Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၈၂)</h2> <h2 style="text-align:center">သူမကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အေးစက်သည့် ဓားမြောင်က ကျောချမ်းဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်ကို သယ်ဆောင်နေပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို လင်းဟန်၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားခဲ့၏။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း ….”</p> <p>လင်းဟန်၏ အသံက တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည်လည်း စက္ကူတစ်ရွက်နှယ် ဖြူလျော်နေသည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် သူမ၏ လက်ကတော့ လင်းရီ သူမအား ပေးထားသည့် လက်မောင်းတံဆိပ်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားနေမိသည်။</p> <p>“ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာပြီးမှတော့ တခြားဟာတွေ ပြောနေလို့လည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူး ….”</p> <p>ကားက အသံအတိ တိတ်ကျသွားခဲ့ပြီး… လင်းရီ၏ မျက်နှာထက်တွင် မည်သို့သော အမူအရာကိုမျှ မြင်တွေ့နေရခြင်း မရှိပေ။</p> <p>လင်းဟန်၏ လက်က လက်မောင်းတံဆိပ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>“ ကျွန်မ … ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ….”</p> <p>မျက်ရည်စီးကြောင်းနှစ်ခုက လင်းဟန်၏ ပါးထက်မှ စီးကျလာခဲ့ပြီး ပေါင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် အလှပဆုံး လင်းလက်ပြနေသည့် မီးရှူးမီးပန်းများနှယ် …</p> <p>တဒင်္ဂမျှ ကြာသည်ဆိုသော်လည်း သူ့အတတ်နိုင်ဆုံးတော့ လှပသွားခဲ့၏။</p> <p>“ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ အသင်းတစ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ … မင်း ဘက်က အားလုံး ပြောပြပေးနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ် …”</p> <p>ပြောပြီးနောက် လင်းရီက ဓားမြောင်ကို ပြန်ရုတ်သိမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းဟန် ခေါင်းငုံ့ချလိုက်၏။ မျက်ရည်တို့က ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျဆင်းနေလျက်ပင်။</p> <p>“ လူရွေးပွဲ ကျပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ပြန်လာခဲ့တယ် … ပြီးတော့ မိသားစုနဲ့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတယ် … တကယ်လို့ ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့က နောက်တစ်နှစ် ၊ နှစ်နှစ်နေလို့ လူရွေးပွဲ ထပ်လုပ်ဦးမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မရဲ့ လက်ရှိ အစွမ်းအစနဲ့တော့ ဖြစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ….”</p> <p>“ တကယ်လို့ ထင်မှတ်မထားတာတွေ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ကြိုးစားလို့တောင် ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲ မဝင်နိုင်တာမျိုး ဖြစ်သွားနိုင်တယ် ….”</p> <p>လင်းဟန်က သူမ၏ မျက်ရည်များကို တိတ်တဆိတ် ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံသည်လည်း ဆို့နင့်နေသည်။</p> <p>“ အဲ့ဒီနောက်မှာ ကျွန်မ အဘိုးက E အဆင့် ဗီဇဆေးရည် ရောင်းတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုနဲ့ ချိတ်ဆက်မိပြီး ကျွန်မတို့တွေ အပေးအယူ လုပ်ခဲ့ကြတယ် ….”</p> <p>“ မင်း ဆေးရည်ဝယ်ခဲ့တဲ့ အဖွဲ့အစည်းကို ဟုန်မန်လို့ ခေါ်တယ် … ဟောင်ကောင်ကပဲ .. ငါသူတို့ကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ပြီးသွားပြီ ….” လင်းရီ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ မင်း အဲ့ဒီ ဆေးရည်ကြည်ကို ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်သုံးပြီး ဝယ်ခဲ့လဲပဲ သိချင်တာ … လင်းမိသားစုက နွမ်းပါးမနေဘူး … ဒါပေမယ့် အဲ့တာက သာမန်လူတွေရဲ့ အမြင်မှာပဲ ….”