Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၈၃)</h2> <h2 style="text-align:center">ထိပ်တန်း နည်းပညာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>လင်းရီသည် လော့ချီ၏ ကားထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခရီးသည်ထိုင်ခုံသို့ ဝင်ထိုင်၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းအနောက်သို့ ခုထားပြီး ခေါင်းအုံးသဖွယ် ပြုလုပ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို စုံမှိတ်၍ စိတ်ထဲတွင် အနှီ မီးတောက်များအား ပြန်လည်မြင်ယောင်နေသည်။</p> <p>လော့ချီက သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်၏။ မည်သူ့ထံ ဖုန်းခေါ်ဆိုနေလဲဆိုတာကိုတော့ လင်းရီလည်း မသိပေ။</p> <p>သူမက ‘ လူခွဲလို့ရပြီ’ ဟု ပြောပြီး ကားထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်၏။</p> <p>လော့ချီ လင်းရီကို မျက်လုံးထောင့်ကပ်၍ တစ်ချက်ခိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လောင်ကျွမ်းနေသည့် မီးတောက်များအား နောက်ကြည့်မှန်မှတစ်ဆင့် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ကားထဲရှိနေသည့် အမျိုးသမီးကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ အင်မတန်လည်း လှ၏။ သူရဲကောင်းဆန်သည့် ကိုယ်ရှိန်ကိုယ်ဝါဖြင့် ရဲစခန်း၌ အလုပ်လုပ်သည့် ရဲဘော်တစ်ဦး ဖြစ်ဟန်ပင်။</p> <p>သို့ပေမယ့် ထိုအရာအားလုံးက သူမ သိသလောက်ပင်။</p> <p>သူမက ဤအတိုင်း … အဆိုပါ မိန်းကလေးက သူမရဲ့ ခေါင်းဆောင်အတွက် မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်များ ရှိနေမလဲဆိုတာကို သိချင်ရုံသပ်သပ်မျှပင်။</p> <p>အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက ဘယ်လို အရေးပါမှုတွေများ ရှိနေလို့လဲ …</p> <p>သူမ တကယ်ပဲ စဉ်းစားလို့ မပေါက်နိုင်ချေ။</p> <p>ကား စက်နှိုးသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး လော့ချီက ဆေးရုံဘက်ခြမ်းသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ လင်းရီစိတ်ထဲတွင် စနစ်၏ အသိပေးသံက ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>[မစ်ရှင် ပြီးမြောက်သွားပါပြီ။ ]</p> <p>[ဆုလဒ် : အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၅၀,၀၀၀ ]</p> <p>[အလုပ်ပြီးမြောက်နှုန်း : ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း ]</p> <p>[ဆုလဒ် : ဆဲလ်အာရုံခံနိုင်စွမ်း တိုးမြင့်ခြင်း ]</p> <p>လင်းရီ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p> “ ငါ တခြား မစ်ရှင်တစ်ခုကို လှုံ့ဆော်မိသွားခဲ့တာများလား …”</p> <p>သေချာကြည့်လိုက်တော့မှ မစ်ရှင်နာမည်က ‘ ကယ်တင်ခြင်း ‘ မစ်ရှင် ဖြစ်လို့နေလေသည်။</p> <p>“ ဟမ် … ကယ်တင်ခြင်း မစ်ရှင်က ပြီးသွားခဲ့ပြီပေါ့ ….”</p> <p>လင်းရီ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>တစ်လကျော်မျှ ကြာညောင်းခဲ့သည့် ဤမစ်ရှင်က လုံးဝ ထင်မှတ်မထားသည့် ဤသို့သော အခြေအနေအောက်တွင် ပြီးမြောက်သွားခဲ့၏။</p> <p>“ ဟက် …..”</p> <p>လင်းရီ သူ့ကိုယ်သူ ပြက်ရယ်ပြုသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>ဒီတော့ ကယ်တင်ခြင်းဆိုတာ ဒါကို ပြောတာကိုး …</p> <p>စနစ်၏ မစ်ရှင်အပေါ် လင်းရီ ဘယ်တုန်းကမျှ ယခုလောက်အထိ မုန်းတီးမိခြင်းမျိုး မဖြစ်ဖူးခဲ့ပေ။</p> <p>အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်မည်ဆိုပါက … သူ မစ်ရှင်ကိုပင် မပြီးမြောက်စေလိုပေ။</p> <p>တစ်နာရီ ကြာပြီးသည့်နောက် လင်းရီ ဆေးရုံသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ့တွင် ဘာမျှ လုပ်စရာမရှိသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေလည်း အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်၏။</p> <p>အကျင့်အလျောက် … လင်းရီ ICU သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး လီရှန်းဟွေ့ကို တစ်ချက် သွားရောက် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ အခြေအနေကတော့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် တိုးတက်လာနေသည်။</p> <p>ပြီးသည့်နောက် … အထက်လူကြီးနှင့် စကားပြော၍ လီရှန်းဟွေ့ကို ICU မှ ပြောင်းဖို့အတွက် စီစဉ်လိုက်သည်။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤနေရာက နေထိုင်လို့ ကောင်းသည့် နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။</p> <p>ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိသည့် လူတစ်ယောက်ပင် ICU ၌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ရှိမည်ဆိုပါက စိတ်ကျရောဂါများ ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p>စာရွက်စာတမ်း ကိစ္စများကို လျင်မြန်စွာ ကိုင်တွယ်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီး လီရှန်းဟွေ့လည်း အထူးလူနာခန်းထဲသို့ ပြောင်းရွေ့ခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ကျောက်ယွင်ဟူ၏ ကျန်းမာရေး အခြေအနေသည်လည်း တိုးတက်လာနေပြီး အရာအားလုံးက ကောင်းမွန်သည့် ဘက်ခြမ်းသို့ပဲ လမ်းစပြုနေလျက် ရှိသည်။</p> <p>ဆေးရုံတွင် မည်သည့်အရာတို့မျှ လုပ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် လင်းရီလည်း လီချူးဟန်ရှိသည့်နေရာသို့ ထွက်လာခဲ့ကာ သူမနှင့် စကားခေတ္တ ပြေဆိုလိုက်၏။ ထို့နောက် ချောင်ရန်အုပ်စုထံသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည့် အချိန်၌ မွန်းလွဲ သုံးနာရီကျော်နေပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကျီချင်းရန်က မျက်စင်းခတ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ မျက်လုံး မသက်သာဘူးလား …”</p> <p>ကျီချင်းရန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ နည်းနည်း ခြောက်နေလို့ … အခုတစ်လော အလုပ်နည်းနည်း များလို့ နေမယ် ….”</p> <p>နှစ်သစ်ကူးနေ့က ပြီးဆုံးသွားပြီ ဆိုသော်ငြားလည်း တရုတ်နှစ်သစ်ကူးက လျင်လျင်မြန်မြန်နှင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ အလုပ်များရမည့်အရာများစွာ ရှိနေသဖြင့် … လင်းရီသည်လည်း ကျီချင်းရန်၏ ယခုလိုပုံစံအား မြင်တွေ့ရသည်ကို နေသားကျနေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>“ ပင်ပန်းရင် ခဏနား … အဲ့လောက်ထိ အလုပ်ကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံမရှာလည်း ရပါတယ်ကွာ …”</p> <p>“ အရင် အလုပ်အချိန်ဇယားတွေကြောင့် အကျင့်ဖြစ်သွားလို့ နေမှာပါ … “ ကျီချင်းရန် မသိစိတ်အလျောက် ဆံပင်ကို ပင့်သပ်လိုက်ပြီး “ နင်ကရော ဒီနေ့ အစောကြီးပါလား … ဆေးရုံက ကိစ္စတွေရော ပြီးသွားပြီလား ….”</p> <p>လင်းရီ ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲလျောင်းရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ အကုန်ပြီးပြီ … အခု ရက်နည်းနည်းလောက်တော့ နားလို့ရပြီ …”</p> <p>ကျီချင်းရန် တစ်စုံတစ်ရာကို ပြောချင်ပါသော်လည်း လင်းရီ၏ နွမ်းနယ်ပုံရသည့် မျက်နှာသွင်ပြင်ကို မြင်တော့ သူမ၏ စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။ သူ့ကို နည်းနည်းလောက် နားခိုင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ စနစ်၏ အသိပေးသံက သူ့စိတ်ထဲ တစ်ဖန်မြည်ဟည်လာပြန်သည်။</p> <p>[ကျေးဇူးပြုပြီး သင့်ရဲ့ ဆုလဒ်ကို ၂၄ နာရီအတွင်း လက်ခံပေးပါ … ]</p> <p>စနစ်၏ သတိပေးသံကို ကြားတော့ လင်းရီလည်း သူ ဆုလဒ်များကို ယခုထိ လက်မခံရသေးကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ စိတ်ထဲ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။</p> <p>‘ လက်ခံမယ် …’</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလို လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲနေသည်အား ခံစားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဆဲလ်တစ်ခုချင်းစီတိုင်းက ပို၍ လှုပ်ရှားသက်ဝင်လာပြီး တဒုတ်ဒုတ် လှုပ်မြည်လာသလိုပင်။</p> <p>ဤဖြစ်စဉ်က အချိန် တစ်မိနစ်ကျော်မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>အားလုံး ပြီးစီးသွားသည့်အချိန်၌ လင်းရီသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲမှု တစ်ချို့ ပြုလုပ်ခံထားရသည့်နှယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့ပေမယ့် မည်သည့်အရာက‌ ပြောင်းလဲသွားသလဲဆိုတာကိုတော့ သူ အတိအကျ မပြောပြနိုင်ချေ။</p> <p>‘ စနစ် … ဒီရဲ့ ဆဲလ်အာရုံခံစားမှု တိုးမြင့်ခြင်းဆိုတဲ့ဟာက အတိအကျ ဘာကို ပြောချင်တာ … ဒါက ဘာလုပ်တဲ့ဟာလဲ ….’</p> <p>[ဆဲလ် အချင်းချင်းကြားမှာ နားလည်မှု စွမ်းအား တိုးမြင့်ပေးပြီး ပေါင်းစည်းနှုန်းကို သန်မာစေပါတယ် ]</p> <p>‘ ဟမ် …’</p> <p>စနစ်၏ ရှင်းပြမှုက လင်းရီကို လုံးလုံးလျားလျား ရှုပ်ထွေးသွားစေပြီး တစ်လုံးတစ်လေကိုမျှ နားမလည်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>‘ လူပိန်းနားလည်အောင် ရှင်းပြပေးလို့မရဘူးလား … ငါ့ရဲ့ သုံးစားမရတဲ့ဘွဲ့နဲ့ မင်းပြောတာတွေ တစ်လုံးမှ နားမလည်လို့ …’</p> <p>[ သီးခြားရပ်တည်နေတဲ့ ဆဲလ်တစ်ခုက ပိုပြီး သန်မာလေလေ ၊ ဆဲလ်တွေ အတူပေါင်းစည်းဖို့ ခက်ခဲလေလေ ဖြစ်တယ်။ သူတို့မှာ ရှိတဲ့ စွမ်းပကားကို အပြည့်အဝ အသုံးမချနိုင်ဘူး။ ]</p> <p>[ အခု စနစ်ရှင်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ဘက်ကို ဓားနဲ့ ထုတ်ချင်းပေါက်အောင် ထိုးနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆင်တစ်ကောင် ၊ ဒါမှမဟုတ် ကြံ့တစ်ကောင်ဆိုရင်တော့ မျိုးစိတ်ချင်း မတူကွဲပြားတဲ့အတွက်ကြောင့် အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ် … သက်ရှိတွေမှာ မတူညီတဲ့ ဆဲလ်အာရုံခံမှု စွမ်းအားအဆင့်တွေ ရှိကြပြီး မတူကွဲပြားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရလဒ်တွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတယ်။ ]</p> <p>ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် လင်းရီ သဘောတရားကိုတော့ ဆုပ်ဖမ်းမိလာသည်။</p> <p>‘ ဆိုတော့ ပြောရရင် ဆဲလ်တွေကြား နှီးနှောဆက်နွယ်မှု အင်အားက သန်မာမယ်ဆိုရင် အပေါ်ယံ အရေပြား ကာကွယ်မှုကလည်း ပိုပြီး သန်မာလာမယ် .. အဲ့လိုလား ….’</p> <p>[အဲ့လို နားလည်တယ်ဆိုလည်း မမှားပါဘူး ]</p> <p>လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ စိတ်ထဲ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။</p> <p>အနှစ်ချုပ်ရမည်ဆိုပါက သူ့ ခုခံကာနိုင်စွမ်းက ပို၍ သန်မာလာခြင်းပင်။</p> <p>ဆုလဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ မည်သည့်အရာတို့ကမျှ မှားယွင်းမနေသော်ငြားလည်း ၎င်း၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ပတ်သက်၍တော့ လင်းရီ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။</p> <p>ဤသည်က ဇီဝနယ်ပယ်ထဲ လက်ရှိ လူသားတို့၏ နည်းပညာဖြင့် စွမ်းဆောင်နိုင်ဖို့ရာပင် အတော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်ရမည့် အချင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည်မှာ သိသာသည်။ သို့ပေမယ့် နောင်အနာဂတ်တွင် မိမိတို့ ကမ္ဘာ့လူသားများလည်း ဤသို့ စွမ်းဆောင်လာနိုင်မလားဆိုတာကတော့ တခြား မွေးခွန်း တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>ဘာကြောင့်ဆိုတော့ လက်ရှိခေတ်က နည်းပညာ အပြိုင်အဆိုင် တိုးတက်အောင် ပြုလုပ်နေသည့် ခေတ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>‘ စနစ် … ဒီတစ်ခေါက် မင်းငါ့ကို ပေးလာခဲ့တဲ့ အရာကလည်း မင်းတို့ ခေတ်ကဥစ္စာပဲလား … ကာဗွန်အခြေပြု ချစ်ပ်ဒီဇိုင်းလိုမျိုးလေ ….’