Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၂၈၅)</h2> <h2 style="text-align:center">မစ်ရှင်လုပ်ရတာက ဒိတ်လုပ်နေရသလိုပဲ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <h2 style="text-align:center"> </h2> <p> </p> <p>လင်းရီ လျင်လျင်မြန်မြန်ပဲ ရှင်းရှန်း ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p>စခန်း၏ အခြေအနေက ယခင်အတိုင်း တည်ရှိနေပြီး မည်သည့်အရာကမျှ ထူးထူးခြားခြား ပြောင်းလဲ မသွားသည့်ဟန်ပင်။</p> <p>လင်းရီ ရောက်လာသည်ကို မြင်တော့ ကျန်းဖန့်နှင့် ကျန်းဇီရှင်းတို့လည်း ရောက်လာခဲ့ပြီး လီရှန်းဟွေ့၏ အခြေအနေအကြောင်း မေးမြန်းကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် လူတိုင်းက ကိုယ်စီ အလုပ်ပြန်လုပ်ကြတော့၏။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့၏ ဒဏ်ရာကြောင့် လစ်လပ်နေသည့် သူ့ရာထူးနေရာကို ကျန်းဟွေ့က ခေတ္တယာယီ ဝင်ဖြည့်ထားပေး၏။ ကျန်းဟွေ့က ရုံးတွင် စီနီယာ အကျဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ယာယီ တာဝန်ယူထားမှုက ရုံးရှိ လူတိုင်းအတွက် လက်ခံစရာပင်။ ဤစီစဉ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ မည်သူကမျှ စောဒက မတက်ကြပေ။</p> <p>သို့ပေမယ့် လင်းရီ၏ အမြင်တွင်တော့ ကျန်းဟွေ့၏ ရာထူးနေရာက မြဲသွားပြီ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ လီရှန်းဟွေ့ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး ဤရာထူးနေရာတွင် ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်လိုလျှင်ပင် စိတ်အားသာ ရှိတော့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်တော့ချေ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရှေ့တန်း အလုပ်အကိုင်ဆိုသည်က မသက်သာချေ။</p> <p>အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းအရင်းတို့ကြောင့် လင်းရီသည် သူ၏ အဆက်အသွယ်များအား အသုံးပြု၍ လီရှန်းဟွေ့ကို ပိုမိုမြင့်မားသည့် ရာထူးတစ်နေရာသို့ ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>သူ့နောက်တွင် ရှာကျွေးရမည့် မိသားစုကလည်း ရှိနေပြီး အလုပ်ပြုတ်သွားလို့ကတော့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p>ဤအချင်းအရာများအပြင် လင်းရီ စနစ်၏ မစ်ရှင်အကြောင်းလည်း စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p>နောက်ဆုံး မစ်ရှင်အတွက် စနစ်ဘက်က မည်သို့သော သဲလွန်စကိုမျှ ပေးအပ်မလာသေးပေ။ သူ့ဘက်က လှုံ့ဆော်ပေးဖို့ လိုအပ်နေသည်။</p> <p>သို့ပေမယ့် တစ်မနက်ခင်းလုံး အလုပ်များနေသည့်တိုင် မည်သည့်အရာကမျှ ထူးခြားမလာသေးချေ။</p> <p>သို့သော်လည်းပဲ လင်းရီကတော့ ကျင့်သားရနေလေပြီ။ ယခင် မစ်ရှင်တွေတုန်းကလည်း မစ်ရှင် သိရဖို့ကို အချိန် အတော်လေး ယူခဲ့ရ၏။</p> <p>ထို့ပြင် … လင်းရီ အလျင်မလိုနေရသည့် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းအရင်းကတော့ ယခု အလုပ်အကိုင် ပြီးသွားသည်နှင့် သူသည် တာအိုရသေ့တစ်ပါး ဖြစ်လာမှာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>ဆိုလိုသည်က … သူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ရမည်။</p> <p>သူ တကယ်ပဲ ထိုသို့ မလုပ်ချင်ပေ။</p> <p>ချီးတဲ့မှပဲ   …</p> <p>မွန်းလွဲ သုံးနာရီ ရောက်တော့ လင်းရီ သူ့ အလုပ်များအားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ စနစ်၏ မစ်ရှင်ကို လှုံ့ဆော်ဖို့အတွက် သူ တော်တော်လေး အလုပ်ကြိုးစားခဲ့၏။</p> <p>သို့တိုင် မည်သည့်အရာကမျှ ထူးခြားမလာခဲ့သေးပေ။</p> <p>စခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် လင်းရီ ဆေးရုံသို့ ဦးတည်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကျောက်ယွင်ဟူ၏ အခြေအနေကလည်း အဆိုးရွားကြီး မဟုတ်တော့ဘဲ ရက် အနည်းငယ်ကြာသည်နှင့် ဆေးရုံဆင်း၍ ရနေလေပြီ။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့သည်လည်း အများအပြား ပိုမိုသက်သာလာပြီး သူ့လက်များကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရွေ့လျားနိုင်နေပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>သူ့ဘယ်ဘက်ခြေထောက် တစ်ဖက်တည်းကသာ မည်သည်ကိုမျှ မခံစားနိုင် ဖြစ်နေပြီး ထိုအတွက်ကတော့ ပြန်လည် ထူထောင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြုလုပ်ဖို့လိုသည်။</p> <p>လီရှန်းဟွေ့နှင့် စကားခေတ္တ ပြောဆိုပြီးနောက် လော့ချီထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့ပြီး ဟွမ်ရန်ပေါ် အကြောင်း အနည်းငယ် စုံစမ်းရမိထားပြီး သူနှင့် ဆွေးနွေးချင်သည်ဟု ဆိုလာခဲ့သည်။</p> <p>ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းရီ ကျီချင်းရန်ထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်ပြီး သူမကို ယနေ့ လာမကြိုပေးနိုင်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်ဘာကိုယ်ပဲ အိမ်ပြန်လိုက်ဖို့ရာ အသိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် လော့ချီပေးလာသည့် လိပ်စာအတိုင်း HCool ဆိုသည့် ကော်ဖီဆိုင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>“ ဘာလို့ ဒီနေရာကို ချိန်းလိုက်တာ ….”</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … ရှင် မျက်စောင်းထိုးက ဘားကို မြင်တယ်မလား ….”</p> <p>“ မြင်တယ်လေ … အွန်လိုင်းပေါ်မှာတောင် တွေ့ဖူးသေးတယ် … အတော်လေး နာမည်ကြီးတယ် ….”</p> <p>“ ကျွန်မ နေ့ခင်းပိုင်းတုန်းက နည်းနည်း တူးဆွဲခဲ့မိတာ အဲ့နေရာက လုံးဝ ကောင်းတဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး … လူပေါင်းစုံက အဲ့မှာ စီးပွားရေး လာလုပ်ကြတယ် … ဟွမ်ရန်ပေါ်က သူ မသေခင် အဲ့နေရာကို သွားနေကျပဲ …”</p> <p>“ အဲ့တော့ … အဲ့ဒါ အပြင် တခြား ဘာသိခဲ့သေးလဲ ….” လင်းရီ ကော်ဖီသောက်ရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ ဟွမ်ရန်ပေါ်မှာ လီကျားဝေလို့ ခေါ်တဲ့ ဘော်ဒါ တစ်ယောက် ရှိတယ် … သူက ဘားရဲ့ အဖျော်ဆရာ … ဟွမ်ရန်ပေါ်ရဲ့ ကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းဖို့ အတွက်ဆိုရင် လီကျားဝေကနေ တစ်ဆင့် သွားမှပဲ ရမှာ ….”</p> <p>“ ဒါဆိုလည်း တိုက်ရိုက်သွားလေ … ဘာလို့ ငါ့ကို လှမ်းခေါ်နေသေးလဲ … ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စမို့လို့လား ….”</p> <p>“ ကြိုတင် ကာကွယ်ထားတာ မမှားဘူးလေ ခေါင်းဆောင်ကလဲ ….” လော့ချီက သံပုရာရည်သောက်ရင်း ပြောလိုက်ပြီး “ ဘားပိုင်ရှင်ရဲ့ နာမည်က ဟော်ရှီရုံ … သူက ကျိုးဟိုင်မှာ နာမည် နည်းနည်း ရှိတယ် … သူ့မှာ သေနတ်တွေတောင် ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားမိတယ် … တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ဘက်က အင်အားသုံးလိုက်ရင် သေနတ်ပစ်ခတ်တာတွေ ဖြစ်လာမှာ စိုးလို့လေ … အဲ့တာကြောင့် လှမ်းခေါ်လိုက်တာ …”</p> <p>“ ဟက် ….”</p> <p>လင်းရီ တစ်ချက်ရယ်ရင်း နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ့ကော်ဖီခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။ “ ဘယ်သူက အဲ့လောက်တောင် သတ္တိကောင်းနေလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့ ….”</p> <p>နှစ်ယောက်သား ပိုက်ဆံရှင်းပြီး မျက်စောင်းထိုးရှိ ဘားသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p>အမှောင် အတိ မကျသေးသော်လည်း အတွင်းရှိ ဧည့်အရေအတွက်က အတော်လေး များပြားလွန်လှ၏။</p> <p>လာရောက်ကြသည့် အမျိုးသား ၊ အမျိုးသမီးတို့က အုတ်ရောရော၊ ကျောက်ရောရော ဆိုပေမယ့် မျက်စိပသာဒတော့ ရှိလှသည်။</p> <p>လင်းရီနှင့် လော့ချီတို့နှစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့မှုက ကြက်အုပ်စုအတွင်းရှိ ကြိုးကြာများကဲ့သို့ လူတိုင်း၏ အာရုံကို ဆွဲဆောင်မိနေသည်။</p> <p>သူတို့ အထဲကို လျှောက်လှမ်းဝင်လာသည်နှင့် ဝိတ်တာတစ်ဦးက လာရောက် နှုတ်ခွန်းဆက်သည်။</p> <p>“ လူကြီးမင်းတို့နှစ်ယောက် …. စားပွဲ ကြိုမှာထားတာများ ရှိလားခင်ဗျာ ….” ဝိတ်တာက သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်တော့ စိတ်အား ထက်သန်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p>“ ဒီတိုင်း ထွက်လာခဲ့တာ … ဘားမှာထိုင်ပြီးပဲ သောက်မယ် …”</p> <p>“ ဒါဆို ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်က လိုက်ခဲ့ပေးပါ ….”</p> <p>ဝိတ်တာက ဖိတ်မန္တကပြုသည့် လက်ဟန်အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတို့က မရည်ရွယ်ဘဲ လော့ချီ၏ ခြေထောက်များသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝိတ်တာ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လင်းရီတို့နှစ်ဦးလည်း ဘားသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး ကြုံရာပုလင်းတစ်ချို့မှာ၍ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ကြသည်။ လီကျားဝေကိုတော့ မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မမြင်မိသေးပေ။</p> <p>“ စောသေးလို့နေမှာ … အဲ့တာကြောင့် လီကျားဝေ ပေါ်မလာသေးတာ ဖြစ်မယ် …” ဘီယာကို တစ်ကျိုက်ငုံပြီးနောက် လော့ချီက ပြောလိုက်။</p> <p>“ မလောပါဘူး … အားနေမယ့်အတူတူ ဒီမှာထိုင်ရင်း အချိန်ခဏလောက် ဖြုန်းကြတာပေါ့ …”</p> <p>“ ကျွန်မလည်း အဲ့လို စဉ်းစားနေတာ ဟီးဟီး …” လော့ချီ ရွှင်ပြစွာ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p>“ အဲ့ အပျက်မ ရှောင်ပင်းကပဲ ခေါင်းဆောင်နဲ့ မစ်ရှင်တွေ ခဏခဏ သွားနေတာ … နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ အလှည့် ရောက်လာခဲ့ပြီ … ဒိတ်လုပ်တယ်ပဲ သဘောထားကြတာပေါ့ ….”</p> <p>လင်းရီ ရယ်လည်း ရယ်ချင်မိသလို အနည်းငယ်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေမိသည်။ “ ဆိုတော့ မင်းရဲ့ အကြံက ဒါပေါ့ ….”</p> <p>“ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်တဲ့လူ ဘယ်သူရှိလို့လဲ … ကျွန်မတို့က ရှင့်ကို မရနိုင်ဘူးဆိုပေမယ့် အိပ်မက်သေးသေးလေးတွေတော့ မက်လို့ ရပါသေးတယ် ဟုတ်တယ်မလား …”</p> <p>“ ဒါဆိုလည်း ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးလိုက်မယ်….”