</p> <p>“ ကျွန်မတို့ဘက်က ဆယ်သန်းပေးခဲ့တယ် … ဒါပေမယ့် သူတို့က မလိုချင်ဘူး … အဲ့ဒီအစား ကျွန်မကို သူတို့အတွက် တစ်ခုခု လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာတယ် ….”</p> <p>“ မာတဲ့ဟုန်ကို သတ်ပေးဖို့ပေါ့ ဟုတ်လား ….”</p> <p>“ အင်း ….” လင်းဟန် ပြောလိုက်ပြီး “ တကယ်လို့ ကျွန်မက သဘောမတူဘူးဆိုရင် အပေးအယူကို ရုပ်သိမ်းလိုက်လို့ရတယ် …. ကျွန်မလည်း အခွင့်အရေးကို ဆုံးရှုံးသွားရမယ် … အဲ့လိုဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မတစ်သက်လုံး ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲ ဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ….”</p> <p>“ ဆိုတော့ အဲ့လိုကိုး ….”</p> <p>လင်းရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ယခု အချိန်၌ သူ့စိတ်ခံစားချက်များက ဖော်မပြတတ်လောက်အောင် ရှုပ်ထွေးနေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။</p> <p>လင်းဟန်သည်လည်း အမှန်တကယ် သနားဖို့ ကောင်းသူ တစ်ဦဂပင်။</p> <p>“ အသင်းခေါင်းဆောင် ….”</p> <p>“ အင်း ….”</p> <p>“ ရှင် ဘယ်လိုမျိုး ရှာတွေ့သွားခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလို့ရမလား ….”</p> <p>“ ဒီရဲ့ ကားအက်စီးဒင့်ကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် တရားခံက မင်းပါဆိုတာကိုတောင် ငါ သတိပြုမိခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး …” လင်းရီ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p>“ အခင်း ဖြစ်တဲ့နေရာမှာ ရဲဘက်က မတူညီတဲ့ သွေးနမူနာ သုံးခုကို ရှာတွေ့ခဲ့တယ် … အစ်ကိုလီနဲ့ ဒရိုင်ဘာရဲ့ သွေးနမူနာမှာ ဘာထူးခြားတာမျိုးမှ မပြဘူး … ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ သွေးထဲမှာက ဆဲလ်တစ်မျိုး ပါဝင်မှုနှုန်းက အင်မတန်လေး မြင့်မားနေတယ် … အသင်းခေါင်းဆောင်နင်က အဲ့တာကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့သွားပြီး E အဆင့် ဆေးရည်ကြည်ကို သုတေသန လုပ်ထားတဲ့ ရလဒ်တွေနဲ့ သွားပြီး ကိုက်ညီနေတာကို တွေ့ရှိသွားခဲ့တယ် ….”</p> <p>“ နောက်ပြီး ငါ့အရင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကလည်း ငါ့ကို အရိပ်အမြွက်ပေးခဲ့တယ် … ဒီလို အမှုမျိုးတွေက ပုံမှန်ဆိုရင် တရားခံက ငါတို့နဲ့ နီးကပ်တဲ့လူတွေပဲ ဖြစ်လေ့ရှိကြတာ … ဖန့်ချိန် ကုန်သည်ကြီးများ အသင်း ကိစ္စ ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်ပိုင်းမှာ မင်း ဗိုက်နာနေခဲ့တယ် … အခု တွေးကြည့်တော့မှ မင်းက ဗိုက်နာနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဆေးရည်ကြည် ထိုးသွင်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ လက္ခဏာရပ်တွေကို ခံစားနေခဲ့ရတာပဲ … ငါ ပြောတာ မှန်တယ်မဟုတ်လား ….”</p> <p>“ အင်း … ဟုတ်တယ် …” လင်းဟန် အသံတိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ သူမကြည့်ရသည်မှာ အများအပြား ပိုမိုတည်ငြိမ်သွားခဲ့ဟန်ပင်။</p> <p>“ ပြီးတော့ မနေ့က ငါမင်းကို တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်း ရလဒ်ကလည်း မင်း ဒီကြားထဲမှာ ဆေးတွေကို လဲခဲ့သေးတယ်မလား ….”</p> <p>“ မဟုတ်မှလွဲရော ….”</p> <p>“ အင်း … အဲ့တာက ဆေးအတုပဲ ….” လင်းရီ သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ မာတဲ့ဟုန်သောက်ခဲ့တဲ့ ဆေးတွေက အတုတွေမှန်း ငါသိပြီးသား … ဟုန်မန်ဂိုဏ်းအောက်မှာ ရှိတဲ့ ဆေးဝါးစက်ရုံတစ်ခုက Betalek လိုမျိုး ဆေးဝါးအတုတွေကို ထုတ်လုပ်ခဲ့တယ် … မနေ့က ကိစ္စက မင်းကို စမ်းသပ်ဖို့အတွက်ပဲ .. ဒါပေမယ့် မင်းက ငါ့ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့တယ် ….”