Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်း၊ ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိ</h2> <h2 style="text-align: center;">သန့်စင်ယွမ်ရတနာ ဖန်ထျန်းကြေးဝါအိုးကြီး(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်...</p> <p> </p> <p>များပြားလှသော အချက်အလက်များကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝူယွမ်က ဤအားကောင်းသော သိုင်းပညာရပ်ကို သေချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အားကောင်းလွန်းတယ်...။ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင်ကို အားကောင်းလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ဤဓား သိုင်းပညာရပ်မှာ အမှန်တကယ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းက အသုံးပြုသူအပေါ် အတော်လေး ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားသိုင်းပညာရပ်၏ အသုံးပြုပုံ နည်းလမ်းအရ ၎င်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် စတေးပြီး စွမ်းအားများကို ရယူကာ ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဓားချက် ခုနစ်ချက်စလုံးကို ထုတ်လွှတ်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်နေနိုင်သေးမည်ဆိုပါက အသက်စွမ်းအင်နှင့် စွမ်းအားများ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာမည်သာမက သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ ဝင်စားခြင်းနှင့် အချိန်နိယာမကိုပင် ထိတွေ့ထားပြီးဖြစ်သော သိုင်းပညာရပ် တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီသိုင်းပညာရပ်က အသက်လု တိုက်ပွဲဝင်ရတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပဲ သုံးလို့ ရနိုင်မယ်...” ဝူယွမ်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ ၎င်းကို ပုံမှန်အချိန်များတွင် သေချာပေါက် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ... အသက်အန္တရာယ် အကျပ်အတည်း မရှိဘဲ ၎င်းကို ထုတ်လွှတ်၍ မရနိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်အန်တုခြင်း နတ်ဆိုးဓားချက် ခုနစ်ချက်၏ အချက်အလက်များကို ပြန်လည် လေ့လာပြီးနောက် ဝူယွမ်သည် လက်တွေ့ဘ၀သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်အတွင်းတွင် ဝူယွမ်အတွက် အန္တရာယ်များ ရှိနေသေးသဖြင့် သူ ပေါ့ဆနေ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ဤအနီရင့်ရောင် မြေပြင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော ချောက်ကမ်းပါးကြီးများနှင့် သေးငယ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေပြီး ထိုအရာများက စစ်ပွဲမှ ချန်ရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသားများပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြေပြင်ကို ဤမျှလောက် အမှတ်အသားများ ထင်ကျန်ရစ်စေခဲ့သည့် စစ်ပွဲမှာ မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့မည်ကို တွေးကြည့်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီရင့်ရောင် သဲများ၊ ကျိုးပဲ့နေသော လက်နက်များနှင့်... မြေပြင်မှာ သဲကန္တာရပျက်ကြီး တစ်ခုအလား ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်က ဤစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မှုများကို လွယ်ကူစွာပင် ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဝူယွမ်လျှောက်သွားနေစဉ် ကျက်သရေရှိလှသော ပူံရိပ်လေး တစ်ခုက သူ၏ အရှေ့မှနေ၍ ပြေးဝင်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ချစ်စရာကောင်းသော ချင်းတန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး ဝူယွမ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်မှာ ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားပြီး ဤနူးညံ့သော နွေးထွေးမှုလေးကို ကြိုဆိုရန် သူ၏ လက်မောင်းများကို ဆန့်တန်းတော့မည့် အချိန်လေးမှာပင် သူ၏ နီ၀မ်နယ်ပယ် အတွင်းရှိ ကစဉ်ကလျားသန္ဓေသားမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းတန်ကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ သူမ၏ အသွင်အပြင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အနီရင့်ရောင် မြူခိုးများဖြင့် ဖန်တီးထားသော ထင်ယောင်ထင်မှား မြင်ကွင်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး အနီရင့်ရောင် မြူခိုးများ အတွင်းမှ အေးစက်သော အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားကာ ဝူယွမ်ကို လုပ်ကြံရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘန်း...