့မလိုဘူး … မင်းရဲ့ စိတ်ဓာတ်သန်မာမှုနဲ့ဆိုရင် တခြား ဘာပြောစရာ လိုနေဦးမှာ … “</p> <p>အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>လင်းဟန် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ ခေါင်းဆောင်လင်း … တကယ်လို့ တစ်နေ့ မစ်ရှင် တစ်ခုခု လုပ်ရင်း သေမှာ သေချာနေတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်လာရရင် ရှင် ဘာလုပ်ဖို့ ရွေးချယ်မလဲ ….”</p> <p>“ ငါကတော့ လက်လျှော့ဖို့ပဲ ရွေးချယ်မှာ …. သေမှာ သေချာနေတဲ့ မစ်ရှင်တစ်ခုကို ငါ့ အသင်းဝင်တွေရဲ့ အသက်နဲ့ လောင်းကြေးထပ်ပြီး မကစားခိုင်းနိုင်ဘူး ….”</p> <p>“ ဒါပေမယ့် မစ်ရှင်အတွင်း တခြားဘက်က ခြုံခိုတိုက်ခိုက်လာလို့ ပြန် မတိုက်ခိုက်နိုင်ရင်ကော …”</p> <p>“ တကယ်လို့ အဲ့လို ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် …..”</p> <p>လင်းရီ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး သူ့အကြည့်က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ အဝေးပြေးလမ်းမသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“ အဲ့လိုဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ … သူတို့ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်မယ် … ရန်သူတွေလက်ထဲမှာတော့ ကျရှုံးခွင့် မပေးနိုင်ဘူး …”</p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လင်းရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ တကယ်လို့ တစ်နေ့ … သူတို့က ခွင့်လွှတ်လို့ မရနိုင်တဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့ကို ငါ့လက်နဲ့ အဆုံးသတ်ပေးဦးမှာပဲ … အသင်းတစ်ရဲ့လူတွေကို ငါ့လက်နဲ့ပဲ အဆုံးသတ်ပေးသင့်တယ် ….”</p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းရီသည် အနက်ရောင် ဓားမြောင်တစ်ချောင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆွဲထုတ်၍ လင်းဟန်၏ လည်ပင်းပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save