</p> <p>“ ပြီးတော့လည်း ဒီတစ်ချိန်လုံး မင်းက ကိုယ့်တာဝန်တွေကိုတောင် ပစ်ထားပြီး ငါ့နောက် တစ်ချိန်လုံးလိုက်ရင်း မာတဲ့ဟုန်အမှုကို စုံစမ်းနေတာကလည်း စုံစမ်းစစ်ဆေးတဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို နှောင့်ယှက်ဖို့နဲ့ ငါ့ကို လမ်းလွဲအောင် လုပ်ဖို့အတွက်ပဲ ဟုတ်တယ်မလား …”</p> <p>“ ပြီးတော့ မင်းက ဒီခု ကားအက်စီးဒင့်ကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့သေးတယ် … ဘာလို့ဆို အစ်ကိုလီရဲ့ စုံစမ်းမှုတွေက အမှန်တရားနဲ့ သိပ်ကို နီးကပ်နေပြီ … မင်းနဲ့ ဝမ်ကျားမေတို့ရဲ့ ပတ်သက်မှုကနေတစ်ဆင့် မာတဲ့ဟုန်ရဲ့ ဆေးကို ဖလှယ်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို သူ့နေရာနဲ့သူ ဖြစ်အောင် စီစဉ်ခဲ့တယ် …. ဘယ်သူကမှလည်း အမှန်တရားကို မသိရတော့ဘူး …”</p> <p>လင်းဟန် မည်သည်ကိုမျှ မဆိုချေ။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာလေးပင် ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>“ အသင်းခေါင်းဆောင် … ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ် ….”</p> <p>“ မင်း မှားယွင်းခဲ့တာ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး … အချိန်တွေကပဲ မှားယွင်းခဲ့တာ ….”</p> <p>“ ဒီမှာ ခဏလောက် နားလိုက် … အပြင်ဘက်က ရှုခင်းတွေ ကြည့်ရင်း ခေါင်းလေးဘာလေးနား … တစ်ချိန်လုံး စိတ်ပူပန်နေတာက လူကို နုန်းစေတယ် ….”</p> <p>ပြောရင်းဖြင့် လင်းရီ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>“ အသင်းခေါင်းဆောင် ….”</p> <p>“ ဘာလဲ ….”</p> <p>“ ကျွန်မ ရှင့်ကို တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ် ….”</p> <p>“ မေး ….”</p> <p>လက်ထဲရှိ လက်မောင်းတံဆိပ်ကို ကျစ်နေအောင် ဆုပ်ထားလျက် “ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလက်မောင်းတံဆိပ် ပေးခဲ့တာ ကျွန်မကို သနားလို့လား ….”</p> <p>“ ငါက နှလုံးသား နူးညံ့ကြင်နာတတ်တဲ့ကောင်မဟုတ်ဘူး … တကယ်လို့ မင်းက ငါ့စံနှုန်းတွေကို မမီဘူးဆိုရင် ဒီ လက်မောင်းတံဆိပ်နဲ့လည်း ထိုက်တန်မှာ မဟုတ်ဘူး ….” လင်းရီ စကားကို ခေတ္တရပ်တန့်ထားလိုက်ပြီး “ အတွေးလွန်မနေနဲ့ … အခုချိန်ကစပြီး မင်းက ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ … ဒီတော့ ဒီခုအခိုက်အတန့်လေးကိုပဲ ခံစားလိုက် …”</p> <p>လင်းဟန် ခေါင်းလှည့်လာ၍ လင်းရီအား ကြည့်လိုက်၏။ “ ကျွန်မရှေ့မှာ လမ်းမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိတယ် … ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အသင်းတစ်ကို သိက္ခာကျစေလိမ့်မယ် ….”</p> <p>လင်းရီ သူမ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p>“ မပူနဲ့ … ငါ့အသင်းသားတစ်ယောက်ကို အဲ့ဒီ နိမ့်ကျတဲ့ကောင်တွေရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ မသေစေရဘူး ….”</p> <p>“ ခဏလောက် အေးဆေးလေး နေလိုက်… ငါ မင်းကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး ….”</p> <p>လင်းရီ ကားတံခါးဖွင့်ပြီး လင်းဟန်ကို တစ်ဦးတည်း ချန်ထားရစ်လိုက်သည်။</p> <p>လင်းဟန်မှာ ခရီးသည်ထိုင်ခုံရှေ့ရှိ ဒက်ရှ်ဘုတ်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ရင်း ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးညည်းညူနေမိသည်။</p> <p>နောင်တရမှုလား …</p> <p>စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းလား …</p> <p>ဒေါသလား …</p> <p>အပြစ်ရှိစိတ်လား …</p> <p>ရောနှောရှုပ်ထွေးနေသည့် စိတ်ခံစားချက် စီးကြောင်းတစ်ခုက ပင်လယ်ထဲ စီးဝင်လာသည့် မြစ်တစ်စင်းနှယ် လင်းဟန်၏ အတွေးများအားလုံးကို တိုက်စားသယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ယခုအချိန်အခိုက်အတန့်၌ ကျဆင်းနေသည့် အနှီ မျက်ရည်တို့က မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုနေမှန်း သူမကိုယ်၌ပင် နားမလည်တော့ပါချေ။</p> <p>ဂျစ် ဂျစ် ဂျစ် …</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို စည်းချက်ကျသည့် လျှပ်စီးသံတစ်သံ ထွက်လာခဲ့ပြီး လင်းဟန် သူမ၏ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အတွေးများအားလုံး ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားခဲ့၏။</p> <p>ယင်းက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်းကို သူမ အတိအကျ သိနေခဲ့သည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် သူမ မကြောက်ရွံ့။ ဤအတိုင်း …</p> <p>ပြောဖို့မေ့နေခဲ့သည့် စကားလေးတစ်ခွန်းကို ပြန်ပြီး အမှတ်ရသွားရုံမျှပင် ….