Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်တွင် ဆိုင်းအင်၀င်ခြင်း၊</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အမှောင်ဘိုးဘေးအဆောင်သည် အမှောင်ခန်းမ၏ အဖိုးတန်ဆုံး ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ကြောင်းကို လူတိုင်း သိရှိထားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအခါ ဤမိန်းမပျိုလေးထံတွင် ၎င်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက တစ်ခုခုကို သက်သေပြနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမှောင်ခန်းမတွင် ဤမိန်းမပျိုလေး၏ အဆင့်အတန်းမှာ သေချာပေါက် မနိမ့်ကျနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒါ ဘိုးဘေးအဆောင် အစစ်မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက ကူးယူထားတဲ့ မဟာအမှောင်ရူန်းစာလုံးတစ်ခုပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမယ့် ဒီလောက် ပြီးပြည့်စုံနေတာဆိုတော့ အမှောင်ခန်းမက မိစ္ဆာအိုကြီးတချို့ လုပ်ပေးထားတာ ဖြစ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>... မကြာမီမှာပင် အမြင်စူးရှသူ အချို့က ဤအရာမှာ အစစ်အမှန် ဘိုးဘေးအဆောင် မဟုတ်ကြောင်းကို မှတ်မိသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကူးယူထားသော ရူန်းစာလုံးသည်ပင်လျှင် လင်းကျန်းကို ကိုင်တွယ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်း၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားစဉ် ချင်းတန်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာသောအမှောင်ရူန်းစာလုံးမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤအနက်ရောင် အလင်းတန်းများသည် လေထုထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသွင်အပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အရိပ်ကြီးထံမှ အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ခပ်ရေးရေး ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီး ပုံပေါ်လာပြီးနောက် မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များအောက်တွင် ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို ဆန့်တန်းကာ အနက်ရောင် တံစဉ်ကြီးကို လှမ်းကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်တံစဉ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးသည် ကောင်းကင်ယံတွင် မတ်မတ် ရပ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အသွင်အပြင်မှာ သေမင်းတမန် ဆင်းသက်လာသည့်အလား ဖြစ်နေပြီး အလွန်အမင်း ကြမ်းတမ်းသော လှိုင်းဂယက်များက ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖောက်ထွင်းပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အမှောင်တံစဉ်၊ ဝိညာဉ်ခုတ်ပိုင်းခြင်း...”</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ အနက်ရောင် တံစဉ်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧရာမ အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ၎င်း၏ လက်ထဲရှိ အနက်ရောင် တံစဉ်ကြီးက အဝေးမှနေ၍ လင်းကျန်းထံသို့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ကျမ်း၊ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ် ရွှေရောင်သံချပ်ကာ...”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမကို ဆက်လက်၍ အထင်မသေးရဲတော့ပေ။</p> <p>သိပ်သည်းလွန်းသော ယွမ်စွမ်းအင်များက သူ့ထံသို့ စုစည်းလာပြီး သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်၏ ဝိညာဉ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ပင် ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပသွားပြီး ထူထဲသော ရွှေရောင်သံချပ်ကာ တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေးကျပြီး နက်နဲလှသော ရူန်းစာလုံးများက ရွှေရောင် သံချပ်ကာပေါ်တွင် လင်းလက်နေပြီး ၎င်းထံမှ ထက်ရှပြီး လေးလံသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ချွင်...”</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် အရိပ်ကြီး ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သော တံစဉ်က ရွှေရောင် သံချပ်ကာကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားကြပြီး ပြင်ထန်လွန်းသော ယွမ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေဟာနယ်ကို တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပြတ်ရှရာ တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သွေးများ စီးကျလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်အောင် တွန်းပို့နိုင်ခဲ့တာ မင်းကတော်တော်လေး အားကောင်းတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ... ဒါပေမယ့် ဒါတွေ အဆုံးသတ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ၊ ဒီမှာတင် ရပ်လိုက်တော့...”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်း၏ မျက်နှာမှာ ရူးသွပ်နေပုံရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ အားလုံးက သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ပေါ်သို့ စုစည်းသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ကျမ်း၊ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်လက်ဝါး...