</p> <p>[ဟုတ်ပါတယ်။]</p> <p> </p> <p>လင်းရီ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ သူပဲ စိတ်ထင်နေ၍လားတော့မသိ။ သို့ပေမယ့် အနှီ သောက်ကျိုးနည်း စနစ်က အချိန်တိုင်းလိုလို သူ့ဘာသာ ပြောင်းလဲနေသလိုပင်။</p> <p>ဤသည်က မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုချင်နေမှန်း မသိသော်ငြားလည်း တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာတော့မည်ကိုတော့ သူ့စိတ်ထဲ အာရုံခံစားမိနေခဲ့သည်။</p> <p>မသက်မသာ ဖြစ်သည့် ခံစားချက်တစ်ခုက လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲသို့ စူးရှနစ်ဝင်သွားခဲ့၏။</p> <p>စနစ်၏ ဆုလဒ်ကို လက်ခံပြီးနောက် လင်းရီ စကေဘာကို ထုတ်ပြီး သူ့အရေအပြားကို ဓားဖျားထိပ်နှင့် တစ်ချက် ထိုးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>မည်သည်ကိုမျှ မခံစားရချေ။</p> <p>ဤသို့သော ပြောင်းလဲမှုက သူ့အား ရင်ဖိုစိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။</p> <p>ပုံမှန်ဆိုပါက သူသည် စီ- အဆင့် ဖြစ်လင့်ကစား … ထက်ရှသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုနှင့် ထိုးခြင်းခံရမည်ဆိုလျှင် ခံစားနိုင်စွမ်းတော့ ရှိရမည်။</p> <p>သို့သော် ယခု … မည်သို့မျှပင် မနေချေ။ ဤတစ်ခုတည်းနှင့် ဆုလဒ်က မည်မျှ အံ့ဩဘနန်း ဖြစ်ဖို့ကောင်းကြောင်းကို သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေပြီး ဖြစ်၏။</p> <p>လင်းရီ အားအနည်းငယ် စိုက်ထုတ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် ထိုးစိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ လူက အနည်းငယ် စူးရှသည့် ခံစားချက်မျိုးကို ရရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>ယခု မတိုင်မီဆိုပါက ထိုသို့သော ခွန်အားမျိုးဖြင့် ကျိန်းသေပေါက် သေးငယ်သည့် ပြတ်ရှရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။</p> <p>‘ စနစ် … တကယ်လို့ ဒါကတောင် အခြေခံ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်ဆိုရင် … ပိုပြီး မြင်တဲ့ အဆင့်တွေရလာခဲ့ရင် ငါက ဘာနဲ့မှ ထိုးဖောက်လို့ မရနိုင်တဲ့ လူသား ဖြစ်မသွားဘူးလား …’</p> <p>[ဟုတ်တယ်။ သူက အရေပြား သံချပ်ကာနဲ့ အတူတူပါပဲ စနစ်ရှင်။ ]</p> <p>‘ အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တဲ့ စနစ် … ငါမင်းကို တစ်ဝိုင်း အကြွေးတင်သွားပြီး မှတ်လိုက်တော့ ….’</p> <p>သက်တောင့်သက်သာ ရှိစွာ အညောင်းဆန့်လိုက်ရင်း လင်းရီ ဆိုဖာပေါ်က ထလိုက်သည်။</p> <p>ကျီချင်းရန် သူ့အား လှမ်းကြည့်လာခဲ့၏။</p> <p>“ အနားယူပြီးသွားပြီပေါ့ …”</p> <p>“ ကိုယ့်ဇနီးက အလုပ်ကြိုးစားနေတဲ့အချိန် ကိုယ်က ဆိုဖာပေါ်လဲပြီး ငါးဆာနယ်တစ်ကောင်လို ဘဝကို ဖြုန်းတီးနေတာက ဘယ်ကောင်းမှာ ဟုတ်တယ်မလား ….”</p> <p>ကျီချင်းရန် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မေးတစ်ဖက်ထောက်လျက် လင်းရီကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ အဲ့တော့ နင်က ဘာလုပ်ချင်လို့ ….”</p> <p>“ ဘဝကြီးကို ဖြုန်းတီးနေတာက အဓိပ္ပာယ်မရှိဘူး … ဖန်တီးကြစို့ ….”</p> <p>“ ဘဝကို ဖန်တီးမယ်ဟုတ်လား….”</p> <p>ကျီချင်းရန်ကို တုံ့ပြန်ရန် အခွင့်အရေးမပေးပါဘဲ လင်းရီသည် သူမ၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး ထိုင်ခုံမှ ပွေ့ချီလိုက်သည်။</p> <p>“ နင် … နင် ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ … ဒါ ရုံးခန်းထဲမှာလေ …”</p> <p>“ ရုံးခန်းဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လို့ …  ဘဝမှာ အချည်းနှီး နေထိုင်ရသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် …”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save