Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ယွမ်ချန်းရှေ့တွင် လင်ချင်းကျူကို နမ်းပြလိုက်သော ဝူယွမ်၊</h2> <h2 style="text-align: center;">လူငယ်ဘုရင်သုံးပါး၏ နိဂုံး(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးမှာ မူလက ထွက်ပေါက်ဖြစ်ခဲ့သော လေဟာနယ် ရေဝဲကြီး၏ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ် ရေဝဲကြီးမှာ လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးတွင် ရှိနေသော်လည်း အညိုရောင် အတားအဆီး တစ်ခုက သူတို့ကို စည်းခြားထားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာကြီးလဲ...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးမှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မြင်းကောင်ရေ တစ်သန်းလောက် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ပြေးလွှားသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ လာတုန်းက အရာအားလုံး အဆင်ပြေနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ပြန်သွား၍ မရတော့ပေ...။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူတို့၏ ယွမ်စွမ်းအင်များ အားလုံးကို ပေါက်ကွဲထုတ်လွှတ်ကာ အညိုရောင် အတားအဆီးကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘန်း၊ ဘန်း၊ ဘန်း...</p> <p> </p> <p>အားကောင်းသော ယွမ်စွမ်းအင် လက်ဝါးကြီးများက အတားအဆီးကို ရိုက်ခတ်သွားပြီး ယွမ်စွမ်းအင်လှိုင်းဂယက်များက သူတို့ သုံးဦးစလုံးကို နောက်သို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့သော်ငြား အတားအဆီးမှာမူ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်သွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်၏ ချိတ်ပိတ်ခြင်း စွမ်းအားကို လူငယ်ဘုရင် သုံးပါး မဆိုထားနှင့်၊ ကြီးမြတ်သော ဘုရင်သုံးပါးပင်လျှင် ကိုင်တွယ်ရန် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ဝူယွမ်က ထိုသုံးဦးမှာ ရေနွေးအိုးပေါ်မှ ပုရွက်ဆိတ်များအလား စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အတားအဆီးကို အဆက်မပြတ် ဝင်တိုက်နေကြသည်ကို အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်နေပြီး သူတို့နှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု ခံစားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p> ဤကဲ့သို့သော သစ္စာဖောက်များသည် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုကို ခံစားသင့်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ အကြည့်များ ရွေ့လျားသွားပြီး သူမက ဝူယွမ်နှင့် သူ၏ ဘေးတွင် တည်ရှိနေသော မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကို ကြောင်အစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ သူမ၏ ရင်တွင်း၌လည်း အံ့ဩမှင်တက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ငါးနှစ်တာကာလ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ဝူယွမ်သည်လည်း ဤအဆင့်အထိ ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p>တစ်ချိန်က သူမ၏ အရှေ့တွင် အဝတ်ဗလာဖြင့် ရှိနေခဲ့ဖူးသော ဤအမျိုးသားကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့သလို ခံစားနေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပိုမိုအားကောင်းလာခဲ့ပြီး သူမ စိတ်ကူးထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်ကာ အားကောင်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမကို သိမ်းပိုက်မည်ဟူသော ဝူယွမ်၏ ကြေညာချက်ကို တွေးမိသောအခါ လင်ချင်းကျူ၏ နှလုံးသားမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ရောယှက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က ဝူယွမ်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမည်နည်း ဆိုသည်ကို သူမ စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူမ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် မလိုအပ်တော့သလို ပူပန်နေရန်လည်း မလိုအပ်တော့ပေ။ </p> <p>လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသော ဤအမျိုးသားက သူမအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးတော့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည် ဝူယွမ်နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးကို နောက်တစ်ကြိမ် လေးနက်စွာ ပြန်လည် စဉ်းစားသုံးသပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဝူယွမ်က သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ ချန်ရစ်ခဲ့သော အရာကို ယွမ်စွမ်းအင်ဖြင့် သန့်စင်ပစ်လိုက်ခြင်းမှာ သူမ အနည်းငယ် စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်ခဲ့မိသလားဟု သူမ တွေးတောမိသွားလေသည်။ (အဟမ်း ဘယ်အရာလဲ သိတယ်ဟုတ်)</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်တောင် ထိုမျှ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်နေသဖြင့် သူ၏ မျိုးဆက်များမှာလည်း သေချာပေါက် နိမ့်ကျနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တွေးတောနေစဉ် လင်ချင်းကျူ၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်မှ ဤအမျိုးသားနှင့် မိသားစုတစ်ခု တည်ထောင်ရန် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်များ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရှိနေခဲ့ကြောင်းကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဂိုဏ်း၏ ဖိအားပေးမှုများက အမှောင်တိမ်တိုက်ကြီး တစ်ခုအလား သူမ၏ နှလုံးသားကို ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သဖြင့် ဝူယွမ်နှင့် ပတ်သက်သော အပိုအတွေးများကို ဖွင့်ဟပြသရန် သူမ ကြောက်ရွံ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လက်ရှိတွင် ဝူယွမ်၏ ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော စွမ်းဆောင်ရည်များက ဤအမျိုးသားသည်ဂိုဏ်း၏ အထက်တွင် ရပ်တည်နိုင်ကြောင်းကို သူမအား မြင်တွေ့စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အတူတကွ ရှိနေမည့် အနာဂတ်မှာ ဤမျှလောက် လျှို့ဝှက်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ အချိန်တန်လျှင် သူမသည် ဤအမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မလွှဲမရှောင်သာ ကျရောက်သွားရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမှောင်တိမ်တိုက်ကြီးသည်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဖယ်ရှားခံရပေလိမ့်မည်...။</p> <p> </p> <p>တိမ်တိုက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်လျှင် တောက်ပသော လမင်းကို မြင်တွေ့ရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ၎င်းကို လက်ခံနိုင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မသိစိတ်မှပင် ဝူယွမ်ကို ကြည့်သော သူမ၏ အကြည့်များတွင် နူးညံ့ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်လေးတစ်ခု ပါ၀င်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် အညိုရောင် အတားအဆီး၏ အရှေ့၌ နည်းလမ်း မျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးသည် အတားအဆီး၏ ယွမ်စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်ကို လိုက်ရှာရာ ဝူယွမ်နှင့် သူ၏ ဘေးရှိ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကို မြင်တွေ့သွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက ဝူယွမ်ကို အံ့ဩမှု၊ ဒေါသများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းနှင့် လဲ့ချန်တို့သည်လည်း မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မြင်နေရသည်ကို သူတို့ မယုံရဲကြသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ဤအတားအဆီးမှာ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ လက်ချက်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ ဝူယွမ်ထံမှ လာမည်ဟုတော့ သူတို့ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>‘ဒီ‌လေဟာနယ်ကို သူက ဘယ်လိုလုပ် ချိတ်ပိတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ...’</p> <p> </p> <p>‘အဲဒီ အညိုရောင် ရှေးဟောင်း ကျောက်တိုင်ကြီးက ငါတို့ လက်ထဲက အနီရင့်ရောင် ကြေးဝါအိုးကြီး ထက်တောင် ပိုပြီး အားကောင်းနေသေးတာလား...’</p> <p> </p> <p>ဖန်ထျန်း ကြေးဝါအိုးကြီးသည် အဆင့်မြင့်ရှိ သန့်စင်ယွမ်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုကျောက်တိုင်မှာ ဖန်ထျန်း ကြေးဝါအိုးကြီးကိုသာမက ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့ိလူ အပြင်း အနက်ရောင် မြူခိုးများကိုပါ လွှမ်းခြုံထားနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် မည်သည့်အဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့သည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ ကြေးဝါအိုးကို ယူသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီ အနက်ရောင်မြူခိုးသာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရင် ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို မင်းတို့ စဉ်းစားဖူးရဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူတို့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်ကာ အေးစက်စက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အကျိုးဆက်တွေလား...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟဲဟဲ၊ ဘာအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ... ငါတို့ရဲ့ ယွမ်ဂိုဏ်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သုံးပါး ရှိနေတာပဲ၊ အဲ့အရာက အရှေ့ဘက် ရွှမ်ဒေသမှာ အချိန်အကြာကြီး သောင်းကျန်းနေနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါတို့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံဘူး...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း၏ ခေါင်းအထက်တွင် တံဆိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ၏ စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးက အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် ဖန်ထျန်း ကြေးဝါအိုးကြီးကို ထိန်းချုပ်ကာ အတားအဆီးကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝီ...</p> <p> </p> <p>လေဟာနယ် တစ်ခုလုံးမှ အားကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“လူငယ်လေးတွေ၊ မင်းတို့က သေဖို့ ထိုက်တန်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ပိန်ချုံးနေသောမျက်နှာရှိသည့် အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူက ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို အေးစက်စက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဆန့်တန်းကာ ရုတ်တရက် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်နှင့်အမျှ အဝေးရှိ အနီရင့်ရောင် ကြေးဝါအိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားချိန်မှာပင် ဦးချို ဝိညာဉ်ရတနာ သုံးခုမှာ ချက်ချင်း အမှုန့်ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထျန်း ကြေးဝါအိုးကြီးမှာ လွတ်မြောက်သွားပြီး အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဖန်ထျန်း ကြေးဝါအိုးကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နောက်တစ်ကြိမ် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လောင်ကျွမ်းကောင်းကင် မီးတောက်များ လှိုင်းတံပိုးများအလား ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံတော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသုံးဦးမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားကြပြီး အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြောင်အစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိကြ၏...</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူတို့ အခြေအနေ ဆိုးပြီဟု တွေးမိကာ ကြောက်ရွံ့နေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲ... ဒီလူယုတ်မာလေးတွေလောက်က ကျွန်တော့်ကိုပဲ ကိုင်တွယ်ခွင့် ပြုပါ၊ အကြီးအကဲရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖြုန်းတီးနေဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ရုတ်တရက် ပျံထွက်လာပြီး အကြံပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်းတွင် ထိုမိစ္ဆာစစ်သူကြီးကို ချိတ်ပိတ်ခဲ့ရခြင်းက အဘိုးအို ဖန်ထျန်း၏ စွမ်းအား အများအပြားကို ကုန်ဆုံးသွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို ဖန်ထျန်းမှာ နောက်ဆုံး စွမ်းအင်အမျှင်လေးသာ ရှိနေတော့ပြီး သူ၏ စွမ်းအားများကို ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦး ကဲ့သို့သော ပုရွက်ဆိတ်လေးများ အပေါ်တွင် မဖြုန်းတီးသင့်ပေ။</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဒါဆိုရင် မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို ဖန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဝူယွမ်၏ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်မှုကို သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကို မှတ်မိပြီးသား ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာလည်း အဆောင်ဘိုးဘေး ၏ လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ကာ သူ၏ မိတ်ဆွေဟောင်းများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p> မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်က ဤလူငယ်လေးကို ကူညီရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဆိုမှတော့ သူသည်လည်း သဘာဝကျကျပင် ၎င်းကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ဝမ်းသာနေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် တက်လှမ်းသွားပြီး ယွမ်ချန်းနှင့် အခြားနှစ်ဦးကို ငုံ့ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ သုံးယောက်…. ငါ့ဆီကို အတူတူ လာခဲ့ကြ... ဒီနေ့က မင်းတို့ သေရမယ့်နေ့လို့ ကံကြမ္မာက သတ်မှတ်ထားပြီးသားပဲ၊ ဒါပေမယ့် မင်းတို့ကို သေလမ်းလွှတ်ပေးမယ့်သူက ငါပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...” လဲ့ချန်နှင့် လင်းကျန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက ယွမ်ချန်းကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေဆိုးသို့ ကျရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပေ။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူတို့အတွက် ဆုတ်ပေါက် မရှိတော့ပေ။ အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူ ရှိနေသဖြင့် သူတို့ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်သကဲ့သို့ ဝူယွမ်၏ လက်ထဲတွင်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရှေးဟောင်း ကျောက်တိုင်ကြီး ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က မည်သူ့ကိုမှ တိုက်ခိုက်၍ မရနိုင်တော့ပေ...