။</p> <p>ဝုန်း ….</p> <p>နားစည် ကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်သည့် ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ဖန်ကွဲစတို့က နေရာအနှံ့ ပျံ့ကျဲသွားခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီ၏ Lexus 570 သည် ချက်ချင်းဆိုသလို မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်သွားခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို  လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။</p> <p>လင်းဟန် ပြောလိုခဲ့သည့် စကားများ အတွက်ကတော့ …</p> <p>ထိုအတွက် နှုတ်က ပြောမထွက်နိုင်ခဲ့သလို လင်းရီသည်လည်း နားထောင်ဖို့ရာ အခွင့်အရေး မရှိခဲ့လိုက်ပေ။</p> <p>ဤကိစ္စ၏ သူ့အပေါ် အကျိုးသက်ရောက်မှုတို့ကတော့ ထင်မှတ်မထားနိုင်လောက်သည်ထိအောင် ပြင်းထန်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p>ကားက လင်းရီ၏နောက်ကျောဘက် မီတာငါးဆယ်ခန့်အကွာတွင် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့၏။</p> <p>လင်းရီနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှေ့တွင်၊ လော့ချီ ရှိနေပြီး အနက်ရောင် trench coat နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားသည်။</p> <p>လင်းရီ လင်းဟန်ကို ပေးခဲ့သည့် လက်မောင်းတံဆိပ်က သူမထံမှ ဖြစ်ပြီး ကားအောက်တွင် ဗုံးတစ်ခုကို လျှို့ဝှက်တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်ကလည်း သူမ လက်ချက်ပဲ ဖြစ်၏။</p> <p>ဟန်အမူအရာ အပြည့်နှင့် သွယ်လျလှပစွာ ရှိနေသည့် လော့ချီကို ကြည့်ရင်း လင်းရီ ခေါင်းခါယမ်းမိလိုက်ကာ ကမ္ဘာလောကကြီးက အတော်လေး မမျှတဟု စိတ်ထဲ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ခွန်အားအရဆိုပါက အသင်း တစ်ထဲတွင် လော့ချီက အင်အားအနည်းဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ရေးတို့ကလည်း ကပြက်ကချော်နှင့် စိတ်ပါမှသာ လုပ်လေ့ရှိ၏။</p> <p>သို့ပေမယ့် သူမတွင် ကျုံးဝေ့တပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အရည်အချင်း ရှိနေခဲ့ပြီး …. ထို့ထက်ပိုသည်က အသင်းတစ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင် … တစ်ဖက်တွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက လိုလားမက်မောခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကို လျစ်လျူရှု၍ ကြိုးပမ်းခဲ့သည့် လင်းဟန်မှာမူကား ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့နေသည့် အတားအဆီးကို မည်သို့မျှ မကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>ဘာကြောင့်လဲ …</p> <p>တကယ်လို့ သူမမှာသာ စွဲလမ်းရူးသွပ်မှုတွေ အဲ့လောက် အများကြီး မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် သူမရဲ့ အနာဂတ်ကရော တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ပြောင်းလဲသွားနိုင်လောက်လား …</p> <p>စွဲလမ်းရူးသွပ်မှု …</p> <p>ယင်းကား တကယ့်ကို အသွားနှစ်ဖက်ပါသည့် ဓားတစ်စင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>“ သွားကြစို့ …”</p> <p>လော့ချီအနားမှ ဖြတ်သန်းသွားပြီး လင်းရီ ထူးမခြားနားသည့် လေသံအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ တစ်ချက်လေးတောင် နောက်ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ဘူးလား ….”</p> <p>“ မလိုဘူး … သူ့ကို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုအပြည့်နဲ့ ထွက်သွားပါစေ …”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save