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်က ရုတ်တရက် ဖောင်းပွလာပြီး ဧရာမ ရွှေရောင်လက်ဝါးကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြီး တစ်တောင်သဖွယ် လက်ဝါးကြီးက ကောင်းကင်ယံမှ ဖိချလာပြီး ချင်းတန်၏ သေးသွယ်သော ပုံရိပ်လေးကို ရွှေရောင် အလင်းတန်းများက လုံးဝ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုတည်းကပင် သာမန် နိဗ္ဗာန်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ပစ်လွှတ်လိုက်သော ဓားချီတစ်ခုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို အားကောင်းလွန်းတာပဲ... ဒါပေမယ့် ဒါက ငါ့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်နဲ့ အများကြီး ဝေးသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချင်းတန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မဟာယင် ရူန်းစာလုံး ကိုပင် အသုံးပြုရန် မလိုအပ်ဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝါးမျိုခြင်း စွမ်းအားတစ်ခုက သူမ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ဝါးမျိုခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ လှိုင်းတံပိုးများအလား စီးဝင်သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်၏ စွမ်းအားမှာလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုစွမ်းအားများက သူမ၏ ယင်ဒန်ကို ဖြတ်သန်းသွားကာ အနက်ရောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မိစ္ဆာချီများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာ အေးခဲသွားခဲ့ပြီး အနက်ရောင် ရေခဲမြေပြင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ ယင်ရှယွမ်စွမ်းအင်...”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ တိုက်ပွဲကို စောင့်ကြည့်နေသော ယွမ်ချန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ ဤအချိန်တွင် ချင်းတန်ကို ဝန်းရံနေသော ယင်ရှချီက သူ့ကို ကြီးမားလွန်းသော ဖိအားများ ခံစားရစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်က အနက်ရောင် တံစဉ်းကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် မိစ္ဆာချီများ အားလုံးက အနက်ရောင် တံစဉ်းကြီး အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး အမှောင် တံစဉ်းကြီး၏ အလင်းရောင်ကို ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး မှောင်မိုက်သွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>တံစဉ်းကြီးကို ခုတ်ပိုင်းချလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူမ၏ အရှေ့ရှိ နေရာလပ်မှာ ထူးဆန်းစွာ တွန့်လိမ်ကောက်ကွေးသွားပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ပေရာချီ မြင့်မားသော အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုက လေဟာနယ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် ယင်ရှအရှိန်အဝါ တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ လင်းကျန်းထံသို့ ဒေါသတကြီး ခုတ်ပိုင်းချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် အလင်းတန်းက ရွှေရောင် ဧရာမလက်ဝါးကြီးကို ခုတ်ပိုင်းဖြတ်သန်းသွားပြီး တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့၏။ ထူထဲသော လက်မောင်းကြီးမှာ အောက်မှ အထက်သို့ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ လက်မောင်း တစ်ခုလုံးမှာ သုံးစားမရအောင် ဖြစ်သွားပြီး ချင်းတန်၏ အနက်ရောင် မိစ္ဆာ တံစဉ်ကြီးဖြင့် အထက်အောက် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခြင်းကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းက ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချွင်...</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်က အနက်ရောင် တံစဉ်ကြီးကို လွှဲယမ်းလိုက်ရာ ကျယ်လောင်ပြတ်သားသော ချွင်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကွေးညွတ်ပြီး ထက်မြက်သော တံစဉ်းကြီးမှာ လင်းကျန်း၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>တံစဉ်ကြီး၏ ရေခဲသဖွယ် အေးစက်မှုက လင်းကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်သွားပြီး သူ့ကို ချက်ချင်းပင် အသိစိတ် ပြန်လည်ဝင်လာစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဓားသွားကို နင်ခံစားရလား... နင့်မှာ နောက်ဆုံး ပြောစရာ စကားများ ရှိသေးလား...”</p> <p> </p> <p>နတ်ဆိုးမလေး တစ်ပါးအလား ချင်းတန်၏ နူးညံ့ပြီး လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ဂုဏ်ယူနေသည့် အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာကာ သူမ၏ ကလေးဆန်ဆန် အသံလေးနှင့် လင်းကျန်းကို ကျီစယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း...” သူက ချင်းတန်ကို ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကြည့်နေပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သောင်းနှင့်ချီသော လူများမှာလည်း ဆွံ့အသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာကို သူတို့ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေခဲ့သည်... လူငယ်ဘုရင် သုံးပါးထဲမှ တစ်ပါးဖြစ်သော လူငယ်ဝိညာဉ်ဘုရင် လင်းကျန်းသည် ဤကဲ့သို့ အမည်မသိ မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျဆုံးသွားခဲ့ရသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်သေးပုံရသော်လည်း သူမသည် လူငယ်ဘုရင်သုံးပါးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှသာ ချန်ကွေ့က ဤမိန်းမပျိုလေးကို အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အကာအကွယ် ပေးနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူတို့ နားလည်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ချင်းတန်က အရွယ်ရောက်လာပြီပဲ...” လင်းတုန်က သူ၏ လည်ပင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမိန်းမပျိုလေးမှာ သူ၏ အနောက်တွင်သာ ကပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို အစ်ကိုကြီးလင်းတုန်ဟု ခေါ်ဆိုတတ်သော အမြဲတမ်း တွယ်ကပ်နေသည့် ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချန်ကွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ သူ၏ ညီမလေးမှာ အလွန် အားကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်လွန်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ညီမလေးသည်လည်း ဆရာမကြီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို မေ့သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ညီမလေး၏ စွမ်းအားအပြည့်အဝပင် မဟုတ်သေးချေ။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သူမ၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရပ်လိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အားကောင်းသော ယွမ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ သံဓားမှာ တုန်ခါမြည်ဟည်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဓားဖြင့် ချင်းတန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး “လင်းကျန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်...” ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် လဲ့ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျှပ်စီးများဖြင့် လှိုင်းထနေပြီး ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေလေသည်။ </p> <p>ဝိညာဉ်စစ်သူကြီး ခြောက်ဦး၏ မျက်နှာများမှာလည်း မှောင်မည်းနေပြီး သူတို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ ယွမ်ဂိုဏ်းတပည့်များ အားလုံးက အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလာကြကာ ကြီးမားလွန်းသော ယွမ်စွမ်းအင် လှိုင်းဂယက်များ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းရှုံးနိမ့်သွားပြီး သူ၏ အသက်မှာ ချင်းတန်၏ ဓားသွားအောက်တွင် ရောက်ရှိနေသဖြင့် သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“လှုပ်ရဲတဲ့သူ ဘယ်သူမဆို စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်က ယွမ်ဂိုဏ်းမှ လူအုပ်ကြီးကို အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ တံစဉ်းကြီးက ချွင်ခနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး လင်းကျန်း၏ ခေါင်းကို အချိန်မရွေး ဖြတ်ပစ်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူယွမ်၊ ချန်ကွေ့နှင့် လင်းတုန်တို့ လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး ချင်းတန်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။ တောင်ဂိုဏ်းမှ လူများကလည်း တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထားဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရတနာများကို ထုတ်ယူလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်... ညီမလေးက ငါတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ဘူးဆိုတာ အစ်ကိုသိပြီးသားပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ချင်းတန်၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ... အဓိကကတော့ သူက အရမ်း အားနည်းလွန်းနေလို့ပါ၊ ညီမလေး ဆက်တိုက်လို့ ရသေးတယ်လို့တောင် ခံစားရတယ်... အဲ့ဒီ ယွမ်ချန်းကလည်း ညီမလေးရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်လောက်ဘူး...” ချင်းတန်က ရယ်မောရင်း ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဓားသွားအောက်ရှိ လင်းကျန်းမှာ ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဒေါသကြောင့် သေမတတ် ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းကျန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အားလုံး သူနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံရလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက ဆက်လက်၍ တည်ငြိမ်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဒေါသများ မြင့်တက်လာခဲ့၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ဓားမှာလည်း အဆက်မပြတ် တုန်ခါမြည်ဟည်းနေလေသည်။ </p> <p>လဲ့ချန်နှင့် လင်းကျန်းတို့၏ အဆက်မပြတ် ပြင်းထန်သော ရှုံးနိမ့်မှုများက သူတို့ ယွမ်ဂိုဏ်း၏ လူငယ်ဘုရင်သုံးပါးကို ဟာသတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ဤအခြေအနေကို သူတစ်ယောက်တည်းကသာ ကယ်တင်နိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရမ်း ယုံကြည်မှု လွန်ကဲနေတာပဲ... သူနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံရမယ် ဟုတ်လား... မင်းကို မြေမြှုပ်ဖို့ ငါတို့က ပို့ပေးရမလား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နှုတ်ခမ်းရွဲ့ရာ ယွမ်ချန်းကို အရူးတစ်ယောက်အလား ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း ဘာကြောင့် ဤမျှ ယုံကြည်မှု ရှိနေရသနည်းဆိုသည်ကို သူသိထား၏... အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွမ်ချန်းထံတွင်လည်း လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p>သူသည် ဝိညာဉ်တံဆိပ် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save