။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေ အားလုံးက ဒီဝူယွမ်ကြောင့်ပဲ၊ အားလုံးက သူ့ကြောင့် ဖြစ်ရတာ... ငါ သေတဲ့အထိ တိုက်ခိုက်မယ်၊ ဒီနေ့ ငါ သေရရင်တောင် သူ့ကိုပါ ငါနဲ့အတူ အပါခေါ်သွားမယ်...”</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>မူလက အနီရောင်ဝတ်ရုံနှင့်လူသာ တိုက်ခိုက်ခဲ့မည်ဆိုပါက သူ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါ ဝူယွမ်က ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုနေသဖြင့် သူ့ကို တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ခိုင်းမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>‘သေရမယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ကောင်ကို ငါနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားဦးမှာပဲ...’</p> <p> </p> <p>“ဝူယွမ်... ရှင် သတိထားရမယ်နော်၊ ယွမ်ချန်းက အပြင်ပန်းမှာ မြင်ရသလောက် ရိုးရှင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက သူ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားတာ...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက မတတ်သာဘဲ အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်လေသည်။ သူမသည် ယွမ်ချန်း လှုပ်ရှားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမှုကို သိရှိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သုံးယောက် တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ဝူယွမ်က မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကိုပင် အသုံးမပြုသေးပေ။ ဝူယွမ် ပေါ့ဆသွားပြီး ဒုက္ခရောက်မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခဲ့၏。</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ ရုတ်တရက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုက ဝူယွမ်ကို နွေးထွေးမှုအချို့ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ယွမ်ချန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ တွေဝေမှု၊ ဒေါသနှင့် အရှက်ရမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းသည် လင်ချင်းကျူကို အမြဲတစေ လေးစားအားကျခဲ့ပြီး အရှေ့ဘက် ရွှမ်းဒေသ တစ်ခုလုံးတွင် သူ တစ်ယောက်တည်းသာလျှင် သူမနှင့် ထိုက်တန်သည်ဟု အမြဲတစေ ယုံကြည်ထားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ လင်ချင်းကျူက သူ၏ အရှေ့တွင်ပင် အခြား အမျိုးသား တစ်ဦးကို သူ့အား သတိထားရန် ပြောဆိုနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p> </p> <p>“အင်း... ချင်းကျူ သတိပေးတာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ အဆင်ပြေမှာပါ... မင်းကို မုဆိုးမလေး အဖြစ် ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့ရက်မှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူကို နားလည်သည်ဟူသော အကြည့်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ယွမ်ချန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်မှုများဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးမြို့တော် ရတနာရှာဖွေရေး နယ်မြေတွင် ဝူယွမ်နှင့် လင်ချင်းကျူတို့ လက်ချင်းထိခဲ့ကြသည်ကို ယခင်က သူ ကြားသိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော မိတ်ဆွေဟောင်းများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်းက သူတို့ နှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ လင်ချင်းကျူကို ကြည့်ပြီး နာကျင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်က...”</p> <p> </p> <p>“မကြည့်နဲ့တော့ အရူးကောင်ရဲ့... ချင်းကျူက အရင် အချိန်ကတည်းက ငါ့မိန်းမ ဖြစ်နေပြီကွ...” ဝူယွမ်က သူ့ကို သနားစရာကောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားပြီး အနည်းငယ် နေရခက်ကာ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရပ်တန့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ မယုံဘူး...” ယွမ်ချန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး အဆုံးအစမရှိသော ယွမ်စွမ်းအင်များက သူ၏ ကိုယ်တွင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီးနောက် သူက လက်နှစ်ချောင်းကို ကွေးကာ လေထုထဲသို့ ညွှန်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save