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ချင်းတန်၏ အနီရောင် အရိပ်လေးမှာ လွင့်စင်သွားခဲ့လေသည်။ မြေပြင်နှင့် ရိုက်မိသွားသောအခါ ၎င်းမှာ အမှုန့်ဖြစ်သွားပြီး အနီရင့်ရောင် မြူခိုးအစုအဝေး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မြေကြီးထဲသို့ တိုးဝင် ထွက်ပြေးသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ အလားတူပင် ညင်သာစွာ လျှောက်လာကာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့ပြန်၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းနောက် သူရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူ့ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ထူးဆန်းတဲ့ အစီအရင်ပဲ...” ဝူယွမ်က ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာ ဤနေရာရှိအစီအရင်က အလုပ်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူထံတွင် ကစဉ်ကလျားသန္ဓေသား ရှိနေလေသည်။ ရူန်းစာလုံးများအပေါ် အခြေခံထားသော မည်သည့်အစီအရင်မဆို သူ၏ မျက်စိကို လှည့်စားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“လင်ချင်းကျူ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော ပုံရိပ်လေး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကစဉ်ကလျားသန္ဓေသား၏ အကူအညီဖြင့် ကြည့်ရှုနေသော ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများပင်လျင် မည်သည့် ကွာခြားချက်ကိုမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူမကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် ပေါ်လာသော ကျက်သရေရှိလှသည့် ပုံရိပ်လေးမှာ ဝူယွမ်၏ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးက သူမထံသို့ ဆန့်တန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် လန့်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ကြာပန်းလေးများအလား ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် နက်နဲလှသော ခြေလှမ်းသိုင်းကွက်ကို အသုံးပြုကာ ရှောင်တိမ်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ...” လင်ချင်းကျူက ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ဖြေလိုက်၏။ “အစစ် ဟုတ်၊ မဟုတ် သိရအောင် စမ်းကြည့်တာလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ‘အဲ့ဒီ’ နေရာကို သွားကိုင်ရတာလဲ...” လင်ချင်းကျူက သူ့အောက်သူပြန်ကြည့်ရင်း စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်ကာ မျက်နှာလေး နီရဲလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“သိသာတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ စကားလုံး နှစ်လုံးကို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ အစစ်ပဲ...” သူက ရိုးရှင်းသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး ဝူယွမ်ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအစီအရင်က တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်... လူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ပုံရိပ်တွေ အများကြီး ဖန်တီးနိုင်တယ်...” ဝူယွမ်က နေရခက်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ပြောလိုက်၏။ “လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ထဲမှာ ရှေးကျပြီး နက်နဲတဲ့ အစီအရင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက အရာတော်တော်များများက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာတာ မဟုတ်ဘဲ စိတ်နှလုံးထဲကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာတွေပဲ၊ အစစ်အမှန်ရော၊ ထင်ယောင်ထင်မှားရောက... တကယ်ကို နက်ရှိုင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရှင့်ရဲ့ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင်ထားပြီး အာရုံစူးစိုက်ထား... ထင်ယောင်ထင်မှားပုံရိပ်တွေက တိုက်ခိုက်စရာမလိုဘဲ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်... ရှင် ဒီထင်ယောင်ထင်မှားပုံရိပ်တွေနဲ့ ဆုံရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ရှင် အရမ်း တွေးလွန်းနေလို့ ဖြစ်နိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ဝူယွမ်ကို မျက်လုံးလှန်ပြလိုက်လေသည်။ ဖြူစင်သော စိတ်နှလုံးမရှိသူ တစ်ယောက်သာ ဤမျှလောက် တွေးတောနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒီလိုလား... ငါက အရမ်း တွေးလွန်းနေလို့ ထင်ယောင်ထင်မှားပုံရိပ်တွေက ဆက်ရှိနေတာကိုး...” ဝူယွမ်က မတတ်သာဘဲ ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ထင်ယောင်ထင်မှားများကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း ဤထင်ယောင်ထင်မှားများက သူ၏ စိတ်နှလုံးမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အမျိုးသမီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝင်လာတဲ့သူတိုင်း အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေလောက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ တောင်ဂိုဏ်းမှ လူအများအပြားလည်း အစီအရင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသဖြင့် သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ အစီအရင်ကို မြန်မြန် ချိုးဖျက်ဖို့ လိုတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရှင် အစီအရင်ကို ချိုးဖျက်နိုင်လို့လား...” လင်ချင်းကျူက သူ့ကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ရလောက်ပါတယ်... တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ယုံကြည်ရင် ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရတယ်... ဒီမှာ ဆုံရတာလည်း ကံကြမ္မာ တစ်မျိုးပါပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ အချင်းချင်း မတွေ့ရသည်မှာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခင်ကလောက် လွတ်လပ်ပွင့်လင်းမှု မရှိတော့ပေ... သူတို့၏ ခံစားချက်များကို