</p> <p>လင်းရီသည် လော့ချီနှင့် ခွက်ချင်းတိုက်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးမှာ သူတို့၏ ကိုယ်စီ သောက်စရာများအပေါ် နှစ်ခြိုက်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p>မကြာမီ ဘားအတွင်း၌ လူတို့ ပြည့်နှက်လာခဲ့ပြီး ဆူညံမှု လယ်ဗယ်ကလည်း မြင့်တက်လာသည်။</p> <p>သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးသည်လည်း ဘားတွင် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ရံဖန်ရံခါ လော့ချီထံသို့ အကြည့်ပို့နေကြသည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အကြည့်များကို ကျင့်သားရနေသဖြင့် လော့ချီမှာ ထွေထူးလုပ်၍ စိတ်ထဲထားမနေချေ။</p> <p>အမျိုးသားနှစ်ဦးက လော့ချီကို အစုံအဆန် ခဏလောက် သေချာကြည့်ပြီးနောက် သူတို့စကားဝိုင်းသို့ ပြန်သွားလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ အစ်ကိုရုံ ဒီရက်ပိုင်း စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးကွ … မနေ့က ငါ နှုတ်ဆက်တာတောင် ပြန်မဖြေဘူး …” ကတုံးနှင့် အမျိုးသားက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “ အခုရက်ပိုင်းတွေမှာ အစ်ကိုရုံကို သွားမနှောင့်ယှက်နဲ့ … သူ့အလုပ်ကိစ္စ အဆင်မပြေ ဖြစ်သွားတယ်လို့ ကြားတယ် … စိတ်အတော်လေး မကြည်ဘူး ဖြစ်နေတာ … တစ်ညတုန်းက လူတစ်ယောက် ဘားမှာ မူးရူးပြီး ပွက်လောရိုက်နေတာ အဲ့တာ အစ်ကိုရုံမြင်တော့ အဲ့ကောင်ရဲ့‌ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပြီး အမှိုက်ပုံးထဲ သွားပစ်ထားလိုက်တယ် … ပုံမှန်ဆို သူအဲ့လောက်ထိ မဆိုးဘူး ….”</p> <p>“ ငါတို့ကောင်တွေလည်း ဒီရက်ပိုင်း ဂရုစိုက်သင့်တယ် … တကယ်လို့ အစ်ကိုရုံ စိတ်ဆိုးသွားလို့ကတော့ ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူကမှ မပြောနိုင်ဘူး …..”</p> <p>“ ဘားထဲက လူတွေ ဒီရက်ပိုင်း အတော်လေး တိတ်နေတာကို သတိမထားမိဘူးလား … တစ်ကောင်မှ ပြဿနာ မရှာရဲကြတာ အဲ့တာကြောင့်လေ …”</p> <p>“ လာကွာ … သောက်ကြစို့ ….”</p> <p>ထိုအချိန်မှာပဲ အနက်ရောင် စွပ်ကျယ်နှင့် အဖြူရောင် ရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးက မလှမ်းမကမ်းမှနေ၍ လျှောက်လှမ်းလာသည်။</p> <p>သူ့ဘေးနားတွင် ဆံပင်အရှည်နှင့် ဆက်စီကျကျ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးက လက်ချင်း တွဲချိတ်လျက် ဘားအတွင်းသို့ ကြီးစိုးသည့် အရှိန်အော်ရာတို့ဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p>အချိန်တစ်ခုရောက်တော့ အမျိုးသားက အမျိုးသမီး၏ နားထဲသို့ တီးတိုးစကားတချို့ ပြောဆိုပြီးသည့်နောက် နှစ်ဦးက လမ်းခွဲလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>လူငယ် အနားသို့ ရောက်လာသည့်အခါ ကတုံးနှင့် အမျိုးသားက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ပြုံးလျက် နှုတ်ခွန်းဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“ ကျားဝေ … မင်းရောက်လာပြီပဲ ….”</p> <p>“ ကိစ္စလေးပြီးလို့ အောက်ဆင်းပြီး အခြေအနေ တစ်ချက် လာကြည့်တာ … အတော်လေး အသက်ဝင်နေတာပဲ ….”</p> <p>နှစ်ဘက် စကားစပြောသည်နှင့် လော့ချီက လင်းရီနားသို့ တီးတိုးပြောလာခဲ့သည်။</p> <p>“ ခေါင်းဆောင်လင်း … အဲ့တာ လီကျားဝေ ၊ ဟော်ရှီရုံနဲ့ တူတော်တယ် …”</p> <p> </p> <p style="text-align:center">စာစဉ် (၁၅၆) ပြီး၏။</p> <p style="text-align:center">***</p>


Save