ပြန်လည် မီးမွှေးရန် လိုအပ်နေသေး၏။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက စကားမပြောသော်လည်း ဝူယွမ်နောက်သို့ လိုက်ရန် တိတ်တဆိတ် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်ထံတွင် ဟွမ်၏ လမ်းညွှန်မှု ရှိနေသဖြင့် အစီအရင်၏ ဗဟိုချက်ကို ရှာဖွေရာတွင် မြန်ဆန်လှပေသည်။ ဟွမ်သည် ဤနေရာနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးက ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လာကြပြီး မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် အကြာတွင် ယခင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ရှေးဟောင်းနန်းတော်ကြီး၏ အရိပ်အယောင်များမှာ သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အတော်လေး ကြီးမားလှသော ကျောက်သား ယဇ်ပလ္လင်ကြီး တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းတွင် ရှေးဟောင်း အရှိန်အဝါတစ်ခု ပြန့်နှံ့နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်း တည်ရှိနေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးရဲ့ ဗဟိုချက်ပဲ...” ဝူယွမ်က ဧရာမ ကျောက်သား ယဇ်ပလ္လင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာကြီးက တကယ်ကို ကျဉ်းတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် စကားပြော၍ပင် မဆုံးသေးမီ အခြား အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုမှလည်း ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးက လျင်မြန်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူရိပ် သုံးခုက ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်မည်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်ရှိလာသော လူရိပ်သုံးခုမှာ ယွမ်ဂိုဏ်း၏ လူငယ်ဘုရင် သုံးပါးပင် ဖြစ်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ချင်းကျူ... မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း၏ အကြည့်များက လင်ချင်းကျူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လင်ချင်းကျူကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... အစ်ကိုကြီးယွမ်ချန်း၊ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ရှင်သိလား...” လင်ချင်းကျူက အေးအေးဆေးဆေးပင် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက ပြုံးရင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ “ဒါက လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ရဲ့ ဖန်ထျန်းအစီအရင်လေ... ရှေးဟောင်း ရတနာတိုက်ရဲ့ အစောင့်အရှောက် အစီအရင်ပေါ့၊”</p> <p> </p> <p>“ရှေးဟောင်း ရတနာတိုက်ထဲကို ဝင်လာတဲ့သူတိုင်း ဒီဖန်ထျန်းအစီအရင်ထဲကို ကျရောက်သွားလိမ့်မယ်... ဒါပေမယ့် ဖန်ထျန်းအစီအရင်က အသက်မဝင်သေးဘူး၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီကို ရောက်နိုင်ခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အခု လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်ထဲကို ဝင်လာတဲ့ သူတိုင်း ဒီဖန်ထျန်း အစီအရင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေကြပြီ... ချင်းကျူ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီးသွားရင် ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်က တပည့်တွေ ဘာမှ ထိခိုက်မှု ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် အရာအားလုံးက သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဝူယွမ်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တခြား စကားနားမထောင်တဲ့ ကောင်တွေကတော့ ဒီအစီအရင်ထဲမှာပဲ ပြာကျသွားကြပါစေ...”</p> <p> </p> <p>“မင်းက အမြဲတမ်း အိပ်မက်မက်ရတာကို သဘောကျတာပဲ... မင်း ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေရတာလဲဆိုတာကို ငါ မသိတော့ဘူး...” ဝူယွမ်က မတတ်သာဘဲ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းသည် အမြဲတမ်း သူကိုယ်သူ အားအကောင်းဆုံးဟု ထင်မှတ်နေပြီး မည်သည့်အခါကမျှ မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။ သို့သော် ဝူယွမ်၏ အမြင်တွင် သူသည် လူရွှင်တော် တစ်ယောက်ထက် မပိုကြောင်းကိုတော့ သူ မသိရှိခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ အစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီးတဲ့အချိန်က မင်းကို ရှင်းပစ်မယ့်အချိန်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက ဝူယွမ်ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက်သို့ ပျံဝဲသွားကာ ဧရာမ ကျောက်သား ယဇ်ပလ္လင်ကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။ သူသည် ယုံကြည်မှု ရှိနေသော်လည်း အမြဲတမ်း သတိကြီးစွာဖြင့် လှုပ်ရှားတတ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် တစ်ခါမျှ မတိုက်ခိုက်ဖူးသဖြင့် သူ့ကို အနိုင်ရနိုင်မည်လား ဆိုသည်ကို သူ မသေချာသဖြင့် ပြင်ပ စွမ်းအားကိုသာ အားကိုးနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ဖန်ထျန်းအစီအရင်ကို ထိန်းချုပ်ပြီးသည်နှင့် ဝူယွမ်ထံတွင် ကောင်းကင်ကို အန်တုနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေလျှင်တောင်မှ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save